II SA/Po 838/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. A. i K. A. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 roku Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa") Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną przez K. i M. A. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] 2012 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Uchyloną decyzją, wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), organ I instancji nakazał współwłaścicielom: H. A., K. A., B. B., M. A., B. A. i F. B. usunięcie nieprawidłowości w budynku mieszkalnym jednorodzinnym zlokalizowanym na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], poprzez zainstalowanie rynien i rur spustowych odprowadzających wodę opadową z dachu skośnego dwuspadowego budynku na nieutwardzoną powierzchnię działki oraz zamontowanie okna w otworze okiennym w ścianie szczytowej [...] budynku. Decyzje organów nadzoru budowlanego zapadły w następującym stanie faktycznym. W wyniku wykonania czynności kontrolnych organu I instancji w dniach [...] marca 2011 r. i [...] marca 2012 r. w budynku mieszkalnym znajdującym się w granicy z działką nr [...]/X, użytkowanym przez K. i M. A., ustalono, że budynek ten składa się z dwóch części, z których jedna (frontowa) została pobudowana w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, a druga (tylna) zrealizowana w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Podczas pierwszej kontroli stwierdzono, że kuchnia w tylnej części budynku zlokalizowanego od frontu działki nr [...]/X jest w złym stanie technicznym – m.in. okno jest skorodowane, nieszczelne i ma tylko jedną szybę, podłoga oraz tynki wewnętrzne są zagrzybione i zawilgocone, drzwi do pomieszczenia znajdują się w złym stanie technicznym, ściany zewnętrzne pomieszczenia są silnie zawilgocone i z widocznymi porostami glonów. Podczas drugiej kontroli stwierdzono, że starsza część budynku jest w dobrym stanie technicznym, niemniej jednak brakuje rynien przy okapach dachu dwuspadowego oraz okno w ścianie szczytowej – obecnie zasłonięte i zabezpieczone drewnem – nadaje się do wymiany. Ponadto, już po wydaniu zaskarżonej decyzji przez organ II instancji, w dniu [...] września 2012 r. została przeprowadzona przez organ I instancji kolejna kontrola nieruchomości, podczas której ustalono, że okno w ścianie szczytowej lewej "budynku starego" zasłonięte drewnem jest obecnie jedynym oknem w tej ścianie i służy do doświetlania poddasza nieużytkowego; pozostały po nim skorodowane resztki ram okiennych – "należy wymienić całe okno". Wykonano także dokumentację fotograficzną tego okna. W odwołaniu od powyższej decyzji K. i M. A. domagali się jej zmiany co do nakazu zainstalowania rynny na budynku mieszkalnym. Do odwołania dołączyli "protokół z wizji lokalnej" budynku z dnia [...] kwietnia 2012 r., w którym legitymujący się uprawnieniami budowlanymi [...] H. B. stwierdził, że nie jest możliwe wykonanie nowej rynny celem zapewnienia odpływu wody z połaci dachowej, bowiem w okresie zimowym zsuwający się z dachu śnieg spowoduje zerwanie rynny, stąd też najbardziej celowe byłoby wydłużenie połaci dachowej budynku – tak aby spływająca woda nie zalewała ścian budynku od strony zewnętrznej. W tej sprawie stanowisko zajęli również H. i B. A. (inni współwłaściciele nieruchomości gruntowej), którzy nie zgodzili się z tym stwierdzeniem, podnosząc, że zaproponowane rozwiązanie spowoduje dalszą dewastację budynku. Ponadto podnieśli, że rynny na dachu przedmiotowego obiektu mieszkalnego funkcjonowały co najmniej kilkadziesiąt lat, co dokumentują zdjęcia, na których uwidocznione są zwisające mocowania po zdjętych rynnach. W uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ II instancji stwierdzono m.in., że cześć budynku zrealizowana w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku jest w złym stanie technicznym: okno w zewnętrznej ścianie jest skorodowane i nieszczelne, ma tylko jedną szybę; podłoga w kuchni jest zawilgocona i zagrzybiała; również ściana zewnętrzna kuchni jest mocno zagrzybiona. