I OSK 323/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędziowie NSA Irena Kamińska del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1819/12 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od J. S. na rzecz Ministra Infrastruktury i Rozwoju kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1819/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. S. uchylił postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz zasądził od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. znak [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 4a, 4f i 5, art. 18 i art. 22 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) oraz art. 6 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), art. 132 ust. 1a i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.): 1) ustalił na rzecz J. S. odszkodowanie w wysokości 440.274 zł za zabudowaną nieruchomość położoną w [...], w obrębie [...] (działka nr [...] o pow. 0,0821 ha), nabytą z mocy prawa przez Województwo [...] pod budowę drogi [...] na odcinku od [...] w [...] do węzła autostrady [...] w [...], 2) powiększył ustalone odszkodowanie o kwotę 10.000 zł, na podstawie art. 18 ust. 1f ustawy o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jednocześnie Wojewoda [...] zobowiązał Prezydenta Miasta [...] (zarządcę drogi wojewódzkiej w granicach miasta na prawach powiatu) do wypłaty powyższego odszkodowania, jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej., po rozpatrzeniu odwołania J. S. od powyższej decyzji, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Minister stwierdził, że decyzja Wojewody [...] została doręczona J. S. w dniu 27 września 2010 r., a zatem odwołanie od tego rozstrzygnięcia strona mogła wnieść do dnia 11 października 2010 r. Natomiast J. S. odwołanie złożył w dniu 21 października 2010 r. Z akt sprawy wynika przy tym, że odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia 23 września 2010 r. zostało nadane w placówce Urzędu Pocztowego [...] w dniu 8 października 2010 r. i skierowane do Wydziału Infrastruktury Województwa [...] pod adresem ul. L. w [...]. Przesyłka ta została błędnie zaadresowana i w związku z tym zwrócono ją nadawcy z adnotacją urzędu pocztowego "niedokładny adres, na L. nie znajduje się Wydział Infrastruktury". Z tych względów J. S. pismem z dnia 21 października 2010 r. skierował ponownie odwołanie do Wojewody [...] na adres ul. J. w [...]. Do odwołania nie dołączył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W ocenie organu złożenie przez J. S. odwołania na nieprawidłowy adres organu I instancji, przy istnieniu dowodów, że aktualny adres tego organu był (lub powinien być) mu znany w momencie składania odwołania, oznacza, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z korespondencji kierowanej przez J. S. do [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, że miał on świadomość, że Wojewoda [...] urzęduje pod adresem ul. J. w [...]. Z tych względów Minister zobligowany był do stwierdzenia, że odwołanie J. S. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił naruszenie: 1) art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, mimo że - zdaniem skarżącego - na organie spoczywał obowiązek poinformowania go o uchybieniu terminu oraz 2) art. 65 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzekazanie sprawy do organu właściwego, tj. do Wojewody [...], pomimo wniesienia odwołania do niewłaściwego organu, tj. Województwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem, wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a."), uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie czy odwołanie J. S. z dnia 8 października 2010 r. zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia. Zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną między innymi w art. 63, art. 65, art. 128 i art. 140 k.p.a. jest jego odformalizowanie, tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony. Przepis art. 7 k.p.a. nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Zatem jeżeli treść pisma budzi wątpliwości, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest dokładne wyjaśnienie treści żądania strony. W ocenie Sądu I instancji z treści pisma z dnia 21 października 2010 r. nie wynika treść zawartego w nim żądania. W aktach administracyjnych nie ma dowodów potwierdzających fakt, że organ przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie czy pismo z dnia 21 października 2010 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu. Minister ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione po terminie. O tym, jaki charakter i zakres żądania ma pismo, decyduje strona, a nie organ, do którego