I SA/Łd 1233/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r. sprawy ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2005r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] nr [...] określającą J.S. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wrzesień 2005 r. w wysokości 1.065 zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący od 2002 r. nabywał pojazdy mechaniczne na terytorium kraju, zaś od października 2004 r. również na terytorium państw członkowskich. W okresie od czerwca 2002 r. do lipca 2007 r. nabył 17 pojazdów, z których 14 sprzedał w okresie od stycznia 2003 r. do października 2007 r., natomiast kolejne 2 sprzedał w 2008 r., już w trakcie postępowania podatkowego. W trakcie postępowania podatnik wyjaśnił, że nabywając samochody realizował życiową pasję; dokonując kolejnych zakupów pragnął przetestować różne modele. Zaznaczył, że wszystkie samochody były używane, a sprzedawał jedynie te, które na skutek wad nie opłacało się naprawiać lub też mu się znudziły, a i w tym przypadku to on wybierał nabywcę, aby pojazd trafił w dobre ręce. Naczelnik Urzędu Skarbowego, oceniając tak ustalony stan faktyczny, przyjął, że skarżący prowadził działalność gospodarczą i występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), a od 1 maja 2004 r. – w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa VAT"). Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w lutym 2005 r. skarżący dokonał nabycia samochodu marki A., od firmy B., za cenę 150 Euro, który następnie sprzedał we wrześniu 2005 r. za kwotę 6.500 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenia Naczelnik Urzędu Skarbowego, decyzją z [...] określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w VAT za wrzesień 2005 r. w wysokości 1.065 zł. W wyniku złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że okoliczności sprawy świadczyły o tym, że czynności wykonane przez skarżącego nosiły znamiona działalności gospodarczej i jako takie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Działalność skarżącego była bowiem prowadzona w sposób ciągły i zorganizowany oraz nakierowana na osiągnięcie zysku. Pojęcia tego rodzaju występują zarówno w definicji "działalności gospodarczej" zamieszczonej w art. 15 ust. 2 ustawy VAT, jak i definicji znajdującej się w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"). Organ zaznaczył również, że w wyniku dokonywanych nabyć i dostaw pojazdów mechanicznych podatnik osiągnął zysk w kwocie około 230.000 zł. Wskazał również, że podnoszona przez skarżącego okoliczność wykorzystywania pojazdów na cele osobiste nie zmieniła ich charakteru, nadal bowiem były towarami handlowymi. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik strony złożył skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono: (1) błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy VAT polegającą na uznaniu, że elementem determinującym stwierdzenie, że dana osoba wykonuje działalność gospodarczą jest intencja osoby fizycznej dokonywania określonej czynności wielokrotnie i pominięcie pozostałych okoliczności wpływających na ocenę czy dana osoba wykonuje działalność gospodarczą dokonując określonej czynności, jakimi są w szczególności zamiar odsprzedaży istniejący już w dacie zakupu oraz okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej o podobnym charakterze w innej formie prawnej wskazująca, że nabywca rozróżnia przedmioty nabywane w związku z działalnością gospodarczą i do majątku osobistego z tą działalnością niezwiązanego; (2) błędne ustalenie, leżące u podstawy wydanej w niniejszej sprawie decyzji, a polegające na uznaniu, że sprzedaż samochodów, które skarżący nabywał, jako osoba fizyczna, w sposób niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, w okresie od 2004 r. do 2007 r. stanowiła działalność gospodarczą, a skarżący występował w ramach stosunku sprzedaży, jako podatnik VAT, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie takiego ustalenia, które sprzeczne jest w szczególności z wykazanym przez skarżącego w toku postępowania powodem, dla którego dokonywał on zakupu pojazdów, z którego nie wynika, iż dokonując zakupu pojazdów skarżący działał z istniejącym w momencie nabycia pojazdu zamiarem jego odsprzedaży; (3) ustalenie, w sposób zupełnie dowolny, że skarżący prowadził działalność związaną ze sprzedażą pojazdów w sposób zorganizowany w sytuacji, gdy skarżący swoimi działaniami związanymi z pieczą nad kupowanymi pojazdami i ich naprawą nie wykraczał poza normalny sposób korzystania z pojazdów i ich eksploatacji przez osobę fizyczną wykorzystującą pojazd w swoich sprawach osobistych; (4) oparcie rozstrzygnięcia – w zakresie ustalenia, że skarżącego uznać należy (w związku z transakcjami objętymi decyzją) za osobę prowadzącą działalność gospodarczą – wyłącznie