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego konieczne jest precyzyjne nałożenie obowiązków. Zaskarżona decyzja zawiera sformułowanie dotyczące obowiązku zamontowania okna, z którego nie wynika czy jest to jedyne okno w ścianie szczytowej lewej, a ponadto czy okno to należy po prostu wymienić na nowe, czy też zamontować w jakiś inny sposób. Ponadto organ zwrócił uwagę na brak rzetelnej dokumentacji fotograficznej wykonanej w czasie czynności kontrolnych, co stanowi na tyle istotny mankament postępowania wyjaśniającego, który powiązany z brakiem jakiejkolwiek dokumentacji o charakterze technicznym, powoduje, ze nie jest możliwe wydanie przez organ II instancji orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Również nałożenie obowiązku odprowadzenia wody z dachu na nieutwardzoną powierzchnię działki powinno zostać przez organ I instancji szczegółowo rozważone i obwarowane takimi warunkami, aby wykonanie takiego nakazu nie spowodowało ewentualnego pogorszenia stanu technicznego obiektów budowlanych znajdujących się w pobliżu. W skardze na decyzję organu II instancji, uzupełnioną pismem z dnia 24 września 2012 r., K. i M. A. zakwestionowali ustalenia organów nadzoru budowlanego ("błędne uzasadnienia" decyzji), podnosząc, że budynek z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku jest w bardzo dobrym stanie technicznym, zaś starszy budynek jest w stanie dobrym, ponieważ wszystkie prace wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały wykonane w 2011 r., aktualnie zaś sprawa dotyczy założenia rynien i wymiany okna. Zakwestionowali prawidłowość określenia jednego ze współwłaścicieli: nie jest im znany F. A., natomiast jednym ze współwłaścicieli jest F. B. Podnieśli, że uczestnicy postępowania H. i B. A. nie mają pojęcia o sprawach budowlanych i uprawnień w tym zakresie. Zaprzeczyli, iżby na tzw. starym budynku były kiedykolwiek założone rynny, na dowód czego przedstawili zdjęcie z lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Podnieśli, że rynny od strony [...] tego budynku zostały przez nich zamontowane w 198[...] r. i ze względu na duży skos dachu rynny te nie wytrzymały jednego sezonu zimowego na długości [...] m; stwierdzili, że prawdopodobnie B. A. chce przedstawić zdjęcia z hakami, które do tej pory znajdują się od strony [...] tego budynku. Skarżący zakwestionowali nakaz organu I instancji wydany w tym zakresie, bowiem obowiązujące w czasie wzniesienia przedmiotowego budynku przepisy nie wymagały instalacji rynien, nie przewidywał ich też rysunek projektu budynku. Zaprzeczyli także, aby spływająca woda z tego budynku zalewała sąsiedni budynek, który na dodatek jest samowola budowlaną. Skarżący poddali także w wątpliwość obowiązek dostosowania budynku jednorodzinnego wybudowanego w końcu lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku, który był zgodny z obowiązującym wówczas prawem budowlanym, do wymogów aktualnie obowiązującego prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. H. A. i B. A., którzy udzielili pełnomocnictwa do reprezentowania ich przez J. A., w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r. nie zgodzili się z zarzutami skarżących i domagali się oddalenia skargi. Podnieśli m.in., że budynek po przebudowie w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku powinien już mieć rynny. Nie zgodzili się również z datowaniem pobudowania "starego" budynku. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. pełnomocnik uczestników postępowania podtrzymał dotychczasowe stanowisko i podniósł, że stanowisko skarżących co do konieczności przedłużenia dachu jest nieuprawnione, zaś argumentacja przywołana w piśmie procesowym z dnia 24 września 2012 r. nie dotyczy tej sprawy, lecz innej prowadzonej w zakresie legalizacji budynku [...] oraz [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. W sprawie okolicznością bezsporną jest, że organy nadzoru budowlanego prowadzą postępowanie w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...], bliżej opisanej w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Podstawą prawną prowadzenia takiego postępowania przez organy nadzoru budowlanego są art. 61 i art. 66 