II SA/Kr 1167/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2012 r. sprawy ze skargi M.K.S. na decyzję Wojewody z dnia 19 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia 29 marca 2012 r. nr [...] Starosta [...] udzielił "A" Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na: 1. budowie dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo - usługowym (handel, usługi nieuciążliwe) na działce nr ewid. [...], kategoria obiektu budowlanego: XVII (...) wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi, obejmującymi: przebudowę skrzyżowania ul. [...] i [...] na skrzyżowanie typu rondo wraz z oświetleniem i odwodnieniem drogowym; budowę dwóch zjazdów z w/w dróg; budowę przyłącza i instalacji wodociągowej; budowę przyłącza i instalacji kanalizacji sanitarnej; budowę przyłącza i instalacji kanalizacji opadowej; budowę przyłącza elektroenergetycznego - linie kablowe SN15 kY wraz z wbudowaną, w ww. budynek stacją transformatorową i oświetleniem terenu; budowę przyłącza telekomunikacyjnego; przebudowę sieci elektroenergetycznej, kolidującej z projektowaną inwestycją przebudowę sieci gazowej, kolidującej z projektowaną inwestycją przebudowę sieci teletechnicznej, kolidującej z projektowaną inwestycją na ww. dz. ewid. nr [...] oraz dz. ewid. nr [...], [...], [...], (...) 2. rozbiórce starego budynku dworca autobusowego PKS i obiektów towarzyszących oraz istniejącej infrastruktury technicznej, (nieprzeznaczonej do dalszego użytkowania), kolidujących z projektowaną inwestycją na ww. dz. ewid. nr [...] oraz na części dz. ewid.nr [...] i [...]. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji M. S. zarzucił rażące naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że nie przysługuje mu przymiot strony postępowania, oraz naruszenie gwarancji procesowych, o jakich mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Odwołujący wyjaśnił, że po uzyskaniu wiedzy o toczącym się postępowaniu zgłosił swój udział jako strona wskazując, że jest właścicielem sąsiedniej działki nr [...] oraz, że pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o ustanowienie do swojej działki drogi koniecznej przebiegającej po działce nr [...]. Wskazał, że budowa obiektów i urządzeń budowlanych na działce nr [...] może zniweczyć jego starania o uzyskanie drogi konicznej. Odwołujący podkreślił, że wbrew stanowisku Starosty [...] wyrażonemu w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. droga konieczna może przebiegać tylko po działce nr [...]. Dalej podniósł, że organ I instancji nie wyznaczył w sposób prawidłowy obszaru oddziaływania obiektu. W aktach sprawy brak jest dokumentu z którego wynikałoby, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach ewidencyjnych działki nr [...]. Organ nie dokonał analizy przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki odwołującego, a zawłaszcza wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tymczasem sposób zagospodarowania działki nr [...] ograniczy sposób zabudowy działki odwołującego. Obecnie na swojej działce może wybudować budynek z materiałów rozprzestrzeniających ogień i podłączyć go do studni z wodą pitną, a udzielenie pozwolenia na budowę tą możliwość mu odbierze. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawny poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę albo uchylenia decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołanie wniósł także T. Z. podnosząc, że jest właścicielem działki nr [...] zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie realizowanej inwestycji, a także, że pomiędzy nim, a inwestorem toczy się przed Sądem Rejonowym w [...] sprawa o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że teren realizacji inwestycji został zaprojektowany w ten sposób, aby uniemożliwić dojazd do nieruchomości wnioskodawcy. Ponadto w ocenie odwołującego obszar oddziaływania inwestycji o tak dużej skali powinien obejmować jak najszerszy zasięg z uwagi na fakt, iż powodować będzie znaczne utrudnienia w gospodarowaniu nieruchomościami sąsiednimi. Decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r. znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził, że odwołania wniesione przez M. S. oraz T. Z. od ww. decyzji Starosty [...] zostały wniesione przez osoby nieposiadające przymiotu strony i umorzył postępowanie odwoławcze. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1, 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił, iż obszar oddziaływania nie wykracza poza teren inwestycji. W związku z tym strony postępowania zostały ograniczone do właścicieli, zarządców, dzierżawców wieczystych nieruchomości objętych decyzją (terenu inwestycji), czyli inwestora ("A" Spółka z o.o. jest użytkownikiem wieczystym działki nr ewid. [...], będącej własnością skarbu Państwa) oraz dla pozostałych działek objętych decyzją, zgodnie z treścią wypisów z rejestru gruntów włączonych do akt sprawy: Gminy M. [...] (władający Burmistrz) Skarbu Państwa (władający odpowiednio: GDDKiA, Starosta [...] i Urząd Miejski - Drogi Urządzone) oraz Zakład Energetyczny - Tauron S.A. Z akt sprawy wynika, że M. S. jest właścicielem działki nr [...], a T. Z. działki nr [...]. Obie działki położone są na zachód od terenu inwestycji i graniczą bezpośrednio z działką inwestora nr [...], na której zaprojektowano budowę dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo-usługowym. Jak wynika z materiału dowodowego, wszystkie ww. działki, znajdują się w obszarze KU1, - terenach obsługi komunikacji samochodowej, gdzie przeznaczeniem podstawowym są obiekty dworca autobusowego i urządzenia obsługi komunikacji - publicznego transportu zbiorowego w tym wiaty przystankowe, dla których jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się usługi komercyjne i obiekty handlowe o powierzchni do 2000 m2, towarzyszące przeznaczeniu podstawowemu oraz zieleń urządzoną, obiekty i urządzenia komunikacji oraz infrastruktury technicznej. Organ wskazał, że działki odwołujących nie posiadają ustalonego, zagwarantowanego prawnie połączenia komunikacyjnego z drogami lądowymi. Odwołujący uważają z kolei, że z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji oraz ewentualność ustanowienia drogi koniecznej po działce inwestycji winien być im przyznany przymiot stron postępowania (z wnioskiem do Sądu Rejonowego o ustanowienie drogi koniecznej po działce nr ewid [...] M. S. wystąpił w styczniu 2012 r,., natomiast T. Z. w kwietniu 2012 r.). M. S. ubiegał się o udział w postępowaniu na prawach strony, występował do organu I instancji jeszcze przed wydaniem decyzji. Starosta jednak nie uznał aby zaistniały przesłanki do zmiany ustalonego obszaru oddziaływania inwestycji (obiektu). Analiza akt sprawy dokonana przez organ odwoławczy potwierdziła stanowisko organu I instancji, iż brak jest przesłanek aby działki nr ewid [...] i nr ewid. [...] uznać za znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji. Odwołujący nie wskazali jakie konkretnie ograniczenia w możliwości zagospodarowania ich terenu, wynikające z jakich konkretnych przepisów, może spowodować realizacja planowanej inwestycji. Odwołujący podnoszą ogólnie (hasłowo) sformułowane zarzuty o hałasie, zagrożeniu pożarowym, higienicznosanitarnym, bezpieczeństwa ludzi i mienia, ochrony środowiska nie wskazując przy tym żadnego konkretnego przepisu. Mając na uwadze gabaryty działki nr [...] (szerokość działki ok.5 m), zupełnie niezrozumiały jest argument zawarty w odwołaniu M. S., że na swej działce może wybudować budynek RO i podłączyć go do studni z wodą pitną a udzielenie pozwolenia na budowę zaskarżoną decyzją tą możliwość mu odbierze. Na działce o szerokości 5 m, nieposiadającej połączenia z drogami publicznymi, praktycznie nie ma możliwości zlokalizować budynku NRO, a tym bardziej budynku RO. Zauważyć należy ponadto, że brak uregulowanego prawnie dostępu działek do drogi publicznej, pomimo tego, że działki znajdują się w terenach inwestycyjnych (KU1 zgodnie miejscowym planem), sprawia, że w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działek tych nie można uznać za działki budowlane, na których możliwa jest realizacja jakiejkolwiek inwestycji. Dopiero prawne ustanowienie do niej drogi koniecznej umożliwi i otworzy dla nich możliwość ich ewentualnego zabudowania, na warunkach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, na przedmiotowych działkach nie ma możliwości lokalizacji ani budynków mieszkalnych, ani rekreacyjnych, jedynie możliwe jest uzupełnienie urządzeń obsługi komunikacji publicznego transportu, usług komercyjnych i handlowych towarzyszących obiektowi dworca autobusowego, urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów i urządzeń komunikacji oraz zieleni urządzonej. Organ odwoławczy nie znalazł okoliczności wskazujących na to, by przedmiotowa inwestycja, objęta kwestionowaną decyzją, wprowadzała ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr [...] i nr [...]