I OSK 397/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 974/12 w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 974/12, po rozpatrzeniu skargi E. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. orzekł o obowiązku zwrotu przez E. B. nienależnie pobranego świadczenia (zasiłku dla bezrobotnych) w kwocie [...] zł, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że decyzją z dnia [...] września 2011 r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez E. B. z dniem [...] lipca 2009 r. w związku z prawem do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej na stałe od dnia [...] lipca 2009 r. Jak ustalił organ, E. B. w okresie od [...] lipca 2009 r. do [...] lipca 2010 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych. Na podstawie decyzji z dnia 1 sierpnia 2011 r. organ rentowy wypłacił E. B. rentę od dnia [...] lipca 2009 r. i nie dokonał jej pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm., zwanej dalej ustawą o promocji zatrudnienia), zgodnie z którym w przypadku przyznania bezrobotnemu renty z tytułu niezdolności do pracy za okres, za który pobierał zasiłek, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia, a organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek. W ocenie organu I instancji zaistniały zatem przesłanki określone w art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia do orzeczenia względem E. B. obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] lipca 2009 r. do [...] lipca 2010 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem E. B. złożyła odwołanie. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] uznał, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrekapitulował stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że w momencie rejestracji E. B., zgodnie z przedłożonymi dokumentami, spełniała wszystkie przesłanki uznania za osobę bezrobotną. Starosta [...] dnia [...] września 2011 r. wydał decyzję o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lipca 2009 r. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Wojewody [...], który utrzymał w mocy przedmiotową decyzję. E. B. złożyła skargę na tę decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który po jej rozpatrzeniu wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. (prawomocny od dnia 15 maja 2012 r.) oddalił skargę. Następnie w dniu [...] czerwca 2012 r. Starosta [...] wydał decyzję, w której orzekł o obowiązku zwrotu przez stronę nienależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] zł, tytułem zasiłku dla bezrobotnych, pobranego za okres od [...] lipca 2009 r. do [...] lipca 2010 r. Oznacza to, że zaskarżona przez stronę decyzja jest konsekwencją wydania przez Urząd Pracy w [...] decyzji z dnia [...] września 2011 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej. Organ II instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kwestię zwrotu pobranego zasiłku za okres od [...] lipca 2009 r. do [...] lipca 2010 r. reguluje treść art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Ponieważ z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ rentowy nie dokonał pomniejszenia wypłaconych świadczeń na zasadach art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia, wobec powyższego w niniejszej sprawie ma również zastosowanie art. 76 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy. W tej sytuacji organ odwoławczy stanął na stanowisku, że obowiązek zwrotu zasiłku dla bezrobotnych wraz z opłacanymi przez urząd pracy składkami i zaliczką na podatek dochodowy nie narusza przywołanych przepisów prawa. Skargę na tę decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła E. B. Strona skarżąca zarzuciła organowi niewłaściwą podstawę prawną i przedawnienie roszczenia. Jej zdaniem organy naruszyły art. 7 kpa poprzez brak dokładnego rozważenia wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy uwzględnieniu zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, a także art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady równego traktowania. W ocenie skarżącej zmusza się ją do podwójnej opłaty składki zdrowotnej, gdyż ta, którą opłacił Powiatowy Urząd Pracy, została przekazana na Narodowy Fundusz Zdrowia. Tę samą składkę na ubezpieczenie zdrowotne zapłacił, za ten sam okres, organ rentowy. Tak więc w tym okresie opłacone były dwie składki na ubezpieczenie zdrowotne. Zdaniem skarżącej "wychodzi tu wyraźnie brak spoistości prawa, co powinno być brane na korzyść strony odwołującej się". W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 974/12 oddalił skargę i wyjaśnił, że ustalony przez organ stan faktyczny w sprawie nie wzbudzał żadnych wątpliwości. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia. Z dokumentów akt administracyjnych wynika, że skarżąca od dnia [...] lipca 2009 r. była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od [...] lipca 2009 r. do dnia [...] lipca 2010 r. Z tytułu zasiłku dla osoby bezrobotnej E. B. pobrała kwotę [...] zł i fakt ten nie jest kwestionowany przez skarżącą, podobnie jak fakt przywrócenia prawa do renty rolniczej z tytułu niezdolności do pracy na stałe i wypłacenia stosownego wyrównania renty od dnia [...] lipca 2009 r., bez pomniejszenia tego wyrównania przez organ rentowy, na zasadach określonych w art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o pobraną kwotę zasiłku dla bezrobotnych w wysokości [...] zł. Zdaniem Sądu I instancji z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że osoba, która za ten sam okres otrzymała zasiłek oraz rentę z tytułu niezdolności do pracy zobowiązana jest do zwrotu kwoty zasiłku. Przepisy te zawierają w tym zakresie dwie drogi