IV SA/Wa 1183/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada W. uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647) uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu S. W dniu 4 kwietnia 2012 r. T. W. wezwała Radę W. do usunięcia naruszenia prawa przepisami wskazanej powyżej uchwały w odniesieniu do budynku położonego w W. przy ul. [...] na działce nr ew. [...] z obrębu [...] znajdującego się na planie w kwartale [...]. Z uwagi na bezskuteczność tego wezwania w dniu 28 maja 2012 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej wymienioną uchwałę Rady W. z dnia [...] stycznia 2010 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej wyłączenia możliwości nadbudowy 1 (jednej) kondygnacji budynku przy ul. [...] w W. na działce ew. nr [...] z obrębu [...], które to wyłączenie przewidziane jest w § 127 ust. 7.3 pkt 3 uchwały. Zarzuciła zaskarżonej uchwale naruszenie art. 140 k.c. oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że budynkiem przy ul. [...] w W. zarządza Wspólnota Mieszkaniowa, którą tworzą właściciele 14 lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku, w tym T. W. Działka, na której posadowiony jest budynek znajduje się w kwartale [...] przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczalnymi funkcjami usługowymi. Zgodnie z zapisem § 127 planu dopuszczalne jest nadbudowanie zabudowy mieszkaniowej do 5 kondygnacji naziemnej. Jednakże budynek przy ul. [...] został zakwalifikowany na podstawie § 127 ust. 7.2 planu jako obiekt chroniony planem. Następnie w § 127 ust. 7.2 pkt 3 planu wprowadzone zostało ograniczenie wysokości zabudowy do IV kondygnacji w zachodniej części pierzei ul. [...] , co odnosi się również do budynku nr [...]. Skarżąca wskazała, że powyższe zapisy planu w rażący sposób naruszają jej interes prawny jako członka Wspólnoty Mieszkaniowej [...] oraz współwłaściciela nieruchomości wspólnej i nie uwzględniają aktualnego stanu faktycznego najbliższego sąsiedztwa Wspólnoty oraz faktu, iż budynek ten posiada już niepełną piątą kondygnację. Przedmiotowy budynek oraz budynku przy ul [...],[...] i przy ul. [...] tworzą zachodnią część pierzei. Budynki te zostały wybudowane w latach 30. XX wieku jako budynki czterokondygnacyjne. Na przestrzeni lat zostały nadbudowane jedną kondygnacją. Jedynie w budynku przy ul. [...] jedynie połowa strychu została zaadaptowana na cele mieszkaniowe. Posiada on cztery pełne kondygnacje i piątą kondygnację nad częścią budynku, która stanowi lokal skarżącej. Wprowadzony planem zakaz nadbudowy ogranicza sposób korzystania z budynku poprzez uniemożliwienie jego nadbudowy, co narusza prawo własności właścicieli tworzących Wspólnotę Mieszkaniową. Ponadto, w ocenie skarżącej, kwestionowany przez nią zakaz nadbudowy różnicuje sytuację poszczególnych wspólnot mieszkaniowych. Te wspólnoty, które zdążyły nadbudować budynki przed uchwaleniem planu mogły nowopowstałe lokale sprzedać i wykorzystać uzyskane środki na własne cele, Te wspólnoty, które nie zdążyły nadbudować budynków nie mogą bez istotnego powodu wybudować nowych lokali mieszkalnych, które mogłyby zbyć i uzyskane środki wykorzystać na potrzeby związane z nieruchomością wspólną. Rada Miasta W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wskazała, że budynek przy ul. [...] został zakwalifikowany jako obiekt chroniony planem z uwagi na jego walory historyczne i architektoniczne, na podstawie wytycznych konserwatorskich. Na podstawie tych wytycznych zachodnia część wysokości zabudowy została ograniczona do 4 kondygnacji. Budynek wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd uznał, iż skarga T. W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Dokonując w pierwszej kolejności oceny wymogów formalnych wniesionej skargi, na wstępie należy stwierdzić, iż skarga złożona została w przepisanym do tego terminie 60 dni od dnia wezwania Rady W. do usunięcia naruszenia prawa kwestionowaną uchwałą w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. Należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 274) zwanej dalej P.p.s.a., skargę na akty prawa miejscowego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone przez skarżącą pismem z dnia 2 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego) i wpłynęło do Biura Rady W. w dniu 4 kwietnia 2012 r. Rada W. nie ustosunkowała się do złożonego wezwania, zatem skarżąca zobowiązana była do wniesienia skargi w nieprzekraczalnym terminie 60 dni liczonym od dnia wniesienia przedmiotowego wezwania. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca złożyła skargę w siedzibie organu w dniu 28 maja 2012 r., czyli z zachowaniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Pozytywne ustalenia w zakresie wypełnienia ustawowych wymogów formalnych skargi dają Sądowi możliwość przejścia do kolejnej fazy jaką jest ustalenie "naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia" zaskarżoną uchwałą. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1591, ze zm.). każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłankami uzasadniającymi wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego jest zatem oprócz wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia, co w przedmiotowej sprawie bezspornie nastąpiło, także naruszenie posiadanego przez skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia, przez ustalenia tej uchwały. Stroną w postępowaniu wszczętym na podstawie powyższego przepisu może być więc jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia tej uchwały (planu). Naruszenie interesu prawnego bądź uprawnienia musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego podmiotu. Mając na uwadze powyższe, Sąd zbada istnienie interesu prawnego po stronie skarżącej, aby następnie dokonać oceny, czy interes prawny skarżącej został naruszony ustaleniami kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy naruszenie to było wynikiem zgodnego, czy też niezgodnego z prawem działania Rady W. Skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. Jako właścicielowi tego lokalu przysługuje jej prawo 0,140 części użytkowania wieczystego oraz prawo do wspólnych części budynku i jego urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Wyżej wskazany zakres prawa, który służy skarżącej wyznacza zakres jej interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Interes prawny w postępowaniu planistycznym ma niewątpliwie właściciel nieruchomości oraz użytkownik wieczysty. Interes ten znajduje ochronę w przepisach kodeksu cywilnego. Interesu prawnego nie ma w tym postępowaniu podmiot któremu przysługuje jedynie roszczenie o ustanowieniu określonego prawa do nieruchomości. Roszczenie o ustanowienie określonego prawa nie jest bowiem w postępowaniu planistycznym chronione żadnym przepisem prawa materialnego. Skarga, o której mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może dotyczyć wyłącznie naruszenia własnego interesu skarżącego. Nie można zatem skarżyć aktu prawa miejscowego w interesie publicznym, tj. kwestionować naruszeń prawa, które w bezpośredni sposób nie naruszają interesu prawnego skarżącego. Ponadto, o ile skarżący powołuje się na naruszenie własnego interesu prawnego, ustalić należy, czy naruszony interes jest w istocie interesem prawnym, czy też jest to interes o naturze wyłącznie faktycznej. Postanowienie aktu prawa miejscowego może być, obiektywnie rzecz biorąc, niekorzystne z punktu widzenia skarżącego, niemniej nie da się tego niekorzystnego wpływu zakwalifikować jako naruszenia interesu prawnego skarżącego. Skarżąca z przysługującego jej prawa nie może wywieść uprawnienia do dokonania nadbudowy budynku przy ul. [...]. Zatem ograniczenie wysokości zabudowy budynku przy ul. [...] do IV kondygnacji wprowadzone zaskarżoną uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu S. nie narusza bezpośrednio, aktualnego interesu prawnego skarżącej. Z tych wszystkich względów skargę T. W., na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.