II GSK 64/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 715/12 w sprawie ze skargi M. P. na ocenę Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. P. na rzecz Zarządu Województwa Ś. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 715/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił skargę M. P. na informację Zarządu Województwa Ś. z [...] września 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Ze stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że pismem z 3 sierpnia 2012 r. Urząd Marszałkowski Województwa Ś. Departament Funduszy Strukturalnych poinformował M. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "N. M. W. P." w K., że przywrócił do ponownej oceny formalnej wniosek pod nazwą "Apartamenty dla alergików" złożony w dniu 18 listopada 2011 r. w ramach Działania 1.1 "Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007–2013. Powtórna ocena wykazała uchybienia formalne podlegające poprawie, w związku z czym organ wskazał, że poprawiony wniosek wraz z wersją elektroniczną oraz załącznikami wymagającymi korekty należało złożyć w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma pod rygorem odrzucenia wniosku ze względów formalnych. Pismem z [...] sierpnia 2012 r. instytucja zarządzająca poinformowała, że ww. wniosek został odrzucony, ponieważ nie zostały poprawione wszystkie uchybienia formalne wskazane w piśmie z 3 sierpnia 2012 r. Organ podniósł, że poprawiony wniosek został złożony w Sekretariacie Naboru Projektów Gospodarczych 21 sierpnia 2012 r., lecz w dokumentacji nie zostało poprawione uchybienie formalne: w punkcie D11 Cel projektu – nadal brak było odniesienia wymaganego Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie, do punktu E2 wniosku aplikacyjnego. W proteście z [...] września 2012 r. M. P. stwierdził, że negatywna ocena wniosku jest niezgodna z regulaminem konkursu oraz błędna merytorycznie. Wskazał, że: 1. Zarzut braku odniesienia punktu D11 do punktu E2 wniosku aplikacyjnego jest niezgodny z regulaminem konkursu, który nie zobowiązuje do zamieszczenia takiego odniesienia. 2. Błąd merytoryczny oceny polega na tym, że odniesienie między punktami D11 i E2 istnieje w ocenianym wniosku o dofinansowanie. 3. Odrzucenie wniosku jest niezgodne z § 4 pkt 5 regulaminu, który dopuszcza odrzucenie wniosku jedynie ze względu na istotne braki formalne. Rzekomy błąd będący podstawą negatywnej oceny nie ma takiego charakteru. 4. Odrzucenie wniosku jest też niezgodne z § 5 pkt 3 regulaminu konkursu. Z powyższych powodów wniósł o uchylenie oceny jako wadliwej i przekazanie wniosku do oceny merytoryczno-technicznej. W odpowiedzi na protest instytucja zarządzająca pismem z 28 września 2012 r. podtrzymała decyzję o odrzuceniu projektu. W uzasadnieniu pisma organ stwierdził, że wybrane wskaźniki produktu i rezultatu w pkt E2 nie znajdują swego uzasadnienia w opisie celu projektu w pkt D11. W pkt D11 nie zostały zamieszczone informacje na temat nowych produktów/usług, jakie wnioskodawca zamierza wprowadzić w swym przedsiębiorstwie, ile i jakie środki trwałe zamierza zakupić ze środków pozyskanych na realizację projektu. Rozpatrujący nie znaleźli również odniesienia do planowanego utworzenia nowych etatów. Wskazane przez wnioskodawcę w treści protestu przykłady odniesienia między pkt D11 i E2 nie są wystarczające. Wybrane w pkt E2 wskaźniki realizacji celów projektu nie mają swego odzwierciedlenia w opisie celu projektu – pkt D11, co powoduje, że informacje zamieszczone w pkt D11 i E2 nie są ze sobą spójne. Ponadto podniósł, że § 4 pkt 5 regulaminu określa trzy możliwości oceny wniosku, natomiast kolejne punkty regulaminu od 6 do 12 w § 4 dotyczą postępowania w przypadku wniosku przekazanego do poprawy