II SA/Ke 697/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 roku sprawy ze skargi M.M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń finansowych oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w S. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń finansowych wraz z odsetkami za okres od 1.01.2007r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 6.12.2012r. M. M., były Policjant KPP w S. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w S. o przyznanie za okres od dnia 1.01.2007r. do dnia zwolnienia ze służby, świadczeń finansowych wraz z przynależnymi odsetkami ustawowymi od nieterminowego przyznania, naliczenia i wypłacenia, stanowiących różnicę świadczeń finansowych przynależnych do stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S., a świadczeń faktycznie wypłaconych. Decyzją Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w S. działając na podstawie art. 104 k.p.a, art. 99 ust. 1 i art. 101 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r. odmówił przyznania świadczenia, którego domagał się wnioskodawca. W odwołaniu od powyższej decyzji M. M. wniósł o jej uchylenie podnosząc, że spełnia wszelkie wymogi formalne i prawne do przyznania świadczenia. Zdaniem odwołującego organ I instancji nie uwzględnił, że nieprzerwanie przez okres dłuższy niż 12 miesięcy tj. od 1.01.2007r. do 20.02.2009r. pełnił powierzone obowiązki służbowe na wyższym stanowisku – zastępcy oficera dyżurnego KPP w S.. Jednocześnie M.M. zarzucił organowi bezczynność w rozpatrzeniu złożonego przez niego w dniu 3.12.2008r. wniosku dotyczącego wypłacenia świadczeń finansowych wraz z odsetkami za okres od dnia 1.01.2007r. do 15.10.2008r. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. W toku postępowania ustalił, że sierż. szt. M. M. w okresach od dnia 10.04.1985r. do dnia 28.01.1987r. oraz od dnia 16.05.1989r. do dnia 20.02.2009r. pełnił służbę w Policji. Rozkazem personalnym Nr [...] Komendanta KPP w S. z dnia 29 maja 2008r. został mianowany na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S., z określeniem uposażenia zasadniczego wynikającego z 3 grupy zaszeregowania, z mnożnikiem 1,25 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym w wysokości 330zł miesięcznie. W okresach: 1.01.2007r. - 31.03.2007r., 1.04.2007r. – 30.06.2007r., 1.11.2007r. – 30.04.2008r., 16.06.2008r. – 15.10.2008r. - miał powierzone obowiązki zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S., na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Zgodnie z rozkazem personalnym Nr 23 Komendanta KPP w S. z dnia 5.02.2009r. został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, ze stanowiska referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji KPP w S.. Wyrokiem z dnia 21.05.2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 250/09 WSA w Kielcach rozpoznając skargę M.M. na decyzję o zwolnieniu ze służby stwierdził, że dalsze powierzenie wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1.01.2008r. nie mogło być równoznaczne z mianowaniem na to stanowisko, albowiem taki rozkaz nie został wydany. Z tego względu nie można uznać, że w dacie zwolnienia ze służby M.M. był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. z uposażeniem zasadniczym wynikającym z zaszeregowania w grupie 3. W odniesieniu do zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, że cyt. art. 37 umożliwia powierzenie policjantowi obowiązków na innym stanowisku w tej samej miejscowości, na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, przy założeniu, iż uposażenie policjanta nie może być obniżone. Po upływie tego okresu policjant nie nabywa automatycznie uprawnienia do mianowania go na wyższe stanowisko, nawet jeżeli nie zostanie zwolniony z dotychczasowo powierzonych mu obowiązków. Z § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 19.06.2007r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz.U. Nr 123, poz. 857) wynika bowiem, że mianowanie policjanta przez przełożonego na wyższe stanowisko służbowe ma charakter fakultatywny, bez względu na fakt, czy policjant spełnia łącznie wymagane prawem warunki. Powołując brzmienie art. 99 ust. 1 i art. 101 ust. 1 ustawy o Policji Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe, natomiast wysokość uposażenia zasadniczego policjanta zależy od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zdaniem organu II instancji z uwagi na treść cyt. art. 37 uznać należy, iż powierzenie policjantowi pełnienia obowiązków służbowych na wyższym stanowisku nie oznacza konieczności zmiany uposażenia zasadniczego poprzez jego podwyższenie i nie powoduje zmiany grupy zaszeregowania. Organ ustalił, że M.M. nigdy nie został mianowany na stanowisko zastępcy dyżurnego, co uzasadnia odmowę zadośćuczynienia jego żądaniu. Za bezzasadne organ uznał zarzuty w kwestii bezczynności w sprawie wniesionego podania z dnia 17.11.2008r. wyjaśniając, że zgodnie z obowiązującymi przepisami policjantowi ostatecznie pismem z dnia 3.12.2008r. udzielono odpowiedzi, z której wynikało, że we wskazanym okresie otrzymywał wynagrodzenie odpowiadające grupie zaszeregowania na stanowisku referenta. M. M. zaskarżył decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarzucając organowi naruszenie procedury administracyjnej oraz przepisów prawa materialnego tj. ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, jego żądanie uzasadnione jest powierzeniem mu obowiązków na innym stanowisku służbowym, co wiąże się z nałożeniem dodatkowych praw i obowiązków i nakłada na organ obowiązek wydania orzeczenia o podwyższeniu świadczenia, czego organ nie uczynił. Nie zrekompensował również w żaden inny sposób stronie, tej różnicy. Pozbawiając skarżącego należnego, prawem przepisanego upoważnienia, organ naruszył art. 32 Konstytucji, jak również dopuścił się bezzasadnej dyskryminacji, gdyż inne osoby na stanowisku dyżurnego otrzymywały wyższe uposażenie zasadnicze. Autor skargi twierdzi, że nieprzerwanie pełnił obowiązki zastępcy dyżurnego KPP, z czego wynika uprawnienie do uposażenia zgodnego z faktycznie zajmowanym stanowiskiem służbowym, z zaszeregowaniem w grupie 6, z mnożnikiem kwoty bazowej 1,75, a nie jak otrzymywał 1,25. Według Skarżącego, organ przy ocenie okoliczności faktycznych pominął treść art. 106 ustawy o Policji, który w sytuacji faktycznego wykonywania powierzonych obowiązków stwarza podstawę do uzyskania odpowiadającego im uposażenia. W uzasadnieniu skarżący podnosi, że rozkaz personalny o przeniesieniu na równorzędne stanowisko (z dnia 29 05.2008r.) nie ma przymiotu decyzji administracyjnej, albowiem został wydany w nieistniejącym postępowaniu administracyjnym i z tego powodu doszło do naruszenia co najmniej art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Stan powyższy uzasadnia więc orzeczenie o niewykonalności decyzji Nr [...] KPP w S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z zakreśleniem obowiązku ponownego ustalenia przysługującego skarżącemu uposażenia od dnia 1.01.2007r. na faktycznie zajmowanym stanowisku służbowym oraz wypłaty za ten okres należności za służbę. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności. Przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm., zwanej dalej jako ustawą przewidują, że prawo do uposażenia policjanta powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1). Z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie (ust. 2 art. 99). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (ust. 3 art. 99). Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Ust. 2 art. 101 ustawy zawiera ustawową delegację dla Ministra właściwego do spraw wewnętrznych (w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy), do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Do mianowania policjanta na stanowisko służbowe uprawnieni są właściwi przełożeni, m.inn. wojewódzcy i powiatowi (miejscy) komendanci Policji (art. 32 ust. 1). Według § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 czerwca 2007r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinny odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowiska służbowe (Dz.U. Nr 123, poz. 857), policjant może być mianowany na wyższe stanowisko służbowe jeżeli spełnia łącznie wymagane warunki. Z przedstawionej regulacji wynika, że przepisy ustawy o Policji wiążą prawo do uposażenia z aktem mianowania na dane stanowisko służbowe, zaś jego wysokość jest uzależniona m.inn. od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego. Decyzje w sprawach mianowania na stanowisko służbowe są podejmowane w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użyty w § 5 powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 19.06.2007r. zwrot "może". Pogląd, zgodnie z którym określone w przepisach szczególnych wymagania w zakresie wykształcenia i kwalifikacji stanowią warunki dopuszczające mianowanie na określone stanowisko, a nie przesłanki powstania po stronie policjanta roszczenia o mianowanie został utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i również skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni ten pogląd podziela (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9.03.2006r. sygn. akt IV SA/Po 581/04, wyrok NSA z dnia 25.10.1999r. sygn. akt II SA 1575/99, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17.06.2009r. sygn. akt VIII SAB/Wa 5/09). Przenosząc powyższe rozważania na grunt konkretnej sprawy uznać należy, że skarżący nie nabył skutecznie roszczenia o podwyższenie uposażenia związanego z wykonywaniem powierzonych obowiązków zastępcy dyżurnego KPP w S.. Jak bowiem wynika z przytoczonej wyżej regulacji, przepisy ustawy o Policji prawa do uposażenia nie wiążą z faktycznym wykonywaniem powierzonych obowiązków służbowych, lecz z aktem mianowania na stanowisko służbowe przez przełożonego. Wysokość uposażenia jest konsekwencją przypisania odpowiedniej danemu stanowisku służbowemu grupy zaszeregowania, wynikającej z przepisów prawa. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący w toku pełnienia służby w Policji nigdy nie był mianowany na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., z uposażeniem zasadniczym, uwzględniającym odpowiednią grupę zaszeregowania. Odnotować trzeba, że w trybie art. 37 ustawy policjantowi można powierzyć wykonywanie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy z zastrzeżeniem zakazu obniżenia uposażenia. Dokonane przez organ ustalenia potwierdzają powierzenie skarżącemu w okresach: 1.01.2007r. - 31.03.2007r., 1.04.2007r. – 30.06.2007r.,1.11.2007r. – 30.04.2008r.,16.06.2008r. – 15.10.2008r. obowiązków zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w S., na podstawie art. 37 ustawy o Policji. Jednak nawet gdyby przyjąć, że powierzenie policjantowi obowiązków na innym stanowisku służbowym przekraczało okres wynikający z art. 37 ustawy to i tak nie byłoby to równoznaczne z mianowaniem skarżącego na wskazane stanowisko. Powyższą okoliczność, jak trafnie zauważył organ II instancji, uznał WSA w Kielcach, który wyrokiem z dnia 21 maja 2009r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 250/09 oddalił skargę M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wbrew twierdzeniom skarżącego, art. 106 ustawy o policji, zgodnie z którym zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Jak zostało wykazane, powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku nie obliguje bowiem przełożonego do automatycznego podwyższenia policjantowi uposażenia, a wyłącznie daje policjantowi prawo do zachowania dotychczasowego uposażenia, bez możliwości jego obniżenia. Z tego względu brak jest podstaw do uznania, że w zaistniałych okolicznościach, powierzenie skarżącemu obowiązków zastępcy dyżurnego uzasadnia zmianę, z którą przepis art. 106 ustawy o Policji wiąże obowiązek podwyższenia policjantowi uposażenia, z mocy prawa. Bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje podniesiony przez skarżącego zarzut nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. Nr [...] z dnia [...] dotyczącego mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S., albowiem ten akt nie był przedmiotem odrębnego postępowania i nadal pozostaje w obrocie prawnym, wywołując określone nim skutki prawne. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).