na kryterium wielokrotności i częstotliwości dokonywania przez niego zakupów i sprzedaży pojazdów, przy całkowitym pominięciu wykazywanego przez skarżącego w toku postępowania zamiaru, jakim nie była chęć osiągnięcia zysku, a chęć zmiany pojazdu w związku z realizacją pasji; (5) pominięcie przy dokonywaniu analizy stanu faktycznego sprawy, znanej organowi i wskazywanej w uzasadnieniu decyzji informacji, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, w ramach której dokonywał zakupów i sprzedaży pojazdów, oraz nieuwzględnienie tej okoliczności, przy ocenie czy zakup przez skarżącego pojazdów we własnym imieniu, jako osoby fizycznej, uznać należy za działalność gospodarczą, w sytuacji, gdy fakt ten jednoznacznie wskazuje, że skarżący rozdzielał zakupy pojazdów, które związane były z zamiarem odsprzedaży pojazdów i chęcią uzyskania zysku, od zakupów o charakterze prywatnym i hobbystycznym, nienakierowanych na odsprzedaż w momencie zakupu; (6) nieuwzględnienie, przy wydawaniu decyzji, że dla uznania, w przypadku dokonywania zakupu ruchomości i następnie ich odsprzedaży, mamy do czynienia z czynnością, którą należy uznać za "handel", a w konsekwencji za czynność podjętą w ramach działalności gospodarczej, koniecznym jest stwierdzenie, iż podmiot dokonujący zakupu przedmiotu, musi działać w sposób zorganizowany w celu dalszej odsprzedaży, która to okoliczność jest czym innym niż ewentualne liczenie się przez nabywcę, z koniecznością odsprzedaży pojazdu, w sytuacji jego wadliwości lub z uwagi na inne okoliczności; (7) zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie ustalenia rzeczywistego wykorzystania i przeznaczenia pojazdów skarżącego i uznanie – bez poparcia w materiale dowodowym – że skarżący nie przeznaczył przedmiotowych pojazdów na cele prywatne, co skutkowało błędnym uznaniem, że dokonując transakcji, których przedmiotem były pojazdy prowadził działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 99/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie sądu, co najmniej przedwczesne było ustalenie organów, zgodnie z którym sprzedaż wszystkich samochodów, które skarżący nabywał w analizowanym okresie stanowiła niezarejestrowaną działalność gospodarczą, a skarżący występował w ramach stosunku sprzedaży jako podatnik VAT. Zdaniem sądu, przeprowadzone postępowanie dowodowe dotknięte było wadą polegającą na braku jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia, czy skarżący oprócz pojazdów, które sprzedał posiadał również samochody, których używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych. Za dalece niewystarczające uznano stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym, skoro dokonywane przez podatnika nabycia i dostawy pojazdów mechanicznych realizowane były w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to pojazdy te stanowiły towar handlowy, nie zaś element majątku osobistego strony, który służyć miał zaspokajaniu jej potrzeb. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z organem, że okoliczność wykorzystywania pojazdu na cele osobiste pozostawała bez wpływu na jego charakter. W konsekwencji sąd zobowiązał organ podatkowy do zbadania, czy oprócz samochodów, które zostały przez stronę skarżącą sprzedane, podatnik posiadał również inne pojazdy, których używał do celów prywatnych. Zdaniem sądu nie bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostawał także fakt, że skarżący równolegle prowadził działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, w ramach której dokonywał zakupów i sprzedaży pojazdów. W ocenie sądu szczegółowej analizy wymagało porównanie skali sprzedaży pojazdów przez spółkę i skarżącego osobiście. Większa ilość pojazdów sprzedanych przez skarżącego poza spółką mogłaby świadczyć o chęci uniknięcia obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług i stanowić jedną z przesłanek uznania spornych transakcji za dokonywane w ramach prowadzenia niezarejestrowanej działalności gospodarczej. Wyrokiem z 27 czerwca 2012 r. I FSK 1339/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu NSA podniósł między innymi, że w okolicznościach sprawy nakazanie przez sąd pierwszej instancji, by organy podatkowe dokonały dodatkowych ustaleń, prowadziłyby w istocie do tworzenia nowego stanu faktycznego, co pozostawałoby w sprzeczności z dotychczasowymi wyjaśnieniami samego podatnika, który przyznał, że wszystkie zakupione samochody były używane do celów osobistych oraz, że zawsze miał wcześniej osobę chętną na zakup samochodu. NSA zauważył również, że sąd pierwszej instancji nie wskazał jakimi kryteriami powinny posłużyć się organy podatkowe w celu ustalenia podziału na samochody używane wyłącznie dla celów osobistych i samochody używane w celach niezgłoszonej działalności gospodarczej. Brak wskazania kryteriów, przy pomocy