I SA/Ke 547/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] r. ; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [..] 2012 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] 2012 r. nr [...], pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek R. S. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodów (dochodów) akcjonariusza spółki komandytowo-akcyjnej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano na przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, zgodnie z którym wnioskodawca będący osobą fizyczną będzie posiadał akcje spółek komandytowo-akcyjnych (dalej "SKA"). Akcjonariusz będzie posiadać akcje imienne oraz na okaziciela. Jako akcjonariusz SKA wnioskodawca będzie miał udział w zyskach, które otrzyma faktycznie na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o wypłacie dywidendy. SKA będzie osiągała zyski ze sprzedaży rzeczy, praw majątkowych oraz świadczenia usług, a także zaistnieją wszelkie inne zdarzenia gospodarcze skutkujące powiększeniem majątku SKA i osiągnięciem przez nią zysków. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1. Czy dochód z udziału w zysku SKA, otrzymany jako dywidenda przez wnioskodawcę z SKA stanowi przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361) dalej u.p.d.o.f., a tym samym, w zależności od wyboru akcjonariusza, czy taki dochód w postaci faktycznie otrzymanej dywidendy może być opodatkowany na zasadach określonych w art. 30c u.p.d.o.f.? 2. Czy w związku z posiadaniem przez wnioskodawcę statusu akcjonariusza w SKA, przychód po jego stronie nie powstanie w dniu sprzedaży przez SKA rzeczy oraz wyświadczenia usług oraz w dniu zaistnienia wszelkich innych zdarzeń skutkujących powiększeniem majątku SKA i osiągnięciem przez nią zysków, gdyż przychód ten powstanie zgodnie z art. 11 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. wyłącznie w dacie faktycznego otrzymania dywidendy? 3. Czy w związku z tym zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie art. 44 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., wnioskodawca nie będzie zobowiązany zapłacić za miesiące, w których SKA sprzeda rzeczy, prawa majątkowe oraz wyświadczy usługi oraz miesiące zaistnienia wszelkich innych zdarzeń skutkujących powiększeniem majątku SKA i osiągnięciem przez nią zysków, gdyż przychód powstaje wyłącznie w dacie faktycznego otrzymania dywidendy? 4. Co stanowi podstawę opodatkowania (przychody minus koszty uzyskania przychodu) dla faktycznie otrzymanych dochodów akcjonariusza z SKA, tj. czy dochodem w rozumieniu art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f. jest faktycznie otrzymana dywidenda z SKA? Uznając, że wniosek R. S. nie spełnia wymogów, o których mowa wart. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie dotyczyło doprecyzowania zdarzenia przyszłego przez wskazanie zdarzeń gospodarczych skutkujących powiększeniem majątku SKA i osiągnięciem przez nią zysków oraz doprecyzowanie w tej części własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego zdarzenia prawnego, w oparciu o przepisy prawa podatkowego. Odpowiadając na wezwanie wnioskodawca wskazał, że w zakresie przedmiotu działalności gospodarczej, prowadzonej przez SKA, będzie się ona koncentrowała wokół sprzedaży rzeczy, praw majątkowych oraz świadczenia usług i nie jest możliwe szczegółowe i wyczerpujące wskazanie przedmiotu działalności SKA w momencie składania wniosku o wydanie interpretacji, z uwagi na dynamiczną i zmieniającą się sytuację rynkową w jakiej może funkcjonować SKA w przyszłości. Ponadto wnioskodawca odwołał się do treści art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. ponownie podkreślając, że nie jest możliwe wyczerpujące wskazanie przyszłych zdarzeń gospodarczych skutkujących powiększeniem majątku SKA i osiągnięciem przez nią zysków w momencie składania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem wnioskodawcy, wezwanie przez organ do doprecyzowania opisanego we wniosku stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych nie ma żadnego uzasadnienia, gdyż przedmiot działalności SKA, typy transakcji przez nią dokonywanych, rodzaje towarów, usług czy praw majątkowych bądź innych zdarzeń gospodarczych zachodzących na poziomie SKA, nie mają najmniejszego znaczenia podatkowego dla wnioskodawcy. Jedynym zdarzeniem, które ma skutek podatkowy jest powzięcie uchwały o wypłacie dla niego dywidendy oraz kwota dywidendy faktycznie przez niego otrzymana. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca wskazał na interpretacje ogólną Ministra Finansów z dnia 11 maja 2012 r. (nr DD5/033/1/12/KSM/DD-125) oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 16 stycznia 2012 r. (sygn. akt II FSP 1/11) Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. Minister Finansów uznając, że wnioskodawca nie uzupełnił wszystkich braków w terminie pozostawił przedmiotowy wniosek R. S. bez rozpatrzenia. Utrzymując w mocy ww. postanowienie, wydane w pierwszej instancji, Minister Finansów wskazał, że stosownie do postanowień art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) dalej zwana "Ordynacja podatkowa", składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest, między innymi, do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ustawodawca nie podaje definicji "stan faktyczny", "zdarzenie przyszłe". W potocznym znaczeniu zdarzenie przyszłe powinno stanowić określoną przyszłą sytuację faktyczną dotyczącą wnioskodawcy, doprowadzenie do której jest przez niego rozważane, bądź też której zaistnienie jest niezależne od jego woli, ale która może zajść z istotnym stopniem prawdopodobieństwa. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem ich rozstrzygnięć nie może być ocena abstrakcyjnych, hipotetycznych sytuacji. Zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest więc wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy zaprezentowanego we wniosku. W przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe konieczne jest zamieszczenie w interpretacji jej uzasadnienia prawnego. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości została we wniosku wyczerpująco przedstawiona i jest uregulowana przepisami prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 tej ustawy pozostawia się bez rozpatrzenia. W myśl art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, na podstawie art. 14 h tej ustawy, mającego odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zdaniem Ministra Finansów w przedmiotowej sprawie wnioskodawca jednoznacznie i precyzyjnie nie wskazał zdarzeń gospodarczych skutkujących powiększeniem majątku spółki komandytowo-akcyjnej i osiągnięciem przez nią zysków, a tym samym nie doprecyzował własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego zdarzenia przyszłego w oparciu o przepisy prawa podatkowego. Niewypełnienie przez stronę powyższych obowiązków skutkowało brakiem możliwości merytorycznego ustosunkowania się do postawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytań, co stanowiło podstawę do pozostawienia ww. wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Na powyższe postanowienie Ministra Finansów R. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucając naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, tj.: 1. art. 14a poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy w analogicznym stanie faktycznym i przy analogicznej argumentacji prawnej Minister Finansów wydał już co najmniej trzy interpretacje indywidualne prawa podatkowego, a w konsekwencji - rażący brak dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego; 2. art. 14b § 1 oraz art. 14b § 3, poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej, pomimo że wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez wnioskodawcę; 3. art. 14b § 5 poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej bez spełnienia przesłanek przewidzianych w tym przepisie, tj. gdy w sprawie nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa, postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej a ponadto, gdy w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej; 4. art. 14b § 6 w związku z § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770., dalej "rozporządzenie"), poprzez wydanie przez dyrektora postanowienia, w sytuacji, gdy rozporządzenie przewiduje upoważnienie jedynie do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, interpretacji indywidualnych, a nie postanowień o odmowie