II SA/Wr 586/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz – spr. Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej w Ś. z dnia .... w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ś.. Teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej -działka numer ewidencyjny 412 I. stwierdza nieważność § 9 pkt 2 oraz § 12 ust. 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt. I nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Gminy Ś. na rzecz Wojewody D. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością gminną (art. 93 u.s.g.) wniósł o stwierdzenie nieważności §9 pkt 2 i § 12 ust. 2 pkt 1b i pkt 2 zaskarżonej uchwały z powodu istotnego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. i art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) w związku z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Według uzasadnienia skargi przepis §9 pkt 2 ustanawia obowiązek uczestników procesu budowlanego o charakterze procesowym, dotyczący powiadomienia wojewódzkiego konserwatora zabytków, co wykracza poza kompetencje rady gminy. Z kolei w §12 ustalono parametry działek uzyskiwanych w wyniku podziału, w tym minimalną szerokość działki i kąt położenia granic, co również wykraczało poza kompetencje rady gminy oraz naruszało art. 92 i nast., u.g.n. (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Organ przesłał skargę do sądu administracyjnego, jednak bez odpowiedzi na skargę (art. 54 § 2 p.p.s.a.), zaś dokumentację planistyczną dołączył po kilkakrotnych ponagleniach. Z pisma organu nie wynikało, czy ocenia skargę jako uzasadnioną, czy bezzasadną. Organ podał jedynie, że projekt planu miejscowego uzyskał pozytywną opinię radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według §9 pkt 2 zaskarżonej uchwały ,,w przypadku odnalezienia podczas prowadzenia prac ziemnych obiektów archeologicznych, na obszarze objętym planem należy niezwłocznie powiadomić właściwy Urząd Ochrony Zabytków, celem określenia warunków dopuszczających do realizacji inwestycji w zakresie ochrony archeologicznej o ile taki obowiązek wynika z przepisów odrębnych". Przepis ten narusza zasady sporządzania planu miejscowego i dlatego zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jest nieważny. Podstawową zasadą odnoszącą się do treści aktu prawa miejscowego jest wynikający z art. 94 Konstytucji i art. 40 ust. 1 u.s.g. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) nakaz jego ustanawiania na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Stanowi to zasadniczy warunek legalności wszelkich aktów podustawowych. W ocenianym przypadku organ uchwalić miał zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Przy regulowaniu tych zasad organ powinien unikać powtarzania przepisów ustawowych bądź odsyłania do przepisów odrębnych (patrz §142 i § 143 zasad techniki prawodawczej Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908 w związku z § 134-137, podobnie §115-116, 118 oraz §22 tych Zasad). Skarżący organ nadzoru trafnie wskazał, że realizując kompetencję zawartą w art. 7 ust. 4 i art. 19 ust. 1 i 3 cyt. ustawy o ochronie zabytków, rada gminy nie powinna ustanawiać nowych obowiązków procesowych uczestników procesu budowlanego, których treść została już unormowana ustawowo. Odnośnie zaskarżonego §12 uchwały powyższe uwagi ogólne należy jedynie uzupełnić wskazaniem, że według art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. rada gminy mogła określić ,,minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych". Nie było więc dopuszczalne określenie ponadto minimalnej szerokości działek lub kąta położenia granic działek. Samo ustanowienie zasad podziału dziełek poza zakresem upoważnienia ustawowego naruszało art. 92 i nast. u.g.n., co trafnie podkreślono w skardze. Dlatego oraz zgodnie z art. 147 § 1, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzeczono jak w sentencji. PM 10.12.2012 r.