II GZ 175/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. D. G. Spółki z o.o. z siedzibą w B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 464/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. D. G. S. z o.o. z siedzibą w B. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 464/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie ze skargi B. D. G. Spółki z o.o. z siedzibą w B. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lipca 2012 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji organu I instancji. Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca podała, że jej sytuacja ekonomiczna i fakt zatrzymania urządzenia - przemawiają za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem spółki, wobec podniesionych w skardze zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Na wstępie Sąd I instancji stanął na stanowisku, że zgodnie treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty II instancji, ale także akty wydane w I instancji. W okolicznościach sprawy dotyczy to zaś decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Spółka nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Podstawy do wstrzymania wykonania zakwestionowanej decyzji nie mogły natomiast stanowić kopie dokumentów finansowych przedstawione w związku ze złożonym przez spółkę wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Biorąc z urzędu pod rozwagę te dokumenty (rachunki zysków i strat za czerwiec, lipiec i sierpień 2012 r.), Sąd pierwszej instancji wskazał, że mimo powoływania się na problemy finansowe i poniesione straty spółka w podanym okresie uzyskiwała jednak sukcesywne przychody, w wysokości około 40 000 zł miesięcznie. Ponadto, załączone wyciągi bankowe obrazują jedynie operacje finansowe w poszczególnych dniach, lecz nie w dłuższym okresie czasu. Konkludując Sąd I instancji uznał, że brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. B. D. G. Spółka z o.o. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i wniosła o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez dowolne przyjęcie, że nie wykazała potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków grożących jej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy swobodna, szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji skarżącej prowadzi do wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że ma problemy finansowe, zaś koszty działalności spółki przekraczają jej przychody i w związku z tym rok 2011 zakończyła stratą. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która może mieć charakter nieodwracalny, bowiem w obecnym stanie spółce grozi egzekucja wymierzonej kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. To z kolei może spowodować utratę zdolności płatniczej skarżącej, zwolnienie pracowników i w konsekwencji doprowadzić do upadłości likwidacyjnej spółki. Zdaniem skarżącej, wstrzymanie wykonania jest zasadne również dlatego, że w niniejszej sprawie może zapaść rozstrzygnięcie identyczne, jak w tożsamej sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, który wyrokiem z dnia 28 grudnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Op 490/12) uchylił decyzję o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jego wykonania. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zawarty w skardze spółki wniosek o wstrzymanie wykonania sprowadzał się do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Skarżąca wskazała, że jej sytuacja ekonomiczna, fakt zatrzymania urządzenia, jak również okoliczności opisane w skardze wskazują, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro do dnia rozpatrzenia wniosku skarżąca nie wykazała istotnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślić przy tym należy, iż skarżąca nie dołączyła do wniosku dokumentów potwierdzających swoją sytuację finansową, aczkolwiek Sąd I instancji - zobowiązany do orzekania na podstawie akt sprawy - wziął pod uwagę i poddał ocenie dokumentację przedłożoną przez skarżącą w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Analizując argumentację zaprezentowaną przez skarżącą w toku postępowania uznać należy, że spółka nie wykazała ona, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca upatruje wypełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji spowoduje szkodę i skutki, których nie będzie można odwrócić w postaci hipotetycznego doprowadzenia do upadłości spółki. Podkreślić jednak należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, iż zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku. Ponadto zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Naczelny Sąd Administracyjny, dysponując również dokumentami przedłożonymi przez skarżącą w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, stwierdza, że nie potwierdzają one twierdzeń skarżącej o utracie płynności finansowej. Z dokumentacji tej wynika, że spółka - pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej - notuje od początku 2012 r. znaczny przychód. Do sierpnia 2012 r. spółka odnotowała przychód na poziomie 338 250,39 zł, ponosząc stratę w wysokości 38 055,67 zł. W roku 2011 przychód spółki wyniósł 450 651,23 zł (według Rachunku zysków i strat za okres od dnia 01.01.2011 do dnia 21.12.2011 r.). Wykazana przez skarżącą strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej również nie zmienia dokonanej oceny. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Zupełnie nietrafne jest natomiast wskazane w zażaleniu stanowisko skarżącej, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji ma przemawiać okoliczność uwzględnienia skargi spółki w innej sprawie sądowoadministracyjnej. Raz jeszcze podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanką taką nie jest zasadność skargi strony w przedmiotowej, bądź w innej sprawie sądowoadministracyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z przedstawionych przez skarżącą argumentów nie wynika, aby w aktualnej sytuacji egzekwowanie należności pieniężnych mogło wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.