IV SA/Wa 1098/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2012 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2012 r. nr. [...], na podstawie art. 7 pkt. 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( dalej ustawa o ochronie zabytków - D.U.2003, Nr. 162, poz. 1568 ze zm.), art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -( dalej ustawa o p.i.z.p. (D.U.Nr. 80., poz. 717 ze zm.) oraz art. 17 pkt. 2, 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) utrzymano w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 22.[...].2011 r. nr. [...] odmawiające K. B. (dalej skarżący) uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowo- handlowego na działce ewidencyjnej [...] przy ulicy [...] w K. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i przeprowadzonej przez organ oceny prawnej. Pismem z 29 lipca 2011 r. Burmistrz Miasta K. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowo-handlowego na działce o nr. ew. [...], przy ulicy [...] w K. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał że teren inwestycji leży w granicach zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta K. Miasto K. zostało wpisane do rejestru zabytków na mocy orzeczenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] lipca 1958 r. Nr. [...]. Główną przyczyną odmowy było jednak to, że Burmistrz K. nie przesłał części tekstowej oraz graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji, co uniemożliwiło Konserwatorowi Zabytków odniesienie się do pełnego projektu tej decyzji oraz rozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący wniósł na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie, dołączając brakującą część projektu decyzji w postaci analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji, wskazując że organ, widząc braki w tym zakresie, powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty. Zakwestionował moc prawną decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] o wpisie do rejestru zabytków Miasta K. z uwagi na fakt, że powołane tam przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (D.U. Nr. 42, poz. 48), będące podstawą wpisu nie były, w dacie podejmowania decyzji o wpisie, jeszcze uchwalone a więc nie mogły być podstawą prawną wydania przedmiotowej decyzji. Ponadto wniósł zastrzeżenia co do przedmiotu i zakresu ochrony konserwatorskiej zaprzeczając twierdzeniom o nie zabudowaniu w przeszłości terenu proponowanej inwestycji. Wskazał, że do rejestru zabytków wpisano układ urbanistyczny, który w momencie dokonywania wpisu nie istniał i nigdy nie został odbudowany a więc jako taki nie może być przedmiotem ochrony konserwatorskiej, gdyż nie istnieje. Brak jest w aktach rzetelnych źródeł na podstawie których możnaby ustalić jaki był rzeczywiście średniowieczny układ funkcjonalny miasta. Postanowienie nie zawiera więc ustalonego stanu faktycznego oraz uzasadnienia prawnego. W konkluzji skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego postanowienia i uzgodnienie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem Organ II instancji, postanowieniem powołanym na wstępie, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do treści zarzutów wskazał, że kwestionowana decyzja z [...] lipca 1958 r. o wpisie Miasta K. do rejestru zabytków jako zabytku urbanistycznego o rozplanowaniu pochodzącym z okresu średniowiecza (połowa XIII) w formie w jakiej znajduje się w aktach sprawy jest jedynie kopią orzeczenia, której treść została błędnie naniesiona na później obowiązujący druk. Oceniając zakres ochrony udzielonej tym orzeczeniem organ II instancji wskazał, że przedmiotem ochrony są nie tylko elementy pochodzące z okresu średniowiecza ale i późniejsze. Średniowiecze jest w tym przypadku najwcześniejszym okresem od którego kształtowana jest struktura przestrzenna miasta. Ponadto wskazał, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] decyzją z [...] marca 1975 r. poszerzył zakres i przedmiot ochrony konserwatorskiej tego miasta wpisując do rejestru zabytków pod nr. [...] zespół urbanistyczno-krajobrazowy K. Tym samym miasto K. zostało objęte ochroną konserwatorką w kształcie i kompozycji przestrzennej oraz funkcjonalnej z 1958 r., przy uwzględnieniu całej historii jego rozwoju i zmian tkanki miejskiej. Wpis do rejestru zabytków całego zespołu urbanistycznego skutkuje ochroną konserwatorską relacji przestrzennych pomiędzy obiektami zabudowy, układu ulic, działek, współzależności między zabudową, zielenią a otwartą przestrzenią, historycznych podziałów funkcjonalnych poszczególnych partii miasta. Podzielając ustalenia organu II instancji wskazał, że nie możliwym jest ustalenie faktycznego zakresu i rodzaju inwestycji, którą organ ma uzgodnić gdyż istnieje sprzeczność pomiędzy projektem orzeczenia a dołączoną dokumentacją. Projekt orzeczenia ustalał warunki lokalizacji inwestycji polegającej na budowie pawilonu usługowo-handlowego na działce o nr. ew. [...] natomiast w części określającej rodzaj inwestycji wskazano także iż inwestycję będzie prowadzona również na działce nr [...] i [...]. Tym samym, zdaniem organu, nie jest możliwe ustalenie faktycznego zakresu i rodzaju inwestycji, którą organ ma uzgodnić. Odnosząc się do kwestii możliwości wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku organ wskazał, że Konserwator Zabytków nie prowadzi samodzielnego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy a jedynie ocenia wniosek i przedłożony mu materiał dowodowy, co wynika z art. 53 ust 4 ustawy o p.i.z.p. Mimo złożonych dodatkowych dokumentów (analizy) projekt decyzji nadal pozostaje wewnętrznie sprzeczny. Proponowana budowa pawilonu handlowo-usługowego stanowi zabudowę o charakterze parawanowym, odcinającym panoramę miasta od brzegu rzeki [...]. Poza tym z uwagi na fakt, że historycznie ta część miasta związana była z dawnymi urządzeniami obwarowań miejskich i w większości dziejów miasta była otwartym obszarem zielonym, powinna w dalszym ciągu pozostać obszarem niezabudowanym. Nie zmienia tej oceny fakt, że na działce sąsiedniej posadowiony jest pawilon, ponieważ obiekt ten degraduje wartości zabytkowe miasta. Planowana inwestycja zaburzy sferę widokową na zespół urbanistyczno-krajobrazowy. Rozmiary planowanej inwestycji (ciąg budynków o długości 90-95 m przy niewielkiej szerokości 5,8 m. przylegający do istniejącego budynku) jest z konserwatorskiego punktu widzenia nie do zaakceptowania bowiem wprowadza do otoczenia zamku element który nie jest zgodny z krajobrazem kulturowym tego miejsca. Nie bez znaczenia jest i to, że Główna Komisja Konserwatorska w uchwale nr [...] z [...] kwietnia 2009 r. sprzeciwiła się wprowadzeniu zabudowy na tym terenie w odniesieniu do analogicznej zabudowy na tej samej działce z uwagi na groźbę utraty walorów ekspozycji krajobrazowej miasta, niekorzystne zmiany przestrzeni miejskiej i możliwość zafałszowania układu urbanistycznego miasta, ponieważ obszar ten historycznie funkcjonował jako miejsce wolne od zabudowy. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2012 r. zarzucając naruszenie art. 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie odmowy na wadliwej decyzji, która nie zawierała merytorycznego rozstrzygnięcia ani uzasadnienia prawnego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że odmowa uzgodnienia warunków zabudowy ogranicza jego prawo własności bez podstawy prawnej, gdyż wystarczającym argumentem za odmową nie może być fakt iż zespół urbanistyczny jest wpisany do rejestru zabytków. Poza tym organ II instancji nie ustosunkował się do analizy architektoniczno-urbanistycznej dostarczonej przez inwestora z której wynika, że nowa zabudowa nie zasłoni żadnego z zachowanych zabytków miasta tym bardziej, że z postanowienia organu nie wynika jakie konkretnie widoki zostaną planowaną inwestycją zasłonięte. Zdaniem skarżącego uzasadnienie postanowienia jest wewnętrznie sprzeczne, gdyż z jednej strony organ wskazuje na niezbudowany charakter obszaru planowanej inwestycji a z drugiej na posadowienie na nim innego budynku. Nie poparte zostały wiarygodnymi dowodami twierdzenia organu iż wybudowanie nowego pawilonu będzie stanowiło dalszą degradacją miasta a przyjęcie takich twierdzeń stanowi nienależyte zebranie i ocenę materiału dowodowego. Odnosząc się do twierdzeń organu co do historycznego sposobu zagospodarowania tej przestrzeni skarżący podał, że teren ten w przeszłości stanowił przedpole i fosę należące do obwarowań miejskich i zamkowych, którą w XIX wieku zlikwidowano a mury obronne i przedpole wchłonęła zabudowa miejska, co świadczy o tym, że brak jest podstawowego przedmiotu ochrony konserwatorskiej. Zignorowaniem porządku prawnego było również wydanie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego 2 postanowień merytorycznych w tym samym postępowaniu administracyjnym (drugie to postanowienie z [...] września 2011 r. [...]). Ostatecznie skarżący wnosił o uchylenie postanowień I i II instancji. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu) i wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). W tym aspekcie zaskarżone postanowienie nie narusza ani prawa materialnego ani procesowego. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia były przepisy art. 7 pkt. 1, 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 60 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tymi regulacjami w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego właściwy organ wydaje decyzję ustalającą warunki zabudowy, po uzgodnieniu jej m.in. z wojewódzkim konserwatorem zabytków - gdy przedmiotem inwestycji jest obszar lub obiekt objęty ochroną zabytków w rozumieniu art. 7 ustawy o ochronie przyrody. Wojewódzki Konserwator Zabytków nie prowadzi samodzielnie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i opiera się na zebranym przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy materiale dowodowym, co wynika z art. 53 ustawy o p.i.z.p. (tu Burmistrz miasta K.) Wbrew twierdzeniom skarżącego, podstawą do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, była przede wszystkim wewnętrzna sprzeczna co do przedmiotu inwestycji. Dopiero w drugiej kolejności podstawą odmowy było uznanie, że teren na którym miałaby być realizowana inwestycja, z uwagi na objęcie go ochroną konserwatorską, powinien pozostać niezabudowany, że wpłynie negatywnie na walory ekspozycji krajobrazowej miasta i spowoduje niekorzystne zmiany przestrzeni miejskich. Postanowienia wydawane przez organy ochrony zabytków mają charakter uznaniowy, co nie zwalnia organu administracji do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego a następnie przeprowadzenia jego oceny pod kątem obowiązujących przepisów prawa materialnego. Uznanie nie oznacza dowolności. Każde rozstrzygnięcie organu musi zawierać nie tylko wskazanie podstawy prawnej jej wydania ale i uzasadnienie prawne - co jasno wynika z art. 107 § 1 i 3, 77 i 7 k.p.a. Ostatni z tych przepisów nakłada na organ obowiązek rozważenia, przy wydawaniu decyzji interesu społecznego i słusznego interesu strony. W niniejszej sprawie po jednej stronie występował interes obywatela planującego inwestycję a z drugiej interes społeczny, którym jest ochrona dóbr kultury. W tym kontekście obywatel (skarżący) wywodził, że odmowa uzgodnienia warunków zabudowy narusza jego prawo własności. Organ ochrony zabytków podejmując decyzję w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy posługuje się projektem decyzji o warunkach zabudowy, gdyż to na jego podstawie może ocenić czy planowana inwestycja i jej założenia nie pozostają w sprzeczności z założeniami ochrony konserwatorskiej. Oceniając zatem w tym świetle treść projektu decyzji prawidłowo Wojewódzki Konserwator Zabytków uznał iż istnieje sprzeczność w zakresie przedmiotu przedsięwzięcia. Z części wstępnej decyzji wynika, że inwestycja będzie polegała na budowie usługowo-handlowej na działce [...] natomiast w punkcie dotyczącym ustalenia rodzaju inwestycji organ zezwolił na wybudowanie 2 budynków z łącznikiem na działce nr [...] i [...]. W projekcie istnieje także sprzeczność co do tego jakiego rodzaju budynek ma zostać wybudowany tj. czy będzie to nowy budynek handlowo-usługowy czy też będzie to rozbudowa istniejącego magazynu. Sprzeczności te nie zostały w toku postępowania wyeliminowane i były, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wystarczającym powodem do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wojewódzki Konserwator Zabytków nie prowadzi samodzielnie postępowania. Ocenia jedynie przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji w zakreślonych tym projektem decyzji granicach. Organ II instancji uzupełnił zaprezentowaną przez organ I instancji