II SA/Sz 878/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki A. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej "SKO", po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania dotyczącego zbadania zgodności z prawem decyzji Burmistrza z dnia [...], nr [...], wydanej na rzecz Spółki A., zwanego dalej Spółka A., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie stawów pstrągowych na działkach nr [...] w obr. [...], stwierdziło brak przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że wnioskiem z dnia [...] Spółka A. zwróciła się do Burmistrza o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stawów pstrągowych o łącznej powierzchni 0,65 ha i powierzchni odstojnika 0,64 ha, w oparciu o wody rzeki, przy czym z załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wynikało, że spółka posiada już pozwolenie wodnoprawne oraz pozwolenie na budowę stawów pstrągowych o pow. 0,25 ha i powierzchni odstojnika 0,29 ha, czyli wniosek dotyczył rozszerzenia przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", Burmistrz stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, decyzją z dnia [...], organ ten również stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Po wydaniu tej decyzji do Burmistrza wpłynęły dwa wnioski o wznowienie postępowania w sprawie złożone przez Spółkę B. i Polski Związek Wędkarski, a jako przesłankę wznowienia postępowania w obu wnioskach wskazano art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." Do Burmistrza zwrócił się także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska z wnioskiem o rozważenie możliwości wznowienia postępowania w sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazując, iż przy wydaniu opinii o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko kierował się informacjami zawartymi w tzw. karcie informacyjnej przedsięwzięcia, która nie zawierała informacji, że wykonane będą prace budowlane polegające na odcięciu naturalnego odcinka rzeki i tym samym przerwaniu naturalnego korytarza migracyjnego dla ryb. Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz wznowił z urzędu postępowanie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, postanowieniem z dnia [...] uchylił postanowienie własne z dnia [...] i stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Spółki A., uchyliło to postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując, iż skoro organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, to po zakończeniu tego postępowania winien zakończyć je również decyzją. Burmistrz postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ponownie stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] uchyliło to postanowienie i umorzyło postępowanie organu I instancji wskazując, że dotknięte było wadą nieważności, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie zbadania zgodności z prawem decyzji Burmistrza z dnia [...]. Po zbadaniu zgodności z prawem tej decyzji uznało, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności. SKO wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Wada nieważności określona w art. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotycząca rażącego naruszenia prawa powoduje, że decyzja nią dotknięta pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może pozostać w obrocie prawnym. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawa, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Rażące naruszenie prawa jest wadą kwalifikowaną i nie może być utożsamiane z każdym naruszeniem. Z przepisów zawartych w art. 82-85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że wydawane są dwa rodzaje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. decyzje których wydanie musi być poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, oraz te, które nie wymagają przeprowadzenia takiej oceny. W art. 80-82 ustawy ustawodawca precyzyjnie określił, jakiego rodzaju rozstrzygnięcia mogą i powinny znaleźć się w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku, gdy decyzja poprzedzona jest postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku w art. 84 określa, co powinno składać się na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko nie zostało przeprowadzone. Ustawodawca dość lakonicznie określił, że w decyzji organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia takiego postępowania, a załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Oba rodzaje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagają uzasadnienia (art. 85 ustawy), przy czym w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena, uzasadnienie decyzji winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 tej ustawy. W obu rodzajach decyzji organ winien zawrzeć wyniki badania zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu, a więc jakie są ustalenia planu (ogólne i szczegółowe) i czy funkcja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z przeznaczeniem terenu wynikającym z planu miejscowego. Mimo, iż w art. 84 ustawy jest