II OSK 1125/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi H. A. K. i I. I. von B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 844/14 w sprawie ze skarg kasacyjnych E. S. oraz Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1833/12 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 844/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne E. S. oraz Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1833/12, wydanego w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] nakazał E. S. i Z. S. dokonanie rozbiórki samowolnie rozbudowanej i nadbudowanej części parterowej oficyny mieszkalnej znajdującej się na nieruchomości przy ul. P. [...] w W. tj. rozbudowanej części mieszkalnej o nieregularnym kształcie od strony południowej (podwórka) o wymiarach ok. 6,08 x 8,66 m i tarasu, od strony zachodniej – szczytowej dobudowanej piętrowej części mieszkalnej o wymiarach ok 5,70 m x 2,52m oraz nadbudowanej kondygnacji poddasza użytkowego. Po rozpoznaniu odwołania E. i Z. S., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli E. S. i Z. S., przy czym skarga E. S. została odrzucona z uwagi na nieuiszczenie w przepisanym terminie wpisu (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1833/12). Wyrokiem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1833/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. S.. Sąd stwierdził, że stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób prawidłowy i stanowił podstawę do wydania nakazu rozbiórki. Sąd zauważył, że PINB dla m.st. Warszawy podjął próbę legalizacji dokonanej samowoli budowlanej nakładając postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wykonanie określonych obowiązków, jednakże inwestorzy nie wykazali woli uczestnictwa w procesie legalizacyjnym ignorując obowiązki nałożone powyższym postanowieniem. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, PINB dla m.st. Warszawy, mając na uwadze treść art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia oprócz nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, co prawidłowo uczynił decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Sąd zauważył także, że zaskarżona decyzja precyzyjnie określa zakres rozbiórki, która powinna sprowadzać się do przywrócenia stanu pierwotnego budynku mieszkalnego sprzed wykonanych robót budowlanych polegających na jego rozbudowie. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyli Z. S. i E. S. W uzasadnieniu skarg kasacyjnych pełnomocnicy skarżących podnieśli, że z załączonych do niniejszych skarg kasacyjnych wydruków Działu II Księgi Wieczystej nieruchomości przy ul. P. [...] w W. prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla W.-M. XIII Wydział Ksiąg Wieczystych o numerze [...], wynika, iż nieruchomość, na której zlokalizowany jest obiekt budowlany będący przedmiotem decyzji rozbiórkowej stanowi współwłasność czterech osób: 1. E. S., 2. Z. S., 3. H. K., 4. I. von B.. Tak więc w chwili wydawania zaskarżonej decyzji osoby te pozostawały współwłaścicielami ww. nieruchomości. Krąg stron przedmiotowego postępowania powinien zatem obejmować wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Tymczasem w trakcie prowadzenia postępowania przed organami administracji obu instancji nie zostali o tych postępowaniach zawiadomieni dwaj współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości: H. K. oraz I. von B. W związku z powyższym, zdaniem skarżących, powyższe działanie organu uznać należy za uchybienie, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a., a tym samym za podstawę do uchylenia kwestionowanych decyzji organów obu instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 844/14 oddalił wniesione skargi kasacyjne uznając, że nie zasługują one na uwzględnienie. W uzasadnieniu stwierdził, że Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że skarżący dopuścili się samowoli budowlanej (rozbudowa i nadbudowa oficyny mieszkalnej bez wymaganego zezwolenia), a następnie w ramach prowadzonego przez organ postępowania legalizacyjnego nie zastosowali się do nałożonych na nich postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. obowiązków dostarczenia w wyznaczonym do tego terminie wskazanych dokumentów. Tym samym na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane organy zobligowane zostały do orzeczenia wobec skarżących, będących inwestorami a zarazem współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości, nakazu rozbiórki poszczególnych elementów rozbudowanego budynku. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że skoro wątpliwości nie budził fakt, iż inwestorem przeprowadzonych prac budowlanych byli skarżący i posiadali oni zarazem tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (współwłasność), to okoliczność pominięcia przez organy pozostałych współwłaścicieli nieruchomości (H. K., I. von B.) nie daje podstaw do twierdzeń, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut ten jest również nieskuteczny. Sąd podniósł, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym dominuje pogląd, iż skutek w postaci uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli może ono być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) ma miejsce wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też nie uwzględnia go sąd administracyjny z urzędu. Sąd nie ma bowiem podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Wobec powyższego NSA wskazał, że pominięci współwłaściciele nieruchomości, której dotyczy nakaz rozbiórki powinni wystąpić przed sądem administracyjnym podnosząc okoliczność pominięcia ich jako stron postępowania w zakończonym postępowaniu. Dopiero to daje podstawę do uwzględnienia zarzutu opartego o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Tak więc, zdaniem NSA, w niniejszej sprawie nie zachodziła przesłanka do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stanowiąca podstawę