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 (pkt 1); zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury (takich jak m.in.: wyładowania atmosferyczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, pożary lub powodzie), w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska (pkt 2). Art. 5 ust. 2 stanowi natomiast, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Zgodnie z przepisem art. 66 ust. 1 w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1) albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku (pkt 2), albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3), albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia (pkt 4) - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Warto w tym miejscu zauważyć, że przepis art. 66 Prawa budowlanego nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 Prawa budowlanego (tak Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 marca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2239/09, LEX nr 620267, dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń pod adresem: http://orzeczneia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ I instancji, jako podstawę nałożenia obowiązków na współwłaścicieli budynku mieszkalnego wskazał art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w uzasadnieniu zaś odwołał się do brzmienia art. 61 pkt 1 tej ustawy oraz w odniesieniu do braku rynien powołał § 319 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Wyjaśnić należy skarżącym, że niezależnie od daty pobudowania przedmiotowego obiektu budowanego, na jego właścicielu (odpowiednio współwłaścicielach) lub zarządcy spoczywają obowiązki związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego obiektu budowlanego, wynikające z art. 61 powołanej ustawy, a zatem mogą do tych podmiotów być kierowane decyzje zawierające nakazy, o których mowa w art. 66 tej ustawy. Przepis art. 66 Prawa budowlanego służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Przepis ten nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 powołanej ustawy i dodaje element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 276/1, LEX nr 996772, dostępny jw.). Zasadą jest, że przepis art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane odnosi się do obiektu jako całości, zatem generalnie nakazy określone w tym przepisie mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu. Chodzi tutaj bowiem o prace mające na celu utrzymanie w należytym stanie budynku jako całości (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2233/10, dostępny jw., odnoszący się do art. 61 [...] pkt 1 prawa budowlanego i powołane tam orzecznictwo). Zatem organ ma obowiązek zbadać stan techniczny budynku jako całości i w tym kontekście dokonać oceny, co nie wyklucza oczywiście zobowiązania właściwych podmiotów do dokonania określonych prac na określonej części budynku. W przywołanym wyroku NSA zawarł pogląd, że fakt dokonania podziału budynku co do użytkowania (quo ad usum) pomiędzy jego posiadaczy nie ma znaczenia, jeżeli chodzi o przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane. W sytuacji, gdy obiekt budowlany stanowi współwłasność w częściach ułamkowych i nie ustanowiono w odpowiednim trybie zarządcy (ani też nie doszło do prawnego podziału obiektu do użytkowania), to nakazy i zakazy sformułowane w decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego powinny być skierowane do wszystkich współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 815/04, dostępny jw.). Zobowiązanie wszystkich współwłaścicieli budynku, a nie ewentualnych wyłącznych użytkowników części budynku w ramach podziału quo ad usum, działa również dyscyplinująco na właścicieli budynku i najpełniej służy zapewnieniu możliwości wyegzekwowania nałożonych nakazów. Ma to również znaczenie w odniesieniu do możliwości nakładania kar (za wykroczenie) na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy. Istotnie, jak zauważył organ II instancji, sformułowanie obowiązków w decyzji organu I instancji zasadza się na niepełnych ustaleniach faktycznych w sprawie. Braki w tym zakresie, również co do dokumentacji fotograficznej, doprowadziły