mowa o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to oprócz stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, decyzja taka nie stwierdza obowiązku ustalania żadnych środowiskowych uwarunkowań. Wprawdzie celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest uzyskanie następnie decyzji ustalającej warunki zabudowy czy pozwolenie na budowę, przy czym wiąże ona organy wydające te decyzje, to w jej sentencji raczej powinny znaleźć się te uwarunkowania, które stanowić będą podstawową charakterystykę inwestycji powtarzaną w każdej z wydanych następnie decyzji, tj. miejsce lokalizacji, rodzaj i skala, rodzaj technologii oraz uwarunkowania dotyczące ochrony środowiska (poszczególnych jego elementów) w fazie budowy i produkcji, w tym rozwiązania powodujące ograniczenie uciążliwości dla terenów sąsiednich konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Jednakże, wobec braku w art. 82 ust. 1 ustawy odniesienia do decyzji wydawanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i braku takiego zapisu również w art. 84 ustawy, SKO uznało, że ostateczna decyzja Burmistrza z dnia [...] jest zgodna z prawem. W rozstrzygnięciu tej decyzji organ zawarł tylko to, co ustawodawca wskazał w art. 84 ustawy, tj. brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a załącznikiem do tej decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Miejsce lokalizacji, rodzaj i skala, rodzaj technologii oraz uwarunkowania dotyczące ochrony środowiska w jego poszczególnych elementach, w fazie budowy i produkcji, w tym rozwiązania powodujące ograniczenie uciążliwości dla terenów sąsiednich konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, zawarto w uzasadnieniu tej decyzji. Zdaniem SKO, brak jest podstaw do uznania, że decyzja ta rażąco narusza prawo. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Spółka B. zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przez jego błędną interpretację i uznanie, że w sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności. Ponadto, zarzuciła naruszenie art. 9, 11 i 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez uzasadnienie decyzji w sposób ogólnikowy bez szczegółowego odniesienia się do istoty sprawy, tj. tego, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Burmistrza o braku konieczności sporządzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest zgodne z prawem. Spółka wskazała, że organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na wątpliwości interpretacyjne dotyczące przepisów ustawy, co nie ma większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sedna sprawy, ponieważ istotą dotychczas podnoszonych zarzutów nie był aspekt formalny związany z brakami w treści decyzji, ale to, czy Burmistrz prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie musi zostać przeprowadzona, oraz to, czy organ ten dokonał wszelkich czynności koniecznych do podjęcia tego rozstrzygnięcia. W tym zakresie Kolegium nie zbadało decyzji Burmistrza, w sytuacji gdy organ ten ostatecznie uznawał, że ocena oddziaływania na środowisko powinna być sporządzona. Po wznowieniu bowiem postępowania i ponownej analizie akt, organ ten uchylił swoje dotychczasowe postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 2 ww. ustawy i stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. SKO wprawdzie uchyliło to postanowienie, ale nie dlatego, że Burmistrz dokonał błędnej oceny materiału dowodowego, ale z przyczyn formalnych polegających na wydaniu postanowienia w sprawie zakończonej decyzją. Co więcej, po ponownym rozpoznaniu sprawy organ ten ponownie wydał postanowienie o konieczności oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a SKO ponownie unieważniło to postanowienie nie podważając merytorycznej strony tego rozstrzygnięcia. Także obecnie analizując zgodność z prawem decyzji, która rozstrzyga o braku konieczności dokonania oceny oddziaływania na środowisko, według wnoszącej o ponowne rozpoznanie sprawy, SKO zupełnie pominęło analizę zgodności z prawem samego rozstrzygnięcia, mimo jasnej intencji organu gminy, że ocena taka winna być wykonana. Taka postawa SKO jest nieuzasadniona także z tego względu, że planowana budowa stawów pstrągowych na dz. [...] oraz późniejsza ich eksploatacja wiąże się z odprowadzaniem wód pohodowlanych do rzeki, stanowiącej dopływ do ośrodka hodowli prowadzonego przez Spółkę B.. A więc każda ingerencja w środowisko wodne rzeki, powyżej ujęcia wody dla stawów Spółki, szczególnie w tak bliskiej odległości, dotyczy bezpośrednio Spółki B.. Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć poświadczoną za zgodność przez właściwy organ, kopię mapy ewidencyjnej obejmującej właściwy teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Burmistrz w decyzji z dnia [...] wskazał, że "założony projekt nie wykazuje negatywnego oddziaływania na środowisko we wszystkich elementach wpływających na zanieczyszczenie środowiska", jednakże stwierdzenia tego nie poparł żadnymi dowodami. Sam charakter planowanej inwestycji, zaliczanej zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko świadczy, w ocenie Spółki B., iż przedsięwzięcie co do zasady może środowisku zagrażać. W punkcie decyzji dotyczącym emisji i występowania innych uciążliwości Burmistrz ograniczył się do lakonicznych ocen wpływu przedsięwzięcia na etapie realizacji oraz oceny wpływu eksploatacji obiektu tylko na powietrze atmosferyczne. W toku postępowania prowadzonego przez Burmistrza nie została przeprowadzona żadna analiza dotycząca oddziaływania przebudowanego ośrodka na jakość wód odpływu (w stosunku do obecnego stanu). Sama informacja inwestora, że "ochrona wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem poprzez zastosowanie systemu sieci osadników dennych z przepompownią odprowadzającą osady na poletko osadowe oraz odstojnika wód poprodukcyjnych o pow. 6400 m, co zapewni zachowanie dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska", nie poparta żadna analizą, nie wyczerpuje poruszanej problematyki i nie określa ewentualnego wpływu przedsięwzięcia na jakość wód rzeki. Niepokojąca, zdaniem Spółki B., jest również informacja zawarta w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotycząca przedłożenia przez inwestora nowej karty informacyjnej przedsięwzięcia w toku prowadzonego postępowania. W decyzji nie wskazano powodu takiej zmiany, co nie pozwala wywnioskować czy zaistniały istotne ku temu powody, np. zmiana koncepcji lub rozwiązań projektowych, czy też miało to na celu przedstawienie informacji w "karcie informacyjnej przedsięwzięcia" w taki sposób, aby uniknąć obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na tę okoliczność zwracał także uwagę Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we wniosku o wznowienie postępowania. Z decyzji tej wynika także, że na rzece brak jest innych ośrodków hodowli pstrąga. Informacja ta nie przedstawia obiektywnie stanu faktycznego, ponieważ Spółka B. posiada ośrodek hodowli, zlokalizowany poniżej [...] i korzysta z wód spływowych rzeki , na potrzeby tego ośrodka. Oznacza to, że karta informacyjna zawiera informacje podane w sposób wybiórczy. Takie postępowanie organu naruszyło zasady ogólne zawarte w art. 7 i 9 K.p.a., które zobowiązują organy administracji do stania na straży praworządności i do podejmowania z urzędu lub na wniosek stron, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy są zobowiązane do wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto, w myśl art. 21 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, dane o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie, w tym wnioskach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanych dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zamieszcza się w publicznie dostępnych wykazach. Do prowadzenia tych wykazów obowiązane są organy administracji właściwe w tych sprawach. Publicznie dostępny wykaz danych zamieszczony w BIP Urzędu Miejskiego, nie zawiera informacji o złożeniu takiego wniosku, co dodatkowo utrudniło powzięcie informacji o postępowaniu które się toczyło, a także naruszyło zasadę wyrażoną w art. 8 K.p.a., zobowiązującą organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej. Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Wędkarskiego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazał, że jako użytkownik obwodu rybackiego rzeki podnosi, iż decyzja wydana przez SKO w I instancji nie uwzględniła bardzo wielu elementów sprawy, z powodu których należy stwierdzić nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mianowicie, od wydania pierwszego pozwolenia wodnoprawnego na budowany ośrodek pstrągowy, zmieniło się wiele aktów prawnych np. NATURA 2000. Ponadto, Burmistrz przed wydaniem decyzji środowiskowej, uzyskał stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko postanowieniem z dnia [...], stwierdzającym konieczność takiej oceny. Jednakże w dniu [...] Burmistrz ponownie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, przedstawiając nową kartę informacyjną, na podstawie której organ ten uchylił swoje postanowienie z dnia [...] i tym razem stwierdził brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Spowodowało to protest licznych organizacji pozarządowych takich jak [...] zaniepokojonych tą sytuacją, którzy wykazywali negatywny wpływ inwestycji na środowisko, gdyż w miejscu planowanej inwestycji na rzece występują największe tarliska określonych gatunków ryb. W piśmie PZW wskazano, że przy realizacji przez Spółkę A. stawów pstrągowych, nastąpiło przegrodzenie koryta rzeki w okresie tarłowym wielu gatunków ryb dziko żyjących (o czym nie ma informacji w karcie informacyjnej przedsięwzięcia), co spowodowało ogromne straty w przyrodzie. W związku z tym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] nałożył na Spółkę A. obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych, w tym likwidację przegrody rzeki i przywrócenie koryta rzeki do stanu pierwotnego, zarybienia i odtworzenia naturalnych tarlisk niektórych gatunków ryb. W