pismo zostało skierowane. Dlatego też w razie wątpliwości organ powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. J. S. w piśmie z dnia 21 października 2010 r. wskazał na fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, który wynikał z jego wcześniejszego nadania na błędny adres. W takiej sytuacji obowiązkiem Ministra było zbadanie czy pismo to nie należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem organ przyjął, że pismo to jest jedynie pismem informującym o uchybieniu terminu do dokonania czynności. J. S. po zwróceniu mu odwołania nadanego w dniu 8 października 2010 r. do Województwa [...] wniósł w terminie 7 dni po raz kolejny odwołanie wraz z pismem z dnia 21 października 2010 r. Zdaniem Sądu I instancji organ powinien ponadto rozważyć, czy odwołanie - wobec treści art. 65 § 1 k.p.a. - zostało złożone prawidłowo i z zachowaniem terminu. Niezrozumiałym jest fakt umieszczenia na kopercie pierwotnej daty wniesienia odwołania adnotacji "na L. nie znajduje się Wydział Infrastruktury" i zwrot odwołania do nadawcy. Jeśli bowiem pismo zostało nadane na adres Województwa [...], to powinno ono zostać przyjęte i po dokonaniu analizy adresata tego pisma, zostać przekazane organowi właściwemu w sprawie. Zatem zwrot odwołania do nadawcy stanowił naruszenie art. 65 k.p.a., zwłaszcza, że Województwo [...], jak wynika z materiału dowodowego sprawy, było na bieżąco informowane o przebiegu postępowania. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w rozdzielniku decyzji organu I instancji wskazano Województwo [...] z adresem ul. L. [...], natomiast nie oznaczono adresu Wojewody [...]. Sytuacja ta mogła wprowadzić J. S., działającego w postępowaniu bez profesjonalnego pełnomocnika, w błąd, bowiem mógł on powziąć uzasadnione przypuszczenie, że odwołanie nadane na adres Województwa [...] jest pismem nadanym do Wojewody [...]. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1819/12 w całości, domagając się uchylenia tego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez wadliwe przyjęcie, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 58 k.p.a., w sytuacji gdy - wbrew stanowisku Sądu - strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez wadliwe przyjęcie, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., w sytuacji gdy odwołanie od decyzji, jak i pismo z dnia 21 października 2010 r., zostały sformułowane w sposób oczywisty i jasny, nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do intencji strony; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez wadliwe przyjęcie, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 65 k.p.a., w sytuacji gdy w niniejszej sprawie przepis ten nie znajdował w ogóle zastosowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że ustalenia Sądu są błędne, gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa w sposób pozwalający przyjąć, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Podstawowym warunkiem czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie terminowi skutkuje bezskutecznością odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności zobowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie. Następnie, w przypadku negatywnego wyniku czynności podjętych w postępowaniu wstępnym, organ wydaje postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy zostanie ono złożone po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu, stanowi jego uchybienie. Jeśli w toku badania terminu wniesienia odwołania wyłonią się niejasności co do stanu faktycznego, organ II instancji ma obowiązek przeprowadzić w tym zakresie postępowanie wyjaśniające. Uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie można stwierdzić przed ostatecznym rozpatrzeniem wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wystąpienie którejś z przesłanek negatywnych, tj. niedopuszczalności odwołania lub uchybienia terminu do jego wniesienia, nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia tego w formie postanowienia. Organ odwoławczy może wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu prośby o przywrócenie terminu, o ile strona taką prośbę wniosła. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, w sprawie nie budzi wątpliwości, że ani w odwołaniu ani w piśmie z dnia 21 października 2010 r. nie został sformułowany wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania w sposób, w jaki nakazują to przepisy k.p.a. Nie można podzielić poglądu Sądu I instancji, że informacja strony o uchybieniu przez nią terminu do wniesienia odwołania, budziła wątpliwości co do żądania zawartego w tym piśmie. Nawet gdyby przyjąć, że celem strony było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wniosek taki powinien wynikać wprost z pisma. Oświadczenie woli zainteresowanego musi być sformułowane w sposób wyraźny. Za prośbę o przywrócenie terminu, w rozumieniu art. 58 k.p.a. nie można traktować ponownego przesłania odwołania, na właściwy adres organu. W sytuacji, gdy odwołujący wniesie odwołanie po terminie i jednocześnie nie wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Organ w sprawie przywrócenia terminu może działać jedynie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie dowodzi, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania może być rozpatrywany na wyraźną prośbę zainteresowanego i musi on zostać złożony jednocześnie z odwołaniem. Tymczasem w sprawie wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony, co w skardze przyznał nawet sam skarżący. Zatem brak było podstaw do prowadzenia przez organ jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego co do intencji strony. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 65 § 1 k.p.a., autor skargi kasacyjnej wskazał, że prawidłowym adresem korespondencyjnym Województwa [...] i wszystkich jego jednostek jest ul. L. w [...]. Z tych względów zastosowanie art. 65 § 1 k.p.a. i przesłanie podania przez Województwo [...] zgodnie z właściwością Wojewodzie [...] nie było możliwe, gdyż odwołanie nie zostało poprawnie zaadresowane nawet do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], znajdującego się pod adresem ul. L. w [...]. Podanie to nie dotarło do żadnego organu administracji publicznej, który miałby możliwość zastosować art. 65 k.p.a. Tym samym nie doszło w ogóle do naruszenia przepisu art. 65 k.p.a., gdyż przepis ten ma zastosowanie jedynie w sytuacji doręczenia podania niewłaściwemu organowi, co w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. Postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r., wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie narusza więc art. 134 i art. 58 k.p.a., co powinno skutkować oddaleniem skargi. Skoro WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie, to naruszył powołane przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. S. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały naruszenia, na które wskazał WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawidłowo stwierdził uchybienie przez J. S. terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę. Zasadnie ponadto organ przyjął, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Wśród podstawowych wymogów każdej czynności procesowej mieści się konieczność jej dokonania w zakreślonym terminie. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji wnosi się w ciągu 14 dni od daty doręczenia decyzji. Termin ten ma charakter ustawowy, a uchybienie temu terminowi powoduje bezskuteczność czynności procesowej strony. Upływ takiego terminu organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. W postępowaniu administracyjnym strona może bronić się przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu wyłącznie, składając prośbę o przywrócenie terminu w trybie unormowanym w art. 58 k.p.a. W tym trybie strona, która uchybiła terminowi, ma obowiązek wnieść prośbę o przywrócenie terminu wraz z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jednocześnie z wniesieniem takiej prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował powołane przepisy ogólnego postępowania administracyjnego. W sprawie bezsporne bowiem jest, że decyzja Wojewody [...] została doręczona skarżącemu w dniu 27 września 2010 r., a strona wniosła od niej odwołanie dopiero dnia 21 października 2010 r. Niesporne również jest, że odwołanie to zostało złożone po upływie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Nie powinno ponadto budzić wątpliwości, że ani w odwołaniu ani w piśmie z dnia 21 października 2010 r. przesyłającym to odwołanie nie został sformułowany wniosek o przywrócenie terminu do dokonania omawianej czynności procesowej. Nie można podzielić poglądu Sądu I instancji, zgodnie z którym organ administracji w drodze interpretacji treści oświadczenia strony winien mieć na uwadze cel wynikający z treści tego oświadczenia. Nawet gdyby przyjąć, że celem strony było przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, to wniosek taki powinien wynikać wprost z podania lub odwołania, a nie być wywodzony przez organ w procesie interpretacji celu wynikającego z oświadczenia zawartego w piśmie strony. Należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że w sytuacji, gdy wnoszący odwołanie po terminie nie wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia takiego spóźnionego odwołania, to organ odwoławczy zobowiązany