II FZ 245/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 795/12 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 19 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej postanawia odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 795/12, w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwanej dalej: "spółką"), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił sprzeciw spółki od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 26 października 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi ponad kwotę 100 złotych (pkt 1 sentencji) i w pozostałym zakresie oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy (pkt 2 sentencji). Na podstawie akt sprawy, w tym zwłaszcza pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego w L., ustalono, że po pierwszej próbie doręczenia odpisu przedmiotowego postanowienia, przesyłka została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 31 października 2012 r. Od tej daty rozpoczynał się zatem bieg 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Ostatni dzień tego terminu przypadał na 14 listopada 2012 r. i z tą datą należało – zdaniem Sądu - przyjąć za skuteczne doręczenie przesyłki z odpisem orzeczenia i jednocześnie uznać tę datę za początek biegu terminu do wniesienia sprzeciwu. W rezultacie Sąd stwierdził, że termin do wniesienia środka zaskarżenia upływał z dniem 21 listopada 2012 r. Tymczasem skarżąca wniosła sprzeciw w dniu 22 listopada 2012 r., uprzednio osobiście odbierając przesyłkę w urzędzie pocztowym w dniu 15 listopada 2012 r. Uwzględniając powyższe Sąd odrzucił złożony przez spółkę sprzeciw jako spóźniony stosownie do art. 259 § 2 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie art. 73 § 1 p.p.s.a. Spółka argumentowała, że złożyła sprzeciw w terminie siedmiu dni od chwili doręczenia odpisu postanowienia, tj. od dnia 15 listopada 2012 r. i nie może ponosić negatywnych konsekwencji wydania przesyłki przez placówkę pocztową po upływie 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. W jej ocenie, przyjęcie fikcji doręczenia należało w stanie faktycznym sprawy uznać za niedopuszczalne. Ponadto strona wskazała, że pouczenie o możliwości zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego nie zawierało ani informacji o 14-dniowym terminie do odbioru pisma, ani informacji o początku biegu tego terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie (postanowienie z dnia 6 lutego 2013 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu) zostało doręczone spółce w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 i § 4 powołanego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując stosownych zawiadomień, przy czym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia powyższego okresu. W rozpatrywanym przypadku na potwierdzeniu odbioru przesyłki (zawierającej kwestionowane rozstrzygnięcie) zamieszczono informację o bezskutecznej próbie doręczenia (I awizo) w dniu 12 lutego 2013 r. i pozostawieniu pisma w placówce pocztowej w L. oraz adnotację o drugiej próbie doręczenia (II awizo) w dniu 20 lutego 2013 r. Potwierdzenie odbioru wskazuje jednocześnie, że strona odebrała przesyłkę w dniu 27 lutego 2013 r. (por. k. 84 akt sądowych). W świetle przedstawionych okoliczności i przywołanej wyżej regulacji prawnej zaskarżone postanowienie należało uznać za doręczone w dniu 26 lutego 2013 r., tj. z upływem 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej (12 lutego 2013 r.). Sam fakt późniejszego odbioru przesyłki w dniu 27 lutego 2013 r. nie niweczy bowiem skutków procesowych przewidzianych w art. 73 p.p.s.a., na co wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. postanowienia NSA: z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12 i z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 103/04 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl). Przywołana okoliczność nie prowadzi do obalenia domniemania ustanowionego w art. 73 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesione przez spółkę w dniu 6 marca 2013 r. zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu było spóźnione (por. data nadania zażalenia znajdująca się na kopercie – k. 87 akt sądowych). Przewidziany w art. 194 § 2 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia upływał bowiem w dniu 5 marca 2013 r. W tym stanie rzeczy wniesione zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 180 w związku z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a.