I SA/Bk 292/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. B.Spółka z o.o. w B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej prawidłowości ustalenia stawki amortyzacyjnej dla budynku mieszkalnego mieszczącego się w B. przy ul. P. [...] 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej M. B. Spółka z o.o. w B. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] maja 2012 r. M. B. Sp. z o.o. w B. (dalej Spółka) złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. potwierdzenia prawidłowości ustalenia stawki amortyzacyjnej dla budynku mieszczącego się w B. przy ul. P. Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny. Przedmiotowy budynek Spółka nabyła [...] marca 2012 r. od spółki jawnej A. A. P. z siedzibą w W. W akcie notarialnym wskazano, że wydanie przedmiotu umowy nastąpi [...] kwietnia 2012 r. i w tym dniu przejdą na nabywcę wszelkie ciężary i korzyści związane z przedmiotem umowy, tj. budynku handlowo – usługowo – mieszkalnego. Wskazano, że powierzchnia mieszkalna, to nie jest wydzielony lokal mieszkalny. Budynek w całości, w tym jego część mieszkalna, jest od [...] kwietnia 2012r. wynajmowany osobom trzecim. Spółka budynek nabyła wraz z prawem własności działki zabudowanej budowlami, tj. płotem i utwardzonym placem. Spółka przyjęła nieruchomość do użytkowania [...] kwietnia 2012 r. i od tej daty nieruchomości jest wykorzystywana przez Spółkę w zakresie wynajmu lokali użytkowych oraz powierzchni mieszkaniowej. Należne odpisy amortyzacyjne od środków trwałych Spółka zaczęła naliczać od maja 2012 r. i od tego miesiąca są one zaliczane do kosztów uzyskania przychodów. W związku z powyższym Spółka zadała m.in. następujące pytanie: Czy Spółka, ustalając od miesiąca maja 2012 r. wysokość odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów od wartości początkowej budynku w B. przy ul. P., ma prawo określić ich wysokość przy zastosowaniu stawki rocznej odpisów amortyzacyjnych w wysokości 2,5%? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że na podstawie art. 16f ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej "u.p.d.o.p."), Spółka ustalając od maja 2012 r. wysokość odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodu od wartości początkowej budynku ma prawo określić ich wysokość przy zastosowaniu stawki rocznej odpisów amortyzacyjnych w wysokości 2,5 %. Z uwagi na fakt, że w przedmiotowym budynku nie został wydzielony lokal mieszkalny, faktyczne użytkowanie 126,9 m2 powierzchni na cele mieszkalne w tym budynku nie stanowi, że podstawą naliczania odpisów amortyzacyjnych winna być stawka amortyzacyjna w wysokości 1,5 %. Postanowieniem z [...] czerwca 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. działając z upoważnienia Ministra Finansów na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej "o.p."), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku. W uzasadnieniu wskazano, że odpowiedź na zadane pytanie wymaga wcześniejszej kwalifikacji środka trwałego do odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych, która odbywa się na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych KŚT (Dz. U. Nr 242, poz. 1622). Przepisy tego rozporządzenia nie stanowią przepisów prawa podatkowego z art. 3 pkt 1 o.p. W związku z tym organ uznał, że nie ma uprawnienia do interpretowania tych przepisów w trybie przewidzianym dla indywidualnych interpretacji prawa podatkowego. Organ wyjaśnił, że gdyby miał wydać rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wniosku, musiałby wydać interpretację wariantową, czego konsekwencją byłoby wskazanie, że stanowisko Spółki jest prawidłowe, o ile dokonała właściwej klasyfikacji środków trwałych. Udzielenie takiej interpretacji kłóci się jednak, zdaniem organu, z celem instytucji interpretacji. Aby odpowiedzieć na zadane pytanie musiałby być poddany ocenie stan faktyczny, a nie przepis prawa podatkowego. Obowiązek dokonania prawidłowej klasyfikacji środka trwałego ciąży zaś na podatniku. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Spółka złożyła od niego zażalenie wnosząc o jego uchylenie i o rozpatrzenie wniosku z [...] maja 2012 r. co do meritum. Do zażalenia Spółka dołączyła pismo uzyskane z Urzędu Statystycznego w Ł. z [...] lipca 2012 r., z którego wynika, że zgodnie z zasadami metodycznymi Klasyfikacji Środków Trwałych w oparciu o przedstawiony opis, budynek handlowo – usługowo – mieszkalny, w którym przeważająca część powierzchni użytkowej przeznaczona jest na cele handlowo – usługowe, mieści się w grupowaniu KŚT grupa 1 rodzaj 103 "Budynki handlowo – usługowe". Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie wydanie w I instancji. Podtrzymując dotychczasową argumentację organ wskazał, że okoliczność wydania przez Urząd Statystyczny w Ł. pisma z [...] lipca 2012 r. zaistniała po wydaniu postanowienia z [...] czerwca 2012 r., a więc nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia. W złożonej do Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach, jako niezgodnych z prawem. Zarzuciła, że Minister Finansów naruszył: a) art. 14b § 1-3 o.p., poprzez bezpodstawne uznanie, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, iż wniosek Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej pomimo wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego nie może być rozstrzygnięty w ramach postępowania interpretacyjnego; b) art. 120 o.p., poprzez bezzasadne pozostawienie wniosku strony bez merytorycznego rozpatrzenia w sytuacji, gdy istnieje pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnych interpretacji indywidualnych, a wnioskodawcą związek, wyrażający się tym, że przedstawiony we wniosku problem dotyczy bezpośrednio sfery praw i obowiązków podatkowych Spółki; c) art. 165a o.p., poprzez bezpodstawne uznanie przez organ interpretacyjny, że zdarzenia opisane przez stronę we wniosku nie mogą być rozstrzygnięte w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem sporu było to, czy w zaistniałym stanie faktycznym organ mógł odmówić udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jako podstawę prawną odmowy wszczęcia postępowania organ wskazał art. 165a § 1 o.p., który z mocy odesłania z art. 14h o.p. znajduje zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji. Organ stwierdził, że wobec braku kwalifikacji środka trwałego, nie jest możliwe wydanie interpretacji, gdyż oznaczałoby to, że organ dokonuje oceny stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego, co kłóci się z celem instytucji interpretacji. Rozpatrując zaistniały spór należy wskazać, że w myśl art. 14b § 1 o.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 o.p.). Spółka we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przedstawiła stan faktyczny oraz przepisy u.p.d.o.p., w odniesieniu do których przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe miały być zinterpretowane. Jako budzące wątpliwości interpretacyjne Spółka wskazała przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oraz poz. 1 pkt 2 ppkt 1 załącznika nr 1 od tej ustawy, które niewątpliwie są przepisami prawa podatkowego dotyczącymi kwestii kosztów uzyskania przychodów i stawki odpisów amortyzacyjnych. Tych też okoliczności dotyczy przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny. Rację ma organ interpretacyjny twierdząc, że jego rola zawężona jest do analizy okoliczności podanych we wniosku. Jeżeli jednak przedstawiony opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) są – zdaniem organu interpretacyjnego niewystarczające do wydania interpretacji indywidualnej, organ może wezwać wnioskodawcę uzupełnienia wniosku, także poprzez sprecyzowanie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p.). W ocenie Sądu, nie ma też przeszkód, aby organ mając na uwadze różne warianty poszczególnych elementów stanu faktycznego, zawarł w interpretacji stosowne "zastrzeżenia" lub dokonał oceny ze wskazaniem alternatywnych rozwiązań. Występowanie takich wariantowych elementów samo w sobie nie uzasadnia natomiast odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie działanie organu interpretacyjnego było tym bardziej nieprawidłowe, że wraz z zażaleniem na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania Spółka przedstawiła zaświadczenie Urzędu Statystycznego w Ł., z którego wynikał brakujący element stanu faktycznego, pozwalający na wydanie interpretacji w sposób jednoznaczny, bez wskazywania wariantów rozwiązań. Niezasadnie stwierdził organ, że skoro okoliczność wydania przez Urząd Statystyczny w Ł. pisma z [...] lipca 2012 r. zaistniała po wydaniu postanowienia z [...] czerwca 2012 r., to nie mogła mieć wpływu na ocenę prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że organ orzekający w drugiej instancji rozpoznaje sprawę w całości od początku, przy czym obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny zaistniały również w trakcie postępowania odwoławczego czy zażaleniowego (wyrok NSA z 29 października 2003 r., SA/Bd 2154/03, POP 2004, nr 1 poz. 2.). Jeżeli zatem w toku postępowania zażaleniowego skarżąca Spółka przedstawiła opinię urzędu statystycznego dotyczącą klasyfikacji wskazanego w pytaniu środka trwałego, to organ nie mógł jej zlekceważyć tylko z tego powodu, że opinia ta nie była znana przy rozpoznawaniu sprawy w I instancji. Niezasadne odstąpienie od obowiązku wydania interpretacji indywidualnej zawierającej ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy czyni zasadnym zarzuty naruszenia art. 14b § 1 oraz art. 165a § 1 o.p. Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Na podstawie art. 152 ww. ustawy orzeczono o niewykonalności uchylonego postanowienia, a o kosztach Sąd orzekł stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 ww. ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).