wszczęcia postępowania lub rozpatrywania zażaleń na to postanowienie, które powinny być wydane przez Ministra Finansów i w konsekwencji naruszenie także, 5. art. 120 w zw. z art. 14h poprzez przekroczenie swojego zakresu kompetencji przy wydawaniu postanowienia i działanie poza granicą wyznaczoną przez przepisy prawa oraz 6. art. 120 w zw. z art. 14d poprzez nieuzasadnione wydanie postanowienia dotkniętego wadą nieważności i w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie interpretacji milczącej aprobującej stanowisko wnioskodawcy, 7. art. 121 w zw. z art. 14h poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, że jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Ministra Finansów w indywidualnych sprawach innych podatników; 8. art. 125 w zw. z art. 14h poprzez naruszenie zasady szybkości działania, związane z niewydaniem interpretacji, podczas, gdy w analogicznym stanie faktycznym analogiczne sprawy były już rozpatrywane przez Ministra Finansów, a interpretacje w tych sprawach wydawane. W związku z ww. zarzutami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...]2011 r. z powodu naruszenia przez dyrektora przepisów o właściwości, a w konsekwencji wydanie postanowienia bez podstawy prawnej oraz stwierdzenie, że w związku z powyższym została wydana interpretacja milcząca, aprobująca stanowisko wnioskodawcy, względnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c ustawy p.p.s.a. o uchylenie postanowienia w całości w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący powołał się na interpretacje indywidualne, wydane przez Ministra Finansów w analogicznych sprawach, przy takich samych wnioskach o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Zdaniem skarżącego odpowiadając na żądanie organu doprecyzował opis zdarzenia na ile było to możliwe, uwzględniając fakt, że przedstawione zdarzenie jest zdarzeniem przyszłym, z tym, że doprecyzowanie nie było potrzebne, bowiem nie wpływało na ocenę prawną opisanego zdarzenia. Skarżący wyraził pogląd, że organem właściwym do wydawania interpretacji, zgodnie ze wskazaniem zawartym w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest minister właściwy ds. finansów publicznych, który w ramach delegacji kompetencji zawartej w art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej upoważnił dyrektorów izb skarbowych do "wydawania interpretacji indywidualnych". Sformułowaniem tym posługują się zarówno przepisy Ordynacji podatkowej jak i rozporządzenia. Nie zawierają one w szczególności delegacji kompetencji do rozpatrywania zażaleń na postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej. Przepisy te nie zawierają nawet kompetencji do odmowy wydania interpretacji. W konsekwencji organem właściwym do wydawania tego rodzaju orzeczeń jest osobiście Minister Finansów, a nie dyrektorzy izb skarbowych. Rozpatrzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji prowadzi do nieważności postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentacje wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jak wskazuje treść art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne w ramach sprawowanej kontroli działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie z jej zarzutów Sąd uznał za uzasadnione. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów sformułowanych w pkt 4-6 skargi, a dotyczących naruszenia przepisów art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art.14 d i 14 h tej ustawy, przez wydanie zaskarżonego postanowienia przez organ do tego nieuprawniony, co skutkuje jego nieważnością a w konsekwencji wydaniem interpretacji milczącej, aprobującej stanowisko podatnika. Zarzuty powyższe są bezzasadne. Zgodnie z art.14b § 1 Ordynacji podatkowej, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W świetle § 6 tego artykułu Minister właściwy do spraw finansów publicznych w celu zapewnienia jednolitości wydawanych wiążących interpretacji i usprawnienia obsługi wnioskodawców może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów. Rozporządzeniem Minister Finansów upoważnił wskazane organy do wydawanie interpretacji indywidualnych w zakresie interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Na podstawie § 5a rozporządzenia