zwrotu otrzymanej kwoty. Pierwsza z nich sprowadza się do tego, że organ przyznający świadczenie z ubezpieczenia społecznego sam dokonuje potrącenia z wypłacanego świadczenia kwoty przyznanego zasiłku (art. 78). Druga droga sprowadza się do uznania kwoty wypłaconego zasiłku za świadczenie nienależnie pobrane w przypadku, kiedy organ ubezpieczenia społecznego nie dokona potrącenia wypłaconego zasiłku (art. 76 ust. 1). Istota powyższego rozwiązania, znajdującego się w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, sprowadza się do tego, aby za ten sam okres osoba nie otrzymywała dwóch świadczeń. W treści wskazanego powyżej przepisu art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawodawca jednoznacznie zdefiniował pojęcie "świadczenia nienależnie pobranego" wskazując, że jest to, między innymi, zasiłek wypłacony za okres, za który dana osoba nabyła, a więc przyznano jej uprawnienie (prawo) do otrzymywania, jak w tym przypadku, renty z tytułu niezdolności do pracy. Analiza zebranego w sprawie materiału doprowadziła sąd do uznania, że organy administracji prawidłowo zastosowały w sprawie przepis art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Sąd stwierdził również, że podniesiony w skardze zarzut przedawnienia jest bezpodstawny, gdyż zgodnie z art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty, natomiast w świetle ust. 5 tego przepisu w zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy art. 123 § 1 oraz art. 124 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia. W niniejszej sprawie E. B. w okresie od [...] lipca 2009 r. do [...] lipca 2010 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, następnie uznany za świadczenie nienależne decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., w której Starosta [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez E. B. nienależnie pobranego świadczenia, a więc przed upływem terminu przedawnienia (termin upływał [...] lipca 2012 r.) jako organ powołany do rozpoznawania spraw przedsięwziął czynności zmierzające bezpośrednio do ustalenia roszczenia. Za bezpodstawny Sąd I instancji uznał także zarzut naruszenia zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu, przepisy art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia są przepisami jasnymi, a ich stosowanie nie narusza żadnej z zasad określonych w Konstytucji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E. B. zaskarżając wyrok w całości. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - naruszenie przepisu art. 9 kpa poprzez nieuwzględnienie faktu, że Starosta [...] nie pouczył skarżącej, że nabycie prawa do renty rolniczej skutkuje ustaniem prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych, co uniemożliwiło jej złożenie takiego oświadczenia, - naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 a także art. 107 § 3 kpa poprzez nieuwzględnienie faktu, że organ I instancji (Starosta [...]) nie zamieścił żadnego wyliczenia żądanej kwoty i brak jest dowodów wskazujących na jej prawidłowe wyliczenie, a także - naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej traktującej o równym traktowaniu poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakazującej zwrot nienależnie pobranego świadczenia w zakresie podatku dochodowego i składek na ubezpieczenia zdrowotne, pomimo faktu, że skarżąca nie była nigdy wzbogacona tymi środkami, a jedynie instytucje publiczne (Skarb Państwa i Narodowy Fundusz Zdrowia). Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji oraz decyzji Wojewody [...] i decyzji Starosty [...] w całości lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz w obu przypadkach zasądzenie od skarżonego organu Wojewody [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W krótkim uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Skarżąca kasacyjnie podniosła w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji wymienionych w niej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w jej ocenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec tego wyjaśnić należy, że wniesienie skargi kasacyjnej jest obwarowane szeregiem wymogów co do jej formy prawnej i możliwych podstaw (art. 174 i 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.). Prawidłowe przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, sformułowanie odpowiednich zarzutów oraz prawidłowe ich uzasadnienie są przy tym najistotniejszymi elementami skargi kasacyjnej. Z tego powodu przy sporządzaniu skargi kasacyjnej obowiązuje tzw. przymus adwokacko-radcowski (art. 175 powołanej ustawy), który ma gwarantować, że skarga kasacyjna będzie profesjonalnie przygotowana z zachowaniem wszelkich wymogów wynikających z przepisów art. 174 i 176 powołanej ustawy, a zatem w sposób umożliwiający dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego orzeczenia. Zwrócić należy uwagę, że choć wniesiona skarga kasacyjna została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo to nie odpowiada przedstawionym wymogom. Wadliwość rozpoznawanej skargi polega przede wszystkim na nieprawidłowym sformułowaniu i uzasadnieniu zawartych w niej zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 9, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3). Rozpatrując skargę sądy administracyjne nie stosują przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jako przepisów proceduralnych, ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi zostało uregulowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zakwestionowanie prawidłowości kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny I instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył ten sąd, a następnie powiązania zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego, które ewentualnie wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym. Skarga kasacyjna jest wnoszona bowiem od wyroku sądu I instancji i dlatego wymienione w niej zarzuty winny dotyczyć wyroku wydanego przez ten sąd, a nie kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji organu administracyjnego. Jeśli zatem strona postępowania w skardze kasacyjnej chce zakwestionować ocenę sądu I instancji dotyczącą prawidłowości zastosowania (lub niezastosowania) przez organ administracji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to powinna w zarzutach skargi kasacyjnej powołać odpowiednie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (np. naruszenie art. 145 § 1 lub art. 151 tej ustawy), których naruszenie doprowadziło do nieprawidłowego uwzględnienia lub oddalenia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów. Autor skargi kasacyjnej stawiając Sądowi Wojewódzkiemu zarzuty naruszenia konkretnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie powiązał ich z naruszeniem żadnego z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze treść uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), postanowił wyjaśnić, że za całkowicie niezasadny uznać należy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący braku pouczenia skarżącej o skutkach prawnych nabycia prawa do renty rolniczej. W aktach sprawy znajdują się co najmniej dwa dokumenty zatytułowane "Oświadczenie bezrobotnego" (z dnia 11 lipca 2006 r. oraz 15 lipca 2009 r.), podpisane własnoręcznie przez skarżącą, w których zobowiązuje się ona (pkt 16 i 17 oświadczenia) m.in. do "zwrotu otrzymanego zasiłku w przypadku otrzymania za ten sam okres emerytury lub renty, jeżeli organ rentowy nie dokonał potrąceń." Treść tych dokumentów świadczy o tym, że skarżąca została prawidłowo pouczona o skutkach prawnych uzyskania w okresie zasiłkowym świadczeń emerytalnych lub rentowych i miała pełną świadomość skutków prawnych takich zdarzeń. Podkreślić przy tym należy, że ustalony przez organy orzekające i zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie był sporny. Również zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zasady równości) uznać należy za całkowicie nietrafiony. Podstawę prawną rozpatrzenia przedmiotowej sprawy stanowiły bowiem przepisy art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3) oraz art. 78 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami (art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w wersji obowiązującej w dniach wydania zaskarżonych decyzji) osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się m.in. zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78 tej ustawy. Artykuł 78 powołanej ustawy stanowił natomiast, że w przypadku przyznania bezrobotnemu lub osobie, o której mowa w art. 43, prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierali zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Kwota zaliczona na poczet przyznanego świadczenia nie może być wyższa niż ustalona za poszczególne miesiące okresu, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, kwota emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej. Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia, o której mowa, na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek, stypendium, dodatek aktywizacyjny albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy. W przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Kwestionowana decyzja została wydana zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami prawa, które, jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, są jasne i nie naruszają zasady równości wynikającej z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Nakaz równego traktowania, wynikający z tego przepisu, odnosić należy bowiem do konkretnego uprawnienia, zależnego od spełnienia warunków, które mogłyby być uznane za cechę relewantną z punktu widzenia określonej grupy (klasy) podmiotów, a które zostałoby niezasadnie zróżnicowane przez konkretny przepis ustawy. Taka jednak sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Dodatkowo i informacyjnie jedynie, ponieważ zagadnienia te wykraczają poza zakres rozpatrywanej sprawy, wyjaśnić należy, że kwestię ewentualnej możliwości uzyskania zwrotu nadpłaconego podatku dochodowego oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne regulują odrębne przepisy prawa. W kwestii zwrotu ewentualnej nadpłaty podatku są to przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. z 2012 r. Dz. U. poz. 749, ze zm.- Dział II Rozdział 9 Nadpłata), natomiast w kwestii zwrotu ewentualnej nadpłaty składki na ubezpieczenie zdrowotne są to przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. z 2008 r. Dz. U. Nr 164, poz. 1027, ze zm. – Dział IV Rozdział 2 Składki na ubezpieczenie zdrowotne). Przechodząc do oceny postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu braku w aktach sprawy dokumentu zawierającego wyliczenie wysokości żądanej do zwrotu kwoty, przyznać należy rację skarżącej kasacyjnie, że w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu. Jednakże już proste przemnożenie kwoty pobieranego zasiłku w wysokości [...] zł miesięcznie przez okres od [...] lipca 2009 r. do [...] lipca 2010 r., czyli 12 miesięcy ([...] x12=[...] zł), wskazuje, biorąc pod uwagę przewidzianą w decyzji waloryzację otrzymanego zasiłku, na prawidłowość wyliczenia kwoty żądanej do zwrotu. W tej sytuacji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak ten nie ma wpływu na ocenę prawidłowości sposobu rozpatrzenia sprawy. Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji.