II SAB/Wa 270/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R.M. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania rozkazu personalnego -oddala skargę- Pismem z dnia [...] maja 2012 r. R.M. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wydania rozkazu personalnego w trybie art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687) o przyznaniu uprawnień i świadczeń finansowych związanych z przyznaniem jej świadczenia pieniężnego z tytułu bezprawnego zwolnienia ze służby na mocy art. 42 ust. 5 ustawy. Skarżąca w skardze wniosła o zobowiązanie organu do wydania żądanego rozstrzygnięcia i zasądzenia kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Podała, że o przyznanie świadczenia w trybie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, tj. prawa do urlopu, nagrody rocznej, nagrody jubileuszowej zwróciła się do Komendanta Głównego Policji wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. złożyła wezwanie do niezwłocznego przyznania jej przedmiotowych świadczeń, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 332/10 w przedmiocie zwolnienia ze służby, który stał się prawomocny od dnia [...] lipca 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2011 r. udzielił skarżącej merytorycznej odpowiedzi na wniosek z dnia [...] kwietnia 2011 r., wyjaśniając kwestie faktyczne i prawne z nim związane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie i mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył jej wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie wydania rozkazu personalnego w trybie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji w przedmiocie przyznania skarżącej uprawnień i świadczeń finansowych związanych z przyznaniem jej świadczenia pieniężnego z tytułu bezprawnego zwolnienia ze służby, nie jest zasadna. Sytuację prawną funkcjonariusza wadliwie zwolnionego ze służby w Policji całościowo reguluje art. 42 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687), zaś ust. 5 wyczerpująco określa zakres uprawnień finansowych funkcjonariusza przywróconego do służby w trybie, o którym mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy. W przepisie tym wskazano, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Do powołanego ust. 5 art. 42 ustawy o Policji nawiązuje ust. 6 tego przepisu, który stanowi, że okres za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2 (mianowanie policjanta na stałe po upływie okresu służby przygotowawczej), art. 52 ust. 1 (mianowanie na kolejny wyższy stopień), art. 69 ust. 1 (nabycie prawa do emerytury policyjnej), art. 82 ust. 2 i 3 (nabycie prawa do płatnego urlopu wypoczynkowego), art. 101 ust. 1 (uposażenie zasadnicze), art. 110 ust. 1 (nagroda roczna), art. 111 ust. 1 (nagroda jubileuszowa) i art. 115 ust. 1 (odprawa). Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Należy zauważyć, że przewidziane w art. 42 ust. 6 ustawy o Policji wliczenie okresu, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne następuje na podstawie rozstrzygnięcia wydanego w trybie art. 42 ust. 5 ustawy. Przepis art. 42 ust. 6 ustawy o Policji nie jest samodzielną materialnoprawną podstawą decyzji (rozkazu personalnego) potwierdzającej fakt zaliczenia okresu, o którym mowa w art. 42 ust. 5. Będzie on miał jedynie zastosowanie pomocnicze przy rozstrzyganiu o konkretnych uprawnieniach w oparciu o przepisy prawa materialnego powołane w ust. 6 tego przepisu. Możliwość weryfikacji prawidłowości zaliczenia okresu, o którym mowa w art. 42 ust. 6, czy też bezczynności w tym zakresie może być zatem poddana kontroli jedynie przy badaniu decyzji rozstrzygających o konkretnych wskazanych w tym przepisie uprawnieniach. Warunkiem zastosowania normy prawnej z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji, tj. zaliczenia okresu, za który przysługuje skarżącej świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą jest uprzednie przyznanie jej tego świadczenia pieniężnego w oparciu o przepis art. 42 ust. 5 powołanej ustawy. W dacie rozstrzygania przez Sąd w przedmiotowej sprawie nie było w obrocie prawnym rozkazu personalnego przyznającego skarżącej świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą w oparciu o art. 42 ust. 5 ustawy o Policji i w związku z tym organy właściwe do rozstrzygania o uprawnieniach, o których mowa w art. 42 ust. 6 nie mogły zrealizować tej normy. Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 392/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie bowiem uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o przyznaniu skarżącej świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą w wysokości jednomiesięcznego uposażenia, wydany na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem [...] sierpnia 2012 r., zaś akta administracyjne sprawy zostały zwrócone do organu w dniu [...] września 2012 r. Wobec powyższego, skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 tej ustawy, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d tej ustawy, skarżąca jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.