II SA/Łd 700/12

Dnia 16 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant asystent sędziego Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2012 roku sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu odwołania W. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] roku, Nr [...] o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ pierwszej instancji mocą decyzji z dnia [...] roku, Nr [...], po rozpoznaniu wniosku inwestora – A. J. Ł. i Synowie Spółka Jawna z siedzibą w S., ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy elektrowni wiatrowej o mocy 1,5 MW i wysokości całkowitej turbin ok. 125 m wraz z odcinkiem sieci energetycznej i stacją transformatorową na działce Nr ewid. [...] przy ul. P. w S. W. P. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego domagając się uznanie jego osoby za stronę postępowania, gdyż jego działka znajdująca się po drugiej stronie ulicy co działka inwestora, oddalona jest o ok. 30 m od działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym i o ok. 100 m od turbiny. Burmistrz Gminy i Miasta S. postanowieniem z dnia [...] roku wznowił postępowanie zakończone wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...]roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w związku z wnioskiem W. P. o wznowienie postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 4 i art. 149 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia [...] roku organ pierwszej instancji odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że na terenie działki nr [...] stanowiącej własność W. P. znajdują się grunty rolne, na których prowadzona jest działalność rolna i nie ma tam żadnej zabudowy. Działka ta znajduje się ponad 200 m od projektowanej turbiny i w tej odległości nie występują już uciążliwości emitowane przez turbinę. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), tereny rolne nie podlegają ochronie akustycznej, a więc na podstawie emitowanego hałasu nie można domagać się uchylenia decyzji. Ponadto działkę wnioskodawcy od terenu inwestycji oddziela droga powiatowa, która jest generatorem dość dużego ruchu pojazdów i emitowanego hałasu. Zgodnie z art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub publicznego ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Decyzja została doręczona stronom w dniach 20 – 24 lipca 2009 roku, a zatem z dniem 24 lipca 2010 roku upłynął okres, w którym było możliwe jej uchylenie w wyniku wznowienia postępowania. Po rozpoznaniu odwołania W. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego można żądać wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanką wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego jest powołanie się przez osobę domagającą się wznowienia na przymiot strony określonego postępowania oraz jednocześnie na naruszenie jej prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu. Samo wskazanie przesłanki wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego obliguje organ do wznowienia postępowania. Natomiast ocena zasadności tak sformułowanego żądania, a zatem ustalenie przymiotu strony oraz ocena wpływu ewentualnych naruszeń praw strony do czynnego udziału w postępowaniu na treść decyzji ostatecznej następuje w toku wznowionego postępowania, które zgodnie z art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, prowadzi się co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stronami postępowania zakończonego wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego byli właściciele przylegających do terenu inwestycji nieruchomości, tj. U. D., M. Z., R. L., A. D. oraz M. D. Odmawiając uchylenia wymienionej decyzji – po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego – organ pierwszej instancji stwierdził, że odwołujący się nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego pogląd ten należy podzielić, gdyż w istocie brak jest podstaw do przyjęcia, że nieruchomość odwołującego się, której granice znajdują się w odległości ok. 250 m od miejsca projektowanego posadowienia turbiny wiatrowej, podlegać będzie negatywnemu oddziaływaniu tej inwestycji. Przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało przeprowadzone postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Burmistrz Gminy i Miasta S. decyzją z dnia [...] roku ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia stwierdzając, że inwestycja jest planowana na terenach rolnych w odległości co najmniej 200 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej i nie powinna stwarzać uciążliwości w zakresie hałasu i wibracji. Decyzja ta jest wiążąca dla organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Działka odwołującego się jest nieruchomością rolną niezabudowaną, w której skład wchodzą grunty orne klasy III b, IV a, IV b oraz V. Przepisy dotyczące ochrony środowiska, a konkretnie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 roku Nr 25, poz. 150 ze zm.), nie przewidują ustanowienia ochrony akustycznej dla terenów niezabudowanych, w tym gruntów rolnych. W konsekwencji w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dla gruntów rolnych nie określono standardów środowiskowych ochrony przed hałasem. Jak następnie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z treścią art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, przymiot strony postępowania posiada każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny musi posiadać swoje umocowanie w konkretnych normach prawa materialnego, z których to norm należy wywodzić prawo do udziału w postępowaniu, nie może to być jedynie interes faktyczny. Takimi normami mogą być przytoczone wyżej przepisy środowiskowe, które określają dopuszczalne poziomy oddziaływania (w tym przypadku akustycznego) projektowanej inwestycji. W sprawach dotyczących warunków zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) interes prawny stron należy oceniać pod kątem oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości sąsiednie. W przypadku nieruchomości odwołującego się nie można mówić o występowaniu interesu prawnego w sytuacji, gdy jego nieruchomość położona jest poza