III SAB/Lu 27/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 24 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na bezczynności Wojewody w przedmiocie: wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność rozstrzygnięć Wójta Gminy dotyczących zawieszenia w pełnieniu obowiązków dyrektora Zespołu Szkół w B. postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] października 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga J. O. reprezentowanej przez pełnomocnik radcę prawnego B. K. na bezczynność Wojewody Lubelskiego w sprawie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność rozstrzygnięć Wójta Gminy. R. P. dotyczących zawieszenia w pełnieniu obowiązków dyrektora Z. Sz... Skarżąca wniosła o zobowiązanie Wojewody Lubelskiego do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej od strony przeciwnej. W odpowiedzi na ww. skargę Wojewoda Lubelski wniósł o odrzucenie skargi i wyjaśnił, że skarżąca pismami z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz dnia [...] maja 2012 r. wniosła do organu nadzoru o stwierdzenie nieważności pism Wójta Gminy przedmiocie zawieszenia jej w pełnieniu obowiązków Dyrektora Zespołu Szkół Została poinformowana pismami z dnia [...] kwietnia 2012 r. i [...]maja 2012 r., że w odniesieniu do przedmiotowych pism Wójta Gminy brak jest podstaw do zastosowania środka nadzorczego w postaci w postaci rozstrzygnięcia nadzorczego, przedmiotowe pisma bowiem - jego zdaniem - nie są objęte jego nadzorem prawnym. Podkreślił, że przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm. dalej k.n.) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego (Dz. U. z 1998r. Nr 15 poz. 64) dalej rozporządzenie z 1998 r., są przepisami lex specialis względem przepisów ustawy o samorządzie gminnym dotyczących sprawowania przez wojewodę nadzoru nad uchwałami rady gminny ( art. 91 u.s.g.). Powołał się na treść § 23 rozporządzenia z 1998 r., że odwołanie od decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków powinno być wniesione w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Komisja na posiedzeniu niejawnym, które powinno odbyć się w terminie 7 dni od daty otrzymania odwołania, rozpatruje odwołanie nauczyciela, a w szczególności bada, czy powaga i wiarygodność zarzutów uzasadniają konieczność odsunięcia nauczyciela od obowiązków. Komisja wydaje postanowienie o utrzymaniu w mocy lub uchyleniu decyzji. Postanowieniem z dnia 15 maja 2012 r. Komisja Dyscyplinarna dla Nauczycieli przy Wojewodzie Lubelskim uchyliła decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków Zespołu Szkół. Postanowienie to zaskarżył Wójt Gminy. W dniu [...] lipca 2012 r. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej wydała postanowienie, którym nie uwzględniła zażalenia i utrzymała w mocy ww. postanowienie Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Wojewodzie Lubelskim. W sprawie niniejszej skarżąca skierowała do Ministra Edukacji Narodowej zażalenie na bezczynność Wojewody Lubelskiego w sprawie. Zażalenie to zostało przekazane Ministrowi Administracji i Cyfryzacji, który postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. odmówił uznania zażalenia za uzasadnione. Wojewoda Lubelski podkreślił także, że w opisanym stanie faktycznym nie występuje jego bezczynność. Fakt niewydania żądanego przez skarżącą rozstrzygnięcia nadzorczego nie może być uznany za bezczynność organu nadzoru, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Odwołał się do treści 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej p.p.s.a. podnosząc, że kontroli nadzorczej zgodnie z art. 3 § 2 pkt 7 i 8 p.p.s.a. nie podlegają pisma organu, informujące osobę zainteresowaną, o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego po przeprowadzeniu postępowania na skutek złożonego podania w tym przedmiocie. W tym zakresie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych przytaczając wyrok NSA z 4 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 494/98, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r. sygn. akt II SA 1244/98, wyrok NSA z dnia 3 października 2000 r. sygn. akt III SA 1387/00, wyrok z dnia 20 lipca 2004 r. sygn akt OSK 629/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuję: W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje w wypadkach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy. Oznacza to, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie, wymieniony organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie mających na celu zakończenie postępowania poprzez wydanie rozstrzygnięcia. Pozostawanie w bezczynności, to zatem, niepodjęcie lub brak kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Kontrola sądu administracyjnego w takiej sprawie ogranicza się wyłącznie do zbadania, czy na organie administracyjnym ciążył obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności w ściśle określonej kwestii oraz czy w prawnie nakazanym terminie z obowiązku tego się wywiązał. Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm., dalej u.s.g.) wprowadziły dwa odrębne systemy badania zgodności uchwał organów gminy z prawem. Jeden z nich określony w art. 91 u.s.g. to badanie zgodności uchwał organów gmin przez organy nadzoru, do których należą wojewodowie. To uprawnienie wojewody należy do jego władczych kompetencji, które realizuje bezpośrednio i w całości we własnym zakresie, niezależnie od tego, czy i od kogo wpłynął do niego wniosek o unieważnienie określonej uchwały organów gminy. Podjęcie przez wojewodę stanowiska w tym przedmiocie sprowadza się, bądź to do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego lub udzielenia informacji o braku podstaw do jego wydania, kończące postępowanie nadzorcze przed wojewodą jako organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały w tym trybie. Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej, a zatem od pism wojewody o braku podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Organ nadzoru poinformował skarżąca pismami z dnia [...] kwietnia 2012 r. i [...] maja 2012 r., że w odniesieniu do przedmiotowych pism Wójta Gminy brak jest podstaw do zastosowania środka nadzorczego w postaci rozstrzygnięcia nadzorczego, tym samym kończąc postępowanie w sprawie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 art. w związku z 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a i art. 3 2 pkt 1-4a postanowił odrzucić skargę.