II FSK 282/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia WSA del. Artur Adamiec, Protokolant Monika Osial, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 640/12 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 16 kwietnia 2012 r. nr IPTPB3/423-2/12-5/GG w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w L. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 640/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: "WSA") uchylił zaskarżoną przez P. S.A. w L. ("Spółka", bądź "Skarżąca") interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 kwietnia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że Spółka zwróciła się z wnioskiem do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że prowadzi działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej i wchodzi w skład Grupy Kapitałowej P., w której został zrealizowany program konsolidacji obejmujący kilkanaście podmiotów gospodarczych wchodzących w jej skład. Celem konsolidacji było zwiększenie efektywności działań Grupy. Wskutek konsolidacji powstała struktura składająca się z pięciu spółek, w której spółka holdingowa P. S.A. jest akcjonariuszem czterech spółek (koncernów) prowadzących działalność w zakresie obrotu, dystrybucji, energetyki konwencjonalnej (w tym wydobycia i wytwarzania energii elektrycznej) oraz energetyki odnawialnej. Spółki te działają w oparciu o strukturę regionalną w postaci oddziałów lub zakładów. Wyznaczone cztery spółki przejmujące (po jednej z każdego obszaru biznesowego), połączyły się z pozostałymi spółkami funkcjonującymi w tej samej linii biznesowej poprzez przejęcie w trybie określonym w art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej: "K.s.h.") P. S.A. z siedzibą w L. była podmiotem wyznaczonym do konsolidacji obszaru dystrybucji energii elektrycznej. W dniu 31 sierpnia 2010 r. został zrealizowany proces połączenia, w wyniku którego wnioskodawca przejął 8 spółek dystrybucyjnych (P. B. sp. z o.o., P. L. sp. z o.o. P. L. sp. z o.o., P. [...] S.A., P. R. sp. z o.o., P. W. sp. z o.o., P. [...] sp. z o.o., P. Z. sp. z o.o.). Pprzed połączeniem spółki te były samodzielnymi podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług. W wyniku połączenia straciły osobowość prawną i stały się oddziałami samobilansującymi P. S.A. Aktualnie Skarżąca: prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest dystrybucja energii elektrycznej, realizuje zadania na podstawie taryfy zatwierdzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób prawnych, jest właścicielem rzeczy (nieruchomości, rzeczy ruchomych) oraz praw majątkowych objętych na własność wskutek połączenia przez przejęcie spółek przejmowanych, korzysta z praw oraz realizuje obowiązki przysługujące na dzień połączenia spółkom przejętym, związane z nabytym mieniem W ramach tej działalności podpisała z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007 - 013 (działanie 9.2 "Efektywna dystrybucja energii" priorytet IX) umowy o dofinansowanie w ramach następujących projektów: 1) "Wymiana transformatorów w P. S.A. Oddział L. w celu ograniczenia strat sieciowych", 2) "Ograniczenie strat energii poprzez wymianę transformatorów w P. S.A. Oddział Z.", 3) "Ograniczenie strat energii poprzez wymianę transformatorów SN/nn w P. S.A. [...]", 4) "Obniżenie strat energii elektrycznej przez P. S.A. Oddział W.". W związku z tymi umowami zobowiązała się do poniesienia określonych kosztów (kwalifikowanych/niekwalifikowanych) na podstawie stosownych harmonogramów wydatków. Otrzymane z Funduszu Spójności (za pośrednictwem Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej) dofinansowanie przeznaczone jest przez spółkę (zgodnie z podpisanymi umowami) na wymianę bądź zakup nowych transformatorów. Celem projektu, jako elementu sektora energetycznego jest ograniczenie strat sieciowych w sieci dystrybucyjnej spółki poprzez wymianę transformatorów na jednostki o niskich stratach, a przez to ograniczenie emisji zanieczyszczeń do atmosfery, powstających w wyniku produkcji energii elektrycznej. Projekt spełnia cele strategiczne Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko przyczyniając się do podniesienia atrakcyjności inwestycyjnej Polski i jej regionów poprzez rozwój infrastruktury technicznej. Projekt spełnia także w pełni wymóg, by działania te sprzyjały ochronie i poprawie stanu środowiska - oprócz zastosowania w ramach niego nowoczesnych urządzeń spełniających normy ekologiczne UE, przyczynia się także - poprzez jego zakres - do zmniejszenia poziomu