II SA/Wa 1618/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie niezałatwienia odwołania w terminie postanawia - odrzucić skargę - K. J. (dalej jako "skarżący") pismem z 18 czerwca 2012 r. wniósł, w trybie art. 37 K.p.a., do Komendanta Głównego Policji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu w terminie odwołania od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2012 r. nr [...] , wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. W uzasadnieniu podniósł, że pomimo złożenia odwołania organ nie podjął w sprawie żadnych czynności wymaganych prawem. W związku z tym, wniósł o niezwłoczne załatwienie sprawy. Jednocześnie skarżący przytoczył treść swojego odwołania. Pismem z [...] lipca 2012 r. znak [...] Zastępca Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji wyjaśnił, że Komendant Powiatowy Policji w [...] decyzją nr [...] z [...] października 2011 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa do ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby w wymiarze 96 godzin, w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji 30 kwietnia 2005 r. W wyniku wniesionego odwołania sprawę w II instancji zbadał Komendant Wojewódzki Policji w [...] , który decyzją nr [...] z [...] lutego 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 107 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Z uwagi na fakt, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2012 r. była decyzją ostateczną, złożony za pośrednictwem tego organu środek zaskarżenia, został 28 marca 2012 r., przekazany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jako skarga. W związku z powyższym organ stwierdził, że skoro złożony środek zaskarżenia nie został przekazany Komendantowi Głównemu Policji, to brak było możliwości jego rozpoznania. Podanie to zostało bowiem przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Oznacza to, że Komendant Główny Policji nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z [...] lutego 2012 r., bowiem takie do organu administracji publicznej nigdy nie wpłynęło. Powyższe pismo stało się przedmiotem skargi K. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniósł, że skoro pismo organu, wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie uwzględnia zażalenia, to oznacza że jest decyzją administracyjną. Wskazał, że organ nie uwzględnił bezczynności w sprawie, chociaż ustalił, że odwołanie takie zostało skutecznie, za pośrednictwem KWP w [...] , wniesione. Komendant wojewódzki odwołanie to powinien przekazać zgodnie z właściwością do Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zaskarżone pismo czyni zadość treści art. 37 K.p.a. W piśmie z 18 września 2012 r. skarżący podtrzymał swoją skargę i podniósł, że składając odwołanie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] , działał w zaufaniu do organu, że jego sprawa zostanie załatwiona w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślił, że pomimo tego, iż organ uznał odwołanie za skargę, którą nie było, powinien był wykonać uwierzytelnioną kopię odwołania i przedstawić Komendantowi Głównemu Policji do rozpoznania. W dalszej części pisma skarżący odniósł się do działań oraz decyzji wydanej przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] . Wyrokiem z 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2012 r. nr [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie P.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi skarżący uczynił pismo Zastępcy Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji, informujące go, że Komendant Główny Policji nie pozostaje w bezczynności, gdyż odwołanie skarżącego do organu tego nie wpłynęło. Wyjaśnić należy, że akt woli organu administracji publicznej, jakim jest decyzja administracyjna, musi czynić zadość wymogom formalnym, które zostały określone w art. 107 § 1 K.p.a. Do obligatoryjnych składników decyzji zalicza się: oznaczenie organu, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby pismo to zawierało wszystkie składniki przewidziane w art. 107 § 1 K.p.a. Za decyzję administracyjną można uznać pismo, które zawiera minimum cztery składniki, tj. oznaczenie organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Brak jednego z tych składników powoduje, że pismo (rozstrzygnięcie) nie możne zostać uznane za decyzję administracyjną. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane przez organ administracji, tj. Komendanta Głównego Policji, lecz przez Komendę Główną Policji – Biuro Kadr i Szkolenia, nie zawiera rozstrzygnięcia – wypowiedzi organu co do istoty sprawy oraz nie zawiera podpisu osoby reprezentującej organ. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone pismo nie jest decyzją administracyjną, gdyż nie zawiera minimum składników niezbędnych do uznania go za decyzję administracyjną. Oznacza to zatem, że skarga na pismo jest niedopuszczalna. Jednocześnie zauważyć należy, że zażalenie wniesione w trybie art. 37 K.p.a. na bezczynność organu jest szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od przewidzianego w art. 141 – 144 K.p.a. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, ale służy jedynie zmotywowaniu organu do załatwienia sprawy w ustawowym terminie, a zakres czynności podejmowanych przez organ jest ściśle określony treścią art. 37 § 2 K.p.a. Rozpoznanie zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 K.p.a. nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która – nawet jeśli zostanie ujęta w formę postanowienia – nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia, na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (vide: wyrok NSA z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2259/10, Lex nr 1145577). W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarga na pismo z [...] lipca 2012 r., z uwagi na to, że nie służy na nie zażalenie, nie kończy postępowania w sprawie, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie podlega rozpoznaniu przez sąd. Dlatego też skarga K. J. jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.