II SA/Sz 913/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komitetu Wyborczego Platformy Obywatelskiej na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: 1) uznać się niewłaściwym, 2) przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako sądowi właściwemu. Komitet Wyborczy Platformy Obywatelskiej, reprezentowany przez radcę prawnego M. C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] r., Nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia na Komitet kary pieniężnej w wysokości [...] zł, za zajęcie pasa drogi krajowej nr [...] . Dyrektor Generalny Dróg Krajowych i Autostrad Oddział udzielając odpowiedzi na skargę, wskazał na wadliwe określenie organu oraz określenie sądu administracyjnego właściwego dla rozpoznania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) właściwy do rozpoznania sprawy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostało zaskarżone. Siedziby oraz obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652 ze zm.). Przedmiot sprawy, dotyczy kary za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] . Zadania polegające na wydawaniu zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdów z dróg oraz na pobieraniu opłat i kar pieniężnych, należą do zarządcy drogi (art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze. zm.). Zadania zarządcy dróg krajowych, realizuje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych (art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Nie jest organem administracji ani Oddział Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział, ani Dyrektor tego oddziału. Oddział GDDKiA jest tylko komórką organizacyjną Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, będącej centralnym urzędem administracji rządowej, obsługującym Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (art. 18a ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych oraz § 1 i 3 Statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 5 Ministra Infrastruktury z dnia 29 marca 2002 r., w sprawie nadania statutu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad; opubl. Dziennik Urzędowy Ministra Infrastruktury nr 3, poz. 8; ze. zm.). Natomiast Dyrektor Oddziału GDDKiA jest pracownikiem aparatu pomocniczego Generalnego Dyrektora DKiA, wydającym decyzje administracyjne z upoważnienia Generalnego Dyrektora DKiA, co nie zmienia faktu, że ewentualnie wydana decyzja jest działaniem Generalnego Dyrektora DKiA, jako centralnego organu administracji rządowej, a nie decyzją Dyrektora Oddziału (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1548/07, opubl. w bazie orzeczeń - orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie należy przyjąć, że skarżący wnosi skargę na Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Organ ten ma siedzibę (obszar województwa). W takiej sytuacji, stosownie do § 1 pkt 13 do powołanego wyżej rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r., właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z tych względów, stosownie do art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak na wstępie.