II OSK 278/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Y. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1347/12 w sprawie ze skargi Y.K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Y.K. na rzecz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1347/12, oddalił skargę Y. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 6 maja 2011 r. Y. K. wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmówił udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE stwierdzając, iż od dnia 19 lutego 2004 r. cudzoziemka przebywała poza granicami Polski przez okres 427 dni, tj. 1 rok 2 miesiące i 2 dni, tym samym nie spełnia obligatoryjnej przesłanki określonej w art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm.). Y. K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Przedstawiła świadectwo wystawione w dniu 23 lipca 2011 r. przez Kościół C. dotyczące sprawowania przez nią funkcji misjonarskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że w świetle art. 65 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach zasadnicze znaczenie w sprawie ma ustalenie czy wnioskodawczyni spełnia przesłankę dotyczącą 5-letniego legalnego i nieprzerwanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Zgodnie z art. 65 ust. 6 ustawy do ustalenia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej jest nieprzerwany stosuje się art. 64 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy, chyba, że przerwa była spowodowana: wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczenie pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1; leczeniem cudzoziemca. Organ odwoławczy podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawczyni od dnia 23 października 2003 r. do dnia 22 lipca 2007 r. przebywała na terytorium Polski na podstawie wiz, następnie kolejno udzielonych przez Wojewodę Mazowieckiego zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanych w związku z pełnieniem funkcji religijnej w kościele. Od dnia 23 lipca 2007 r. do dnia 22 lipca 2009 r. cudzoziemka przebywała na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy w związku z łączeniem rodzin. Zgodnie z art. 65 ust. 4 pkt 3 ustawy, do okresu pobytu, o którym mowa w ust. 1, nie zalicza się pobytu cudzoziemca na podstawie wizy jednolitej pobytowej upoważniającej tylko do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 11, wizy pobytowej wydanej w celu podjęcia lub kontynuowania nauki lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 5 lub 7 lub art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. a lub ust. 2. Organ podniósł, że okresu od 23 lipca 2007 r. do dnia 22 lipca 2009 r. nie można zaliczyć do 5-letniego nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski. Dopiero kolejne zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony zostało udzielone cudzoziemce decyzją z dnia [...] października 2009 r. z terminem ważności do dnia 7 października 2011 r. Podstawą udzielenia przedmiotowego zezwolenia był art. 53 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy. Następnie organ wskazał, że wnioskodawczyni przebywała legalnie w Polsce przez okres co najmniej 5 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jednak z analizy stempli zawartych w dokumentach podróży cudzoziemki oraz informacji przekazanych przez Straż Graniczną wynika, że w badanym okresie przebywała ona poza terytorium Polski przez łączny okres 416 dni, tj. 1 rok 1 miesiąc i 21 dni, a zatem przez okres dłuższy niż określony w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. W toku prowadzonego przesłuchania przed organem I instancji cudzoziemka zeznała, że wyjazdy w latach 2004-2006 były ściśle związane z jej pracą w charakterze misjonarza oraz prowadzeniem chrześcijańskich obozów dla dzieci i młodzieży, które odbywały się przeważnie w okresie wakacyjnym. Cudzoziemka zeznała również, że Kościół C. w W. nigdy nie przygotowywał żadnych potwierdzeń wyjazdów służbowych. Cudzoziemka w toku postępowania administracyjnego, toczącego się przed organem I instancji do akt sprawy dołączyła również dokument wydany w dniu 27 lipca 2011 r. w którym wskazano m. in., że wnioskodawczyni, żona pastora I. K., nie potrzebowała zezwoleń i delegacji ze strony Rady Kościoła C. do pracy misyjnej na [...]. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji pismem z dnia 6 lutego 2012 r. wezwał cudzoziemkę do uzupełnienia materiału dowodowego o dokumenty potwierdzające fakt zatrudnienia wnioskodawczyni, jak i jej męża przez Kościół C. w latach 2003-2005, np. umowę o pracę, o dzieło lub umowę zlecenia oraz dokumenty potwierdzające otrzymywanie przez wnioskodawczynię wynagrodzenia za wykonywaną pracę misyjną w latach 2003-2005. Wnioskodawczyni nadesłała zaświadczenie wydane przez Kościół C., z którego wynika, że zarówno ona, jak i jej mąż spełniali posługi w Z. "S." z Okręgu P. na [...] jako misjonarze powołani przez Radę Kościoła C.. Spełnianie przez wnioskodawczynię posług misjonarskich miało charakter nieodpłatny. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że okres pobytu cudzoziemki poza terytorium Polski w badanym okresie był dłuższy niż określony w art. 64 ust. 4 ustawy i wyniósł 416 dni, a więc nie spełnia ona wymogów do udzielenia jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Organ podkreślił, że wykonywana przez wnioskodawczynię posługa misyjna odbywała się poza granicami RP zatem nie można uznać, aby jej pobyt był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy, ponieważ działania te nie były świadczeniem pracy na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium RP, za którą wnioskodawczyni otrzymywała wynagrodzenie. Przyczyna pobytów wnioskodawczyni poza terytorium Polski w latach 2004-2006 nie mieści się w katalogu okoliczności, określonych w art. 64 ust. 4 ustawy i nie stanowi okoliczności, która mogłaby usprawiedliwić zbyt długi okres pobytu poza terytorium Polski. Skargą Y. K. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 67 pkt 1 w zw. z art. 65 ust. 1 oraz art. 64 ust. 4 w zw. z art. 65 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż pobyt skarżącej poza terytorium RP nie był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy, podczas gdy skarżąca pełniąca funkcję religijną wykonywała poza granicami RP w okresie 234 dni z 416 dni w okresie 5 lat funkcję zawodową, co w konsekwencji oznacza, iż przerwa skarżącej poza granicami RP nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego; art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez brak należytego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie i brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności pominięcie świadectwa Kościoła C. z dnia 23 lipca 2011 r. dotyczącego wykonywania czynności zawodowych przez Skarżącą poza granicami RP. Skarżąca podniosła, że przebywała na terytorium Polski od dnia 23 października 2003 r. do dnia 22 lipca 2007 r. na podstawie wiz i zezwoleń na zamieszkanie w związku z pełnieniem funkcji religijnej w Kościele C. zarejestrowanym na terenie RP. Ta okoliczność stanowiła podstawę do uzyskania przez skarżącą pozwolenia na pobyt w Polsce przez tak długi okres czasu. Pełnienie funkcji w kościele związane jest z licznymi obowiązkami, w tym m. in. działalnością charytatywną, opiekuńczą. Z ustawy z dnia 30 czerwca 1995 r. o stosunku Państwa do Kościoła C. wynika, iż Kościół może prowadzić działalność charytatywno - opiekuńczą, która obejmuje m. in. udzielanie pomocy w zapewnieniu wypoczynku dzieciom i młodzieży (art. 23). Tym samym skarżąca jako pełniąca funkcję kościelną w Kościele C. mogła realizować w ramach swoich obowiązków zawodowych działalność charytatywno - opiekuńczą, tj. misyjną polegającą na uczestnictwie jako lider w chrześcijańskich obozów z P. obwodzie na [...]. Co więcej - z zaświadczenia z dnia 23 lutego 2012 r. Kościoła C. wynika, iż skarżąca wraz ze swym małżonkiem spełniali posługę w wyżej wskazanym zborze jako misjonarze powołani przez Radę Kościoła C. i miało to charakter nieodpłatny, co wynika ze specyfiki działalności misjonarskiej. Skarżąca wskazała następnie, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania kościoły i inne związki wyznaniowe są niezależne od państwa przy wykonywaniu swoich funkcji religijnych. Działalność misjonarska, którą wykonywała skarżąca, jest wykonywaniem funkcji religijnych, co zaś oznacza, iż Kościół wewnętrznie rozstrzyga kwestię działalności misyjnej (tj. formę, zakres, odpłatność, itp.). Stanowi o tym art. 19 ust. 2 wyżej wskazanej ustawy, zgodnie z którym kościoły mogą prowadzić działalność charytatywno - opiekuńczą oraz rządzą się w swoich sprawach własnym prawem. Tym samym skarżąca przedstawiła wystarczające dowody uzasadniające twierdzenie, iż jej pobyt poza granicami RP w terminach określonych w świadectwie z dnia 23 lipca 2011 r. jest wystarczającą podstawą uzasadniającą przyjęcie, iż charakter wyjazdów był zawodowy i wynikał z pełnionej przez nią funkcji misyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że w niniejszej sprawie odmowa udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE była uzasadniona. Zdaniem Sądu organy administracji zasadnie stwierdziły, że wnioskodawczyni przebywała legalnie w Polsce przez okres co najmniej 5 lat przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jednak z analizy stempli zawartych w dokumentach podróży cudzoziemki oraz informacji przekazanych przez Straż Graniczną wynika, że w badanym okresie zainteresowana przebywała poza terytorium Polski przez łączny okres 416 dni, tj. 1 rok 1 miesiąc i 21 dni, a zatem przez okres dłuższy niż określony w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach. Jako że wykonywana przez wnioskodawczynię posługa misyjna odbywała się poza granicami RP nie można, w ocenie Sądu, uznać, aby jej pobyt był nieprzerwany w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy, ponieważ działania te nie były świadczeniem pracy na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium RP, za którą wnioskodawczyni otrzymywała wynagrodzenie. Przyczyna pobytów wnioskodawczyni poza terytorium Polski w latach 2004- 2006 nie mieści się w katalogu okoliczności, określonych w art. 64 ust. 4 ustawy i nie stanowi okoliczności, która mogłaby usprawiedliwić zbyt długi okres pobytu poza terytorium Polski. Wyjazdy misyjne poza granice RP, tj. na [...], nie stanowią okoliczności, która mogłaby usprawiedliwić zbyt długi okres pobytu poza terytorium Polski. Przebywanie poza terytorium RP przez skarżącą, w badanym okresie, nie stanowiło wykonywania obowiązków zawodowych lub świadczenia pracy na podstawie umowy zawartej z pracodawcą (art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach), w związku z czym brak było podstaw do przyjęcia, że spełniła ona wszystkie wymagane prawem przesłanki do uznania jej pięcioletniego pobytu za nieprzerwany. Skargą kasacyjną Y. K. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: art. 67 ust. 4 w zw. z 65 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż tylko świadczenie pracy na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą za wynagrodzeniem stanowi podstawę do usprawiedliwienia dłuższego niż 10 miesięcy okresu poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podczas gdy wykonywanie obowiązków zawodowych w rozumieniu art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach nie musi być związane ze świadczeniem pracy na podstawie umowy o pracę i może być wykonywane również bez umowy o pracę; 2) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależycie sformułowane uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na braku odniesienia się do wszystkich zarzutów w skardze oraz wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, co miało wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, w wysokości prawem przewidzianej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z treścią art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003r., zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada: stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu (pkt 1); ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 2). Stosownie do treści art. 65 ust. 6 ww. ustawy, do ustalenia, że pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się art. 64 ust. 4. Zgodnie natomiast z treścią przywołanego powyżej art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana: wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 1); towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1 (pkt 2); leczeniem cudzoziemca (pkt 4). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, iż nie tylko świadczenie pracy na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą za wynagrodzeniem stanowi podstawę do usprawiedliwienia dłuższego niż 10 miesięcy okresu przebywania poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o czym mowa w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. Zgodnie z treścią omawianego przepisu wykonywanie obowiązków zawodowych lub świadczenie pracy musi odbywać się na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przepisu tego wynika zatem, że może to być jakikolwiek stosunek umowny pomiędzy cudzoziemcem a podmiotem, którego można zakwalifikować jako pracodawcę w rozumieniu tego przepisu, bowiem ustawodawca w żaden sposób nie ograniczył w tym przepisie możliwych stosunków umownych wyłącznie do umowy o pracę. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art. 65 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł odnieść jednak zamierzonego skutku bowiem Sąd I instancji słusznie uznał, że działalności misyjnej skarżącej kasacyjnie na terytorium [...] przez okres łącznie 416 dni, nie można zaliczyć do wykonywania obowiązków zawodowych lub świadczenia pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazane w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach okoliczności, jako wyjątki od zasady nieprzerwalności pobytu cudzoziemca ubiegającego się o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, powinny być wykładane ściśle. Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie takiego zezwolenia musi zatem każdorazowo wykazać, że jego działalność poza terytorium RP można zakwalifikować jako wykonywanie obowiązków zawodowych lub świadczenie pracy oraz że podstawą tych czynności był stosunek umowny pomiędzy nim a pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie skarżąca w żaden sposób nie wykazała jednak, że jej działalność na terytorium [...], polegająca na uczestnictwie jako lider w chrześcijańskich obozach w P. obwodzie na [...], wyszła poza ramy stosunku faktycznego zachodzącego pomiędzy nią Kościołem C. w Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt niniejszej sprawy nie wynika aby Y. K. zawarła z Kościołem C. jakąkolwiek umowę, która stanowiłaby podstawę wykonywania przez nią tego rodzaju działalności misyjnej na [...]. Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, z pisma Przewodniczącego Rady Kościoła C. w Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że wyjazdu skarżącej na [...] nie poprzedziła żadna czynność prawna, którą można by utożsamić z powstaniem pomiędzy nią a ww. Kościołem stosunku umownego. Również z pozostałych przedłożonych przez skarżącą pism nie wynika, aby doszło do powstania między nią a Kościołem C. stosunku umownego w ramach którego skarżąca prowadziła wskazaną działalność misyjną na [...]. W związku z powyższym słusznie Sąd I instancji uznał, że pobytu skarżącej na [...] w ramach działalności misyjnej nie można uznać za okoliczność, o której mowa w art. 64 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, usprawiedliwiającą jej pobyt poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Odnośnie wskazanego w ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego art. 67 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003 r. podnieść należy, iż taki przepis nie istnieje. Odniesienie się do zarzutu błędnej wykładni art. 67 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach było zatem niemożliwe. Zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. również nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala bowiem na stwierdzenie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a. /G. Czerwiński/ /A. Łuczaj/ /M. Dałkowska - Szary/