szkodliwych emisji do atmosfery (w tym C02) na obszarze całego kraju. Projekt szczególnie wpisuje się w cele Osi priorytetowej IX: Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna, której głównym celem jest m.in. zmniejszenie oddziaływania sektora energetyki na środowisko oraz podwyższenie sprawności przesyłania i dystrybucji energii. Zgodnie z podpisanymi umowami warunkiem uzyskania przez spółkę dofinansowania jest w pierwszej kolejności poniesienie przez nią określonych w harmonogramie wydatków związanych m.in. z: 1) zakupem nowych środków trwałych (transformatorów o niskich stratach), 2) wymianą starych transformatorów. Spółka podała, że nabywając wyżej wymienione środki trwałe ponosi określone wydatki przed otrzymaniem dofinansowania. Dodatkowo wskazała, że w związku ze staraniami o uzyskanie dofinansowania skorzystała z usług doradztwa firmy zewnętrznej. Usługi świadczone przez podmiot zewnętrzny miały lub będą miały w szczególności na celu: a) opracowanie kompletnego wniosku aplikacyjnego wraz z załącznikami, b) opracowanie wszelkich dokumentów i opracowań niezbędnych do złożenia wniosku aplikacyjnego, w tym studium wykonalności i raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, c) wsparcie merytoryczne i przygotowanie danych do zawarcia umowy o dofinansowanie, d) bieżącą pomoc doradczą dotyczącą informacji dla potrzeb udzielanej pomocy oraz kompletowania danych oraz nadzorowania całego procesu rozpatrywania złożonego wniosku o dofinansowanie, e) prowadzenie korespondencji z instytucją właściwą do realizowania dofinansowania, f) uczestniczenie firmy zewnętrznej w naradach koordynacyjnych. W uzupełnienie wniosku spółka stwierdziła, iż: 1) wydatki związane z wynagrodzeniem za usługi doradcze zgodnie z obowiązującą polityką rachunkowości, ujęto na dzień: 28 marca 2011 r., 6 kwietnia 2011 r., 6 lipca 2011 r., 15 września 2011 r., 30 września 2011 r., 7 października 2010 r., 31 grudnia 2011 r., 2) pytania dotyczą okresu począwszy od momentu połączenia się z innymi spółkami prowadzącymi działalność w zakresie dystrybucji energii elektrycznej, tj. począwszy od dnia 31 sierpnia 2010 r., 3) faktury dokumentujące wydatki związane z wynagrodzeniem za usługi doradcze zostały wystawione w dniu: 30 marca 2011 r., 6 kwietnia 2011 r., 6 lipca 2011 r., 15 września 2011 r., 23 września 2011 r., 7 października 2010 r., 29 października 2010 r., 30 grudnia 2011 r. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1) Czy wynagrodzenie wypłacane firmie zewnętrznej za usługi w związku, z którymi spółka może otrzymać (otrzyma) dofinansowanie, może zostać zaliczone do podatkowych kosztów uzyskania przychodów jako koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami, który zostanie rozliczony w momencie jego poniesienia? 2) Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od nabytych przez spółkę środków trwałych przyjętych do używania przed otrzymaniem dofinansowania mogą powiększyć koszty podatkowe? Czy odpisy amortyzacyjne dokonane przez spółkę i zaliczone do kosztów podatkowych w pełnej wysokości przed otrzymaniem dotacji winny zostać skorygowane w dniu otrzymania dotacji? Zdaniem Spółki skoro zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., zwanej dalej: "u.p.d.o.p.") amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością, to odpisy te, na podstawie art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. mogą zostać zaliczone do podatkowych kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Spółki, jeśli zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a -16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie, to do dnia, w którym zwrot ten nie nastąpi - czyli do dnia kiedy otrzyma środki z dofinansowania - odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środków trwałych nabytych we własnym zakresie (tj. z własnego majątku) należy zaliczać do kosztów podatkowych w pełnej wysokości. Dopiero w dniu otrzymania dotacji spółka winna zmniejszyć kwotę odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów podatkowych proporcjonalnie do kwoty otrzymanej z dotacji. Po zakończeniu okresu amortyzacji wysokość dokonanych odpisów amortyzacyjnych powiększających koszty podatkowe musi odpowiadać tej części wartości początkowej środków trwałych, która nie została sfinansowana z otrzymanej dotacji. Dodatkowo – zdaniem Skarżącej – dokonane w pełnej wysokości - do dnia otrzymania dotacji - odpisy amortyzacyjne nie będą podlegały korekcie. Dotacja wpłynie bowiem jedynie na wielkość odpisów amortyzacyjnych, które