organ II instancji do częściowo błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, a mianowicie co do stwierdzenia, że to młodsza cześć budynku, zrealizowana w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku [zlokalizowana w tylnej części działki] jest w złym stanie technicznym: okno w zewnętrznej ścianie jest skorodowane i nieszczelne, ma tylko jedną szybę; podłoga w kuchni jest zawilgocona i zagrzybiała; również ściana zewnętrzna kuchni jest mocno zagrzybiona. Ustalenia te dotyczą w istocie stanu pomieszczenia kuchni znajdującej się w starszej (frontowej) części budynku, stwierdzonego podczas pierwszej kontroli stanu technicznego obiektu z dnia [...] marca 2011 r. W toku następnej kontroli z dnia [...] marca 2012 r. stwierdzono, że ta część budynku jest w dobrym stanie technicznym, jednakże brak jest rynien przy okapach dachu dwuspadowego oraz okno w ścianie szczytowej – obecnie zasłonięte i zabezpieczone drewnem – nadaje się do wymiany. Ten błąd w ustaleniach faktycznych organu II instancji nie miał jednakże wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, bowiem nałożone przez organ I instancji obowiązki zostały sformułowane nieprecyzyjnie i nie znajdowały odpowiedniego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Istotnie, brak było pewności, o które dokładnie okno chodzi i na czym ma polegać jego zamontowanie (treść obowiązku), czy ma to być wymiana okna, czy inny rodzaj usunięcia nieprawidłowości. Z kolei rozstrzygnięcie dotyczące zainstalowania rynien i rur spustowych odprowadzających wodę opadową z dachu nie zostało poprzedzone odpowiednimi rozważaniami, względnie pozyskaniem odpowiedniej ekspertyzy technicznej od właścicieli obiektu budowlanego (postanowienie organu I instancji w tym zakresie z dnia [...] grudnia 2011 r. zostało uchylone przez organ II instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r.). Przedstawione przez skarżących stanowisko osoby posiadającej uprawnienia budowlane co do sposobu odprowadzania wody z dachu nie stanowiło ekspertyzy technicznej, nie miało również takiego stopnia konkretności, który pozwalałby organowi odwoławczemu na merytoryczne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie. Jednocześnie w sprawie brak było dokumentacji technicznej i fotograficznej, która pozwalałaby organowi II instancji na ocenę, jaki jest dokładnie stan faktyczny sprawy, w tym stan techniczny całego budynku objętego postępowaniem, jak i [pozwalałaby] zweryfikować przedstawioną przez skarżących "opinię" co do sposobu odprowadzania wody opadowej z dachu. Zakres braków postępowania wyjaśniającego dotyczył istotnej części ustaleń faktycznych, zatem zastosowanie przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 kpa i uchylenie decyzji organu I instancji połączone z przekazaniem temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia było zasadne. W tym miejscu dodać należy, że przedmiotem postępowania jest ocena aktualnego stanu technicznego budynku i określenie obowiązków, których wykonanie doprowadzi obiekt do stanu zgodnego z wymogami art. 5 ust. 2 i art. 61 [...] [pkt] 1 Prawa budowlanego, a nie proste dostosowanie budynku do rozwiązań zawartych w warunkach technicznych z 2002 r. Gdyby stan techniczny budynku był dobry, nie byłoby podstaw do stosowania wobec niego wymogów aktualnie obowiązujących warunków technicznych. Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 61 powołanej ustawy, a zatem w zakresie prawidłowego utrzymania obiektów budowlanych, jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z wymogami określonymi w art. 5 ust. 2 i art. 61 Prawa budowlanego. Zatem, w razie stwierdzenia naruszenia tych wymagań zasadne jest przy formułowaniu obowiązków zapewniających prawidłowe utrzymanie obiektu budowlanego odwołanie się do aktualnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych (warunków technicznych). Nakładane obowiązki powinny zapewnić uzyskanie takiego stanu, który byłby akceptowany w świetle przepisów aktualnie obowiązujących (tj. obowiązujących w dacie wydania decyzji, o której mowa w art. 66 Prawa budowlanego. Konkretne rozwiązanie co do