dniu [...] do Kolegium wpłynęło także pismo Towarzystwa zwracające uwagę, że decyzja Burmistrza obarczona jest błędem prawnym, ponieważ inwestycja zaliczana jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym, w myśl rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, istniał obowiązek wykonania raportu oddziaływania na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] wskazując, że istotą postępowania w sprawie zbadania zgodności z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej, prowadzonego na podstawie art. 156 § 1 K.p.a., o którym mowa w art. 127 § 3 tej ustawy, jest tylko i wyłącznie weryfikacja postępowania pierwszoinstancyjnego, a więc ustalenie, czy w tym postępowaniu organ I instancji prawidłowo orzekł, iż brak jest przesłanek wyszczególnionych w art. 156 § 1 K.p.a. Zatem, przedmiotem postępowania jest wyłącznie decyzja Kolegium z dnia [...]. W postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji Kolegium skupiło się na zbadaniu, czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bez przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko (bez raportu oddziaływania na środowisko), zawiera w swej treści uwarunkowania, chroniące środowisko w obszarze jego lokalizacji uznając, iż brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza. Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium uznało, że poprzednio wydana decyzja z dnia [...] została oparta na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń. Wskazało, że istotne w sprawie jest to, iż przedsięwzięcie objęte decyzją Burmistrza jest wyszczególnione w § 3 ust. 1 pkt 88 e rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jako budowa zbiorników lub stawów o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, na obszarach objętych formami ochrony przyrody, czyli zaliczane jest ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy u udostępnianiu informacji o środowisku, dla którego w myśl art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w przepisach Prawa ochrony środowiska obowiązek ten dotyczył sporządzenia raportu), stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej (lub nie stwierdza takiego obowiązku). Postanowienie to wydawane jest po uzyskaniu opinii dwóch organów, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (art. 64 ustawy). Przy czym opinie organów współdziałających nie są wiążące dla organu wydającego decyzję. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Burmistrza z dnia [...], stwierdzające brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą budowa stawów pstrągowych na działkach o nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. Postanowienie to zostało wydane po dwukrotnym wystąpieniu Burmistrza do organów współdziałających, ze względu na zmianę karty informacyjnej przedsięwzięcia. Wszystkie opinie organów współdziałających oraz obydwie karty informacyjne załączone przez inwestora do wniosku znajdują się w aktach sprawy, w tym postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] o nieistnieniu potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, oraz postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku w art. 84 i 85 określa, co powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydana w przypadku, gdy dla przedsięwzięcia nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Z art. 84 ustawy wynika, że w sentencji takiej decyzji organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny, a załącznikiem do niej jest charakterystyka przedsięwzięcia. Z art. 85 ustawy wynika, że decyzja taka wymaga uzasadnienia zawierającego uwarunkowania wymienione w art. 63 ust. 1 ustawy, które zostały wzięte pod uwagę przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W decyzji organ winien nadto odnieść się do zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki obowiązuje (art. 80 ust. 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie teren inwestycji nie jest objęty planem. Decyzja Burmistrza z dnia [...] spełnia wymogi określone w art. 84 i 85 ustawy. Treść sentencji tej decyzji odpowiada art. 84 ust. 1 ustawy, a załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy. Organ szeroko opisał w uzasadnieniu decyzji czynności, które dokonał zgodnie z przepisami art. 63-65 ustawy, a następnie wskazał te uwarunkowania, które przesądziły o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, określając m. in. szczegółowo charakterystykę techniczną przedsięwzięcia, wykorzystanie zasobów naturalnych w ramach eksploatacji przedsięwzięcia, wskazał jaką uciążliwość stanowić będzie przedsięwzięcie dla środowiska, przy jego realizacji i eksploatacji, w odniesieniu do terenu jego usytuowania objętego formą ochrony Natura 2000 "[...]", oraz projektowanych terenów przyrodniczych: Obszar Chronionego Krajobrazu "[...] stwierdzając, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie negatywnie na ochronę przyrody. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium podtrzymuje dotychczasowe stanowisko, że decyzji Burmistrza nie można zarzucić żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została w wyniku rozpatrzenia wniosku złożonego przez inwestora i karty informacyjnej o określonych treściach, co powoduje, że organ związany był żądaniem zawartym we wniosku i nie mógł go zmienić bez zgody wnioskodawcy. Także w postępowaniu mającym na celu ustalenie, czy decyzja ta zawiera wadę powodującą jej nieważność, Kolegium było związane treścią wniosku. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez Spółkę B. Kolegium zauważyło, że przedmiotem postępowania nieważnościowego jest badanie decyzji objętej tym postępowaniem, a nie procedury administracyjnej poprzedzającej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To, że inwestor w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie zawarł wszystkich informacji mających wpływ na istotę rozstrzygnięcia (m. in. o przegrodzeniu koryta rzeki), nie może stanowić powodu stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Z pewnością stanowi natomiast przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i takie działania zostały już podjęte przez Burmistrza. Także zarzut dotyczący dwukrotnego uchylania przez Kolegium postanowienia Burmistrza może być rozpatrywany wyłącznie w postępowaniu wznowieniowym. Natomiast brak wyznaczenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub nie zbadanie przez organ w toku postępowania oddziaływania przedsięwzięcia na jakość wód, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, może natomiast skutkować koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu wznowieniowym. Odnosząc się do zarzutu o braku w BIP Urzędu Miejskiego informacji o wniosku i wydanej decyzji Kolegium stwierdziło, że zarzut ten jest niezasadny, ponieważ w aktach sprawy znajduje się wydruk z dnia [...] z BIP z obwieszczeniem o wydaniu przedmiotowej decyzji. Złożenie natomiast wniosku przez inwestora nie wymaga umieszczenia o tym informacji w BIP. Zapisy zaś decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zawierające lakoniczne stwierdzenia, że projektowana inwestycja nie wykazuje negatywnego oddziaływania na środowisko, wynikały z treści złożonego wniosku i nie mogą być uznane za rażące naruszenie prawa. Odnośnie zarzutów przedstawionych przez Polski Związek Wędkarski dotyczących szkód poczynionych w środowisku przez Spółkę A. w związku z robotami budowlanymi na gruntach, na których planowana jest budowa stawów pstrągowych Kolegium stwierdziło, że okoliczności te nie stanowią podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, ale uzasadniają wznowienie postępowania z urzędu. Ponadto, prowadzenie na podstawie decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] postępowania naprawczego wobec Spółki A., stawia pod znakiem zapytania prowadzenie postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. decyzję Spółka B. powtórzyła takie same zarzuty jak podniesione we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Spółka ponownie wskazała, że Burmistrz przed wydaniem decyzji nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, w szczególności nie zweryfikował danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, że na rzece nie ma innych ośrodków hodowli pstrąga, mimo tego, że skarżąca Spółka informowała ten organ, że prowadzi hodowlę na tej rzece w ośrodku zlokalizowanym poniżej [...] i korzysta z wód spływowych tej samej rzeki. Zdaniem Spółki, wbrew twierdzeniu SKO, uchybienie to nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] Spółka A. wniósła o oddalenie skargi wskazując, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale Burmistrz postanowieniem z dnia [...] stwierdził brak obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Postanowienie to było poprzedzone dwukrotnymi wystąpieniami Burmistrza do odpowiednich organów opiniujących, które miały wgląd do zmienionych przez wnioskodawcę kart informacyjnych. W tej sytuacji trudno uznać, że decyzja Burmistrza obarczona jest wadą powodującą jej nieważność. Także treść tej decyzji odpowiada dyspozycji ustawy. Ponadto, przedmiotem postępowania przed SKO nie było ustalenie praw i obowiązków wnioskodawcy, tj. Spółki A., a wyłącznie ocena prawidłowości decyzji ostatecznej w kontekście istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Jak słusznie uznało SKO, w sprawie nie zachodzi podstawa do uznania tej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ w postępowaniu nieważnościowym badaniu podlega sama decyzja, a nie procedura prowadząca do jej wydania. Zatem zarzut dotyczący niekompletności kart informacyjnych, nie oznacza, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczność ta co najwyżej prowadzić może do wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie, ponieważ nie wyznaczenie obszaru oddziaływania przedsięwzięcia nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Spółka wskazała, że podniesiony w skardze zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy jest nieuzasadniony, ponieważ w zaskarżonej decyzji i