jest do wydania postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i nie zależy od uznania organu administracji. W razie stwierdzenia uchybienia terminu, organ z urzędu nie może analizować przyczyn takiego stanu rzeczy. Nie ma on zatem obowiązku, a nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to bez winy strony, i czy ma ona świadomość uchybienia terminu, a jeżeli tak, to czy chce wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1285/07 Lex 497633). W takich sytuacjach organ nie ma innej możliwości niż wydanie przewidzianego w art. 134 k.p.a. postanowienia o uchybieniu terminu. Zasadniczą przesłanką warunkującą możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jest bowiem złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak w literaturze przedmiotu, utrwalony jest pogląd, że organ nie może działać w sprawie przywrócenia terminu z urzędu. Ewentualne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może nastąpić wyłącznie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie uzasadnia domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie uchybionego terminu (między innymi: wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r. sygn. I OSK 268/07 Lex 401669 oraz P. Przybysz, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 152). Wniosek o przywrócenie terminu stanowi pismo procesowe, do którego stosuje się przepisy o podaniach. Pismo takie powinno odpowiadać wymaganiom określonym w art. 63 § 2 i § 3 k.p.a., a zatem musi ono zawierać także określone żądanie wynikające z treści złożonego wniosku. Oświadczenie woli zainteresowanego (wnoszącego wiosek o przywrócenie terminu) musi być sformułowane w sposób wyraźny. Na potwierdzenie tej tezy autor skargi kasacyjnej trafnie odwołał się do wielokrotnie powoływanego w orzecznictwie przykładu, że za wniosek w rozumieniu art. 58 k.p.a. nie może być uznane chociażby zdanie: "przepraszam, że pisze po terminie, ale każdy mnie zwodził i sama nie wiedziałam co robić". Tak sformułowane zdanie, nie jest prośbą o przywrócenie terminu, a jedynie oświadczeniem, z którego wynika świadomość złożenia odwołania po terminie i brak przesłanek uprawdopodabniających, że nastąpiło to bez winy strony (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 1611/00, Lex nr 46460, zob. także: G. Łaszczyca, C. Matrysz, A. Matan., "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. Zakamycze, Kraków 2005 r., s. 574, tom I). W związku z powyższym za usprawiedliwiony należy ocenić sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez WSA w Warszawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 i art. 58 k.p.a. Działania organu w omówionym zakresie były niewadliwe, a tym samym brak było podstaw do uchylenia przez Sąd I instancji kontrolowanego przezeń postanowienia. Autor skargi zasadnie zakwestionował również stanowisko Sądu I instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy rzeczą organu administracji publicznej, działającego w myśl ogólnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, było wyjaśnienie, czy skarżący w związku z uchybieniem terminu zwrócił się o jego przywrócenie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedziony między innymi z art. 7 k.p.a. obowiązek wyjaśnienia przez organ odwoławczy, czy skarżący zamierzał wystąpić o przywrócenie terminu, stoi w sprzeczności ze szczegółową regulacją określoną w art. 58 k.p.a. Należy zatem stwierdzić, że organ odwoławczy nie naruszył standardów procesowych, ustalając, że J. S. uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] i nie złożył wniosku o przywrócenie tego terminu. W sprawie nie doszło ponadto do naruszenia art. 65 k.p.a., gdyż przepis ten ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy podanie zostało doręczone niewłaściwemu organowi administracji publicznej. Tylko w takiej sytuacji organ, do którego wniesiono podanie, mimo że nie jest on właściwy w sprawie, zobligowany jest niezwłocznie przekazać otrzymane pismo do organu właściwego. Tymczasem – jak wynika z akt sprawy – wniesione po raz pierwszy odwołanie J. S. zostało od razu zwrócone nadawcy przez urząd pocztowy. Nie dotarło ono do żadnego organu administracji publicznej, a zatem żaden z takich organów nie miał możliwości zastosowania powołanego przez Sąd I instancji art. 65 k.p.a. Z powyższych względów zarzuty dotyczące naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. oraz art. 65 k.p.a. uznać trzeba za trafne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.188 w zw. z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, uznając ją za nieuzasadnioną z wyżej opisanych względów. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.