VI SA/Wa 1954/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalistycznych na gaz LPG oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., Minister Infrastruktury na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122. poz. 1321, z późn. zm.- dalej jako u.d.t.), po rozpoznaniu odwołania J. R., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "I." [...] z siedzibą w K. ( skarżący) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] stycznia 2010 r. o cofnięciu uprawnień do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego ( dalej: Dyrektor TDT) nadał przedsiębiorcy – J. R. – I. [...], uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG. W dniu [...] października 2009 r. do Oddziału Terenowego Transportowego Dozoru Technicznego w [...] wpłynęło pismo z dnia [...] października 2009 r. skierowane przez przedsiębiorstwo A. S.A., ul. [...] z B., prowadzące m.in. działalność w zakresie montażu instalacji LPG, w którym poinformowano o nieszczelnościach występujących w zbiornikach LPG do napędu pojazdów samochodowych produkcji I. [...]. Nieszczelności stwierdzono w zbiornikach montowanych w pojazdach samochodowych w ramach działalności warsztatu montażu instalacji LPG. Informacja została przekazana do Transportowego Dozoru Technicznego z uwagi na zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, jakie powoduje użytkowanie nieszczelnych zbiorników LPG montowanych w pojazdach samochodowych. W związku z powyższym inspektor Transportowego Dozoru Technicznego przeprowadził w dniu [...] października 2009 r. badania doraźne kontrolne 3 zbiorników LPG wyprodukowanych przez J. R. o nr fabr. [...],[...],[...]. Badania obejmowały m.in. wykonanie próby pneumatycznej zbiorników, które to próby wykazały nieszczelność zbiorników na połączeniu spawanym wynikającą z wad produkcyjnych. W związku z wynikami badań przedstawionych w protokołach nr [...],[...] oraz [...] wystawionych w dniu [...] października 2009 r. A. S.A. wycofało te zbiorniki z eksploatacji, ponieważ według prawidłowo przeprowadzonej oceny ich stanu technicznego oraz oceny możliwych następstw ich eksploatacji uznano, że ich użytkowanie zagrażało bezpieczeństwu i zdrowiu ludzi. Dodatkowo Transportowy Dozór Techniczny przeprowadził w Laboratorium TDT w dniu [...] grudnia 2009 r. badania szczelności zbiorników LPG wyprodukowanych w 2009 r. o nr. fabr. [...],[...],[...], które potwierdziły występowanie nieszczelności zbiorników na spoinach spawanych. Skarżący wezwany do zajęcia stanowiska poinformował m.in., że zbiorniki LPG kierowane na rynek krajowy są odbierane na zgodność z Regulaminem 67 EKG ONZ rev. 2 i że odbiory te prowadzone są przez Urząd Dozoru Technicznego (UDT). Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Dyrektor TDT na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 u.d.t. w związku z art. 104 § 1 i art. 108 § 1 k.p.a. zawiesił uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG, nadane skarżącemu decyzją Dyrektora TDT z [...] grudnia 2003 r. i wyznaczył termin zawieszenia do [...] stycznia 2010 r. (pkt I i II decyzji) zobowiązując do przedstawienia w ww. terminie wyjaśnień, usunięcia nieprawidłowości i złożenia propozycji środków zaradczych w związku z uchybieniem polegającym na wprowadzaniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu oraz w sposób niezgodny z zobowiązującymi przepisami dozoru technicznego. Jednocześnie pouczono, że w przypadku nie usunięcia powyższych uchybień w terminie do [...] stycznia 2010 r. i nie zaakceptowania przez Transportowy Dozór Techniczny usunięcia tych uchybień, w/w uprawnienie nadane decyzją Dyrektora TDT zostanie cofnięte (pkt III). W pkt IV decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu odwołano się do wyników ww. badań doraźnych kontrolnych 3 zbiorników produkcji skarżącego i stwierdzono, że strona wprowadziła do obrotu zbiorniki niewłaściwej jakości, których stan techniczny zagrażał zdrowiu i życiu ludzi oraz bezpieczeństwu mienia i środowiska. Nadto podniesiono, że zgodnie z ustawą z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, zbiorniki LPG stanowią urządzenia techniczne, podlegające dozorowi technicznemu. Nadto zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.t. urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1) lit c) u.d.t. właściwą jednostką dozoru technicznego w zakresie zbiorników w ruchu drogowym (w tym zbiorników LPG) jest Transportowy Dozór Techniczny. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego przed wydaniem decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego przeprowadza badania i czynności sprawdzające zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.t., które w przypadku zbiorników LPG obejmują m.in. badania odbiorcze przeprowadzane na partii zbiorników zgłoszonych do badań przez producenta. Badania odbiorcze przeprowadzane są wg. warunków technicznych określonych przez Transportowy Dozór Techniczny zgodnie z art. 8 ust. 6 u.d.t. Badania odbiorcze mają potwierdzić, że urządzenie techniczne jest wytwarzane zgodnie z art. 6 u.d.t. w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich eksploatacji - zgodnie z przepisami ustawy i odrębnymi przepisami. Zdaniem organu, wprowadzanie przez uprawnioną stronę zbiorników LPG do obrotu w sposób opisany wyżej, tj. bez wymaganych przepisami prawa badań technicznych oraz decyzji dopuszczającej do eksploatacji wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego, stanowi, zdaniem organu, naruszenie art. 14. ust. 1 oraz ust. 2 u.d.t., a tym samym warunków uprawnienia do decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., którymi uprawniona strona została zobowiązana do wytwarzania i wprowadzania do obrotu zbiorników LPG zgodnie z przepisami dozoru technicznego. W wyniku inspekcji zakładu w dniu [...] stycznia 2010 r. stwierdzono następujące uchybienia: a) strona przedstawiła dokumenty świadczące o wprowadzaniu zbiorników LPG do obrotu w Polsce bez badań i decyzji TDT tj. kopie poświadczeń wykonania i zbadania zbiorników LPG dla pojazdów samochodowych z dnia [...] października 2009 r. (dotyczące [...] zbiorników) i z dnia [...] grudnia 2009 r. (dotyczące [...] zbiorników), wraz z załącznikami, b) wykaz norm i przepisów przedstawiony przez