do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b P.p.s.a. Sąd drugiej instancji wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, na co wskazują także sami skarżący, że pominięte strony nie uczestniczyły w postępowaniu legalizacyjnym, w wyniku którego orzeczono nakaz rozbiórki i nie wystąpiły z żądaniem wznowienia postępowania, a tym samym brak jest podstaw do wyeliminowania aktu wydanego w takim postępowaniu. A zatem sąd administracyjny, rozpoznając skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa do udziału osoby nie wnoszącej skargi. Pismem z dnia 10 maja 2016 r. (data nadania) H. A. K. oraz I. I. von B. wnieśli na podstawie art. 271 pkt 2 w zw. z art. 278 i art. 279 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2015 r. Zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 25 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji, która naruszała przepisy postępowania przez niedopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, w stosunku do której wydano decyzję w zakresie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, składający skargę o wznowienie postępowania wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania podniesiono, że krąg uczestników postępowania powinien obejmować wszystkich współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości. Tymczasem w niniejszej sprawie organ zawiadomił jedynie część uczestników postępowania, tj. E. i Z. S., podczas gdy powinien zawiadomić także pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, tj. H. K. oraz I. von B. Jak wynika bowiem z Działu II Księgi Wieczystej o numerze [...] nieruchomość, na której zlokalizowany jest obiekt budowlany będący przedmiotem decyzji rozbiórkowej stanowi współwłasność czterech osób: E. S., Z. S., H. K. oraz I. von B. W chwili wydawania decyzji rozbiórkowej osoby te pozostawały współwłaścicielami nieruchomości. Organy nie dokonały zatem prawidłowego ustalenia kręgu uczestników postępowania, gdyż o toczącym się postępowaniu, przed organami obu instancji, nie zostali zawiadomieni dwaj współwłaściciele nieruchomości – H. K. oraz I. von B.. Wnioskodawcy wskazali zatem, że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., bez swojej winy. Organ nadzoru budowlanego nie zawiadomił ich bowiem o wszczęciu postępowania, poszczególnych czynnościach i nie doręczył im decyzji rozbiórkowej z dnia [...] lutego 2012 r., pomimo że wnioskodawcom służył przymiot strony w tym postępowaniu. Wnoszący skargę o wznowienie postępowania podnieśli także, że o decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., jak też o wyrokach wydanych w sprawie dowiedzieli się w dniu 25 lutego 2016 r., o czym poinformowała ich M. C. (reprezentująca wnioskodawców), na skutek przekazania jej informacji przez Z. S. Zdaniem wnioskodawców, przedstawione okoliczności, a zwłaszcza nieuwzględnienie w postępowaniu administracyjnym wszystkich współwłaścicieli nieruchomości powodują, że skargę o wznowienie postępowania sądowego należy uznać za uzasadnioną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania ma charakter nadzwyczajny, gdyż może doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego - art. 270 P.p.s.a. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi instytucję obalania prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego uwarunkowana jest od spełnienia dwóch przesłanek: po pierwsze, skarga o wznowienie musi opierać się na ustawowej podstawie wznowienia, a po drugie, powinna być wniesiona w terminie (art. 280 P.p.s.a.). Przy czym stosownie do treści art. 277 P.p.s.a. regułą jest, że skargę o wznowienie postępowania strona może wnieść w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. W niniejszej sprawie wnioskodawcy wnieśli skargę o wznowienie postępowania w terminie ustawowym. W związku z tym, że przedmiotowa skarga została oparta na podstawie wynikającej z treści art. 271 pkt 2 P.p.s.a., trzymiesięczny termin należało liczyć od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Z treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że o wyrokach wydanych w sprawie wnioskodawcy dowiedzieli się w dniu 25 lutego 2016 r. Natomiast skarga o wznowienie postępowania została wniesiona do NSA w dniu 10 maja 2016 r., a więc w terminie otwartym do jej wniesienia. W aktach sprawy brak jest dowodów, które pozwalałyby na zakwestionowanie twierdzeń wnioskodawców w tym zakresie. Jak już wyżej wskazano w podstawie wniesionej skargi o wznowienie postępowania H. K. oraz I. von B. powołali przepis art. 271 pkt 2 P.p.s.a. twierdząc, że zarówno przed organami administracji publicznej, jak i przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym pozbawieni zostali możności działania, bowiem bez własnej winy nie brali udziału w tych postępowaniach - nie wiedzieli o nich pomimo, że powinni w nich brać udział w charakterze strony jako współwłaściciele nieruchomości, na której posadowiony jest obiekt budowlany objęty zaskarżoną decyzją. Tym samym z uwagi na naruszenie przepisów prawa przez organy, a następnie przez sądy administracyjne wnioskodawcy podnieśli, że pozbawieni zostali możliwości działania. W związku z tym, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w ustawowym terminie i została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, to stosownie do treści art. 280 § 1 P.p.s.a. sprawa została skierowana na rozprawę. Przepis art. 271 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub, jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa, była pozbawiona możności działania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że aby doszło do wznowienia postępowania na ww. podstawie dotyczącej naruszenia przepisów postępowania wskutek których strona była pozbawiona możliwości działania, muszą zostać spełnione łącznie trzy przesłanki: a) w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, b) strona została pozbawiona możności