II SA/Kr 1321/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2012 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego P.B. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z 4 kwietnia 2012 r, na podstawie art. 59 ust. 1, w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku P. B. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażami w kondygnacji piwnic oraz miejscami postojowymi naziemnymi, z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] z wjazdami z ul. [...] i z ul. [...] w K.". W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego wpłynął 20 września 2011 r. Organ ustalił, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i n. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści art. 61 ust. 1 ww. ustawy wynika, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Ponadto, zgodnie z art. 60 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stanowisko (opinia) innego organu powinno być pozytywne, wskazujące na "zgodę" organu współdziałającego na ustalenie warunków zabudowy dla określonego we wniosku zamierzenia inwestycyjnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, wydanie decyzji jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunku polegającego na tym, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, przy czym zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 13 ww. ustawy (zmieniony art. 70 ust. 2b ustawy z 7.05.2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - Dz. U. nr 106 poz. 675) -przez "uzbrojenie terenu" należy rozumieć również drogi. Definicja drogi i zjazdu została zawarta odpowiednio w art. 4 pkt 2 i art. 4 pkt 8 ustawy z 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 Nr 19, poz. 115 ze zm.). W związku z tym, iż teren inwestycji przylega do drogi publicznej (ul. [...], ul. [...]) oraz w zw. z zaproponowaną przez Inwestora obsługą komunikacyjną od ulicy [...] i ul. [...], działając w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ zwrócił się o zajęcie stanowiska do zarządcy drogi tj. Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K.. Pismem z 18 października 2011 r. Żarząc Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. z uwagi na brak możliwości zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej zaopiniował negatywnie zamierzenie inwestycyjne objęte przedmiotowym wnioskiem. Dodatkowo na podstawie art. 16 ustawy o drogach publicznych ZIKiT w K. zaproponował inwestorowi zawarcie stosownej umowy, gwarantującej spełnienie wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postanowieniem z 12 grudnia 2011 r. organ nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedłożenia umowy z ZIKiT, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. Termin wykonania obowiązku upłynął bezskutecznie w dniu 21 stycznia 2012r. W dniu 27 grudnia 2011 r. inwestor wystosował pismo do ZIKiT-u w K. z prośbą o ponowne rozpatrzenie ww. sprawy jednakże pismem z 24 stycznia 2012 r. ZIKiT w K. podtrzymał swoje stanowisko. Organ konkludował, że nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust, 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 nie jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Na skutek nie spełnienia wymogów zawartych w art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. B., domagając się jej uchylenia. Zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zasady, a także art. 7, 77 i 107 kpa. Wskazał, że organ l instancji nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego w sprawie, opierając się bezkrytycznie na stanowisku ZIKiT w K.. Nadto wskazał, iż ze sporządzonej na jego zlecenie analizy ruchu i wpływu przedmiotowej inwestycji na warunki ruchu na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] oraz ul. [...] wynika, że na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] panują dobre warunki ruchu, a skrzyżowanie wykazuje dużą rezerwę przepustowości. Stwierdzono, iż realizacja inwestycji nie spowoduje znacznego zwiększenia natężenia ruchu na tych ulicach. Ponadto, zdaniem odwołującego się, organ l instancji obowiązany był sporządzić analizę urbanistyczno - architektoniczną oraz projekt decyzji, który winien być zaopiniowany. Przesłanie do zaopiniowana wyłącznie wniosku Inwestora było nieprawidłowe. Wreszcie odwołujący się wskazał, że wbrew twierdzeniom organu l instancji, ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji nie będzie naruszać żadnych przepisów odrębnych, co powoduje, że spełniony jest wymóg określony w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zwrócił uwagę na fakt, że organ wskazując na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 wyżej wymienionej ustawy w żaden sposób nie określił, z jakimi przepisami odrębnymi decyzja