. Planowana inwestycja nie odbiera także dostępu do drogi publicznej przedmiotowym działkom, bowiem w obecnym stanie prawnym te ich nie posiadają. Okoliczność wniesienia wniosków o ustanowienie drogi koniecznej do sądu także nie stanowi przesłanki do uznania wnioskujących za strony postępowania. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. S. zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że skarżący jako właściciel nieruchomości położonej w N. działki ewid. nr [...] nie jest stroną postępowania i nie przysługuje mu prawo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji i na tej podstawie umorzenie postępowania odwoławczego; naruszenie przepisów prawa procesowego t. j. przepisów art. 7 i 77 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że jest właścicielem działki nr [...], a działka ta graniczy z działką nr [...], której dotyczy kwestionowane pozwolenie na budowę. Z wniosku skarżącego przed Sądem Rejonowym w [...] pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej do jego działki przy czym skarżący wskazuje szlak drożny mający przebiegać po działce nr [...]. Budowa obiektów i urządzeń, budowlanych na działce nr [...] może zniweczyć starania o uzyskanie drogi koniecznej. Ponadto skarżący zarzucił, że sposób zagospodarowania działki nr [...] generuje dla jego działki liczne ograniczenia, co do jej zabudowy, a wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przede wszystkim dotyczy to zachowania odległości od obiektów budowlanych, które zaprojektowane są na działce nr [...]. Obecnie takie ograniczenia nie występują, ale zaprojektowana zabudowa działki nr [...] ograniczenia takie przyniesie. Wskazał, także na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nakazujący poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, co ma znaczenie ze względu na toczące się postępowanie o ustanowienie służebności drogi koniecznej mające wieść po działce nr [...]. Skarżący wyjaśnił, że działka nr [...] wraz z działką nr [...] stanowiły jedną całość – działkę nr [...], która miała dostęp do drogi publicznej - ul. [...]. Uległa ona podziałowi na działki nr [...] nr [...], po czym działka nr [...] została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa i oddana w użytkowanie przekształcone później w użytkowanie wieczyste. Następnie została ona zniesiona do działki nr [...]. Według wyrysu z rysunku planu zagospodarowania przestrzennego m. [...] działka skarżącego leży w terenie oznaczonym symbolem KU l, dla którego w § 47 tekstu planu przewidziano m. in. możliwość budowy dworca autobusowego wraz z obiektami obsługi komunikacji (ust. 2) oraz obiektów usług komercyjnych i obiektów handlowych (ust. 3). W zgodzie z przepisami urbanistycznymi skarżący może zatem na swej działce wybudować dowolny obiekt o przeznaczeniu wskazanym w w/w przepisach. Skarżący wskazał, że inwestor w odpowiedzi na wniosek o ustanowienie drogi koniecznej wskazał, że "na nieruchomości, na której wnioskodawca planuje ustanowić służebność Spółka realizuje inwestycję polegająca na budowie dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo-usługowym...". Wynika z tego, że w przypadku zrealizowania owej inwestycji skarżący zostanie pozbawiony możliwości uzyskania dostępu do drogi publicznej. Dalej skarżący podniósł, że definicję obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwoleniu na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Wskazać przede wszystkim należy, iż przepis art. 28 ust 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 roku, póz. 1118 tekst jedn. z późn. zm.) stanowi, iż stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei art. 3 pkt 