działania bez własnej winy oraz c) bezpośrednią i wyłączną przyczyną pozbawienia strony możności działania było naruszenie przepisów prawa. Dodać należy, że istotnym dla stwierdzenia, czy zachodzi uzasadniona przesłanka wznowienia przewidziana w art. 271 P.p.s.a. jest okoliczność, czy wskazywana przesłanka wznowienia jest następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowoadministracyjnym, czy też w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. Jeżeli przesłanki wznowienia są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu administracyjnym, wówczas to postępowanie powinno być wznowione, o ile sprawa administracyjna została ostatecznie zakończona. Natomiast gdy przesłanki wznowienia są następstwem faktów mających miejsce w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to wtedy można mówić o wznowieniu tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 501/10). Jak wynika z uzasadnienia skargi inicjującej niniejsze postępowanie zarzuty w niej przedstawione dotyczą okoliczności mających miejsce w toku postępowania administracyjnego. Fakty te zostały podniesione przez skarżących dopiero w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, co wskazano powyżej, oddalając wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. skargę kasacyjną E. S. oraz Z. S. ustosunkował się do podnoszonych przez nich zarzutów dotyczących pominięcia w toku postępowania administracyjnego pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Wskazać również należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestie udziału stron i uczestników postępowania na prawach strony zostały uregulowane w art. 32 i 33 P.p.s.a. Zgodnie z art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolei przepis art. 33 § 1 P.p.s.a. stanowi, że osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Natomiast w myśl art. 33 § 2 P.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Tak więc z uregulowań zawartych w art. 32 i 33 P.p.s.a. wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym poza skarżącym i organem mogą brać udział także inne podmioty, które ustawa uznaje za uczestników postępowania na prawach strony. Przy czym ustawodawca wyraźnie powiązał przesłanki uzyskania statusu uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego z mocy prawa ze statusem jaki konkretny podmiot miał w uprzednio prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Zatem osobom, które brały udział w postępowaniu administracyjnym, które nie wniosły skargi, a których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym przysługuje z mocy prawa z chwilą wszczęcia takiego postępowania. Ich udział jest obligatoryjny w przeciwieństwie do fakultatywnego udziału pozostałych uczestników, tj. osób, o których stanowi art. 33 § 2 P.p.s.a. Aby być uczestnikiem postępowania w przypadku uregulowanym w art. 33 § 2 P.p.s.a. nie wystarczy sam fakt, że wynik postępowania dotyczy jego interesu prawnego, ale konieczne jest zgłoszenie swego udziału do czasu zamknięcia rozprawy. Tylko w takim wypadku sąd może orzec o dopuszczeniu konkretnego podmiotu do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika. Gdyby konkretne osoby swego udziału w postępowaniu sądowym nie zgłosiły, to bezzasadny jest zarzut, że Sąd pominął te osoby, nawet jeżeli przysługiwał im status strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji gdy w tym postępowaniu nie brały udziału. W świetle powyższego skoro wnoszący skargę o wznowienie postępowania sądowego nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., to nie mieli też statusu uczestników postępowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym i Sąd w sprawie ze skargi E. S. oraz Z. S. na tę decyzję nie był zobowiązany do zawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu w oparciu o art. 33 § 1 P.p.s.a. Wątpliwości nie budzi też fakt, że H. K. oraz I. von B. w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 844/14 nie zgłosili swego udziału w trybie przewidzianym w art. 33 § 2 P.p.s.a. Zatem sądy administracyjne obu instancji nie były zobowiązane także w oparciu o ten ostatnio wskazany przepis zawiadamiać wnoszących skargę o wznowienie postępowania o toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przy czym nie ma tutaj znaczenia, podnoszona przez wnioskodawców okoliczność, że przysługiwał im w oparciu o art. 28 K.p.a. status strony w postępowaniu administracyjnym. Jak wskazano bowiem powyżej, badanie zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania sprowadza się do badania czy przesłanka ta jest następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, czy też wyłącznie w postępowaniu administracyjnym. A zatem w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II OSK 844/14 Naczelny Sąd Administracyjny nie naruszył art. 33 P.p.s.a., co w konsekwencji powoduje, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż w rozpoznawanej sprawie naruszono art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Wnioskodawcy nie wykazali bowiem, aby wskutek naruszenia prawa przez Sąd zostali pozbawieni możności działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się pod sygn. akt II OSK 844/14. W konsekwencji podnoszona przez nich okoliczność, nieuwzględnienia ich w postępowaniu administracyjnym, mogłaby stanowić – co do zasady – podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego a nie sądowoadministracyjnego. Mając na uwadze fakt, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. za bezzasadny należało uznać także zarzut naruszenia przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 25 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., art. 28 K.p.a., art. 52 ustawy - Prawo budowlane i art. 10 § 1 K.p.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 282 § 2 P.p.s.a., oddalił jako niezasadną skargę o wznowienie postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 wskazanej ustawy.