II SA/Ke 593/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2012r. sprawy ze skargi E.J. i A.J. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z [...] znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania E. J. i A. J., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego na cele mieszkalne i usługi (w szczególności usługi fryzjerskie) na działkach nr 844/250, 844/252 i 844/247 położonych przy ul. O. 51B w K. W uzasadnieniu organ podał, że wnioskiem z 29 grudnia 2011 r. E. J. i A. J. wystąpili do Urzędu Miasta K. o udzielenie pozwolenia na ww. zakres inwestycji dołączając m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością tj. działkami Nr 844/250, 844/252 i 844/247 na cele budowlane, 4 egzemplarze projektu budowlanego planowanej inwestycji oraz decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] o warunkach zabudowy na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowego z przeznaczeniem na cele mieszkalne i usługi (w szczególności usługi fryzjerskie) na ww. działkach przy ul. O. 51B w K. Wojewoda zwrócił uwagę, że w aktach sprawy organu I instancji znajduje się m.in. pismo G. i B. K. z 24 lutego 2012 r. – współużytkowników wieczystych działki Nr 844/252 i 844/247 dotyczące braku ich zgody na prowadzenie robót budowlanych na tych działkach, wniosek inwestorów z 3 kwietnia 2012 r. o zawieszenie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, pismo G. i B.K. z 11 kwietnia 2012 r. o braku zgody na zawieszenie postępowania oraz postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzją z [...] Prezydent Miasta K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącym pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę ww. budynku usługowego uzasadniając, że inwestorzy nie wywiązali się we wskazanym terminie z obowiązków nałożonych postanowieniem z 21 lutego 2012 r. tj. nie przedłożyli oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na wszystkie działki, na których zaprojektowano wykonanie robót budowlanych objętych przedłożonym do zatwierdzenia projektem budowlanym. W odwołaniu skarżący zarzucili ww. decyzji przedwczesność jej wydania przed rozpoznaniem przez Wojewodę zażalenia złożonego w niniejszej sprawie na postanowienie Prezydenta Miasta K. z [...] w sytuacji, gdy uwzględnienie tego zażalenia i zawieszenie postępowania w sprawie do czasu ukończenia sprawy IC 194/12 Sądu Rejonowego, usunie przeszkodę (tj. brak zgody G. i B.K. na założenie na kominie ich pawilonu grawitacyjnej obrotowej nasady kominowej), dla której nie jest obecnie możliwe wydanie pozytywnej dla skarżących decyzji budowlanej. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda wskazał, że bez wątpienia zakres robót wynikający z projektu budowlanego wykracza poza zwykły zarząd nieruchomością wspólną i obowiązkiem inwestorów jest uzyskanie zgody wszystkich współużytkowników wieczystych działek Nr 944/252 i 944/247 na ich wykonanie. Organ zauważył, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestorów o prawie dysponowania ww. działkami, ale zostało ono zakwestionowane zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji jak i na etapie postępowania odwoławczego przez współużytkowników wieczystych tych działek – G. i B. K. Zdaniem Wojewody, jeśli oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało podważone przez stronę poprzez wskazanie konkretnych okoliczności, to podlega ono zbadaniu i wyjaśnieniu przez organ prowadzący postępowanie. Organ zwrócił również uwagę, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika zaprojektowanie na działce nr 844/252 trzech miejsc parkingowych, których nie dotyczy wniosek o pozwolenie na budowę z 29 grudnia 2011 r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że wystąpienie inwestorów do Sądu Rejonowego z wnioskiem o wydanie zastępczej zgody na wykonanie nasad kominowych na kominach znajdujących się na działce sąsiedniej nie może być przesłanką do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podkreślił też, że organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie rozpatrywania odwołania, a tym samym przedwczesne – w ocenie odwołującego – wydanie decyzji przez Prezydenta Miasta K. nie ma wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy. Skargę na decyzję Wojewody ego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyli E. J. i A. J. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozstrzygnięciu zarzucili rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa przez "przeprowadzenie postępowania odwoławczego w sprawie niniejszej oraz w sprawie tyczącej postulowanego (...) zawieszenia postępowania, do czasu wyegzekwowania od osób, które udzieliły (...) zgody na prowadzenie budowy objętej postępowaniem, w drodze ugody sądowej, a następnie się z tej ugody wycofały, to jest G. i B. K., w sposób, które naraża (..) na dodatkowe koszty związane z niezbędnymi kolejnymi uzgodnieniami złożonego do sprawy projektu budowlanego, bez rozważenia przez organ II instancji, iż przeprowadzony przez ten organ sposób rozumowania, praktycznie czyni martwym wspomniany wyżej przepis procedury administracyjnej." Skarżący podnieśli, że nie ma racji Wojewoda gdy twierdzi, że w momencie składania wniosku o zezwolenie na budowę nie dysponowali oni wszelkimi dokumentami do uzyskania tego pozwolenia. Istniała bowiem prawomocna decyzja o warunkach zabudowy. Dysponowali też prawem do terenu, na którym inwestycja miała być realizowana, albowiem prawo to wynikało z tytułu w postaci ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w sprawie I Ns 1503/08 oraz zgody G. i B. K. zawartej w pkt IV ugody, gdzie zobowiązali się oni do nie utrudniania w żaden sposób projektowanej budowy, a także nie podejmowania działań zmierzających do uniemożliwienia budowy bądź rozbudowy pawilonu handlowego. Dysponowali także projektem budowlanym opracowanym przez osobę do tego uprawnioną. W związku z powyższym zarzut niespełnienia przez skarżących wymagań z art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego jest, w ich ocenie, oczywistym błędem w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Skarżący podnieśli, że po złożeniu wniosku o wydanie im zezwolenia na budowę, mimo istnienia ww. pkt IV ugody zawartej w sprawie I Ns 1503/08 Sądu Rejonowego małżonkowie K. – bez jakichkolwiek racjonalnych powodów – nie wyrazili zgody na założenie na ich kominach nasad hybrydowych. To spowodowało złożenie przez inwestorów pozwu o nakazanie ww. wyrażenia zgody "na omawiane końcówki kominów na ich pawilonie" i sprawa taka toczy się przed Sądem Rejonowym w Kielcach pod sygn. IC 194/12. W ocenie E. J. i A. J. w sprawie zaistniał przypadek o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa bowiem bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. zgody na założenie nasad hybrydowych, nie mogły posunąć się do przodu działania administracji budowlanej rozpatrującej wniosek o pozwolenie na budowę. Zdaniem skarżących skoro dysponują wszelkimi danymi dla uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie muszą doprowadzić do końca proces sądowy, to zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. Nr 153, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę orzekania w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl art. 28 ust. 1 ustawy, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w przedmiocie wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę nakłada na właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego celem jest m.in. ustalenie kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącym pozwolenia na budowę było to, że nie wykazali oni prawa do dysponowania na cele budowlane dwoma działkami (nr 844/247 i 844/252) objętymi wnioskiem. Bezspornym w niniejszej sprawie jest, że złożony wniosek o pozwolenie na budowę z 29 grudnia 2011 r. podpisany przez E. J. i A. J. dotyczy rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku usługowego na cele mieszkalne i usługi na terenie obejmującym działki nr 844/250, 844/252 i 844/247 przy ul. O. w K. Skoro tak, to nie ulega wątpliwości, że skarżący winni wykazać prawo do dysponowania wszystkimi trzema działkami na cele budowlane i jest to jedna z okoliczności, która podlega sprawdzeniu i zbadaniu przez organ architektoniczno-budowlany w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Wprawdzie na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 7 listopada 2012 r. skarżący oświadczył, że "nie zamierza prowadzić żadnej budowy na działkach nr 844/247 oraz nr 844/252, w szczególności nie ma zamiaru robić miejsc parkingowych, ponieważ takie już są", a rozbudowa budynku nastąpi wyłącznie na działce, której jest właścicielem i w jej granicach określonych na złożonej do akt sądowych mapie podziałowej, jednak z akt administracyjnych nie wynika aby w dniu wydawania decyzji przez Wojewodę złożony w sprawie wniosek poddany był jakiejkolwiek korekcie przez inwestora, a konkretnie ograniczony jedynie do działki nr 844/250. Warto przy tym zwrócić uwagę, że postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę jest wszczynane wyłącznie na wniosek, a co za tym idzie sprawdzając wymogi z art. 35 ust.1 ustawy, organ jest związany zakresem i przedmiotem złożonego wniosku, zwłaszcza co do rodzaju i warunków projektowanej inwestycji oraz jej lokalizacji. Nie posiada zatem żadnych uprawnień do samodzielnego ich korygowania czy oceny racjonalności i słuszności koncepcji inwestora. Organ może jedynie wezwać wnioskodawcę do usunięcia nieprawidłowości, w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w cytowanym już wyżej art. 35 ust.1 ustawy (art. 35 ust.3). Złożona wraz z wnioskiem dokumentacja nie dawała jednak podstaw do nałożenia na inwestora zobowiązania, którego celem byłoby rozważenie przez niego zmiany wniosku co do oznaczenia numerów działek, których ma dotyczyć planowana inwestycja. W szczególności, dołączona do wniosku decyzja o warunkach zabudowy także obejmuje trzy działki Nr 844/250, 844/247 oraz 844/252, a z projektu zagospodarowania wynika, że na działce nr 844/252 zaprojektowane zostały miejsca parkingowe. W opisie technicznym znajdującym się w architektonicznej części projektu, projektant stwierdził, że "przedmiotowy obiekt objęty opracowaniem rozbudowany zostanie w kierunku południowym oraz wschodnim. Ponadto na działce projektuje się trzy miejsca postojowe. Planowana zmiana zagospodarowania terenu realizowana będzie poprzez nieznaczne zbliżenie budynku do ulicy O., zgodnie z ustaleniami obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy". Te wszystkie informacje zawarte w złożonym przez inwestorów projekcie budowlanym nie dawały organowi podstaw do powzięcia wątpliwości w zakresie oznaczenia przedmiotu wniosku, wręcz przeciwnie - fakt rozbudowy istniejącego budynku, zgodność z decyzją o warunkach zabudowy oraz mapa z projektem zagospodarowania działki wskazywały na to, że inwestycja ma być realizowana nie na jednej, ale na trzech działkach. Jak wyżej wskazano obowiązkiem strony wnoszącej o wydanie pozwolenia na budowę jest, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ma więc ona wykazać, że prawem takim dysponuje, a obowiązkiem organu jest zweryfikowanie – w razie jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie - czy faktycznie sytuacja taka ma miejsce. Zgodnie z art. 3 ust. 11 ustawy prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W oświadczeniu datowanym na dzień 14 marca 2012 r., będącym wypełnieniem zobowiązania nałożonego postanowieniem z 21 lutego 2012r. podjętym na podstawie art. 35 ust.3 ustawy, skarżący wskazali, iż posiadają prawo do dysponowania nieruchomością oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr 844/250, 844/252 oraz 844/247 w obrębie ewidencyjnym 007 przy ul. O. 51B, wynikające z tytułu współwłasności. Jako podstawę potwierdzającą powyższe prawo wskazali akt notarialny Rep. A 4038/2006 oraz protokół sygn. akt I Ns 1503/08. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący na zasadach małżeńskiej wspólności ustawowej są współużytkownikami wieczystymi działki nr 844/250, natomiast działki nr 844/247 oraz 844/252 objęte są prawem współużytkowania wieczystego nie tylko małżonków J. ale także innych osób, a mianowicie [...] (pkt 4 i 11 ugody z 17 czerwca 2010 r. zawartej przed Sądem Rejonowym Wydział I Cywilny sygn. akt I Ns 1503/08). Do oceny czy skarżący posiadają uprawnienie do dysponowania działkami nr 844/247 oraz 844/252 na cele budowlane zastosowanie znajduje art. 199 w zw. z art. 233 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współużytkowników wieczystych. Kodeks cywilny nie definiuje pojęć czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczających zwykły zarząd, pozostawiając to doktrynie i orzecznictwu. Przez czynności zwykłego zarządu rozumie się załatwianie bieżących spraw związanych ze zwykłą eksploatacją rzeczy i zachowaniem jej w stanie niepogorszonym. Pozostałe czynności, które się w tych granicach nie mieszczą, należą do czynności przekraczających zwykły zarząd. Zadysponowanie na cele budowlane nieruchomością stanowiącą przedmiot współużytkowania wieczystego i wykonanie na niej jakichkolwiek robót budowlanych jest bez wątpienia czynnością przekraczającą zwykły zarząd, a więc do wykazania prawa, o jakim mowa w art. 3 pkt 11 ustawy co do działek nr 844/252 i 844/247 skarżący - jako inwestorzy - potrzebowali zgody wszystkich, wskazanych wyżej współużytkowników wieczystych (por. stanowisko zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1990 r. sygn. III ARN 15/90, LEX nr 10894). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo G. i B.K. z 24 lutego 2012 r., z którego treści wynika, że A. i E. J. nie otrzymali od nich "jakiejkolwiek zgody na dysponowanie na cele budowlane działkami nr ewid. 844/249 oraz nr ewid. 844/252" i nie wyrażają zgody na jakiekolwiek prace budowlane na tych nieruchomościach. Stanowisko to podtrzymane zostało w postępowaniu zażaleniowym w piśmie B. K. skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2012r. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości fakt, że nie wszyscy współużytkownicy wieczyści działek nr 844/252 i 844/247 wyrazili zgodę na realizację inwestycji objętej wnioskiem, a tym samym niezgodnym z prawdą było stwierdzenie zawarte w złożonym oświadczeniu, że inwestorzy posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie mają także racji skarżący podnosząc w skardze, że prawo takie wynika z pkt IV ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w sprawie I Ns 1503/08, gdyż pomijając ogólny charakter tego oświadczenia (że strony tej ugody "nie będą utrudniały ani podejmowały żadnych działań zmierzających do uniemożliwienia lub utrudnienia budowy bądź rozbudowy pawilonów handlowych zlokalizowanych na działce nr 844/60") podkreślić należy, że dotyczy ono zdarzeń przyszłych i nieokreślonych, a ponadto jak każde oświadczenie woli podlega zmianie. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być natomiast prawem realnie istniejącym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zasadnym było wezwanie inwestorów do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a w sytuacji gdy w odpowiedzi nie wykazali oni takiego prawa, odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę musi zostać uznana za zgodną z prawem (art. 35 ust.3 ustawy). Niezależnie od powyższego zgodzić się także należy z uwagą Wojewody ego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika zaprojektowanie na działce nr 844/252 trzech miejsc parkingowych, a wniosek o pozwolenie na budowę z 29 grudnia 2011 r. nie dotyczy budowy takich miejsc, lecz wyłącznie rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynku usługowego. Wskazuje to na niespójność projektu i wniosku. Przypomnieć przy tym należy, że obowiązek urządzenia takich miejsc w przypadku zagospodarowania działki budowlanej przewiduje § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora (do którego posiada on prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały. Wymóg zapewnienia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych przez inwestora nie jest spełniony, jeśli w tym celu wynajmie on od innego podmiotu działkę, która nie jest przy tym działką, na której realizowana jest inwestycja. Istotą unormowania ww. § 18 ust. 1 jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1498/06, LEX nr 425369). Niezasadnym jest także zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż rozstrzygnięcie sprawy IC 194/12 Sądu Rejonowego z powództwa E. i A. J. przeciwko B. K. o nakazanie złożenia oświadczenia woli, nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, o jakim mowa w tym przepisie. Żądanie zawarte w pozwie dotyczy bowiem zobowiązania pozwanego do wyrażenia przez niego zgody na zamontowanie nasad kominowych na zakończeniach kominów wentylacji grawitacyjnej znajdujących się na segmencie budynku położonego na działce nie objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, a więc nawet uwzględnienie powództwa nie spowoduje zmiany ustalenia, że co do działek nr 844/249 i 844/252 skarżący nie posiadają prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.