o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji mogłaby być niezgodna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 24 lipca 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 16 ustawy o drogach publicznych, § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję organu l instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że z uwagi na okoliczność, że organ właściwy w sprawie po przesłaniu wniosku inwestora do zaopiniowania ustalił, iż nie została spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunkujących ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, bezcelowym było sporządzanie w sprawie analizy urbanistyczno- architektonicznej. Brak spełnienia wyłącznie jednej z przesłanek, o których stanowi ww. przepis, skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy. Organ II instancji wskazał, że w myśl art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod pojęciem "uzbrojenia terenu" - należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Nawiązując natomiast do przesłanki wymaganego uzbrojenia formułowanej przez art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w myśl ust. 5 -warunek, ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Z merytorycznego punktu widzenia ustalenia zawarte w jego opinii odgrywają istotną rolę i kształtują w tym zakresie przyszłą decyzję o warunkach zabudowy. Samo ustalenie, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej nie jest wystarczające, ponieważ elementem decyzji o warunkach zabudowy jest określenie między innymi warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Przedmiotem działalności podstawowej wyspecjalizowanego podmiotu -Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. jest organizowanie, nadzorowanie i prowadzenie, wszystkich spraw związanych z gospodarką komunalną oraz transportem w Gminie Miejskiej, w szczególności zadań związanych z pełnieniem funkcji zarządu dróg publicznych. Nie ulega zatem wątpliwości, że faktycznie w kompetencjach tej jednostki pozostaje ocena, czy istniejący w danym terenie układ komunikacyjny zapewni obsługę planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium, Prezydent Miasta prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy, a w świetle materiału dowodowego, w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W swojej opinii zarządca drogi przesądził o braku możliwości przebudowy drogi w sposób pozwalający na zapewnienie obsługi komunikacyjnej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Kolegium podkreśliło, że po wyrażeniu negatywnej opinii przez ZIKiT w piśmie z 18 października 2012 r., w piśmie z 30 listopada 2011 r. ZIKiT podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. W dniu 6 grudnia 2011 r. odbyło się spotkanie przedstawicieli UM oraz inwestora dotyczące problemów związanych z obsługą komunikacyjną planowanej inwestycji. Nadto z uwagi na stanowisko zarządcy drogi oraz brzmienie art. 16 ustawy o drogach publicznych postanowieniem z 12 grudnia 2011 r. organ l instancji nałożył na Inwestora obowiązek przedłożenia umowy zawartej z ZIKiT gwarantującej prawidłową i bezpieczną obsługę komunikacyjną planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Inwestor w piśmie z 22 grudnia 2011 r. stwierdził, iż nie jest możliwym dopełnienie wskazanego obowiązku z uwagi na bardzo wysokie koszty związane z pracami modernizacyjnymi ul. [...] i ul. [...]. Pismem z 24 stycznia 2012 r. ZIKiT po ponownej analizie sytuacji oraz wizji w terenie stwierdził, iż obecnie z uwagi na zrealizowane i planowane inwestycje konieczna jest przebudowa ul. [...], w celu podniesienia jej parametrów technicznych na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...], a w konsekwencji podtrzymał negatywne stanowisko w sprawie. Niezależnie od powyższego, Kolegium zwróciło uwagę, że uchwałą Nr 40/2011 z 17 listopada 2011 r. Zarząd Dzielnicy [...] negatywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł P. B.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: * art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, * naruszenie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, * naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez nie przeprowadzenie analizy architektoniczne - urbanistycznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, -naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, - naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu l instancji, a także zasądzenie kosztów pomocy prawnej. W uzasadnieniu skarżący odwołał się do stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1562/09, w którym wskazano, że stanowisko zgodnie z którym do uzbrojenia terenu należy zaliczać drogi publiczne mające stanowić obsługę komunikacyjną zamierzenia budowlanego oznaczałoby, że organ na etapie ustalania warunków zabudowy ma kompetencję badania sposobu organizacji, potrzeb, warunków funkcjonowania i wydolności tej komunikacji. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani przepisy wykonawcze do niej nie zawierają rozwiązań pozwalających na określenie obowiązków Inwestora w tym zakresie. Dlatego w ramach uzgodnienia przewidzianego w art. 53 ust. 4 pkt 9 wyżej powołanej ustawy nie może być uzgadniana kwestia całego problemu obsługi komunikacyjnej. Przepis ten mówi o tym, że warunki zabudowy uzgadniane są z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do drogi publicznej. Uzgodnienie to powinno zatem dotyczyć tylko problemu wpływu zamierzenia budowlanego na drogę w związku z bezpośrednim sąsiedztwem, a nie kwestii komunikacji na przylegającej drodze publicznej. Odmienna wykładnia wspomnianego przepisu prowadziłaby do oczywiście niezrozumiałego wniosku, że wymogi dotyczące całości obsługi komunikacyjnej zapewnianej przez drogi publiczne ustalane byłyby tylko dla terenów inwestycji przylegających do drogi publicznej, a dla innych już nie. Dlatego też, zdaniem skarżącego, przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy nie może być stwierdzenie, że nie posiada ona dostatecznej obsługi komunikacyjnej z uwagi na fakt, iż ruch na przylegającej drodze publicznej zwiększy się. Skarżący ponownie zarzucił, że decyzja została wydana tylko na podstawie negatywnej opinii zarządu drogi, bez przeprowadzenia analizy architektoniczno-urbanistycznej. Pominięto również przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego opracowanie będące analizą ruchu i wpływu przedmiotowej inwestycji na warunki ruchu na skrzyżowaniu ul. [...] oraz ul. [...] wykonane na zlecenie inwestora. Wreszcie organy wskazując na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy w żaden sposób nie określiły, z jakimi przepisami odrębnymi decyzja o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji mogłaby być niezgodna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że w sprawie poza sporem jest, że na obszarze wnioskowanym do ustalenia warunków zabudowy, w dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie obowiązywał miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że planowane zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego, a zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej w skrócie u.p.z.p., w tym przepisy art. 60-64 a także art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 i art. 53 ust. 5b - 5c., które zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 . oraz art. 60 ust. 1a cyt. ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, także przepisy wykonawcze w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, póz. 1588). Na wstępie należy zauważyć, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane przedwcześnie tj. z naruszeniem przepisów postępowania nakazujących zgodnie z treścią art. 7 kpa podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższa zasada znajduje swoje uszczegółowienie w treści art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa. W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budowa budynku mieszkalno-usługowego wielorodzinnego z garażami w kondygnacji piwnic oraz miejscami postojowymi naziemnymi, z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] z wjazdami z ul. [...] i z ul. [...] w K." podając jako powód swoich rozstrzygnięć brak możliwości zapewnienia prawidłowej i bezpiecznej obsługi komunikacyjnej dla ww. przedsięwzięcia, z powołaniem się na negatywną opinię Zakładu Infrastruktury Komunikacji i Transportu w K. wyrażoną dla przedmiotowego przedsięwzięcia Oznacza to, zatem, że podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego obszaru jest brak istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu w zakresie dostępu do drogi, wystarczającego dla zamierzenia budowlanego z uwzględnieniem ust. 5. Powyższe wynika z przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organy wskazują także na brak możliwości ustalenia warunków zabudowy ze względu na niezgodność z przepisami odrębnymi. Oceniając powyższe należy jednak wskazać, że podane w uzasadnieniu organów obu instancji motywy decyzji, którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego obszaru w zakresie ww. przedsięwzięcia są niepełne, a zatem nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do wydania decyzji odmownej. Prezydent Miasta odmawiając warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia powołał się na opinie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. - stanowiącego podległą mu jednostką organizacyjną -wydaną w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy 21. 03. 1985 o drogach publicznych (Dz. U. nr z 2007 r. nr 19, póz. 115 ze zm.) oraz art. 53 ust. 4 pkt. 9, art. 54 pkt 2 lit c , art. 61 ust. 1 w zw z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Należy podkreślić, że powyższy przepis nie określa wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w realizacji obowiązku uzgodnienia z nim możliwości włączenia do ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowej inwestycji, ale zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przyjmuje się, że zarządca drogi powinien w tym zakresie mieć przede wszystkim na względzie działanie zgodne z zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Krakowie z 28. 06. 2012 r. sygn. akt II SA/ Kr 573/12 ; wyrok WSA w Warszawie z 16. 05. 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 395/07, Lexnr344919). Należy zważyć, że ZIKiT w K. w piśmie z 18. 10. 2011 r. wskazał jako przesłankę swojej negatywnej opinii, iż parametry techniczne ul. [...] i ul. [...] nie gwarantują prawidłowej obsługi dla wnioskowanego przedsięwzięcia ponieważ: "ul. Pańska nie zapewnia swobodnego mijania pojazdów oraz obsługi ruchu pieszego", a nadto, że "wzdłuż ul [...] istniejący chodnik jest w złym stanie technicznym." W konkluzji ww. pisma ZiKiT wskazał, że "istniejący układ drogowy nie jest w stanie przenieść dodatkowych potoków ruchu wynikających z planowanej budowy wielorodzinnej i usługowej", a zatem nie jest spełniony wymóg z art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p. Zakład Infrastruktury Komunikacji i Transportu w piśmie z 30. 11.2011 r. podtrzymywał swoją negatywną opinię nie uzasadniając dodatkowo swojego stanowiska., a organy obu instancji w całości oparły się na opinii ZIKiT. W ocenie Sądu tak podane motywy decyzji odmownej w zakresie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy nie są dostateczne tym bardziej, że ZIKiT w K. w piśmie z 24 stycznia 2012 r. skierowanym do inwestora P. B. poinformował tylko, że jako zarządca drogi publicznej stanowiącej ww. ulice w oparciu o przepis art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych jest zobowiązany do ochrony drogi przez co należy rozumieć działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, konkludując, że w związku z planowanymi inwestycjami dla których obsługa odbywać się będzie poprzez ul. [...] konieczna jest przebudowa ulicy w celu podniesienia jej parametrów technicznych na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] i z ul. [...]. Nadto wskazał, że dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej zabudowy wielorodzinnej należy zagwarantować odpowiednie parametry ulicy. Należy podkreślić, że jak podnosi w skardze inwestor, decyzja odmowna została wydana bez przeprowadzenia przez organ l instancji analizy architektoniczne - urbanistycznej, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), a zatem uzgodnieniu podlegał jedynie sam wniosek inwestora. Nie można zatem przyjąć, że ZIKiT - a zatem także Organ l instancji a następnie organ odwoławczy -mieli dokładne rozeznanie co do natężenia ruchu samochodowego generowanego przez planowane przedsięwzięcie inwestycyjne. W ocenie Sądu samo ogólne powołanie w decyzji odmownej, że ul. [...] nie zapewnia swobodnego mijania pojazdów oraz obsługi ruchu pieszego oraz, że chodnik przy ul. [...] jest w złym stanie technicznym, a nadto, że konieczna będzie przebudowa przedmiotowych ulic nie jest wystarczający dla przyjęcia, iż dla wnioskowanego obszaru brak jest istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, wystarczającego dla planowanego zamierzenia. Trzeba nadto podnieść, że organ odwoławczy nie odniósł się do przedstawionej przez inwestora analizy ruchu i wpływu przedmiotowej inwestycji na warunki ruchu na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...] sporządzonej w kwietniu 2012 r. przez mgr inż. D. A., w której wskazano, że planowana inwestycja nie wpłynie na pogorszenie warunków ruchu w analizowanym układzie ulic [...] i [...]. W tym stanie rzeczy przedwczesne i nieuzasadnione było przyjęcie przez organy obu instancji, że w sprawie nie został spełniony wymów zgodności wnioskowanego do zagospodarowania obszaru z wymaganiami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 3 i 5 u.p.z.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wymagania przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 kpa, i będzie miał na uwadze prawidłowe sporządzenie opinii przez zarządcę drogi publicznej, z której będzie realizowana obsługa komunikacyjna planowanego przedsięwzięcia. W tej sytuacji mając na uwadze, że wskazane wyżej naruszenia prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy, a inne naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a orzeczono o kosztach.