upoważnienie takie otrzymał Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi dla mieszkańców, m.in. województwa świętokrzyskiego. Ustawodawca, a następnie Minister Finansów, w powyżej powołanych przepisach, wskazał, że wymienione organy upoważnione są "do wydawania interpretacji indywidualnych". Interpretując powyższe sformułowanie należy uznać, że wymienieni w rozporządzeniu dyrektorzy izb skarbowych, zostali upoważnieni do procedowania i rozstrzygania w sprawach interpretacji indywidualnych. A zatem organy te, działając w imieniu Ministra Finansów upoważnione są, nie tylko do końcowego rozstrzygnięcia w sprawie interpretacji indywidualnej, ale do podejmowania wszelkich działań i rozstrzygnięć zainicjowanych złożeniem wniosku o jej wydanie. Takim rozstrzygnięciem jest postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, gdy nie spełnia on wymogów określonych w art.14b § 3 Ordynacji podatkowej. Nie sposób, tym samym uznać, że racjonalny ustawodawca, używając sformułowania "do wydawania interpretacji indywidualnych" zakres upoważnienia ograniczył jedynie do merytorycznej oceny stanowiska wnioskodawcy w zakresie dokonanej oceny prawnej na tle przedstawionego stanu faktycznego. Doszłoby bowiem do sytuacji, w której organ upoważniony do merytorycznej oceny stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie byłby właściwy do oceny, czy sam wniosek spełnia wymogi określone Ordynacją podatkową i w przypadku jego braków do wydania stosowanego postanowienia. W tym zakresie w doktrynie podkreśla się, że postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia wydają organy uprawnione do wydawania interpretacji indywidualnej, tzn. Minister Finansów (art. 14b § 1) i stosownie do swojej właściwości wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa (art. 14j). Organy upoważnione przez Ministra Finansów do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu (art. 14b § 6) wydają postanowienia także w imieniu Ministra Finansów, nie zaś w imieniu własnym (Komentarz do art.14 g Ordynacji podatkowej, Cezary Kosikowski, Lex 2011). W związku z powyższym Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi jest organem upoważnionym do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 14g § 3 Ordynacji podatkowej, w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Do postanowienia stosuje się więc odpowiednio przepisy dotyczące postanowień (dział IV rozdział 14) i zażaleń (rozdział 16). A zatem w sprawie znajduje zastosowanie art. 239 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W szczególności ma więc zastosowanie art. 221 Ordynacji podatkowej stanowiący, że w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Za niezasadne należało zatem uznać zarzuty skargi, że Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi, nie był organem właściwym do wydania zaskarżonego postanowienia zaś zaskarżone postanowienie dotknięte jest wadą nieważności. Tym samym niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 14d Ordynacji podatkowej. Wskazany w tym przepisie termin dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku strony. W sytuacji, gdy właściwy organ wydał postanowienie pozostawiające wniosek podatnika bez rozpatrzenia przed upływem terminu określonego w art. 14 d Ordynacji podatkowej, nie można uznać, że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie, jak stanowi art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Ten rodzaj interpretacji jest bowiem efektem milczenia organu zobowiązanego do jej wydania, a w omawianym przypadku organ nie był milczący. Za trafny należało uznać zarzut skarżącego, że doszło do naruszenia art.14b § 3 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakłada na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oraz oceny prawnej tego zdarzenia. Podkreślić należy, że przez spełnienie opisanych prawem warunków wniosku należy rozumieć sytuację, gdy przedstawiony stan faktyczny pozwala na prawnopodatkową ocenę stanu faktycznego. Wezwanie o uzupełnienie stanu faktycznego stosownie do 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej winno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego dla jego oceny z punku widzenia budzących wątpliwości