stronę był nieaktualny i wymagał aktualizacji, c) przedstawione w dniu inspekcji: instrukcja technologiczna wytwarzania, instrukcja kontroli jakości oraz instrukcja technologiczna spawania WPS, wymagały aktualizacji, d) certyfikaty wszystkich spawaczy nie posiadały potwierdzenia ważności zgodnie z obowiązująca normą tj. PN-EN 287-1, przez co były nieważne, e) przedstawiono aktualny wykaz osób odpowiedzialnych za wytwarzanie i kontrolę jakości; osoby te zostały poddane sprawdzeniu znajomości norm, przepisów o dozorze technicznym i warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie prowadzonej działalności, zgodnie z wymaganiem przedstawionym w art. 22 ustawy o dozorze technicznym; stwierdzono niewystarczająca znajomość przepisów dozoru technicznego przez następujące osoby: J. F., J. S. Arkusze sprawdzenia załączone są do protokołu komisji, f) komisja stwierdziła, że w czasie inspekcji, tj. w dniu [...] stycznia 2010 r., prowadzona była produkcja zbiorników LPG; produkowane zbiorniki w sposób bezprawny oznaczane były cechą TDT [...] (wbrew decyzji zawieszającej [...]), g) w zakładzie nie jest prowadzona udokumentowana kontrola dostaw materiałów pozwalająca na identyfikację stosowanych materiałów w trakcie produkcji, h) w zakładzie brak jest harmonogramu wzorcowania i sprawdzania wyposażenia kontrolno-pomiarowego; wyposażenie posiada wymagane świadectwa wzorcowania, i) strona przedstawiła rejestr związany z reklamacjami, przedsiębiorca nie posiada pisemnej procedury opisującej postępowanie w przypadku reklamacji, j) właściciel przedsiębiorstwa poinformował komisję, iż wystawia duplikaty dokumentów na zbiorniki LPG, do czego strona nie posiadała uprawnień oraz nie przedstawił rejestru w/w wydawanych dokumentów, k) mimo wezwania w piśmie nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. strona nie przedstawiła następujących dokumentów: - wykazu przedsiębiorstw/hurtowni, osób prywatnych itp. do których kierowane były przedmiotowe zbiorniki, - procedury wycofania zbiorników LPG, wyprodukowanych i wprowadzanych na rynek bez badań i odbiorów przeprowadzanych przez TDT, - procedury opisującej wprowadzenie środków zapobiegawczych, uniemożliwiających w przyszłości wprowadzanie na rynek zbiorników LPG bez badań i odbiorów przeprowadzanych przez TDT, - procedury opisującej wprowadzenie środki zapobiegawczych w zakresie zwiększenia nadzoru nad wytwarzaniem zbiorników LPG i badań, zwiększenia nadzoru kontroli jakości, celem eliminowania i zapobiegania wprowadzaniu na rynek nieszczelnych zbiorników. Strona poinformowała natomiast o wdrożeniu działań poprawiających skuteczność kontroli jakości przez poprawę oświetlenia stanowiska prób szczelności, Ponowna inspekcja zakładu odbyła się w dniu [...] stycznia 2010 r. Wyniki inspekcji zostały opisane w Protokole Komisji Nr [...] z inspekcji przedsiębiorstwa oraz w załączniku do tego protokołu - formularzu "Spostrzeżenia Poczynione w Trakcie Inspekcji". Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] Dyrektor TDTcofnął skarżącemu uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG nadane skarżącemu decyzją TDT z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] (pkt I) i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt II). W uzasadnieniu decyzji odwołano się do wyników inspekcji przeprowadzonych w zakładzie skarżącego i wyjaśnień strony oraz stwierdzono, że istotą usunięcia uchybień wskazanych w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. były: naprawa stanu rzeczy wynikającego z wprowadzenia na rynek polski wadliwych prawnie (wprowadzonych bez badań i decyzji TDT) zbiorników,- wprowadzenie działań mających na celu zwiększenie nadzoru nad wytwarzaniem oraz wdrożenie środków organizacyjnych oraz technicznych w systemie kontroli jakości wytwarzania, które eliminowałyby wprowadzanie do obrotu nieszczelnych zbiorników stwarzających zagrożenie w trakcie eksploatacji. Natomiast przedstawiony w piśmie [...] stycznia 2010 r. przez skarżącego jednostronicowy dokument "Procedura wycofywania zbiorników wprowadzonych omyłkowo z odbiorem UDT z rynku polskiego w I. " przedstawia plan działań jakie przyjęła strona w celu realizacji wycofywania przedmiotowych zbiorników i opisowy stan ich zaawansowania w sposób bardzo ogólny opisuje działania podjęte przez stronę w celu wycofania wadliwych zbiorników z rynku polskiego. Działania podjęte przez stronę nie gwarantują, zdaniem organu, szybkiego i skutecznego wycofania przedmiotowych zbiorników LPG z rynku. Ponadto dokument strony pod nazwą "Podjęte środki zaradcze w celu zapobiegania wprowadzenia na rynek nieszczelnych zbiorników LPG", zawiera jedynie ogólne określenia doraźnych i planowanych przedsięwzięć, a jego zawartość nie daje podstawy do stwierdzenia iż uchybienie usunięto. Skoro zbiorniki wprowadzane na rynek polski przez stronę nie posiadały badań technicznych wykonanych zgodnie z ustawą o dozorze technicznym i decyzji wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego tj. TDT, zatem podejmując powyższe działania strona naruszyła wymagania art. 14 ust. 1 i 2 u.d.t. W wyznaczonym terminie strona nie usunęła uchybień, nie przedstawiła wymaganych dokumentów, które dawałyby możliwości oceny zaproponowanych środków technicznych i organizacyjnych i ich wdrożenia w zakładzie strony. Wytworzone niezgodnie z przepisami dozoru technicznego zbiorniki LPG trafiły do odbiorców, których strona nie była w stanie ustalić, nie wycofała tych zbiorników z rynku i w związku z tym organ stwierdził, że nie usunęła skutków działania, które oprócz wprowadzania zbiorników niewłaściwej jakości było przyczyną wydania decyzji [...] zawieszającej uprawnienie. W trakcie postępowania strona nie wykazała również, zdaniem organu, że wprowadziła środki organizacyjne oraz procedury działania, tak aby wytwarzanie i kontrola jakości wytwarzanych zbiorników LPG zapewniały ich właściwą jakość zapewniającą bezpieczeństwo eksploatacji. