VII SA/Wa 1486/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012r., na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a.- stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę [...] "[...]" A. L. budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w M. przy ul. K.. Organ wskazał, że postępowanie wszczął na wniosek K. C., właściciela działki sąsiedniej (nr ew. [...]) wskazującego, że ww. inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ przybliżył zasady obowiązujące w postępowaniu nieważnościowym oraz przytoczył art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, podnosząc, że przed wydaniem pozwolenia organ ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu. Wskazał, że działka inwestycyjna zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w M. Nr [...] z dnia [...].04.1997r.), dalej plan, znajduje się na obszarze o symbolu [...], przeznaczonym pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom. Organ wyjaśnił pojęcia "rzemiosła" i "usług" powołując się na definicje słownikowe. Podał, że za oddzieleniem usług od handlu przemawia również umieszczenie tych rodzajów działalności w odrębnych sekcjach Polskiej Klasyfikacji Działalności (S i G). Następnie stwierdził, że udzielono pozwolenia na budowę autokomisu - budynku biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą. Działalność autokomisu to niewątpliwie handel, nie usługi czy rzemiosło, jak dopuszcza plan. Inwestycja objęta ww. decyzją stoi zatem w oczywistej sprzeczności z ustaleniami planu. Ponadto, zdaniem organu, decyzję skierowano do [...] "[...]" A. L., a więc podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej i zdolności do czynności prawnych. Powyższe oznacza, że decyzję z dnia [...].10.2007r. wydano z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 29 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. L. - uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ przytoczył art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 61 a § 1 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo wyjaśnił pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Podał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, który zdefiniowano w art. 3 pkt 20 ustawy. Zaznaczył, że art. 28 ust. 2 ustawy znajduje również zastosowanie w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności pozwolenia budowlanego. Wskazał, że z odpisu z księgi wieczystej nr [...][...], wynika, iż K. C. jest właścicielem działki nr ew. [...], która bezpośrednio graniczy z działką inwestycyjną, jednak fakt bezpośredniego sąsiedztwa nie przesądza o posiadaniu przez właścicieli przymiotu strony postępowania. O byciu stroną decyduje położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji, wprowadzającym ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Z planu zagospodarowania działki wynika, że odległość między spornym budynkiem (elewacją bez otworów okiennych i drzwiowych - rys. nr 2), a działką skarżącego wynosi 3 m. Usytuowanie to, uwzględniając również jej wysokość (3,58 m - rys. nr 5) i przeznaczenie wyklucza uznanie, że nieruchomość wnioskodawcy znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, wynikającego z przepisów techniczno-budowlanych, w tym § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm., wg stanu na dzień 8.10.2007r.). Inwestycja nie powoduje ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów istniejących, jak i potencjalnych (§ 13 warunków technicznych). Inwestycja nie narusza również § 57 warunków technicznych (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt łudzi) i § 271 (ochrona przeciwpożarowa). Organ zaznaczył, że w ramach inwestycji zaplanowano realizację 26 miejsc parkingowych. Najbliższe miejsce parkingowe zaprojektowane zostało 8,5 m od działki skarżącego i ok. 16,5 m od budynku mieszkalnego. Kwestionowane przedsięwzięcie będzie zatem spełniać wymagania z § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 warunków technicznych i nie ograniczy sposobu zagospodarowania działki skarżącego. Podkreślił, że odwołujący się nie wykazał okoliczności ograniczających zagospodarowanie jego nieruchomości, a zgodnie z orzecznictwem to podmiot żądający podjęcia postępowania winiec wykazać, że posiada legitymację w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy. Organ zauważył, powołując orzecznictwo, że wskazywana przez skarżącego możliwość występowania uciążliwości w związku ze zwiększonym hałasem dotyczy interesu faktycznego, a nie prawnego. W ocenie organu charakter inwestycji nie dawał też podstaw do zastosowania regulacji odrębnych, co obligowało organ do uchylenia decyzji Wojewody [...] i umorzenia postępowania organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję złożył K. C., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 28 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie jest stroną postępowania; art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że stroną postępowania jest A. L., gdy co najmniej od [...].11.2011 r. nie ma ona prawa do dysponowania gruntem, na którym obiekt jest budowany; art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy co do meritum, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w tym przez stwierdzenie, że nie zachodzą przesłanki do uznania skarżącego za stronę postępowania, art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez określenie kręgu osób, które mogą być stroną postępowania na etapie odwoławczym, bez uchylenia decyzji w tym zakresie do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a tym samym bez możliwości złożenia odwołania przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego; art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy; art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji umarzającej postępowanie organu I instancji, w sytuacji gdy całokształt okoliczności sprawy uzasadniał zastosowanie art. 138 § 1 i tym samym utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości; art. 61 § 2 oraz art. 157 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż postępowanie o stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę może być prowadzone tylko na wniosek i tylko strony w rozumieniu art. 28 ustawy, gdy w myśl art. 157 § 2 może być ono prowadzone również z urzędu. Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy t.j.: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy poprzez arbitralne ustalenie, kto jest stroną postępowania w rozumieniu tego przepisu oraz jego błędną wykładnię, zakładającą, iż skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania, gdyż nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ ograniczył badanie do wąskiego kręgu przepisów wymienionych w uzasadnieniu; art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy poprzez przyjęcie, iż udzielenie pozwolenia może dotyczyć budowy 26 miejsc parkingowych, które znacznie przekraczają potrzeby i gabaryty obiektu biurowego, a nadto zajmują całą pozostałą część działki, gdy w planie teren przeznaczono pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom; art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy poprzez ich nieuwzględnienie, mimo, iż decyzja organu I instancji stwierdzała nieważność ww. decyzji z uwagi na niezgodność z planem, który to aspekt organ II instancji pominął. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wskazano, że decyzja Starosty [...] rażąco narusza prawo, gdyż została wydana wbrew nakazowi ustanowionemu w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy, to jest bez sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu. Skarżąca podała, że działka nr ew. [...] znajduje się w obszarze [...], przeznaczonym w ww. planie pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom. Następnie w skardze przedstawiono obszerny wywód odnośnie definicji pojęcia rzemiosła wymienionego w art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle (Dz.U. z 2002r. Nr 112, poz. 979 ze zm.) i podzielono argumentację organu I instancji odnośnie pojęcia usług. Podkreślono, że w planie nie ma mowy o sytuowaniu na ww. terenie usług w ogóle, lecz mieszkalnictwa towarzyszącego usługom. Budowa obiektu o funkcji biurowej nie mieści się więc w pojęciu "mieszkalnictwa". Działalność autokomisu, bazująca na handlu, a nie usługach czy rzemiośle stoi zatem w oczywistej opozycji do zapisów planu. Skarżący wskazał, że wskutek działalności związanej z powstaniem autokomisu mieszkańcy działek sąsiednich narażeni są na uciążliwy hałas oraz zanieczyszczanie przez klientów środowiska, mają zakłócony spokój i porządek. Zdaniem skarżącego organ I instancji słusznie zauważył, iż stroną postępowania zwyczajnego nie może być [...] "[...]" A. L., gdyż taki podmiot w świetle prawa nie istnieje. Art. 28 ust. 2 ustawy jasno precyzuje, kto może być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja powinna zostać wydana na rzecz inwestora – A. L.. O wadliwości ww. decyzji świadczy również fakt, iż Starosta, jako organ ochrony środowiska, nie opiniował lokalizacji przedsięwzięcia, naruszając tym samym art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponadto, z pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wynika, iż otrzymał on oświadczenie A. L. o zakończeniu z dniem [...].11.2011 r. działalności gospodarczej pod nazwą [...] "[...]" w M. oraz zakończeniu dzierżawy działki. Obecnym właścicielem autokomisu jest R. Ś. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą PPH U Ś. R.. Skarżący dodał, powołując się szczegółowo na swoje wnioski i pisma, że żaden organ w postępowaniu wyjaśniającym nie zarzucił mu braku legitymacji do czynnego udziału w postępowaniu. Całkowicie niezrozumiałe jest też w ocenie strony skarżącej, powoływanie się przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji na art. 28 k.p.a., skoro do ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania należy stosować art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podkreślił, że organ odmówił mu przymiotu strony postępowania, pomimo, iż decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest obarczona sankcją nieważności, na skutek jej niezgodności z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i skierowania jej do podmiotu, który prawnie nie istnieje. Wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690), a nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ natomiast nie odniósł się do poczynionych przez organ I instancji ustaleń, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została skierowana do podmiotu, który prawnie nie istnieje oraz że jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że nie dokonano ustaleń dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Skarżący stwierdził, że wprawdzie organ wskazał odległości planowanej inwestycji od nieruchomości skarżącego, natomiast nie wskazał, jakie odległości są konieczne do uznania, że nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania oraz jaka jest ich podstawa prawna. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał ponadto, że samo zachowanie wymaganych odległości w zakresie sytuowania budynku na działce nie oznacza, że podmioty mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie mogą być stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podkreślił, że poprzez brak uznania legitymacji czynnej skarżącego, w obrocie prawnym pozostaje wadliwa decyzja obarczona przesłanką stwierdzenia nieważności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję Wojewody [...], stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r. i umarzająca postępowanie organu I instancji nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Z niedopuszczalnością z przyczyn podmiotowych mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji nie jest stroną lub gdy z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła strona nie mająca zdolności do czynności prawnych. W sytuacji złożenia przez dany podmiot wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji obowiązkiem właściwego organu jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy wniosek ten pochodzi od strony. Zgodnie z przepisem art. 61 a kpa (obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r.), gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu nieważnościowym normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2009r. sygn. II OSK 1540/08 Lex nr 530045, z dnia 17 listopada 2008r. sygn. II OSK 1387/07 Lex nr 526048). Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszarem takim jest przykładowo obszar ograniczonego użytkowania wyznaczany na podstawie przepisów Prawa ochrony środowiska, strefy ochronne ujęć wody lub obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych wyznaczonych na podstawie Prawa wodnego. Do organów administracji architektoniczno-budowlanej należy w każdym przypadku zakreślenie tego obszaru i wskazanie stron tego postępowania. W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i z uwagi na brak przymiotu strony umorzył wszczęte na wniosek K. C. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r., udzielającej [...] "[...]" A. L. pozwolenia na budowę budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...]przy ul. K. w M. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie przyjął, że wniosek o stwierdzenie nieważności nie pochodzi od strony postępowania, prawidłowe było zatem umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]. Realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza prawa własności i nie spowoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością należącą do K. C.. Wprawdzie skarżący jest właścicielem działki nr [...] bezpośrednio graniczącej z działką objętą inwestycją, to jednak położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2006 r" sygn. akt II OSK 1082/05, LEX nr 320883; wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08, LEX nr 530045). Podkreślenia wymaga fakt, iż w świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy samo przekonanie właściciela danej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. W przepisie tym przyjęto, że legitymacja procesowa ma charakter obiektywny, nakazujący ustalenie, przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, przepisów, które wprowadzają związane z danym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i na tej podstawie ustalenie kręgu występujących w nim stron. Podkreślić trzeba, że przez oddziaływanie obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć takie oddziaływanie, które narusza konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, dające określonemu podmiotowi podstawę do wywodzenia własnego interesu prawnego. Jeżeli projektowana inwestycja nie powoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego, nie wykazuje sprzeczności z normami wynikającymi z przepisów Prawa budowlanego, przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska itp., to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające interes prawny innych osób. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, nie zaś interesów faktycznych. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki objętej sporną inwestycją, odległość projektowanego budynku od granicy z działką skarżącego (ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych) wynosi 3 m, zostały zatem zachowane odległości określone w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690). Projektowana inwestycja nie ma też żadnego wpływu na zacienienie działki skarżącego i nie ograniczy dopływu naturalnego światła do pomieszczeń mieszkalnych budynku skarżącego (§ 13 i § 57 rozporządzenia). W ramach inwestycji zaplanowano realizację 26 miejsc parkingowych, przy czym najbliższe miejsce parkingowe zaprojektowano 8,5 m od działki skarżącego i ok. 16,5 m od budynku mieszkalnego skarżącego, inwestycja spełnia zatem wymagania z § 19 rozporządzenia. Wskazać jednocześnie trzeba, iż ustalenie, że na danej nieruchomości odczuwalne będą skutki funkcjonowania inwestycji, np. związane z emisją hałasu nie oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania to nie jest teren, w którym da się odczuć uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.04.2009 r. II OSK 12/08 Lex nr 554936, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.10.2009 r. VII SA/Wa 1245/09 Lex nr 574336, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7.10.2009 r. II SA/GI 430/09 Lex nr 573705, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.01.2011 r. II OSK 338/10 Lex nr 953066). Właścicielowi nieruchomości położonej w otoczeniu planowanej inwestycji przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane innej nieruchomości, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów prawa materialnego. Właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości, o ile chcą być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, także w trybie nieważnościowym, muszą zatem wskazać konkretny przepis prawa materialnego administracyjnego przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie obiektu objętego postępowaniem o pozwoleniu na budowę. K. C. takiego przepisu i takich ograniczeń nie wskazał, nie wynikają one również ze zgromadzonej dokumentacji, prawidłowo zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie pochodzi od strony postępowania. Jednocześnie wskazać trzeba, że argumenty skargi wskazujące, że badana w trybie nadzorczym decyzja jest dotknięta wadą nieważności i zarzucające organowi brak odniesienia się do tej kwestii w zaskarżonej decyzji pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Skoro bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpoznawał wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem umorzył postępowanie z uwagi na brak przymiotu strony wnioskodawcy, to nie mógł badać merytorycznie, czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest dotknięta wad nieważności. Zaskarżona decyzja uchylająca decyzję Wojewody [...], stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r. i umarzająca postępowanie organu I instancji nie narusza zatem prawa. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)