których można było wychwycić samochody używane wyłącznie do celów osobistych, czyniło wytyczne sądu pierwszej instancji niewykonalnymi. Sąd drugiej instancji za zasadne uznał również zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem NSA samo stwierdzenie w decyzji WSA, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia owych zasad, bez wytknięcia konkretnych błędów w przeprowadzonym postępowaniu, nie było wystarczające. Sąd pierwszej instancji nie wykazał na czym dokładnie polegało wadliwe działanie organów podatkowych. Ponadto sąd pierwszej instancji nie ocenił tego istotnego faktu, że w okresie od 2 stycznia 1998 r. do 15 listopada 2001 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży pojazdów mechanicznych oraz obsługi i napraw pojazdów mechanicznych. W tym zakresie zarejestrowany był jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Ponadto od 13 września 1996 r. prowadził działalność gospodarczą jako wspólnik w spółce cywilnej, zajmującej się handlem nowymi i używanymi częściami samochodowymi. Profesjonalnie zorganizowany charakter sprzedaży aut poprzedzony był przywróceniem ich do stanu używalności. W ocenie sądu odwoławczego z faktów tych wynikało, że skarżący był podatnikiem podatku od towarów i usług, a jego działalność należało opodatkować tym podatkiem. Skarżący w toku postępowania nie obalił tego wniosku, a wszelkie podnoszone przez niego polemiczne zarzuty zostały skutecznie podważone przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego. W szczególności, organy podatkowe wskazały na konkretne i istotne okoliczności potwierdzające tezę, że sporne transakcje stanowiły działalność handlową. Wobec takich ustaleń nie można było przypisać organom podatkowym działania sprzecznego z zasadami logiki i życiowego doświadczenia przy ocenie ustalonych faktów. W rozpatrywanej sprawie, patrząc przez pryzmat doświadczenia życiowego, zarówno ilość zakupionych samochodów, jak i częstotliwość ich sprzedaży, nie wskazywały na zaspokajanie potrzeb własnych skarżącego. W tej sytuacji nakaz ustalenia, które pojazdy były wykorzystywane wyłącznie w celach osobistych, prowadziłby do sytuacji, w której podatnik mógłby dowolnie traktować zakup i sprzedaż samochodów bądź jako realizację osobistej pasji, bądź jako działalność gospodarczą. NSA podzielił również dokonaną przez organy podatkowe interpretację przepisów prawa materialnego oraz sposób ich zastosowania w sprawie. Organy podatkowe trafnie zatem uznały, że sprzedaż samochodów przez skarżącego stanowiła działalność gospodarczą, a skarżący występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT. Subiektywna ocena podatnika, że wykonywane przez niego czynności były realizacją pasji życiowej, nie znalazła, zdaniem sądu, potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej "P.p.s.a.", Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Sąd ten może odstąpić od wykładni prawa zawartej w orzeczeniu NSA jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie będą miały zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA (por. wyrok SN z 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSN 1999, nr 15, poz. 486) lub gdy po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Jednakże wyjątek ten nie dotyczy rozpoznawanej sprawy, w której wiąże wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. I FSK 1339/11. W myśl art. 15 ust. 1 podatnikami są m. in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zgodnie z art. 15 ust. 2 zd. 1 działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (...) również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy wynika, że pojazdy zakupione przez skarżącego były przez niego naprawiane, a następnie odsprzedawane z zyskiem, zaś wielokrotność transakcji towarami tego samego rodzaju oraz porównanie cen zakupu i sprzedaży pozwalała na stwierdzenie, że czynności te wypełniały znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Okolicznością bezsporną było, że podatnik prowadził zarejestrowaną działalność gospodarczą w ramach spółki jawnej, polegającej na handlu samochodami, posiadając niezbędną wiedzę i zaplecze techniczne. Wobec podatnika organy wydały decyzje dotyczące podatku VAT za okres od roku 2004 do roku 2008 i ustalono, że łącznie w tym okresie podatnik nabył kilkanaście pojazdów, które były sprzedawane z zyskiem. Z wyjaśnień złożonych przez samego podatnika wynikało, że żadnego z nabytych pojazdów nie zaliczył wyłącznie do kategorii samochodu używanego na potrzeby wyłącznie osobiste. Zeznał, że wszystkie zakupione samochody były używane do celów osobistych. W okresie od 2 stycznia 1998 r. do 15 listopada 2001 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą na własne nazwisko w zakresie sprzedaży pojazdów mechanicznych oraz obsługi i napraw pojazdów mechanicznych. W