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego. Uchybienia te polegały m.in. na tym, że firma A. SA (montująca) nie złożyła zgłoszenia reklamacyjnego u producenta, nie poinformowała go o nieszczelności, uniemożliwiając mu reakcję, co nasuwa wątpliwości co do faktycznie zaistniałej nieszczelności. Tym bardziej, że badane zbiorniki pochodziły z produkcji styczeń, luty, marzec 2009 r., a rzekoma nieszczelność zgłoszona została w październiku 2009 r. TDT dokonało badań 3 zbiorników wytworzonych przez stronę o nr [...],[...],[...] i stwierdziło ogólnikowo, że "próby wykazały nieszczelności zbiorników na połączeniu spawanym wynikającym z wad produkcyjnych". Wszystkie wymienione zbiorniki odebrane były przez pracowników TDT. Zdaniem strony zakres kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] stycznia 2009 r. przekraczał ustawowe ramy jej prowadzenia, wychodząc poza uprawnienia komisji. Komisja żądała bowiem wykazu przedsiębiorstw i osób prywatnych, do których kierowane były zbiorniki odebrane przez UDT, a nie TDT, wykaz przedmiotowych zbiorników, procedurę wycofania przedmiotowych zbiorników z rynku z uwagi na to, że zagrażają życiu i zdrowiu. Opinia taka jest zdaniem strony wadliwa w świetle dokonanego przez Urząd Dozoru Technicznego odbioru przedmiotowych zbiorników poprzez ich homologację zgodności z Regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ). Zdaniem skarżącego organ pominął okoliczność, że zbiorniki LPG są produkowane zgodnie z Regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ). Zgodnie z ustawą o dozorze technicznym wytwarzanie urządzeń technicznych z zamiarem ich wprowadzenia do eksploatacji odbywa się na podstawie dokumentacji technicznej uzgodnionej z organem właściwej jednostki dozoru technicznego w zakresie zgodności tej dokumentacji z warunkami technicznymi dozoru technicznego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Takim przepisem szczególnym jest w tym przypadku Regulamin nr 67 EKG ONZ, który precyzyjnie określa zakres badań i kto je wykonuje. Mowa w regulaminie o właściwej władzy krajowej, która dokonuje homologacji urządzeń, natomiast nie określa, kto wykonuje ocenę końcową. Skarżący posiada homologację na wszystkie typy zbiorników - homologacji udzieliło Ministerstwo Infrastruktury (jako właściwa władza krajowa), poprzez placówkę technologiczną - Politechnika [...]. Urząd Dozoru Technicznego wykonuje badania zbiorników na zgodność z Regulaminem 67 EKG ONZ jako kompetentna strona trzecia posiadająca do tego stosowną akredytację P nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2010 r. Minister Infrastruktury podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonane przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się zarzutów odwołania uznał je za niezasadne. Co do kwestii stwierdzonej nieszczelności spornych zbiorników Minister Infrastruktury stwierdził, że TDT po otrzymaniu od spółki A. S.A. z/s w B. informacji o zauważonej nieszczelności w/w trzech zbiorników, w dniu [...] października 2009 r. przeprowadził badania kontrolne tych zbiorników, polegające na przeprowadzeniu oględzin oraz wykonaniu pneumatycznej próby szczelności przy ciśnieniu 0,6 MPa. Z badania sporządzono w/w protokoły nr [...], nr [...] oraz [...]. Zbiorniki zostały poddane powtórnym badaniom w Laboratorium TDT w [...]. Przeprowadzono próby szczelności polegające na zanurzeniu każdego zbiornika w wodzie po napełnieniu zbiornika azotem pod ciśnieniem 0,6 MPa. Wyniki tych prób potwierdziły istnienie nieszczelności w w/w zbiornikach. Strona w trakcie całego postępowania nie wyraziła chęci zapoznania się z protokołami z w/w badań. Odnosząc się do argumentów, że w/w zbiorniki zostały odebrane przez inspektorów TDT, to organ zauważył, iż ze względu na ich wielką ilość, zbiorniki takie odbierane są po przeprowadzeniu przez TDT badań na losowo wybranej próbie zbiorników.. Inspektor TDT, przeprowadzający badania odbiorcze, nie przeprowadza badań każdego zbiornika z osobna. Badania szczelności powinny być przeprowadzane przez wytwarzającego podczas produkcji, na każdym wytworzonym zbiorniku. W związku z powyższym, występowanie nieszczelności w zbiornikach przeznaczonych do wprowadzenia do obrotu, świadczy o niewłaściwej kontroli jakości wytwarzanych zbiorników. Wobec zagrożeń dla zdrowia, a nawet życia ludzkiego, jakie stwarza każdy nieszczelny zbiornik, stwierdzenie strony, iż w/w trzy zbiorniki stanowią znikomą część całości produkcji, zdaniem organu drugiej instancji, jest całkowicie bezzasadne. Ustosunkowując się do zarzutu przekroczenia uprawnień przez Komisję TDT Minister Infrastruktury stwierdził, iż działania komisji, nie naruszyły prawa. Zgodnie z przepisami u.d.t. oraz rozporządzeniem Rady Ministrów z 16 lipca 2002 roku w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, zbiorniki LPG stanowią urządzenia techniczne podlegające dozorowi technicznemu. Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 u.d.t. urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym mogą być dopuszczone do eksploatacji tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego. Zgodnie z przepisem art. 44 ust. 1 pkt 1) lit. c) u.d.t., właściwą jednostką dozoru technicznego w zakresie zbiorników w ruchu drogowym (w tym zbiorników LPG) jest TDT. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, przed wydaniem decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego, przeprowadza badania i czynności sprawdzające w sposób określony w przepisie art. 14 ust. 2 u.d.t., które w przypadku zbiorników LPG obejmują m.in. badania odbiorcze przeprowadzane na partii zbiorników zgłoszonych do badań przez producenta. Organ podniósł przy tym, że strona utożsamia pojęcie homologacji, badań odbiorczych wymaganych ustawą o dozorze technicznym oraz dobrowolnej certyfikacji wyrobów. TDT nie podważał kompetencji UDT do przeprowadzania badań związanych z dobrowolną certyfikacją wyrobu (w ramach umowy cywilno-prawnej pomiędzy UDT a stroną,), w zakresie badań zbiorników LPG wytwarzanych przez stronę. Istotą uchybienia było zaś wprowadzanie na rynek polski przez stronę zbiorników bez wymaganych badań odbiorczych i decyzji wystawionych przez właściwą jednostkę dozoru technicznego tj. TDT. Organ nie podzielił przyjętej przez skarżącego interpretacji przepisów dotyczących wytwarzania zbiorników LPG. Przed wprowadzeniem urządzenia do obrotu, zdaniem organu, winna być wydana decyzja stwierdzająca, że wyprodukowane urządzenie spełnia warunki i wymagania zawarte w odpowiednich przepisach ustawy o