będą mogły powiększyć koszt podatkowy, ale dopiero w dniu jej otrzymania. W interpretacji indywidualnej z dnia 16 kwietnia 2012 r. Minister Finansów uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W ocenie organu wszelkie dotacje, subwencje, dopłaty, otrzymane środki pieniężne stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych wydatków na nabycie lub wytworzenie środków trwałych wchodzą w zakres powołanego art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., co oznacza, że odpisy amortyzacyjne od tej części wartości początkowej środka trwałego, która sfinansowana została otrzymanym wsparciem finansowym, nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności, natomiast część niezwróconych wydatków stanowi koszt uzyskania przychodów poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne. Zwrócił przy tym uwagę, że częściowe sfinansowanie zakupu (wytworzenia) środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych środkami w postaci zwrotu poniesionych wydatków pozostaje bez wypływu na ustaloną wartość początkową. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, Skarżąca złożyła skargę do WSA. W piśmie tym zarzucono naruszenie: 1. przepisu art. 16 ust. 1 pkt 48 w zw. z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., poprzez jego błędną wykładnię, 2. przepisu art. 14a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "o.p."), poprzez nieuwzględnienie innych interpretacji i wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w tożsamych stanach faktycznych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał, że w rozpoznanej sprawie spór dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie pytania 2) tj.: Czy w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego odpisy amortyzacyjne dokonywane od nabytych przez spółkę środków trwałych przyjętych do używania przed otrzymaniem dofinansowania mogą powiększyć koszty podatkowe? oraz Czy odpisy amortyzacyjne dokonane przez spółkę i zaliczone do kosztów podatkowych w pełnej wysokości przed otrzymaniem dotacji winny zostać skorygowane w dniu otrzymania dotacji? WSA zwrócił uwagę, że z uwzględnieniem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w stosunku do podatnika znajdują (znajdowały) zastosowanie dwie reguły: pierwsza, określona w przepisie art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. oraz druga - wynikająca z art. 16 ust. 1 pkt 48. Według art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Wynika z tego, że w sytuacji braku zaistnienia przypadków określonych w art. 16, a rzutujących na rozmiar kosztów przychodu w postaci odpisów amortyzacyjnych, zakres kosztów uzyskania przychodu (z tytułu amortyzacji) wyznaczają jedynie przepisy art. 16a-16m p.d.o.p. Uwzględnienie przez podatnika przy obliczeniu dochodu odpisów, ustalanych zgodnie z przepisami art. 16a - art. 16m było więc, zdaniem WSA, prawidłowe i miało umocowanie prawne. Z kolei zaistnienie sytuacji uregulowanych przepisami art. 16, a dotyczących nieuznania za koszt odpisów amortyzacyjnych, wobec braku odmiennych postanowień, może powodować korektę kosztów uzyskania przychodów (w zakresie odpisów amortyzacyjnych) z chwilą zaistnienia tych sytuacji. Odnieść to należy także do przepisu art. 16 ust. 1 pkt 48 p.d.o.p. Jeżeli zatem zwrot wydatków na nabycie lub wytworzenie środka trwałego powoduje wyłączenie z kosztów przychodów odpowiedniej części odpisów amortyzacyjnych, to skutek w postaci obowiązku wyłączenia (korekty kosztów) powstaje z chwilą zwrotu wydatków (w rozliczeniu za okres, w którym zwrot wydatków został otrzymany). Bez tego (zwrotu) podatnik nie miał i nie ma obowiązku zmniejszenia kosztów z tytułu amortyzacji. WSA odniósł także, że ustawa podatkowa przewiduje przypadki korekty rozliczenia w związku z amortyzacją, a nawet określa obowiązek zapłaty odsetek przez podatnika, jednakże łączy to z sytuacją, gdy kwalifikacja rzeczy jako środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym było konsekwencją woli samego podatnika (art. 16e ust. 1 u.p.d.o.p.). W rozpoznawanym przypadku, przyczyna korekty kosztów (odpisów amortyzacyjnych) ma jednak charakter zewnętrzny - zwrot wydatków następuje z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007 - 013 (działanie 9.2 "Efektywna dystrybucja energii" priorytet IX). Zdaniem WSA gdyby w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać za zasadne stanowisko Ministra Finansów, że spółka począwszy od miesiąca podpisania umowy o dotację, powinna każdorazowo zmniejszać koszty