tym zakresie zarejestrowany był jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (od 2 lutego1998 do 1 grudnia 2001 r.). Natomiast od 13 września1996 r. do chwili obecnej prowadzi również działalność gospodarczą jako wspólnik w spółce cywilnej zajmującej się handlem nowymi i używanymi częściami samochodowymi. Już z tego faktu wynika, że nabycie, a następnie odsprzedaż konkretnych pojazdów miała miejsce i w czasie po wyrejestrowaniu własnej działalności gospodarczej prowadzonej w tym samym zakresie, świadczy że powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług i działalność ta powinna być opodatkowana tym podatkiem. W toku postępowania podatkowego skarżący nie obalił tego twierdzenia, a wszelkie podnoszone przez niego polemiczne zarzuty zostały skutecznie podważone przez organy podatkowe. Organy wskazały na konkretne i istotne okoliczności potwierdzające tezę, że sporne transakcje stanowiły działalność handlową. Profesjonalnie zorganizowany charakter sprzedaży aut, poprzedzony był przywróceniem ich do stanu używalności. Wobec takich ustaleń nie można przypisać organom podatkowym działania sprzecznego z zasadami logiki i życiowego doświadczenia przy ocenie ustalonych faktów. W rozpatrywanej sprawie, patrząc przez pryzmat doświadczenia życiowego, zarówno ilość zakupionych samochodów jak i częstotliwość ich sprzedaży, nie wskazuje na zaspokajanie potrzeb własnych skarżącego. Trafnie zatem organy podatkowe zastosowały przepis art. 15 ust. 2 ustawy VAT oraz dokonały jego prawidłowej wykładni. W niniejszej sprawie nie było koniecznym ustalenie, czy podatnik oprócz pojazdów, które sprzedał poza prowadzoną działalnością gospodarczą, posiadał również inne samochody, których używał jako osoba fizyczna do celów prywatnych. Dla przyjęcia, że podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT wystarczające jest ustalenie, że działanie polegające na kupnie samochodów używanych, ich naprawa oraz sprzedaż z zyskiem pozwala na stwierdzenie, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Słusznie zostało uznane, że prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej nie wyłącza możliwości prowadzenia takiej działalności w jakiejkolwiek innej formie organizacyjnej np. osoby fizycznej, tak jak zresztą działo się w przypadku skarżącego już wcześniej. Dokonywanie sprzedaży pojazdów przez skarżącego w ramach spółki cywilnej, której jest wspólnikiem, nie oznacza, że nie może on dokonywać sprzedaży na własne nazwisko, a okoliczności sprawy dowodzą, że w tym przypadku tak właśnie było. Z brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy VAT jednoznacznie wynika, że elementem istotnym dla ustalenia, czy czynność podlega opodatkowaniu i osoba działa w charakterze podatnika, jest ustalenie zamiaru, w którym działa podatnik. Postępowanie przeprowadzone przez organy podatkowe w sposób jednoznaczny pozwalało stwierdzić, że zamiarem skarżącego nie był zakup samochodów w celu zaspokojenia wyłącznie celów osobistych, a ich naprawa przeprowadzona była celem zwiększenia ich wartości rynkowej i miała powodować sprzedaż z zyskiem. Nie można też w tej sprawie pominąć przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy VAT i okoliczności, że podatnik prowadził spółkę jawną, której przedmiotem działalności był handel używanymi samochodami. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że sprzedaż samochodów przez skarżącego stanowiła działalność gospodarczą, zaś skarżący występował w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy VAT. Świadczą o tym czynności zakupu i sprzedaży na własny rachunek, których skarżący dokonywał w sposób częstotliwy (ilość sprzedanych pojazdów) oraz zorganizowany, gdyż posiadał stosowne urządzenia do naprawy oraz odpowiednie warunki lokalowe i parkingowe, a z racji prowadzonej działalności w ramach spółki cywilnej posiadał również wiedzą o potencjalnych nabywcach. W okresie od czerwca 2002 do lipca 2007 r. skarżący posiadał od 2 do 6 pojazdów w jednym czasie, a sprzedając jeden nabywał następne. Zatem subiektywna ocena skarżącego, że wykonywane przez niego czynności są realizacją pasji życiowej, nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy podatkowe po obiektywnym dokonaniu oceny działalności skarżącego trafnie uznały zatem, że skarżący dokonywał sprzedaży samochodów działając w charakterze podatnika podatku od towarów usług. Reasumując należy stwierdzić, że w omawianej sprawie organy nie naruszyły art. 15 ust. 2 ustawy VAT. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i zastosowania prawa materialnego, gdyż wszystkie istotne okoliczności z punktu widzenia przesłanek określonych w tym przepisie, zostały w sposób wystarczający udowodnione i uzasadnione. Z powyższych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. P.Pij. ----------------------- 1