dozorze technicznym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zbiorniki przeznaczone do zasilania silników pojazdów spalinowych gazem skroplonym LPG, podlegają procedurze homologacji zgodnie z przepisem art. 68 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908. z późn. zm.). Każdy producent przedmiotu wyposażenia i części powinien uzyskać świadectwo homologacji dla każdego nowego typu. Świadectwo wydaje minister właściwy ds. transportu na podstawie wyników badań homologacyjnych przeprowadzanych przez jednostkę upoważnioną do badań homologacyjnych. Jednostka ta, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2005 r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. z 2005 r. Nr 238, poz. 2010 z późn. zm.), jest upoważniona tylko do przeprowadzania badań homologacyjnych oraz kontroli zgodności produkcji z warunkami homologacji typu. Jednakże, ze względu na zagrożenia, jakie mogą stwarzać w czasie eksploatacji zbiorniki LPG dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego (maksymalne ciśnienie robocze tych zbiorników wynosi 1,6-2,0 MPa), zgodnie z przepisem art. 4 pkt 1 u.d.t., zbiorniki te są uznane za urządzenia techniczne. W związku z powyższym, podlegają dozorowi technicznemu również na etapie wytwarzania. Zgodnie z przepisem art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c u.d.t., dozór techniczny nad zbiornikami w ruchu drogowym sprawuje TDT. Przedmiotowe zbiorniki LPG zostały wymienione jako urządzenia techniczne podlegające dozorowi technicznemu w przepisie § 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2002 r. Nr 120, poz. 1021, z póź. zm.). Zgodnie z przepisem art. 8 ust. 6 u.d.t. , jeżeli dla urządzeń technicznych (w tym również zbiorników LPG) nie ma ustalonych warunków technicznych dozoru technicznego, to urządzenia te mogą być projektowane, wytwarzane, naprawiane lub modernizowane na podstawie warunków technicznych ustalonych z właściwym organem jednostki dozoru technicznego - w tym przypadku TDT. W związku z powyższym, TDT wydając decyzję uprawniającą zakład do wytwarzania urządzeń technicznych (w tym przypadku zbiorników LPG) na podstawie przepisu art. 9 u.d.t. oraz uzgadniając dokumentację techniczną, określa warunki techniczne w zakresie wytwarzania, badań, oznakowania oraz rodzajów dokumentów dla zbiorników LPG. Organ właściwej jednostki dozoru technicznego, przed wydaniem decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego, powinien przeprowadzić badania i czynności sprawdzające, zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 uwzględniając art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.t., które w przypadku przedmiotowych zbiorników obejmują, min. badania odbiorcze sprawdzające, przeprowadzane na partii zbiorników zgłoszonych do badań przez producenta. Badania odbiorcze sprawdzające powinny być przeprowadzane według warunków technicznych określonych przez TDT, zgodnie z przepisem art. 8 ust. 6 u.d.t. Celem badań odbiorczych sprawdzających jest potwierdzenie, że urządzenie techniczne jest wytwarzane zgodnie z przepisem art. 6 u.d.t. Zdaniem organu w sprawie nie doszło też do naruszenia przepisów procesowych. W skardze na tę decyzję skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, wydanie bez podstawy prawnej oraz obrazę przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 9, 10, 35, 36, 40, 73, 77, 79, 80, 84, 85, 108, 133 k.p.aa oraz art. 8, 13, 14 u.t.d., zaś w uzupełnieniu skargi zawartym w piśmie z dnia 1 września 2010 r. nadto zarzucił: a) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, poprzez: - błędną wykładnię art. 4 pkt 1 lit. a) oraz art. 2 ust. 1 u.d.t. w zw. z § 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. Nr 120, poz. 1021 z późn. zm.), skutkującą przyjęciem, że zbiornik na gaz LPG stanowi urządzenie techniczne objęte dozorem technicznym, podczas, gdy taki zbiornik stanowi jedynie element urządzenia technicznego, którym staje się dopiero po wyposażeniu w odpowiedni osprzęt umożliwiający jego użytkowanie; - niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 6 u.d.t. w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiącym załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135.) i w konsekwencji przyjęcie, że wobec braku ustalonych w aktach wykonawczych do ustawy o dozorze warunków technicznych dozoru na zbiorniki LPG, producent zbiorników który posiada homologację potwierdzającą zgodność z regulaminem nr 67 EKG ONZ, nie spełnia warunków technicznych dozoru i nie może na terenie kraju wprowadzać do obrotu zbiorników posiadających taką homologację wydaną przez Ministerstwo Infrastruktury; b) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym: - art. 6 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 u.d.t., poprzez utrzymanie przez organ odwoławczy w obrocie prawnym decyzji, która w sposób rażący, we wskazanym niżej zakresie, narusza przepisy prawa; - art. 6, 19, 20 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.d.t. i § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20.10.2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1469), poprzez wydanie przez Dyrektora TDT decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości; - art. 6 i 11 k.p.a. w zw. z art. 7 i 14 ust. 1 u.d.t., poprzez cofnięcie uprawnień do wytwarzania zbiorników na gaz LPG w następstwie naruszenia warunków określonych decyzją Dyrektora TDT z dnia [...] grudnia 2003 r. , ale bez wskazania jakie konkretnie warunki naruszono i z powołaniem się na brak uzyskania przez wytwórcę decyzji o dopuszczeniu zbiorników do eksploatacji, której to decyzji, jako podmiot, który wytwarza lecz nie eksploatuje zbiorników, uzyskać w świetle prawa nie musi i nie może. Tym samym cofnięcie uprawnień nie miało podstaw prawnych, a brak wskazania wprost, jakich warunków nie dochowano, uznać należy za rażące naruszenie zasady przekonywania; - art. 16 § 1 i 162 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i 11 ust. 1 i 2 u.d.t., poprzez naruszenie zasady trwałości ostatecznych decyzji w następstwie "cofnięcia" poza trybem nadzwyczajnym ostatecznej decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] grudnia 2003 r. na podstawie której strona nabyła, pod określonymi warunkami, uprawnienie