II SA/Sz 970/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. nakazał S. D. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku wraz z zewnętrzną instalacją elektoenergetyczną, studnią wierconą i zewnętrzną instalacją wodociągową oraz bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości i zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej, służącego rekreacji indywidualnej położonego na działce o nr porządkowym [...]na terenie Rodzinnych Ogrodów Działkowych Powyższą decyzję uchylił w dniu [...]r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazując na możliwość przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...]r., na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzję Nr [...], nakazującą inwestorowi S. D. rozbiórkę przedmiotowego obiektu. W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że inwestor nie wykonał w wyznaczonym terminie obowiązków, nałożonych postanowieniem z dnia 5 stycznia 2010 r., polegających na przedłożeniu określonych dokumentów celem doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; w szczególności nie przedłożył zaświadczenia wydanego przez Prezydenta Miasta o zgodności wybudowanego obiektu z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wybudowany obiekt nie mieści się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz narusza zapisy uchwały Rady Miasta Świnoujścia z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr XXII/180/2004 w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta – jednostka obszarowa III (dalej mpzp) dotyczące dopuszczalnej zabudowy jak i minimalnego posadowienia parteru budynku oraz zakazu lokalizacji w strefie ochrony ujęcia wody. Od powyższej decyzji S. D. złożył odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 8, art. 123 Kpa., art. 48 Prawa budowlanego oraz § 141 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 w zw. z § 12 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego miasta. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie skarżący podniósł, że wybudowany obiekt jest altaną, w związku z czym na jego wybudowanie nie było konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji zobowiązanie go do dostarczenia dokumentów w celu dokonania jego legalizacji narusza art. 123 Kpa. Dalej wskazał, że organ dokonał błędniej interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ nie przeprowadził bowiem wnioskowania pozwalającego na ustalenie, dlaczego przepis ogólny § 12 ust. 1 pkt 4 lit. a mpzp, zawierający wymóg minimalnego posadowienia parteru budynku na obszarach potencjalnego zagrodzenia powodzią, dotyczy również obszarów, wobec których szczegółowo ustalono warunki dopuszczające posadowienia domków letniskowych. W ocenie skarżącego § 141 mpzp stanowi przepis szczególny, wyłączający ograniczenia z § 12 w zakresie posadowienie obiektów. Poza tym, do zabudowy ogródków działkowych, na mocy § 141 pkt 7 mpzp znajduje zastosowanie regulamin działek, a ten dopuszcza na działkach lokalizację altan bez żadnych ograniczeń w zakresie rzędnej posadowienia. Odnosząc się do problematyki studni wierconej, S. D. podkreślił, że nawet gdyby przyjąć, że jest ona niezgodna z prawem, to fakt ten nie jest podstawą do wydania nakazu rozbiórki całego obiektu, lecz co najwyżej części tego obiektu. Nadto należy uwzględnić okoliczność, że studnia powstała przed wejściem w jej posiadanie przez skarżącego. Za naruszenie prawa skarżący uznał również wydanie nakazu rozbiórki ww. obiektu w sytuacji, gdy na postanowienie Prezydenta Miasta, odmawiającego wydania zaświadczenia o zgodności wybudowanego obiektu z obowiązujące mpzp miasta, wniósł zażalenie. Po rozpoznaniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że wybudowany przez skarżącego obiekt budowlany o wymiarach 5,92 m x 6,83 m, wysokości 5,15 m i powierzchni 40,43 m2, nie mieści się w katalogu obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, zwolnionych z uzyskania pozwolenia na budowę, wymagających zgłoszenia właściwemu organowi. W świetle ww. przepisów obiektami takimi są altany i obiekty gospodarcze na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Inwestycja skarżącego zatem wymagała wcześniejszego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak takiej decyzji oznacza wykonanie robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej i konieczność zastosowania art. 48 Prawa budowlanego. Następnie organ przytoczył treść tego przepisu wskazując, że jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów. W przypadku niewykonania w terminie tych obowiązków przez inwestora wydaje się nakaz rozbiórki. W niniejszej sprawie, inwestor, pomimo zobowiązana go do przedłożenia dokumentów wymaganych na doprowadzenia samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, nie wywiązał się z nałożonych obowiązków. Dalej organ odwoławczy wskazał, że wybudowany przez skarżącego obiekt narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie minimalnego posadowienia parteru budynku (która wynosić powinna 1,80m n.p.m., a wynosi 0,2-0,3m n.p.m.), w zakresie ilości kondygnacji (budynek jest dwukondygnacyjny a powinien być parterowy). Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, zatwierdzonego uchwałą nr XXII/180/2004 Rady Miasta Świnoujścia z dnia 29 kwietnia 2004 r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem RD.III.B.34. W rozdziale 15 opisu do planu zagospodarowania przestrzennego określono, że jest to teren: ogrodów działkowych o dopuszczalnej zabudowie w charakterze altan i małych parterowych domów letnich o powierzchni nie przekraczającej 25m2 oraz wysokość zabudowy wynoszącej max. 6,5 m n.p.t., położony w granicach pasa ochronnego wybrzeża, w strefie pośredniej ujęcia wody i potencjalnego zagrożenia powodzią. Natomiast w § 12 pkt 4 lit.a opisu do planu zagospodarowania przestrzennego ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, wskazując, że na obszarach takich, jeśli ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej. minimalny poziom posadowienia parterów budynków wynosi 1,80 m n.p.m. Nadto o fakcie niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego orzekł organ do tego uprawniony, tj. Prezydent Miasta - postanowieniem z dnia 9 marca 2010 r. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze - postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ I instancji był zobligowany - stosownie do art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego - do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, organ II instancji wskazał, że S. D. - jako następca prawny inwestora - z mocy prawa wstąpił w jego prawa i obowiązki. Poza tym przedmiotowe postępowanie dotyczyło całości budynku, posadowionego bez decyzji o pozwoleniu na budowę, w sposób niezgodny z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie instalacje jak i urządzenia techniczne służące obiektowi (w tym studnie wiercone), stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowią całość wraz z budynkiem. Organ podkreślił też, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały w sposób prawidłowy zinterpretowane przez organ I instancji, zaś regulamin ROD, na który powołuje się strona, nie jest aktem obowiązującym organy nadzoru budowlanego. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. D. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...].i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie art. 7, art.8, art. 9 i art. 10 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w sytuacji, w której nie została jeszcze wydana prawomocna decyzja w zakresie postępowania naprawczego, naruszenie art. 7, art. 11, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący i rzeczywisty do twierdzeń strony w zakresie wykładni § 141 pkt 7 uchwały Rady Miasta Świnoujścia z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr XXII/180/2004, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie art. 11 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez niewykazanie przesłanek, które pozwoliły organowi na przyjęcie, że obiekt nie jest altaną, naruszenie art. 48 Prawa budowlanego oraz art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez orzeczenie rozbiórki całości obiektu, zamiast jego części, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, oraz naruszenie § 141 pkt 7 mpzp w zw. § 12 pkt 4 mpzp oraz art. 2 Konstytucji poprzez błędną ich wykładnię. W uzasadnieniu skarżący powtórzył argumentację odwołania, dodatkowo wskazując, że organ powinien był wstrzymać się z wydaniem decyzji do dnia ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zgodności altany z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza że wykorzystał wszystkie przysługujące mu środki prawne w celu udowodnienia swoich racji. Postępowanie w zakresie uzyskania żądanego przez organ zaświadczenia jest niezależne od strony i nie może być przedłożone dopóki ww. postępowanie nie zostanie zakończone. Według skarżącego - organ dokonał błędnej interpretacji przepisów § 12 i § 141 mpzp, gdyż nie uwzględnił zasady lex specialis derogat legi generali. Dokonanie prawidłowej interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że unormowanie § 141 mpzp wyłącza ograniczenia wynikające z § 12 ust. 1 pkt 4 mpzp w zakresie rzędnej posadowienia obiektu. Poza tym skarżący wskazuje, że skoro plan odwołuje się do regulaminu ogrodów działkowych, który nie wprowadza żadnych ograniczeń co do rzędnej posadowienia obiektu budowlanego, jak i ilości kondygnacji, to błędne są ustalenia organu co do braku zgodności wybudowanego obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego Regulamin ROD stanowi osobne i autonomiczne źródło prawa powszechnie obowiązującego, pominięcie jego postanowień narusza art. 2 Konstytucji. Skarżący podtrzymał też stanowisko, że w niniejszej sprawie organ nie powinien orzekać o nakazie rozbiórki całego obiektu lecz jedynie w takim zakresie, by obiekt nie naruszał prawa, tzn. znalazł się w zakresie obiektów wskazanych w art. 29 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowego skarżący wnosił o jego zawieszenie na zgodny wniosek stron w związku z oczekiwaną zmianą m.p.z.p. w zakresie określenia minimalnego poziomu posadowienia parterów budowli na terenie ogrodów działkowych. Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi i wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Nadto zaznaczyć należy, iż Sąd ocenia zaskarżony akt wg ww. kryteriów, uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania aktu. Dokonana według powyższych zasad kontrola zgodności zaskarżonej decyzji z prawem dała podstawę do uznania, że skarga nie jest zasadna, zaś zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., w której nakazano skarżącemu rozbiórkę wybudowanego na terenie Rodzinnych Ogrodów Działkowych obiektu budowlanego - budynku służącego rekreacji, nie spełniającego warunków określonych w art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, a więc podlegającego wymogom art. 28 tej ustawy, tj. uzyskania pozwolenia na budowę, lecz bez spełnienia tego wymogu. Stosownie do art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W obecnym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, lecz po zbadaniu przez