uzyskania przychodów o kwotę (część) dokonywanych odpisów amortyzacyjnych ustaloną w proporcji, w jakiej pozostaje kwota otrzymanego na te środki trwałe dofinansowania do wysokości wartości początkowej tych środków, to należałoby dojść do wniosku, że de facto z tytułu otrzymanych refundacji poniosłaby ona swoistą karę finansową. Korzystając ze środków unijnych poniosłaby sankcję w postaci obowiązku uiszczenia odsetek od zaległości podatkowych, tylko z uwagi na to, że część wydatków została jej zwrócona w ramach zawartych umów o dofinansowanie dopiero po poniesieniu wydatków. W niniejszej sprawie nie można zapominać, że mamy do czynienia z refinansowaniem wydatków, co oznacza, że podatnik najpierw musi je sfinansować z własnych środków, a dopiero potem otrzymuje ich zwrot na podstawie przedłożonej dokumentacji obejmującej m.in. wykazanie ich poniesienia. Reasumując, WSA uznał, że organ podatkowy nieprawidłowo przyjął, że spółka w związku z otrzymanymi dopłatami winna korygować koszty przychodu (odpisy amortyzacyjne) wstecz, w rozliczeniach za miesiące, w których pierwotnie zostały uwzględnione w podstawie obliczenia podatku. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., skutkującą uznaniem, że według tego przepisu obowiązek wyłączenia odpisów amortyzacyjnych z kosztów uzyskania przychodów powstanie dopiero po faktycznym otrzymaniu przez podatnika refundacji, a nie z chwilą zawarcia umowy o dofinansowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej został uszczegółowiony powyższy zarzut. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny za nie trafny uznaje zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., skutkującą uznaniem, że według tego przepisu obowiązek wyłączenia odpisów amortyzacyjnych z kosztów uzyskania przychodów powstanie dopiero po faktycznym otrzymaniu przez podatnika refundacji, a nie z chwilą zawarcia umowy o dofinansowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, z jakim momentem Skarżąca obowiązana jest skorygować wysokość zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych środków trwałych, na które otrzymała dopłaty. Zgodnie ze stanowiskiem Spółki, które zostało zaaprobowane przez sąd administracyjny pierwszej instancji, korekta powinna obejmować okres rozliczeniowy, w którym Skarżąca otrzymała dopłatę. Organ interpretacyjny uznaje natomiast, że korekty należy dokonać wstecz, tzn. od miesiąca, w którym odpisy amortyzacyjne od danego środka trwałego zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Opisane wyżej zagadnienie było już przedmiotem orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1978/12 NSA uznał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia zarysowanego wyżej spornego problemu ma prawidłowa wykładnia art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. Zgodnie z tym przepisem nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy z tytułu zużycia środków trwałych, także dokonane wg zasad określonych w art. 16a–16m u.p.d.o.p., od tej części wartości środków trwałych, która odpowiada wydatkom na nabycie lub wytworzenie tych środków poniesionym we własnym zakresie, zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie. NSA podkreślał, że "celem zatem regulacji art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. jest zapobieganie odpisom z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, gdy podatnik już uzyskał zwrot wydatków. W związku z tym nie ulega wątpliwości, że w przypadku otrzymania dopłaty lub innego typu zwrotu nakładów na środki trwałe (np. dotacji, subwencji) konieczne jest wyłączenie odpowiedniej części odpisów amortyzacyjnych z kosztów uzyskania przychodów. Otrzymanie zwrotu w momencie przyjęcia środka trwałego do używania lub przed tym momentem nie budzi wątpliwości co do sposobu rozliczeń do celów podatkowych." NSA wywodził, że "inaczej wygląda sytuacja w przypadku otrzymania zwrotu (dopłaty) do środka trwałego po przyjęciu go do używania i rozpoczęciu amortyzacji. Przepisy u.p.d.o.p. nie rozstrzygają jednoznacznie, w jaki sposób dokonać takiego rozliczenia, tj. czy wystarczy jednorazowa korekta odpisów na bieżąco – w momencie otrzymania dopłaty, czy też konieczna jest wsteczna korekta rozliczeń od miesiąca/okresu, w którym rozpoczęto amortyzację." Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2024/14 (zob. wyroki NSA opublikowane w: www.nsa.gov.pl ). Skład orzekający w niniejszej sprawie również aprobuje przywołana wyżej argumentację. W związku powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.