ocenę ustalonego, przez oba organy, stanu faktycznego i dokonał jego powtórnej oceny. Ocena ta, choć nie w całości podzielona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, ostatecznie doprowadziła organ do prawidłowych wniosków. Skarżący, zarówno w zażaleniu jak i skardze, okoliczności związane z przedmiotem inwestycji w ogóle pominął skupiając się na orzeczeniu nr [...] o wpisaniu Miasta do rejestru zabytków i wywodząc, że nie może być ono podstawą do odmowy uzgodnienia warunków zabudowy. Należy zgodzić ze skarżącym, że przedłożony do akt "odpis" decyzji z [...] lipca 1958 r. nie może stanowić dowodu na wpisanie Miasta K. do rejestru zabytków. Wynika to z oczywistej sprzeczności pomiędzy podstawą prawną podaną w sentencji decyzji a datą jej wydania. Powołana ustawa o ochronie dóbr kultury i muzeach (D.U.1962. Nr. 10., poz.48) została uchwalona 15 lutego 1962 r. a więc nie mogła być podstawą wydania decyzji z 1958 r. Co prawda w aktach znajduje się również kopia pisma Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z 8 lipca 1958 r. z którego wynika, że decyzja [...] została wydana na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 6 marca 1928 r o opiece nad zabytkami (D.U.R.P. Nr.29, poz 265), to jednak wobec braku tej decyzji w oryginale lub poświadczonym odpisem zgodnie z art. 76a § 2 w zw. z art.. 81 k.p.a. dokument ten nie mógł być podstawą rozstrzygnięcia. Nie była natomiast kwestionowana decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] marca 1975 r. o wpisaniu do rejestru zabytków pod nr. [...] zespołu urbanistyczno-krajobrazowego K. (kopia w aktach IV SA/WA 1099/12) i w związku z tym brak jest podstaw do jej kwestionowania. Wbrew zarzutom skarżącego organ II instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do analizy architektoniczno-urbanistycznej dostarczonej przez inwestora na str. 4 i następnych uzasadnienia decyzji, dokonując oceny tej analizy i wyprowadzając z niej wniosek, że historycznie część gruntu na której miałaby być realizowana inwestycja w średniowieczu jak i później, nie była zabudowana. Zwrócić należy uwagę, że w analizie tej na stronie 2 zamieszono rysunek rekonstrukcyjny średniowiecznego układu przestrzennego na którym teren ten jest niezabudowany i dopiero za terenem planowanej inwestycji znajduje się miasto, kościół i zamek piastowski. Niekwestionowana decyzja z [...] marca 1975 r. o wpisaniu do rejestru zabytków zespołu urbanistyczno-krajobrazowego K. objęła swą ochroną nie tylko obszar położony w promieniu 1 km od granicy ścisłej ochrony, zakreślony w załączniku do tej decyzji, sięgający za [...]. Ochronie podlega układ urbanistyczny w powiązaniu z krajobrazem czyli formą zagospodarowania przestrzeni miejskiej. Zarówno więc przedstawiona przez skarżącego analiza jak i załącznik graficzny do decyzji wskazują na to, że teren na którym miałby być realizowana inwestycja, co do zasady był terenem niezabudowanym a jako, że zespół ten podlega ochronie konserwatorskiej uzasadnione było przyjęcie, że powinien pozostać terenem niezabudowanym dzięki któremu zachowana zostanie panorama miasta i zabytkowych budynków (zamek, kościół). Co do zasady każda czynność zmierzająca do zmiany istniejącego na tym terenie ładu przestrzennego powinna być rozważana przede wszystkim pod kątem ochrony zabytków. Wpis do rejestru zabytków stanowi wyjątkowo rygorystyczną formę ochrony zabytków i z tego właśnie powodu dużo silniej wkracza i ogranicza prawo własności. Jest to jedna z form ograniczenia prawa własności o jakiej mowa w art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która gwarantuje obywatelom ochronę własności a ta może być ograniczona tylko ustawą. Tą ustawą jest w tym wypadku ustawa o ochronie zabytków. W granicach tej ustawy możliwe jest zatem ograniczenie prawa własności poprzez de facto zakaz realizacji planowanej inwestycji w zaproponowanym przez inwestora kształcie. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności przedsięwzięcia była także uchwała nr [...] Głównej Komisji Konserwatorskiej, który to organ na podstawie art. 98 ustawy o ochronie zabytków ma uprawnienia do wypowiadania się w sprawach działań konserwatorskich przy zabytkach, mając przede wszystkim na względzie uchronienie ich od zniszczeń. Komisja ta w uchwale wskazała na utratę walorów ekspozycyjnych miasta (inwestycja skierowana frontem do rzeki a nie do miasta, spowoduje zmiany przestrzeni miejskiej i zachwianie dotychczasowego układu urbanistycznego a jej usytuowanie w pobliżu odbudowywanego zamku i murów obronnych ze względu na wyjątkowo duże gabaryty inwestycji - 96 metrów długości i 5,9 metrów szerokości zaburzy istniejący układ przestrzenny tej części miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny tę ocenę w pełni podziela. Do rejestru zabytków został wpisany zespół urbanistyczny o rozplanowaniu pochodzącym ze średniowiecza. Tym samym, bez istotnego znaczenia jest co działo się z tym terenem w latach późniejszych. Celem udzielonej ochrony jest bowiem dążenie do zachowania lub przywrócenia takiego stanu jaki istniał w tamtych latach. Temu służy między innymi odbudowa zamku czy murów obronnych. Nie znaczy to oczywiście, że zabronione są nowe inwestycje. Organ konserwatorski zezwalając na wybudowanie nowych, nowoczesnych obiektów powinien dbać o to aby nawiązywały one do istniejącej wcześniej i powstałej później na jej wzór architektury. Zespół urbanistyczno-krajobrazowy objęty jest też ochroną krajobrazową przez co należy rozumieć ochronę nie tylko istniejącej zabudowy ale przede wszystkim ochronę przestrzeni, ekspozycji widokowej, układu urbanistycznego. Ulokowanie miasta w średniowieczu i jego układ funkcjonalny - zgodnie z przedłożoną przez inwestora analizą, wskazywał, że teren ten, leżący nad [...] był terenem otwartym, nie zabudowanym, ogólnie dostępnym i dlatego w celu zachowania tych elementów organ administracji prawidłowo ustalił, że planowana inwestycja zburzy chroniony prawem a wcześniej istniejący stan, spowoduje niekorzystne zmiany przestrzenne i zaburzy układ funkcjonalny miasta poprzez posadowienie na tym terenie budynku nie nawiązującego swą kubaturą do znajdujących się obok budynków, takich jak zamek czy spichlerz. Czyni to nieskutecznym zarzut skarżącego o braku przedmiotu ochrony. Sąd nie dopatrzył się sprzeczności pomiędzy twierdzeniami organu odnośnie zakresu wykorzystywania przedmiotowego gruntu w przeszłości ( z jednej strony jako terenu niezabudowanego a z drugiej zabudowanego magazynami i istniejącym budynkiem). Fakt, że na gruncie istniały pojedyncze budynki magazynowe a obecnie na sąsiedniej działce istnieje od lat 70 tych pawilon nie prowadzi do wniosku, że teren ten jest zabudowany i w związku z tym dopuszczalne powinno być pobudowanie innego, nowoczesnego budynku. Organ jasno stwierdził, że istniejący budynek jest elementem degradującym miasto i biorąc pod uwagę, choćby jego wygląd, należy się z tym argumentem zgodzić. Wprowadzenie do krajobrazu otoczenia zamku i murów obronnych tak nowoczesnego i wyjątkowo nie proporcjonalnego (długiego) elementu krajobrazu powoduje nie tylko zasłonięcie istniejącej starej zabudowy ale i zasłonięcie ekspozycji krajobrazowej i spowoduje ingerencją w krajobraz kulturowy tego miejsca. Zaprezentowana przez organ II instancji ocena stanu faktycznego nie jest więc dowolna i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Nie trafny jest także zarzut związany z wydaniem dwu postanowień w jednej sprawie administracyjnej. W niniejszej sprawie Burmistrz Miasta K. zwrócił się o uzgodnienie projektu warunków zabudowy polegającego na budowie pawilonu usługowo- handlowego na działce nr [...] przy ulicy [...] w K. W drugiej ze spraw zawisłej przed sądem o sygn. akt IV SA/WA 1099/12 przedmiotem uzgodnienia była inwestycja na działce [...] i części działki [...]. Dopuszczalne jest wydanie dla jednego inwestora 2 lub nawet większej ilości decyzji o warunkach zabudowy pod warunkiem, że przedmiotem oceny organu będą inne przedsięwzięcia. Z wniosków o wydanie projektów zabudowy jednoznacznie wynika, że dotyczą one dwu różnych inwestycji z których jedna posadowiona jest wyłącznie na działce [...] a druga także na działce [...]. Także z projektów obu decyzji ta okoliczność wynika. Dlatego nie trafny okazał się zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego polegający na wydaniu w jednym postępowaniu 2 decyzji administracyjnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.