przepisów podatkowych. Przedstawiony przez skarżącego stan faktyczny jak i stanowisko w sprawie dotyczyło opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów akcjonariusza spółki komandytowo- akcyjnej. Podatnik zaprezentował stanowisko, że opodatkowaniu podlega przychód z tytułu otrzymania dywidendy w dacie jej faktycznego otrzymania przez akcjonariusza, nie powstanie natomiast przychód po jego stronie w dniu sprzedaży przez SKA rzeczy, praw majątkowych oraz wyświadczenia usług ani też w dniu zaistnienia wszelkich innych zdarzeń skutkujących powiększeniem majątku SKA i osiągnięciem przez nią zysków. Organ wezwał podatnika do doprecyzowania zdarzenia przyszłego o wskazanie zdarzeń gospodarczych skutkujących powiększeniem majątku SKA i osiągnięciem zysków oraz doprecyzowanie w tej części stanowiska w sprawie oceny zaistniałego zdarzenia przyszłego. Podatnik odpowiadając na wezwanie podtrzymał opis zdarzenia przedstawiony we wniosku, wskazując, że działalność SKA będzie koncentrowała się wokół sprzedaży rzeczy, praw majątkowych, świadczenia usług, ponadto na etapie planowania działań będzie zainteresowany nabywaniem akcji spółek komandytowo-akcyjnych, które będą osiągały przychody z najmu nieruchomości oraz ze sprzedaży nieruchomości , jak również zajmowały się produkcją wyrobów z drewna, korka, słomy i materiałów używanych do wyplatania, produkcją metalowych elementów konstrukcyjnych, zamków, zawiasów. Podatnik zastrzegł, że nie jest możliwe szczegółowe i wyczerpujące przedstawienie przedmiotu działalności SKA, z uwagi na dynamiczną, zmieniającą się sytuację rynkową, wyjaśniając jednocześnie, że przedmiotem przychodu SKA mogą być zdarzenia wymienione w art. 14 ust 2 u.p.d.o.f. Przywołując interpretację ogólną Ministra Finansów z 11 maja 2012 r. podtrzymał stanowisko, że rodzaj prowadzonej działalności przez SKA nie może mieć wpływu ani na moment powstania przychodów wnioskodawcy ani podstawę opodatkowania bowiem akcjonariusz uzyskuje przychody z tytułu uczestnictwa w zysku SKA w postaci dywidendy. Sąd stwierdził, że w tej sytuacji nieuzasadnione było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. Po pierwsze tak z zaskarżonego postanowienia jak i poprzedzającego postanowienia organu nie wynika, z jakich przyczyn organ uznał, że podane przez podatnika okoliczności nie stanowią uzupełnienia wniosku. Organ pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia wskazał jedynie, że podatnik w sposób jednoznaczny i precyzyjny nie przedstawił zdarzeń gospodarczych skutkujących powiększeniem majątku spółki komandytowo akcyjnej i osiągnięciem przez nią zysków. Przepis art. 14 b § 2 Ordynacji podatkowej pozwala podatnikowi na sformułowanie wniosku dotyczącego zdarzenia przyszłego czyli zdarzenia, warunkowego, hipotetycznego, które może się zdarzyć. Skarżący, w związku z powyższym przedstawiając planowane zdarzenia gospodarcze zastrzegł, że nie może określić ich w sposób wyczerpujący, wskazując na przewidziane art. 14 ust 2 u.p.d.o.f. zdarzenia gospodarcze, których uczestnikiem może być spółka komandytowo akcyjna. Fakt, że wnioskodawca wskazał na liczne, wymienione w tym przepisie, zdarzenia nie dyskwalifikuje wniosku, skoro wszystkie są przez niego rozważane. Organ nie wyjaśnił, brak jakiego elementu stanu faktycznego uniemożliwia mu dokonanie oceny stanowiska skarżącego. Zdaniem Sądu wydając postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o interpretacje indywidualną organ powinien dokładnie wskazać okoliczności, które budzą jego wątpliwości i uniemożliwiają wydanie interpretacji. Tak bowiem jak w postępowaniu interpretacyjnym z jednej strony można domagać się wyczerpującego przedstawienia stanowiska od wnioskodawcy tak z drugiej strony należy oczekiwać od organu rzeczowego stanowiska w zakresie podlegających uzupełnieniu braków wniosku o interpretację (por. wyrok WSA z 18 listopada 2011 r. III SA/Wa 1022/11 lex 1154373). Jak wskazano na wstępie wniosek o uzupełnienie stanu faktycznego winien zmierzać do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego dla jego oceny z punktu widzenia budzących wątpliwości przepisów podatkowych. Istotne jest, że odpowiadając na przedmiotowe wezwanie o doprecyzowanie zdarzenia przyszłego