decyzji wydanej w I instancji, SKO nie tylko wyjaśniło czym jest stwierdzenie nieważności decyzji i wymieniło przesłanki uzasadniające zastosowanie tej instytucji prawnej, ale dokonało oceny decyzji Burmistrza pod kątem podstawy prawnej i treści decyzji, co pozwoliło ustalić, że decyzja ta jest zgodna z prawem. Zatem SKO wyczerpująco wyjaśniło przesłanki którymi się kierowało przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz.270). Kontrola Sądu w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymującej w mocy własną decyzję Nr [...] z dnia [...] stwierdzającą brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, orzekającej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stawów pstrągowych na działkach o numerach [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...]. Kontrolując zaskarżoną decyzję należy mieć na uwadze, iż została ona podjęta w trybie nadzwyczajnym, który ma służyć wyeliminowaniu z obrotu decyzji o rażących wadach. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 K.p.a. i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 K.p.a. Ocena organu administracji orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta wadą określoną w art.156 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest postępowaniem, którego przedmiotem jest wyłącznie ustalenie czy decyzja administracyjna nie została dotknięta jedną z wyliczonych ciężkich, kwalifikowanych wad w art. 156 § 1 K.p.a. Natomiast przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która była już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Stąd też, w tym postępowaniu organ nadzoru nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję, kontroluje, czy jej wydanie może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. W postępowaniu nieważnościowym nie ma więc, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny, z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Z tych właśnie względów sąd, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji podjętej w trybie nadzwyczajnym, stosował prawo materialne jedynie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności, określonych w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Ocena, czy ewentualne naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, wymaga odniesienia się do konkretnego stanu faktycznego oraz zastosowania wypracowanych w orzecznictwie dyrektyw interpretacyjnych zgodnie z którymi: "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. (wyrok NSA z 9 II 2012r., II OSK 1280/11 ). O rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z 7 X 2011r., II OSK 1521/10 ). Przesłanka rażącego naruszenia prawa może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, procesowych, jak i ustrojowych W orzecznictwie podkreśla się jednak, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Skarżąca Spóła B. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 9, 11 i 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez uzasadnienie decyzji w sposób ogólnikowy bez szczegółowego odniesienia się do istoty sprawy, tj. tego, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Burmistrza o braku konieczności sporządzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest zgodne z prawem. Spółka wskazała, że organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na wątpliwości interpretacyjne dotyczące przepisów ustawy, co nie ma większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sedna sprawy, ponieważ istotą dotychczas podnoszonych zarzutów nie był aspekt formalny związany z brakami w treści decyzji, ale to, czy Burmistrz prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie musi zostać przeprowadzona, oraz to, czy organ ten dokonał wszelkich czynności koniecznych do podjęcia tego rozstrzygnięcia. Podniosła także naruszenie art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędną interpretację i uznanie, iż w sprawie tej brak jest podstaw do unieważnienia decyzji Burmistrza. W ocenie sądu nie można zaskarżonej decyzji postawić zarzutu naruszenia art.9, 11 i 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z art.9 i 11 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, powinny także wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Ściśle z tymi przepisami jest powiązany również art.107 § 3 K.p.a. stanowiący, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jak wcześniej sąd wyjaśnił, nadzwyczajne postępowanie administracyjne jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności ogranicza się do badania prawidłowości badanej decyzji pod kątem zaistnienia przesłanek nieważności wymienionych w art.156 § 1 K.p.a. W postępowaniu tym nie prowadzi się postępowania dowodowego, strony tego postępowania w jego toku nie mogą ponieść szkody z powodu nieznajomości prawa, a decyzja wydana przez SKO w pierwszej instancji zawiera stosowne pouczenia co do możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z czego strona skarżąca skorzystała. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art.107 § 3 K.p.a. Jak wynika z treści uzasadnienia skargi, skarżąca oczekiwała raczej, że zaskarżona decyzja po raz kolejny dokona merytorycznego rozpoznania sprawy z wniosku "o wydanie decyzji środowiskowej". Do kwestii tej sąd odniósł się już powyżej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, iż nie ulega wątpliwości (kwestie te nie są sporne), że decyzja Burmistrza, z dnia [...], wydana została przez organ właściwy, nie dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa i została wydana na podstawie obowiązujących i właściwie wskazanych przepisów prawnych, zatem w przedmiotowej sprawie analizować należało tę decyzję pod kątem zaistnienia przesłanek unormowanych w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa in fine, tj. pod kątem rażącego naruszenia prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], wydając zaskarżoną decyzję, skupiło się na tej właśnie przesłance. Decyzja Burmistrza, z dnia [...] została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz.1227 ze zm.). Przepisy tej ustawy w sposób szczegółowy ustalają: co określa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ( art.71 ), kiedy jest wydawana taka decyzja ( art.72 ), sposób wszczęcia postępowania ( art. 73), wymogi wniosku i załączniki do niego ( art.74 ), organy właściwe do rozpatrzenia wniosku ( art.75 ), kwestie uzgadniania decyzji (art.77 i 78 ), zawartość decyzji, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ( art. 84 i 85 ). Kwestię odrębną stanowi natomiast ustalenie Burmistrza odnośnie do obowiązku przeprowadzenia przez wnioskującego o wydanie decyzji środowiskowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska wskazują kiedy istnieje obowiązek takiej oceny oraz kiedy istnieje możliwość wydania postanowienie o nie przeprowadzaniu takiej oceny (art.59-65 ustawy). Do wydania postanowienia, tak stwierdzającego potrzebę dokonania oceny, jak i postanowienia nie stwierdzającego takiej potrzeby, niezbędne jest uwzględnienie łącznie uwarunkowań wynikających z art.63 ust.1 ustawy, a także uzyskanie stosownych opinii ( art.64 ). Burmistrz uwzględnił wszystkie te uwarunkowania, uzyskał opinie i wydał postanowienie, a następnie decyzję z dnia [...] ( o środowiskowych uwarunkowaniach ), w której stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Prawidłowo zaskarżonej decyzji podkreślono, że dwukrotnie inwestor składał kartę informacyjną (w złożonej pierwotnie dokonał zmian), co było przyczyną dwukrotnego wydawania opinii przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W ocenie sądu, żaden z wyżej wymienionych przepisów ww. wymienionej ustawy nie został naruszony w sposób rażący decyzją Burmistrza, z dnia [...] i w tym zakresie, sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Choć wydana decyzja do końca nie wyjaśnia wszystkich kwestii związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko (np. pkt 3 lit. d decyzji), oparta była o dokumenty przedłożone przez inwestora, co powoduje, że nie narusza w sposób rażący obowiązujących przepisów. Należy także dodać, że kwestia podstaw wznowienia postępowania, czy też sposobu załatwiania wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie podlega rozpoznaniu. Zauważyć jednak należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium zawarło, między innymi, stwierdzenie "Zarzut naruszenia prawa o braku w BIP Urzędu Miejskiego informacji o wniosku i o wydanej decyzji jest niezasadny, gdyż akta zawierają wydruk z dnia [...] z BIP-u U.M. z obwieszczeniem o wydaniu przedmiotowej decyzji natomiast złożenie wniosku przez inwestora nie wymaga umieszczenia informacji o nim na stronie BIP." Zgodnie z art.21 ust.2 pkt 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w publicznie dostępnych wykazach zamieszcza się dane o wnioskach o wydanie decyzji i o decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach. Publicznie dostępne wykazy prowadzi się w formie elektronicznej, a organ administracji obowiązany do prowadzenia wykazu udostępnia go w Biuletynie Informacji Publicznej ( art.23 ww.ustawy). Równocześnie na podstawie art.85 ust.3 powyższej ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinią organu, o którym mowa w art. 78. O ile należy zgodzić się z Kolegium, że w aktach sprawy znajduje się obwieszczenie Burmistrza dotyczące zamieszczenia informacji wymaganej art.85 ust.3, zarówno w Biuletynie Informacji Publicznej ( dalej "BIP" ), jak i na tablicy ogłoszeń, o tyle stanowisko Kolegium odnośnie do informacji o wniosku jest niezgodne z art.21 ust.2 pkt 9 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Fakt zamieszczenia informacji o wniosku w BIP nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Kolegium nie zbadało tej sprawy pod kątem rażącego naruszenia prawa, co uniemożliwiło sądowi ostateczną ocenę zaskarżonej decyzji, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę sądu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art.152, zaś w pkt III na podstawie art.200 w zw. z art.205 ww. ustawy.