do wytwarzania zbiorników na gaz LPG; - art. 10 § 1, 61 § 4, 75 § 1, 79 § 1, 84 § 1 k.p.a. w następstwie naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niepoinformowanie jej o wszczęciu postępowania, przeprowadzenie w sprawie dowodów z opinii w zakresie stanu technicznego zbiorników na gaz LPG bez jej udziału i uprzedniego zawiadomienia o terminie czynności dokonanych zresztą przez pracownika organu TDT bez podania jego uprawnień ani jakichkolwiek załączników w postaci rysunków, zdjęć atestów na urządzenia wykorzystane przy badaniu próby szczelności, a także wydanie decyzji przez organ I instancji bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W konsekwencji "dowód" w postaci informacji TDT do Ministerstwa Infrastruktury o negatywnym wyniku badań stanu technicznego zbiorników na gaz LPG jako uzyskany z naruszeniem prawa nie mógł i nie może być podstawą rozstrzygnięcia; - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 u.d.t., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przyczyn nieszczelności trzech zbiorników wyprodukowanych przez stronę oraz ewentualnego zagrożenia życia i zdrowia, które mogło wywołać wprowadzenie tych zbiorników do obrotu; stwierdzenie że trzy spośród kilku tysięcy wyprodukowanych w danym roku zbiorników na gaz LPG było nieszczelne, nie uzasadnia tezy, że wytwórca produkuje je z naruszeniem przepisów o dozorze technicznym, zwłaszcza gdy jego produkty posiadają homologację wynikająca ze spełnienia regulaminu 67EKG ONZ wydaną przez Ministra Infrastruktury; ponadto w toku postępowania nie zbadano, czy na rozszczelnienie zbiorników mógł mieć wpływ sposób ich przechowywania i nie wykazano w jaki sposób pusty, posiadający homologację zbiornik, nawet nieszczelny, może zagrażać zdrowiu i życiu. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] stycznia 2010 r. , bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1586/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę podał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. naruszają prawo. Zdaniem Sądu, Dyrektor TDT miał podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i pkt 2 u.d.t. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 u.d.t., w przypadku nieprzestrzegania warunków określonych w uprawnieniu organ właściwej jednostki dozoru technicznego zawiesza uprawnienie. W myśl zaś ust. 2 art. 11 tej ustawy, organ zawieszając uprawnienie wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie nieusunięcia nieprawidłowości cofa podmiotowi uprawnienie. Podstawą wydania decyzji cofającej jest zatem nieusunięcie w wyznaczonym przez organ terminie uchybień stanowiących podstawę zawieszenia. Istotnym jest zatem treść decyzji oraz rodzaj wskazanych w decyzji uchybień podlegających usunięciu, nie zaś uchybienia stwierdzone w przeprowadzonych kontrolach w zakładzie skarżącego. Uchybienia winny być przez organ wskazane w sposób jednoznaczny i konkretny. Art. 11 ustawy wymaga, by rozstrzygnięcie obejmowało nie tylko zawieszenie uprawnień ale również wykaz uchybień stanowiących podstawę zawieszenia i termin ich usunięcia (a nie termin zawieszenia, jak błędnie wskazał organ). Osnowa decyzji powinna zatem zawierać powyższe elementy. Uzasadnienie decyzji, chociaż jest integralną jej częścią, stanowi jedynie przybliżenie motywacji organu i nie może stanowić podstawy do ustalenia treści uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, podlegających usunięciu we wskazanym terminie. W pkt I osnowy decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. organ zawiesił uprawnienia nadane decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. W pkt II wyznaczył termin zawieszenia zmieniony na [...] stycznia 2010 r., zaś w pkt III zobowiązał w tym terminie do przedstawienia wyjaśnień, usunięcia nieprawidłowości i złożenia propozycji środków zaradczych w zw. z uchybieniem, polegającym na wprowadzeniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu i w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami dozoru technicznego. Przesłankę wydania decyzji w tym przedmiocie stanowi nieusunięcie stwierdzonych uchybień. W tym jednak zakresie organ nie określił uchybień w sposób jednoznaczny, co uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie na czym ich usunięcie miałoby polegać i w konsekwencji czyni niemożliwym dokonanie przez Sąd pełnej kontroli zaskarżonych decyzji stwierdzających, iż uchybienia w wyznaczonym terminie nie zostały usunięte. Uzasadniając stanowisko, w tym względzie organy wskazały, że w wyznaczonym terminie strona nie przedstawiła dokumentów. W decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. nie żądano jednak dokumentów, ogólnie wskazując, że należy usunąć nieprawidłowości. Minister Infrastruktury wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższegowyroku wniósł również J. R., zaskarżając go w części nieuwzględniającej wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora TDT. W wyniku rozpoznania powyższych skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 1572/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu swego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji była decyzja Ministra Infrastruktury utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora TDT cofająca skarżącemu uprawnienie do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych na gaz LPG, a nie decyzja tegoż Dyrektora z dnia [...] grudnia 2009 r. o zawieszeniu tych uprawnień, która była już decyzją ostateczną. Stąd też rzeczą Sądu I instancji było zbadanie prawidłowości decyzji o cofnięciu uprawnień, a nie decyzji zawieszającej te uprawnienia. Wprawdzie decyzja o cofnięciu uprawnień jest konsekwencją niewykonania decyzji o zawieszeniu uprawnień, gdyż zgodnie z art. 11 ust. 2 u.d.t. organ właściwej jednostki dozoru technicznego, zawieszając uprawnienie, wyznacza termin usunięcia uchybień stanowiących podstawę zawieszenia, po którego upływie, w razie ich nieusunięcia, cofa uprawnienie, lecz w przypadku stwierdzenia wadliwości decyzji o zawieszeniu uprawnień Sąd I instancji powinien skorzystać z uprawnień przewidzianych w art. 135 p.p.s.a. Tymczasem Sąd I instancji z tych uprawnień nie skorzystał, mimo iż uznał, że decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. o