sposobu zapewnienia należytego odprowadzania wody opadowej z dachu przedmiotowego budynku będzie zależało od wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie wykluczając odpowiedniej ekspertyzy technicznej w tym zakresie. W tym z uwzględnieniem wymogów aktualnej wiedzy technicznej i sztuki budowlanej, które w ocenie Sądu uwzględniają zapisy § 319 ust. 1 aktualnie obowiązujących warunków technicznych z 2002 r., jak i wyjątek od zasady określonej w ust. 1, o którym mowa w ust. 3 powołanego przepisu. Dlatego też oceny wymaga, czy sposób odprowadzania wody z dachu tego obiektu, jak i stan okna, zapewniają bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, m.in. takich jak wyładowania atmosferyczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne i innych. Konieczność podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy inwestor powołuje się na ważne dla niego okoliczności, nakazywało uchylenie decyzji. Naruszenie ww. przepisów ma bowiem istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji jako podstawę oceny stanu technicznego budynku wskazał rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 630 ze zm.) - § 319 ust. 1. Powołana podstawa prawna jest wadliwa, bowiem zakres obowiązywania tego rozporządzenia określa jego § 2 ust. 1 stanowiąc, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Takie określenie zakresu obowiązywania wskazuje na obowiązek stosowania rozporządzenia do obiektów aktualnie wznoszonych. Jak wynika z materiałów zawartych w aktach administracyjnych budynek będący przedmiotem oceny został wzniesiony w latach 60-tych ub. wieku, zatem powołane rozporządzenie nie może być stosowane dla oceny jego stanu technicznego. Celem art. 66 prawa budowlanego jest bowiem utrzymanie obiektów budowlanych już istniejących, w należytym stanie technicznym, zatem decyzja oparta na tym przepisie powinna uwzględniać przepisy obowiązujące w stanie prawnym obowiązującym w dacie powstawania obiektu budowlanego. Zakres obowiązywania tego rozporządzenia wynika bowiem z jego tytułu, rozwiniętego następnie w § 1 oraz § 2 ust. 1 i dotyczy budynków istniejących, wzniesionych przed okresem obowiązywania rozporządzenia stosowanego w kontrolowanej sprawie przez organ I instancji (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. w spr. II OSK 1424/08, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 lutego 2011 r. w spr. II SA/Sz 19/11 oraz z 23 lutego 2011 r. w spr. II SA/Sz 64/11). W Prawie budowlanym z dnia 31 stycznia 1961 r. (Dz.U. Nr 7 poz. 46) w przepisie art. 4 ust. 2 czytamy, że w celu zachowania warunków, o których mowa w ust. 1 należy stosować obowiązujące normy państwowe, normy techniczne i inne przepisy techniczno-budowlane. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.U. Nr 38 po. 196) dachy, stropodachy i tarasy powinny odpowiadać wymaganiom konstrukcyjnym i przeciwpożarowym, zabezpieczać obiekt budowlany przed szkodliwymi wpływami atmosferycznymi i umożliwiać odprowadzenie wód opadowych poza obręb obiektu. Tym samym nie można podzielić stanowiska skarżących, iż przepisy obowiązujące w czasie powstania budynku nie nakładały obowiązku zapewnienia odprowadzania wody z dachu, co w istocie następuje poprzez rynny. Obowiązek ten wprost nie był wskazany, lecz wynikał z ogólnych zasad sztuki budowlanej, których zastosowanie powyższy przepis umożliwiał. Podkreślenia wymaga, iż tożsame rozwiązania przyjęte były w przepisach wcześniej obowiązujących – rozporządzeniu Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (tj. Dz.U. z 1939 r. Nr 130 poz. 216). Oczywista omyłka pisarska organu II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do określenia jednego ze współwłaścicieli budynku nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Decyzja ta została bowiem prawidłowo skierowana do F. B. i to on został wskazany jako jeden z adresatów decyzji organu I instancji. Podsumowując wszystkie dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja organu nadzoru budowlanego II instancji pomimo dostrzeżonych błędów jest prawidłowa i nie ma podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy skargę oddalił.