wskazanych uchybień. W rozpatrywanym przypadku wnioskodawca naruszył § 4 pkt 7 mówiący o tym, że "jeśli Beneficjent w projekcie dokona dodatkowych nieuzasadnionych zmian, bądź nie dokona poprawek zgodnie z zaleceniami Instytucji Zarządzającej RPOWŚ, projekt nie będzie podlegał dalszej ocenie i zostanie odrzucony na etapie oceny formalnej. Wskazał też, że wnioskodawca pismem z [...] sierpnia 2012 r. został poinformowany o odrzuceniu wniosku z powodu braku poprawy wszystkich uchybień formalnych wskazanych w piśmie z 3 sierpnia 2012 r. Ponadto w piśmie tym uchybienie to zostało wyraźnie wskazane wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia protestu. Wskazany również został sposób oraz termin na złożenie środka odwoławczego. W związku z powyższym rozpatrujący nie dostrzegli naruszenia z § 5 pkt 3 regulaminu. Skargę na informację o odrzuceniu wniosku o dofinansowanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył M. P. twierdząc, że negatywna ocena wniosku jest niezgodna z regulaminem konkursu oraz błędna merytorycznie. Zgłosił również zarzut arbitralności zarzutów przedstawionych w ocenie. W uzasadnieniu skargi podkreślił między innymi, że jego projekt został przywrócony do oceny po rozstrzygnięciu protestu przez tutejszy Sąd (sygn. akt II SA/Ke 103/12) po odrzuceniu go na etapie oceny formalnej. Wynik tej pierwszej oceny formalnej został przedstawiony w piśmie z 16 grudnia 2011 r. Zgodnie z § 5 pkt 3 regulaminu konkursu, w piśmie tym zawarte są wszystkie błędy formalne powodujące negatywną ocenę projektu. Niewymienione w tym piśmie błędy nie mogą być podstawą negatywnej oceny na dalszym etapie procedury odwoławczej. Tymczasem na obecnym etapie postępowania jego wniosek został odrzucony z powodu błędów, które nie zostały wymienione w powołanym piśmie. Stwierdził, że ocena jego wniosku została przeprowadzona niezgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę uznając ją za niezasadną. Na wstępie Sąd wskazał, że dokonana przez instytucję zarządzającą ocena tego projektu była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. w sprawie II SA/Ke 103/12, który, kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej wówczas informacji o odrzuceniu projektu na etapie weryfikacji formalnej, w uzasadnieniu podniósł, że analiza wniosku strony oraz dołączonych do niego dokumentów, w tym zwłaszcza Biznes Planu wskazuje, że deklarowanym w tych dokumentach celem projektu, jest rozbudowa przedsiębiorstwa i dywersyfikacja oferty polegająca na wprowadzeniu usługi wynajmu apartamentów turystycznych na krótkotrwały pobyt osobom poszukującym ofert w Internecie, w tym zwłaszcza osobom cierpiącym na alergię. Mimo tego, że tak opisany projekt ma zostać zrealizowany poprzez zakup apartamentów i następnie ich wyposażenia zgodnie z celem któremu mają służyć, to wspomnianego zakupu gotowych apartamentów nie można, w ocenie Sądu, traktować jako inwestycji polegającej na budowie nowych budynków mieszkalnych, ani też jako inwestycji w mieszkalnictwo szeroko rozumiane. Planowany przez skarżącego zakup gotowych apartamentów, choć pośrednio wiąże się z uprzednią budową tych apartamentów, które mogą co do zasady być wykorzystywane dla celów mieszkaniowych, nie może wbrew jednoznacznej treści wniosku strony, być kwalifikowany jako zmierzający do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych kogokolwiek, a przez to dotyczący wydatków skierowanych na sektor mieszkalnictwa. Zakup tych apartamentów nie jest bowiem celem ocenianego projektu, ale środkiem do realizacji innego celu jakim jest, według deklaracji wnioskodawcy, rozwój jego przedsiębiorstwa. Cel taki mieści się natomiast w ramach Osi priorytetowej 1. Rozwój przedsiębiorczości, Działanie 