zawieszeniu uprawnień nie odpowiadała wymogom określonym w art. 11 ustawy o dozorze technicznym, gdyż nie zawierała wykazu uchybień stanowiących podstawę zawieszenia oraz terminu ich usunięcia. Oceniając ustalenie Sądu I instancji, iż organ nie określił uchybień w sposób jednoznaczny Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w decyzji zawieszającej uprawnienie organ nie tylko wyznaczył termin zawieszenia, lecz również określił termin usunięcia uchybień do [...] stycznia 2010 r., co jednoznacznie wynika z pkt III decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] stycznia 2010 r. W decyzji organ wskazał również na uchybienia polegające "na wprowadzeniu do obrotu na terenie Polski zbiorników LPG niewłaściwej jakości zagrażającej bezpieczeństwu oraz w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami dozoru technicznego". Wprawdzie w samej osnowie decyzji uchybienia te zostały określone dość ogólnikowo, lecz zostały sprecyzowane w jej uzasadnieniu, skoro stwierdzono w nim m.in., iż badania kontrolne "wykazały nieszczelność zbiorników na połączeniu spawanym wynikającą z wad produkcyjnych", a wyniki badań zostały przedstawione w protokołach kontroli wystawionych w dniu [...] października 2009 r. Ponadto powołano się na okoliczność, że zbiorniki są dopuszczone do sprzedaży bez wymaganych przepisami prawa badań technicznych oraz decyzji dopuszczającej do eksploatacji wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego. Zdaniem NSA nie ulega przy tym wątpliwości, iż uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część, a zatem wbrew odmiennemu poglądowi Sądu I instancji organ nie miał obowiązku wymieniania szczegółowo wszystkich uchybień w samej osnowie decyzji. Za niezrozumiałe NSA uznał stanowisko Sądu I instancji, iż strona miała prawo do usunięcia uchybień włącznie do dnia [...] grudnia 2010 r., a organ nie czekał na upływ tego terminu, bo w dniu [...] stycznia 2010 r. podjął już decyzję cofającą uprawnienie. Skoro organ wyznaczył skarżącemu termin na usunięcie uchybień do [...] stycznia 2010 r., a zatem podejmując decyzję cofającą uprawnienie w dniu [...] stycznia 2010 r., a doręczoną skarżącemu [...] lutego 2010 r., organ czekał na upływ terminu wyznaczonego na usunięcie uchybień. Odnośnie skargi kasacyjnej J. R. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty tej skargi dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 ust. 1 u.d.t. w związku z § 1 pkt 1 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, gdyż Sąd I instancji dokonał niewadliwej wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c/ u.d.t. do zakresu działania Transportowego Dozoru Technicznego (TDT) należy wykonywanie dozoru technicznego nad zbiornikami, w tym cysternami wykorzystywanymi w ruchu kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej. Z kolei według art. 44 ust. 1 pkt 3 tej ustawy do zakresu działania TDT należy wydawanie decyzji w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi, o których mowa w pkt 1. Wprawdzie w pkt 1 lit. a/, d/, e/ zostały wymienione urządzenia techniczne, a w pkt 1 lit. c/ zbiorniki, to jednak Sąd I instancji trafnie stwierdził, iż uwzględniając zasadę racjonalnego ustawodawcy nie można przyjąć, aby przypisana TDT kompetencja do wydawania decyzji nie obejmowała zbiorników tylko dlatego, że nie zostały literalnie zaliczone do urządzeń technicznych. Skoro bowiem TDT wykonuje nadzór techniczny nad zbiornikami, to konsekwencją tego nadzoru jest uprawnienie do wydawania decyzji o jakich mowa w art. 44 ust. 1 pkt 3 u.d.t.. Trudno bowiem przyjąć, aby jeden organ (TDT) wykonywał dozór techniczny, a inny (bliżej w ustawie nieokreślony) w ramach tego dozoru był uprawniony do wydawania decyzji administracyjnych. Powyższemu stanowisku nie przeczy treść art. 4 pkt 1 lit. a u.d.t., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach technicznych – należy przez to rozumieć urządzenia, które mogą stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego. Okoliczność bowiem, że sam zbiornik bez pozostałych elementów (tzw. osprzętu) nie może być napełniony gazem nie oznacza, iż nie może on stwarzać zagrożenia, o jakim mowa w art. 4 pkt 1 omawianej ustawy z chwilą uzupełnienia go o tzw. osprzęt i wypełnienia zbiornika gazem. Definicja urządzenia technicznego nie może być zatem utożsamiana tylko z kompleksowym urządzeniem (tzn. zbiornikiem wraz z osprzętem), lecz również z poszczególnymi elementami urządzenia, a więc również samym zbiornikiem. Z tych samych przyczyn w uzasadnieniu nie podzielono poglądu, iż urządzeniami technicznymi w rozumieniu § 1 pkt 1 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (...) są wyłącznie kompletne urządzenia, a więc zbiornik wraz z osprzętem, a nie tylko sam zbiornik, mimo iż bez osprzętu nie może być wypełniony gazem. Sąd I instancji nie naruszył, ani też nie mógł naruszyć art. 8 ust. 6 u.d.t. w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych (EKG ONZ), gdyż Sąd I instancji tych przepisów nie stosował, ani też nie dokonywał ich wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny nie oceniał natomiast zarzutów skargi kasacyjnej J. R. dotyczących naruszenia przepisów postępowania, gdyż Sąd I instancji skupił się na innych zagadnieniach występujących w sprawie i tych zarzutów w ogóle nie badał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przywołana norma prawna wskazuje wprost na ograniczenie swobody (także w rozumieniu art. 134 p.p.s.a.) sądu pierwszej instancji przy wydawaniu nowego orzeczenia, po orzeczeniu NSA przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania. Należy podkreślić, że na mocy art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, przy czym ocena ustaleń faktycznych jest pochodną oceny wykładni (a w konsekwencji zastosowania) przepisów postępowania. W tym sensie orzeczenie NSA może pośrednio wiązać sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy co do oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne. Kontrolując zaskarżone decyzje pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Zdaniem Ministra Infrastruktury istotą uchybienia skarżącego, oprócz stwierdzonych nieszczelności, było wprowadzanie na rynek polski przez stronę zbiorników bez