organ, w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, czy w stosunku do wybudowanego obiektu budowlanego nie można podjąć czynności zmierzających do jego legalizacji. W tym celu należy w szczególności ustalić, czy samowolna budowa jest zgodna m.in. z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. W przypadku pozytywnych przesłanek w tym zakresie organ, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora (właściciela) obowiązek dostarczenia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. W przypadku niespełnienia przez inwestora w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, organ – zgodnie z art. 48 ust.4 Prawa budowlanego - zobligowany jest wydać nakaz rozbiórki. Zarówno zatem brak wykonania obowiązku przedłożenia wymaganych dokumentów jak i fakt niezgodności obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się w sposób prawidłowy do wskazanych wyżej kwestii, trafnie uzasadniając swoje stanowisko jak i odnosząc się do zarzutów odwołania. Nie uchybił zatem unormowaniu art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 Kpa, co zarzuca się w skardze. Wbrew twierdzeniu skarżącego, zaskarżona decyzja zawiera trafne wyjaśnienie z jakich powodów wybudowany obiekt nie może być uznany za altanę, zwolnioną zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał bowiem, że wybudowany przez skarżącego obiekt przekracza zarówno powierzchnię zabudowy jak i inne parametry przewidziane dla altany, jako obiektu niewymagającego pozwolenia na budowę. W tej sytuacji podlega on w pełnym zakresie regulacji dotyczącej obiektów wymagających pozwolenia na budowę, a zatem i art. 148 prawa budowlanego. Jak wynika z przepisu art. 48 ust. 4 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu do przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu z wymogami planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki. Wprawdzie inwestor w toku postępowania podjął działania zmierzające do uzyskania takiego zaświadczenia, jednakże okazały się one nieskuteczne. Jak bowiem wynika z akt postępowania Prezydenta Miasta odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Postanowienie to podlegało kontroli instancyjnej, a następnie kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 26 września 2012 r. sygn. akt II OSK 587/11 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 964/10 oddalającego skargę skarżącego na ww. akt. Kwestia zasadności odmowy wydania skarżącemu przedmiotowego zaświadczenia została zatem jednoznacznie przesądzona, Odnosząc się do niektórych innych zarzut w skargi stwierdzić należy, iż nie ma podstaw do zaakceptowania zaprezentowanego w skardze stanowiska skarżącego, że unormowanie § 141 uchyla ograniczenia wynikające z § 12 mpzp. Wskazany w § 12 pkt 4 mpzp zwrot "jeśli ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej" oznacza, że przepisy szczegółowe regulują w sposób odmienny ustalenia w zakresie zabudowy, zawarte w tej jednostce redakcyjnej. Przedmiot tych ustaleń musi być taki sam, tymczasem § 141 nie reguluje materii z § 12 pkt 4 mpzp, gdyż nie odnosi się do kwestii rzędnych posadowienia budynku. W tej sytuacji nie można uznać, że unormowanie § 141 stanowi lex specialis w stosunku do § 12.. Jest to zresztą, w sytuacji przesądzonego już braku zgodności budowy z przepisami planu zagospodarowania przestrzennego, zarzut pozbawiony jakiegokolwiek znaczenia. Kwestia ta została bowiem ostatecznie rozstrzygnięta w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia w sprawie zgodności budowy z planem miejscowym – ww. wyrokiem NSA z dnia 26.09.2012 r. sygn.akt II OSK 587/11, a wskazany zarzut stanowi polemikę z tym rozstrzygnięciem. Z tego też względu chybione są również pozostałe argumenty skargi odnoszące się do przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i do przepisów regulaminu ROD, choć stwierdzić należy, iż stanowisko organu w tym zakresie również jest prawidłowe. W związku z pozostałymi zarzutami skargi, a w szczególności, iż w sprawie winna być wydana decyzja nakazująca rozbiórkę jedynie części obiektu budowlanego, "do momentu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem", stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym postępowaniu, prowadzonym w trybie art. 48 prawa budowlanego, taka możliwość nie zachodziła. Działania takie możliwe są jednie w postępowaniu naprawczym, prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego, co w niniejszej sprawie nie miało zastosowania. Rozbiórkę obiektu budowlanego należy orzec w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa, w tym wypadku bez wymaganego pozwolenia na budowę. Bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje także okoliczność, że studnia wiercona powstała przed objęciem działki w posiadanie przez skarżącego. Podmiotem zobowiązanym do wykonania decyzji wydanych w trybie art. 48 Prawa budowlanego jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, jak również, , ze względu na zbywalność przysługującego prawa do działki jak i prawa własności posadowionych na niej obiektów następca prawny ww. osób. Zatem nawet jeśli studnia została wybudowana przez poprzedniego właściciela działki, to skarżący, jako następca prawny, wchodzi w prawa i obowiązki inwestora, a zatem zobowiązany jest do usunięcia skutków samowoli budowlanej w pełnym jej zakresie, czyli także związanej z wewnętrznymi i zewnętrznymi instalacjami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym wybudowanym w warunkach wskazanych w art. 148 § 1 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Sąd w pełnym zakresie uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.