podatnik powołał się na interpretacje ogólną Ministra Finansów wydaną 11 maja 2012 r. Minister Finansów powołując się na uchwałę NSA z 16 stycznia 2012 r. sygn. II FSP 1/11 oraz wyroki WSA jako utrwalony uznał pogląd, że uzyskiwanie przez spółkę komandytowo-akcyjną przychodów oraz ponoszenie przez taką spółkę kosztów uzyskania przychodów nie rodzi – po stronie akcjonariusza spółki obowiązku wykazywania tych przychodów i kosztów, w proporcji do posiadanego w tej spółce zysku. Przepis art. 14 a § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie określa, że celem interpretacji ogólnych jest dążenie do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe i organy kontroli skarbowej. Dokonywanie interpretacji powinno kształtować prawidłową wykładnię prawa podatkowego i ujednolicać w tym zakresie praktykę stosowania prawa przez organy podatkowe. Wobec powyższego dokonując oceny zupełności przedstawionego przez podatnika, tak we wniosku jak i w odpowiedzi na wezwanie organu, zdarzenia przyszłego organ nie mógł nie rozważyć interpretacji ogólnej Ministra Finansów opublikowanej w Dzienniku Urzędowym 18 maja 2012 r. w zakresie niezbędności dla merytorycznego rozpoznania wniosku o interpretacje indywidualną. Organ wydając zaskarżone postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia winien w uzasadnieniu szczegółowo wskazać na znaczenie okoliczności objętej żądaniem uzupełnienia. Chodzi tu o okoliczności uniemożliwiające organowi wydanie interpretacji indywidualnej, a więc dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy. Zaskarżone postanowienie takich wymogów nie spełnia. Ponadto, wobec treści przywołanej przez podatnika uchwały NSA z z 16 stycznia 2012 r. sygn. II FSP 1/11 oraz interpretacji ogólnej należało uznać, że kwestia stanowiąca przedmiot wątpliwości organu nie jest niezbędna dla oceny stanowiska podatnika. Organ winien zatem dokonać merytorycznej oceny stanowiska wnioskodawcy. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że postanowienie odmawiające wydania interpretacji z uwagi na niekompletność wniosku zostało wydane z naruszeniem art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14 b § 3. Sąd podzielił też zarzuty skargi, że odmowa wydania interpretacji w przedmiotowej sprawie narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, o której mowa w art. 121 § 1 w związku z art. 14 h Ordynacji podatkowej. Skarżący w zażaleniu powołał się na treść interpretacji wydanych przez Ministra Finansów na wniosek pozostałych akcjonariuszy SKA podnosząc, że w przedstawionych analogicznych zdarzeniach przyszłych podatnicy otrzymali merytoryczne odpowiedzi na zapytania zawarte we wnioskach. Organ wydając rozstrzygnięcie formalne, zamykające drogę do wydania interpretacji indywidualnej, nie odniósł się do podnoszonej okoliczności, czym naruszył zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych. Wymaga bowiem wyjaśnienia, że jeżeli w identycznych sytuacjach faktycznych i prawnych organ odmiennie ocenia wnioski, tj. jeden za pozwalający na wydanie interpretacji, drugi natomiast za uniemożliwiający jej wydanie, to takie działanie stanowi naruszenie omawianej zasady, którą minister winien był realizować. Podatnik ma prawo oczekiwać przewidywalności działania organów podatkowych zwłaszcza, gdy chodzi o formalne rozstrzygnięcie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej. Organ bez zbędnej zwłoki zapoznał się z wnioskiem zainteresowanego, a uznając, że wniosek dotknięty jest brakiem - wezwał go do uzupełnienia wniosku, a następnie wydał postanowienie w trybie art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej. Odmowa merytorycznego rozpoznania wniosku o interpretację poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia to działanie organu oparte na przepisach Ordynacji podatkowej. Późniejsze zakwestionowanie tych działań przez Sąd, w okolicznościach sprawy, nie może uzasadniać zarzutu wydłużania postępowania. W dalszym toku postępowania organ winien wydać w trybie 14c Ordynacji podatkowej merytoryczną interpretację, dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy p.p.s.a orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200, art. 205 § 2 i art. 212 ustawy p.p.s.a.