wymaganych badań odbiorczych i decyzji wystawionych przez właściwą jednostkę dozoru technicznego tj. TDT. Jak już była mowa wcześniej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 44 ust. 1 u.d.t. w związku z § 1 pkt 1 lit. f/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, gdyż Sąd I instancji dokonał niewadliwej wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c/ u.d.t. do zakresu działania Transportowego Dozoru Technicznego (TDT) należy wykonywanie dozoru technicznego nad zbiornikami, w tym cysternami wykorzystywanymi w ruchu kolejowym, drogowym i żegludze śródlądowej. W tej sytuacji brak było uzasadnionych podstaw prawnych i faktycznych do uchylenia zaskarżonych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z powodu naruszenia art. 6, 19, 20 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 44 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.d.t. i § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1469). Natomiast ustosunkowując się w do zarzutów skargi, iż objęte badaniem zbiorniki na gaz LPG nie są urządzeniami technicznymi w rozumieniu art. 4 pk 1 lit .a) u.d.t. należy stwierdzić, iż zarzut ten nie jest zasadny. W myśl powołanego przepisu urządzeniem technicznym jest urządzenie, które może stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia lub środowiska wskutek rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego (maksymalne ciśnienie robocze tych zbiorników wynosi 1,6-2,0 MPa). Nie ulega zatem wątpliwości , że sporne zbiorniki na gaz LPG należy uznać za urządzenia techniczne. Konsekwencją takiego stanowiska jest stwierdzenie, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.t. dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji , obrotu oraz eksploatacji. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego wyroku przesądził kwestię, że definicja urządzenia technicznego nie może być utożsamiana tylko z kompleksowym urządzeniem (tzn. zbiornikiem wraz z osprzętem), lecz również z poszczególnymi elementami urządzenia, a więc również samym zbiornikiem. W szczególności okoliczność , że sam zbiornik bez pozostałych elementów (tzw. osprzętu) nie może być napełniony gazem nie oznacza, iż nie może on stwarzać zagrożenia, o jakim mowa w art. 4 pkt 1 u.d.t. ustawy z chwilą uzupełnienia go o tzw. osprzęt i wypełnienia zbiornika gazem. Zdaniem Sądu przepisy ustawy o dozorze technicznym należy interpretować z uwzględnieniem zasady określonej w przepisie art. 2 ust. 1 u.d.t. , iż dozorem technicznym są określone ustawą działania zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych. Bezpieczne funkcjonowanie urządzeń technicznych znajduje swoje odzwierciedlenie także w treści przepisu art. 6 u.d.t. W myśl tego przepisu urządzenia techniczne powinny być projektowane, wytwarzane, naprawiane, modernizowane oraz eksploatowane zgodnie z ich przeznaczeniem, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich eksploatacji - zgodnie z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. W tej sytuacji nie jest zasadny zarzut niewłaściwego zastosowania art. 8 ust. 6 u.d.t. w związku z regulaminem nr 67 Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów zjednoczonych (EKG ONZ) stanowiącym załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach, oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135.). Uznając, że badane zbiorniki były urządzeniami technicznymi obowiązkiem producenta było przestrzeganie wszystkich procedur dotyczących urządzeń technicznych. Zatem stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.t. urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym mogły być dopuszczone do eksploatacji tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez właściwą jednostkę dozoru technicznego. Dlatego też nie można podzielić zarzutów skarżącego, iż wydana decyzja Dyrektora TDT rażąco narusza przepisy prawa wskazane w skardze, w tym przepisy o właściwości. Nie sposób też uznać za zasadne tych zarzutów skargi, które poddają w wątpliwość fakt występowania nieszczelności w zbiornikach na gaz LPG wytwarzanych w zakładzie produkcyjnym skarżącego. Skarżący kwestionuje zastosowaną przez organ procedurę badań. Według skarżącego doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez niepoinformowanie go o wszczęciu postępowania, przeprowadzenie w sprawie dowodów z opinii w zakresie stanu technicznego zbiorników na gaz LPG bez jej udziału i uprzedniego zawiadomienia o terminie czynności dokonanych zresztą przez pracownika organu TDT bez podania jego uprawnień ani jakichkolwiek załączników w postaci rysunków, zdjęć atestów na urządzenia wykorzystane przy badaniu próby szczelności, a także wydanie decyzji przez organ I instancji bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W tej sytuacji "dowód" w postaci informacji TDT do Ministerstwa Infrastruktury o negatywnym wyniku badań stanu technicznego zbiorników na gaz LPG jako uzyskany z naruszeniem prawa nie mógł i nie może być podstawą rozstrzygnięcia. Istotnie w aktach administracyjnych brak jest dowodu potwierdzającego udział skarżącego w tych badaniach. Jednakże , z akt sprawy wynika, że skarżący nie podważał faktu występowania nieszczelności i zobowiązywał się do wycofania zbiorników z rynku krajowego. Świadczy o tym treść pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2010 r. skierowanego do Ministra Infrastruktury. Zatem późniejsze zakwestionowanie wyników tych badań stanowi linię obrony przyjętą przez skarżącego. Odnosząc się do zarzutów procesowych strony, Sąd zauważa, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym zgodnie art. 61 § 4 k.p.a. nakłada na organ obowiązek zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Należy przy tym zwrócić uwagę, że orzecznictwo sądowe oraz doktryna dopuszczają możliwość zawiadomienia o wszczęciu postępowania za pośrednictwem podejmowanych wobec stron czynności procesowych, co jest określane w doktrynie jako forma "dorozumiana" zawiadomienia (vide: G, Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Tom I, Lex 2007, Wyd. II). Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie wynika, aby organ I instancji skierował do skarżącego pisemne zawiadomienie z wyraźnym i jednoznacznym powołaniem się na treść art. 61 § 4 k.p.a. Jednakże z akt tych wynika, że do skarżącego po wykryciu nieszczelności były kierowane pisma domagające się wyjaśnienia sprawy. Ponadto podejmowane czynności kontrolne toczyły się z udziałem skarżącego. Skarżący podniósł też zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegający na uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, który był podstawą cofnięcia mu uprawnień do wytwarzania zbiorników LPG. W związku z tak sformułowanym zarzutem stwierdzić należy, że rzeczywiście z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie wynika, czy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji t.j. Dyrektora TDT dotyczącej cofnięcia uprawnień do wytwarzania stalowych zbiorników cylindrycznych i specjalnych (toroidalnych) na gaz LPG umożliwiono skarżącemu zapoznanie się z materiałem sprawy, co wskazywałoby na naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Jednakże naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. należy oceniać jako naruszenie przepisów postępowania, które nie zawsze ma wpływ na wynik sprawy. Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt PPS 6/04 (opubl. ONSAiWSA 2005, z. 4. poz. 66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 k.p.a., przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), należy wskazać, że warunkiem sine qua nom uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenie dokumentu, zgłoszenie wniosku o zawieszenie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, opubl. ONSAiWSA 2006/6/157 z glosą aprobującą W. Taras w OSP 2007/3/36). Autor skargi ani w jej petitum, ani też w uzasadnieniu nie wskazał, iż naruszenie przez organy obu instancji art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiło skarżącego możliwości dokonania w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew zarzutom skargi nie można zatem uznać, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. czy też innych przepisów procesowych powoływanych w skardze jest zawsze równoznaczne z rażącym naruszeniem tych norm prawnych. W doktrynie zwrócono uwagę, że o rażącym naruszeniu prawa procesowego można mówić, gdy organ I instancji nie przeprowadził prawidłowego dla danej sprawy postępowania administracyjnego (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, 3 wydanie, Warszawa 2000, s. 662). Zatem ocena naruszenia norm procesowych musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie strona była każdorazowo informowana o podejmowanych czynnościach, zaś doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji umożliwiło mu zapoznanie się z motywami rozstrzygnięcia, a złożenie odwołania skutkowało ponownym rozpoznaniem i rozpatrzeniem sprawy w jej całokształcie. W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. art. 10 i art. 61 § 4 k.p.a. oraz art. 75 § 1, 79 § 1, 84 § 1 k.p.a. jest bezzasadny. Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości dotyczących przebiegu przeprowadzonych badań uszkodzonych zbiorników oraz postępowania podjętego przez TDT mającego na celu weryfikację zgłoszonej przez firmę A. z B. informacji o nieszczelności trzech zbiorników zakupionych u skarżącego. Z akt sprawy wynika, że strona w toku postępowania administracyjnego została poinformowana o stwierdzonej nieszczelności i tej okoliczności nie kwestionowała. Nie składała na tę okoliczność wniosków dowodowych. W tych warunkach bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy stanowią uwagi skarżącego, iż firma montująca A. z B. nie złożyła zgłoszenia reklamacyjnego u producenta, nie poinformowała go o nieszczelności, uniemożliwiając mu reakcję, co nasuwa wątpliwości co do faktycznie zaistniałej nieszczelności, mimo że badane zbiorniki pochodziły z produkcji styczeń, luty, marzec 2009 r., a rzekoma nieszczelność zgłoszona została w październiku 2009 r. Zdaniem Sądu niezgłoszenie reklamacji do producenta samo przez się nie powoduje bezskuteczności działań podjętych przez organy dozoru technicznego i nie niweluje nieprawidłowości stwierdzonych w toku kolejnych kontroli. Powyższe uwagi dotyczą w równiej mierze zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 i 2 u.d.t., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przyczyn nieszczelności trzech zbiorników wyprodukowanych przez stronę oraz ewentualnego zagrożenia życia i zdrowia, które mogło wywołać wprowadzenie tych zbiorników do obrotu, w szczególności czy na rozszczelnienie zbiorników mógł mieć wpływ sposób ich przechowywania i nie wykazano w jaki sposób pusty, posiadający homologację zbiornik, nawet nieszczelny, może zagrażać zdrowiu i życiu. Skarżący wywodzi, że stwierdzenie że trzy spośród kilku tysięcy wyprodukowanych w danym roku zbiorników na gaz LPG było nieszczelne, nie uzasadnia tezy, że wytwórca produkuje je z naruszeniem przepisów o dozorze technicznym. W ocenie Sądu organ ustalił stan faktyczny w sposób prawidłowy zatem brak było podstaw do kwestionowania działań organów dozoru technicznego w tym zakresie. Po pierwsze, wbrew twierdzeniom strony ujawniony przez firmę A. z B. fakt nieszczelności nawet trzech zbiorników na gaz LPG w kontekście wielotysięcznej ich produkcji w zakładzie I. spowodował kontrolę u przedsiębiorcy i wykazał inne nieprawidłowości opisane w protokołach kontroli i prowadzące w rezultacie do cofnięcia uprawnień. Po drugie, jak wskazano w decyzjach, wytworzone niezgodnie z przepisami dozoru technicznego zbiorniki na gaz LPG trafiły do odbiorców, których strona nie była w stanie ustalić, nie wycofała tych zbiorników z rynku i w związku z tym organ stwierdził, że nie usunęła skutków swego działania. W trakcie postępowania strona nie wykazała również, że wprowadziła środki organizacyjne oraz procedury działania, tak aby wytwarzanie i kontrola jakości wytwarzanych zbiorników LPG zapewniały ich właściwą jakość zapewniającą bezpieczeństwo eksploatacji. Mając na względzie treść art. 2 i art. 6 u.d.t., zdaniem Sądu, przepisy ustawy należy interpretować w sposób uwzględniający podstawową zasadę, a mianowicie zapewnienie bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych, w tym bezpieczeństwo ich eksploatacji oraz ochronę zdrowia i życia ludzi. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi i Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.