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw. Jak wynika z powyższego, przyczyną wyroku uwzględniającego skargę w sprawie II SA/Ke 103/12 było zakwestionowanie stanowiska instytucji zarządzającej, iż zgłoszony do dofinansowania projekt nie mieści się w zakresie Działania 1. Rozwój przedsiębiorczości RPO Województwa Ś. na lata 2007–2013. Wykonując wytyczne zawarte w tym wyroku i uwzględniając pogląd prawny w nim wyrażony instytucja zarządzająca prawidłowo przystąpiła do oceny formalnej wniosku, o jakiej mowa w § 4 regulaminu konkursu. W ramach tej oceny skarżący zobowiązany został do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazanych szczegółowo w piśmie z 3 sierpnia 2012 r. Nieuzupełnienie tych braków, w postaci braku odniesienia celu projektu (punkt D11) do wskaźników realizacji celów projektu (punkt E2) spowodował odrzucenie wniosku w trybie § 4 ust. 7 regulaminu. Zdaniem Sądu I instancji, na podstawie dokumentów dołączonych do skargi nie ulega wątpliwości, że M. P. w zakresie, o jakim mowa wyżej nie uzupełnił wniosku w sposób, w jaki wymagała tego instytucja zarządzająca. Podkreślenia przy tym wymaga, że powiązanie i spójność treści obu punktów wniosku – D11 i E2 jest konieczne dla monitorowania realizacji projektu w przypadku jego dofinansowania. Takie zadanie instytucji zarządzającej wynika z treści art. 26 ust.1 pkt 12 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Sąd podkreślił, że skoro beneficjent ma obowiązek rozliczenia się ze środków publicznych, z których realizowany jest zgłoszony przez niego projekt, to podmiot przeprowadzający taką kontrolę musi opierać się na precyzyjnej wiedzy, jaki konkretnie cel był projektem objęty i w jaki sposób, za pomocą jakich środków miał być osiągnięty. Tylko taka sytuacja zapewnia bowiem prawidłowe wykonanie przez instytucję zarządzającą obowiązku, o jakim mowa w art. 26 ust.1 pkt 12 ustawy. Temu właśnie celowi służyło wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku w zakresie powiązania treści zawartych w pkt D11 i E2. Przechodząc do szczegółów Sąd I instancji zauważył, że o ile liczba nowych usług/produktów wprowadzonych w przedsiębiorstwie określona na 1 w pkt E2 wniosku – dodatkowe wskaźniki rezultatu, znajduje swoje uzasadnienie i wyjaśnienie pkt D10 i D7 (gdzie wyraźnie wskazuje się, że nowym produktem/usługą jest wynajem apartamentów dla alergików), podobnie jak liczba przedsiębiorstw wspartych w zakresie inwestycji wynika z pkt D10 (chodzi przecież niewątpliwie o przedsiębiorstwo skarżącego), to w treści wniosku nie ma jakiegokolwiek powiązania – w żadnym jego punkcie z Biznes Planem włącznie – z pozycją P.8.2.2 Liczba zakupionych środków trwałych w pkt E2 Główne wskaźniki realizacji celów projektu – główne wskaźniki produktu. Z punktu E1 określono planowany termin rozpoczęcia realizacji projektu na 1 października 2012 r., zaś termin zakończenia rzeczowej i finansowej realizacji projektu na 30 września 2013 r. W pkt E2 – główne wskaźniki produktu pod pozycją P.8.2.2 Liczba zakupionych środków trwałych beneficjent wpisał liczbę 11 w roku 2012, zaś liczbę 23 w pozostałych latach 2013–2016. Z treści wniosku nie można jednak dociec, jakie konkretnie środki mieszczą się w tych właśnie liczbach. W punkcie E4 – harmonogram rzeczowo-finansowy, w kategoriach wydatków ujęte zostały zarówno nieruchomości lokalowe jak i wyposażenie apartamentów. Tak też opisana została realizacja w pkt D10. Opis projektu. Z kolei w pkt 4-2 Biznes planu skarżący wskazał, że zakres inwestycji obejmuje zakup 11 apartamentów (co mogłoby tłumaczyć liczbę 11 w roku 2012) oraz wyposażenia do każdego z nich zgodnie z zestawieniem stanowiącym załącznik nr 17 wniosku, zawierającym w sumie 36 pozycji. Treść wniosku, także poprawionego po piśmie z 3 sierpnia 2012 r. nie wyjaśnia zatem, co beneficjent rozumie pod liczbą 23 środków trwałych, które zamierza zakupić w roku 2013, a następnie po tyle samo w kolejnych latach 2014-2016. Niewątpliwie nie ma w nim spójności pomiędzy treścią punktu D11 i E7 w zakresie, o jakim mowa wyżej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) przez brak oceny zarzutu skargi naruszenia przez Instytucję Zarządzającą zasady procedury odwoławczej określonej w § 5 pkt 3 Regulaminu konkursu zamkniętego nr. 1.1.5 z września 2011 r., oraz art. 153 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazań i ocen prawnych wyrażonych wcześniej w wyroku tego samego Sądu z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 103/12, przy czym oba uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, z zasądzeniem od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że obowiązujący w sprawie regulamin w § 4 przewiduje dwustopniowość oceny wniosku, począwszy od oceny formalnej (pkt I) do oceny merytoryczno-technicznej (pkt II), przy czym na etapie badania formalnego w przypadku braków istotnych następuje odrzucenie wniosku (§ 4 I pkt 5), zaś na etapie kolejnym staje się on projektem, lecz badany jest merytorycznie, co może oczywiście również skutkować jego ewentualnym odrzuceniem z innych przyczyn (§ 4 II pkt 9). Istotnym jest, że na I-szym etapie operuje się pojęciem wniosku, zaś na drugim, merytorycznym wniosek ten jest projektem. Na obu etapach oceny § 5 pkt 3 procedury odwoławczej ustanawia zasadę, iż w przypadku błędów formalnych pracownik instytucji zarządzającej sporządza pismo w którym "zawarte są wszystkie błędy formalne", nadto pod takim rygorem przestrzegania pełności dostrzeżonych braków, że "nie wymienione w ww. piśmie błędy nie mogą być podstawą negatywnej oceny projektu na dalszym etapie procedury odwoławczej (w przypadku przywrócenia projektu do oceny po rozstrzygnięciu protestu zarówno w ramach procedury przedsądowej jak i sądowej)". Pismo takie zostało sporządzone przez Zarządzającego [...] grudnia 2011 r. będące informacją, że wniosek skarżącego o dofinansowanie został odrzucony na etapie weryfikacji formalnej. Wskazanym brakiem był zapis w punkcie D10 gdzie jako opis projektu wskazano zakup apartamentów, podczas gdy "wydatki na budowę nowych budynków mieszkalnych nie są kwalifikowane" i objęte dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2007–2013. Innych braków formalnych decyzja powyższa z 16 grudnia 2011 r. nie zawierała. Złożony protest, a następnie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutkowała wyrokiem tegoż Sądu z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie sygn. akt II K SA/Ke 103/12. Sąd podzielił zarzuty skargi o bezzasadności oceny braków formalnych wniosku i stwierdził w sentencji, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś. Natomiast Sąd I instancji, pomimo że powołał się na art. 153 p.p.s.a., w uzasadnieniu zignorował poprzedni wyrok Sądu co do zakończenia procedury formalnej badania wniosku w związku z treścią § 5 regulaminu i konieczności odniesienia się przy ponownym rozpoznaniu do oceny projektu (a nie wniosku), a jego ocena prawna wniosku w zakresie projektowanych wydatków na środki trwałe jest niezgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Podkreślić należy w szczególności, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem strony skarżącej – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną oparła swoje zarzuty na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podnosząc naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak oceny zarzutu skargi wskazującego na naruszenie przez Instytucję Zarządzającą zasady procedury odwoławczej określonej w § 5 pkt 3 Regulaminu konkursu zamkniętego nr 1.1.5 z września 2011 r. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazującego na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie orzeczenie sądu administracyjnego, podkreślić należy, iż autor skargi kasacyjnej dostrzega uchybienie w tym zakresie w nieodniesieniu się Sądu I instancji do wszystkich zarzutów skargi. Zauważyć jednakże należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie Sądu I instancji tworzy bowiem logiczną całość rozumianą ten sposób, iż z wywodu wynika, jak konkretnie ocenił rozpatrywaną sprawę i jakimi przesłankami się w procesie tej oceny kierował. Inaczej mówiąc, nie jest konieczne, odnoszenie się przez sąd administracyjny do każdego ze sformułowanych w skardze zarzutów, jeżeli z treści uzasadnienia w sposób jasny wynika, jakie jest stanowisko w kwestiach istotnych w sprawie. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekał już w sprawie i dokonana przez instytucję zarządzającą ocena projektu skarżącego była przedmiotem kontroli tego Sądu w wyroku o sygnaturze II SA/Ke 103/12. Sąd zatem zbadał, czy przeprowadzając ponową ocenę zrealizował wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Sąd w tej sprawie. Zaznaczył przy tym, że kwestionując zgodność z prawem zaskarżonej wówczas informacji o odrzuceniu projektu na etapie weryfikacji formalnej Sąd wskazał, że przyczyną wyroku uwzględniającego skargę w sprawie II SA/Ke 103/12 było zakwestionowanie stanowiska instytucji zarządzającej, iż zgłoszony do dofinansowania projekt nie mieści się w zakresie Działania 1. Rozwój przedsiębiorczości RPO Województwa Ś. na lata 2007–2013. Wobec wskazania w powyższym zarzucie na naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. podkreślić należy, że jest to przepis wyznaczający zakres postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl tego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza kompetencje sądu albo zastosowanie środka nieprzewidzianego w ustawie. Zarzutu takiego jednak skarga kasacyjna nie stawia. Sąd I instancji ocenił, że wykonując wytyczne zawarte w wyroku II SA/Ke 103/12, instytucja zarządzająca prawidłowo przystąpiła do oceny formalnej wniosku, o jakiej mowa w § 4 Regulaminu konkursu zamkniętego nr 1.1.5 dla mikro i małych przedsiębiorstw Osi priorytetowej 1 – Rozwój przedsiębiorczości, Działanie 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw RPO Województwa Ś. na lata 2007–2013. W ramach tej oceny skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wskazanych szczegółowo w piśmie z 3 sierpnia 2012 r. Nieuzupełnienie tych braków, w postaci braku odniesienia celu projektu (pkt D11) do wskaźników realizacji celów projektu (pkt E2) spowodowało odrzucenie wniosku w trybie § 4 pkt 7 regulaminu. Drugi z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej został sformułowany jako naruszenie art. 153 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy wskazań i ocen prawnych wyrażonych wcześniej w wyroku z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 103/12 i uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu bowiem, jak już wyżej zaznaczono, w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. zakwestionowane zostało stanowisko instytucji zarządzającej, która uznała, że zgłoszony przez skarżącego projekt nie mieści się w zakresie Działania 1. Rozwój przedsiębiorczości RPO Województwa Ś. na lata 2007–2013 i Sąd I instancji nakazał przeprowadzenie oceny wniosku skarżącego we wskazanym zakresie. Związany tym stanowiskiem organ wystosował do skarżącego pismo, w którym przedstawił uchybienia formalne wniosku. Nieuzupełnienie tych braków skutkowało odrzuceniem wniosku. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.