zakresem potencjalnego negatywnego oddziaływania określonego w decyzji środowiskowej, a ponadto, gdy nieruchomość ta jest niezabudowanym gruntem ornym, dla którego nie obowiązują standardy środowiskowe. Brak jest wobec tego realnego, zdaniem SKO, istniejącego w chwili wydawania decyzji, interesu prawnego po stronie odwołującego się. Za taki interes nie mogą być uznane hipotetyczne zamiary co do przyszłego zagospodarowania terenu nieruchomości. Oceniając interes prawny należy bowiem brać pod uwagę aktualny stan faktyczny i prawny dotyczący przedmiotu postępowania, a nie bliżej niesprecyzowane plany właścicieli nieruchomości położonych w mniejszej lub większej odległości od miejsca inwestycji. Wobec tego organ uznał, że postępowanie wznowieniowe nie potwierdziło występowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem jako prawidłową Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało wydaną w pierwszej instancji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzję o odmowie uchylenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Kolegium brak jest podstaw do zmiany trybu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego na określony w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotnie, w chwili obecnej pogląd, zgodnie z którym budowa elektrowni wiatrowej nie kwalifikuje się do uznania za inwestycję celu publicznego, jest poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Jednakże nie jest to pogląd trwały od samego początku obowiązywania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż wcześniej obowiązywały inne zapatrywania w tej materii uznające budowę elektrowni wiatrowych za inwestycję celu publicznego. Późniejsza zmiana linii orzeczniczej nie może uzasadniać kwestionowania przyjętego uprzednio trybu postępowania, skoro wówczas taki tryb w orzecznictwie był uznawany za prawidłowy. W konkluzji uzasadnienia organ drugiej instancji podniósł, iż art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uniemożliwia uchylenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego po upływie roku od jej wydania. W przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, to przepis ten może mieć zastosowanie dopiero wówczas, gdyby okazało się, że po wznowieniu postępowania istnieją przesłanki do uchylenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z powołaniem się na art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała, bowiem decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej wydano z tej przyczyny, że żądający wznowienia postępowania nie jest stroną. W skardze do sądu administracyjnego W. P. wnosząc o uchylenie decyzji drugiej, jak i pierwszej instancji wskazał na naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (kwestii interesu prawnego skarżącego), błędne uznanie, że nieruchomość skarżącego jest niezabudowana i ma charakter rolny zatem nie podlega ochronie przed hałasem oraz brak poczynienia własnych ustaleń i oparcie się wyłącznie na dokumentach złożonych przez inwestora. W sprawie doszło także do naruszenia art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący jest stroną postępowania. Poprzez nieuwzględnienie przez organ okoliczności, iż skarżący pracując wraz z rodziną na swojej działce podlega oddziaływaniu inwestycji, zatem powinien być uznany za stronę postępowania, organ naruszył przepis art. 3 pkt 11 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie autora skargi powołane naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego miały wpływ na rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując zarzuty zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd zważył, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena zasadności decyzji o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec tego, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest obok stwierdzenia nieważności decyzji jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego unormowane zostały enumeratywnie w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz w art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W treści tych przepisów określone zostały sytuacje, w których wznawia się postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Jedną z przesłanek do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego jest sytuacja kiedy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Następnie należy wskazać, iż stosownie do art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, iż postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Mianowicie, w ramach pierwszego etapu, tzw. wstępnego, właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. W stanie faktyczny sprawy wstępny etap badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończył się wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia o wznowieniu postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, organ pierwszej instancji odmówił uchylenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego uznając, że skarżącemu, który wnioskował o wznowienie postępowania, nie przysługuje przymiot strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze kwestionowaną w skardze decyzją utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzieliło pogląd tegoż organu. Merytorycznie oceniając zasadność skargi, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, jak uczyniło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż zgodnie z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojecie interesu prawnego musi być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeby ochrony prawnej, a interes ten musi być własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, oraz aktualny, a nie ewentualny. Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 roku (sygn. akt: II OSK 592/07, Lex Nr 486487), którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, krąg podmiotów, będących stronami w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ustalany na podstawie art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W nauce przyjęto, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego będą miały podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, które będą narażone na jego oddziaływanie. Przez nieruchomości sąsiednie należy rozumieć nie tylko działki gruntu bezpośrednio ze sobą graniczące, ale także nieruchomości nieposiadające wspólnej granicy, lecz pozostające w zasięgu swoich wpływów lub w związku gospodarczym. O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce (np. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2008 roku, II OSK 467/07, Lex Nr 466155 i inne). Oprócz właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego będą zatem również właściciele innych działek, na które to rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi być prowadzone w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, z czego wynika, że właściciele czy też użytkownicy nieruchomości muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w tej konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wynikające z powstania w sąsiedztwie określonego obiektu. Należy wskazać również, iż interes prawny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (jak i lokalizacji inwestycji celu publicznego) może mieć szerszy krąg podmiotów, aniżeli właściciele i użytkownicy działek sąsiednich, ale zawsze są to właściciele i użytkownicy wieczyści działek, których mogą dotknąć skutki decyzji. Niewątpliwie skarżący jest właścicielem działki zlokalizowanej po przeciwnej stronie drogi, bezpośrednio naprzeciwko realizowanej inwestycji w postaci budowy elektrowni wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą. Grunt stanowiący własność skarżącego, co wynika z ewidencji gruntów i nie jest kwestionowane przez skarżącego, to tereny upraw rolnych (pola). Na tym gruncie skarżący prowadzi działalność rolniczą. Skarżący w treści żadnego ze swoich pism, czy środków odwoławczych nie wskazał konkretnego przepisu, z którego miałby wynikać jego interes prawny przyznający mu legitymację do udziału w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w charakterze strony. Analizę w tym zakresie przeprowadziły organy obu instancji, a szczególnie dokładnie i wnikliwie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na zapisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), jak i ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz. U. z 2008 roku Nr 25, poz. 150 ze zm.). W tym miejscu szczególną uwagę zwrócić należy na treść art. art. 113 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, który to przepis uprawnia ministra właściwego do spraw środowiska, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, do określenia, w drodze rozporządzenia, dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. I tak, Minister Środowiska w dniu 14 czerwca 2007 roku wydał rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). W treści § 1 pkt 1 w/w rozporządzenia Minister określił zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu dla rodzajów terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno – wypoczynkowe oraz na cele mieszkaniowo – usługowe. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określone zostały w załączniku do rozporządzenia (§ 2 rozporządzenia). Analizując treść powołanego przepisu stanowiącego przedmiotowy zakres zastosowania rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, bez trudu dostrzec można, iż rozporządzenie to nie odnosi się, zatem nie określa dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów upraw rolnych, czy szerzej gruntów rolnych. Nie może być zatem kontestowana teza, iż działka skarżącego nie jest objęta ochroną przed hałasem, a jako taka znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. W tej sytuacji skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W tym miejscu ustosunkowując się do zarzutów skarżącego wyjaśnić należy, iż przyszłe ewentualne zamierzenia inwestycyjne skarżącego odnoszące się do terenu jego działki nie mają wypływu na rozstrzygnięcie w chwili obecnej. Zamiar budowy domu mieszkalnego na terenie działki jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Tymczasem inwestor przystępując do realizacji spornej inwestycji, jak i organy administracji orzekając w sprawie, zobligowani byli uwzględniać stan istniejący w sprawie w chwili realizacji zamierzeń inwestycyjnych, a nie zdarzenia, które nastąpią w bliżej nieokreślonej przyszłości. Rekapitulując Sąd uznał, że wbrew zarzutom skarżącego nie ma on przymiotu strony w niniejszej sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niezadowolenie skarżącego z faktu lokalizacji przedmiotowej inwestycji należy zakwalifikować jako interes faktyczny nieuzasadniający jego udziału w postępowaniu. Taka sytuacja w żadnej mierze nie uzasadnia udziału skarżącego jako strony w postępowaniu zmierzającym do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż postępowanie przeprowadzone przez organy obu instancji miało miejsce z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, a wydanie rozstrzygnięć poprzedzone było wnikliwym i pełnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie można dostrzec naruszenia zasad określonych w art. 7, art. 8, art. 77, czy art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (zasada pogłębiania zaufania – art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego) i są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia skonstruowanego z zachowaniem wymagań określonych w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skład orzekający analizując wszystkie dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, jak i oceniając treść rozstrzygnięć organów obu instancji w kontekście wymienionych przepisów nie dostrzegł naruszenia powołanych zasad postępowania administracyjnego. W szczególności zwrócić uwagę należy, iż organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe zawiadomił skarżącego, w trybie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami i wypowiedzenia się w tym przedmiocie. Na marginesie wskazać wypada na oczywistą, acz fundamentalną kwestię, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień właścicielskich. Konkludując rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. KO