20 powołanej wyżej ustawy przesądza, iż ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie II SA/GL 1264/08 skoro obszar oddziaływania obiektu oznacza teren wyznaczony wokół niego, to już z istoty definicji ustawowej wykluczyć należy przypadek, że teren ten stanowi jedynie obszar zabudowy czyli samą powierzchnię obiektu. Przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę w obecnym stanie prawnym z definicji powinni mieć właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiednich, chyba że organ ustali, iż z uwagi na znaczną odległość planowanej zabudowy od działki sąsiedniej, ukształtowanie terenu, sposób jego dotychczasowego lub planowanego zagospodarowania wykluczone jest, iż zamierzenie inwestycyjne będzie w jakikolwiek sposób ograniczało zagospodarowanie nieruchomości sąsiedniej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/2006 wyraził stanowisko, iż "w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzebę konkretnej sytuacji biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z projektowanym obiektem budowlanym". W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano także, iż " z regulacji powyższej (art. 28 ust 3 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane) wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. Zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie oddziaływania, posiadają interes prawny i są - oprócz inwestora - stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy działki te graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny ...". Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 1 grudnia 2008 r. II OSK 1508/2007 oraz 9 października 2007 r. II OSK 1321/06. Z kolei w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r. II OSK 304/2010 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia, czy też utrudnienia w zakresie zagospodarowania, ale również dotychczasowego korzystania z tego terenu. Stanowisko to podziela także sąd rozpoznający niniejszą sprawę, a w jego ocenie organy administracji nie zastosowały się do tych wskazań. Organ I instancji uznał, iż obszar oddziaływania obiektu jakim jest dworzec autobusowy nie wykracza poza obszar inwestycji. Nie przyznał zatem przymiotu stron w stosunku do właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Stanowisko takie jest nie do przyjęcia. Wprawdzie nie jest wykluczona sytuacja, kiedy obszar oddziaływania projektowanego obiektu faktycznie zamyka się w terenie inwestycji (np. budowa domu na działce o dużym obszarze i nie w zbliżeniu do granic tej działki) ale są to sytuacje stosunkowo rzadkie. Każdorazowo taki przypadek musi być przez organ analizowany i szczegółowo uzasadniany. W przypadku budowy obiektu o dużej uciążliwości dla otoczenia jak np. dworzec autobusowy, w zasadzie należało by sytuacje taką wykluczyć. Organ odwoławczy umarzając postępowanie odwoławcze nie przeprowadzić żadnej analizy oddziaływania przyszłej inwestycji na działkę skarżącego i T. Z. a ograniczył się jedynie do podania okoliczności związanych z nieruchomościami będącymi ich własnością a dotyczących małych rozmiarów działek i braku skomunikowania z drogami lądowym. Okoliczności te nie są jednak analizą obszaru oddziaływania przyszłej inwestycji na nieruchomość skarżącego i T. Z.. Organ odwoławczy nie wskazuje jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i uciążliwości w stosunku do działek skarżącego i T. Z. są związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego tak w całości tj. kompleksu jakim jest dworzec autobusowy, jak i poszczególnych obiektów wznoszonych w ramach tej inwestycji - w szczególności tych które będą znajdowały się w bliskiej odległości od nieruchomości skarżącego. Brak w tym zakresie jakiejkolwiek analizy obejmującej tak przepisy techniczno budowlane i związane z nimi ograniczenia dotyczące zagospodarowania nieruchomości sąsiednich jak i przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony przed hałasem oraz zagospodarowania przestrzennego. Braki w tym zakresie skutkują wadliwością wydanej przez organ odwoławczy decyzji i koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Z uwagi na wyżej wskazane okoliczności orzeczono jak w sentencji.