IV SA/Wa 1382/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi P.G. i J. G. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżących P. G. i J. G. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia P. i J. G. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] kwietnia 2012r., którym odmówiono uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], położonej w obrębie P., gm. N., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. odmówił uzgodnienia projektu wyżej opisanej decyzji, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011r. Następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2011r. (sygn. akt IV SA/Wa 1037/11) powyższe obydwa postanowienia zostały uchylone. Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji stwierdził, że ustalenia zawarte w projekcie decyzji stoją w sprzeczności z zakazem określonym w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]), stanowiącym, że zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Dalej organ ten stwierdził, że nie ma możliwości zastosowania odstępstw od tego zakazu, wymienionych w § 4 ust. 5 rozporządzenia Nr [...]. Zażalenie od powyższego postanowienia wnieśli ponownie P. i J. G. podnosząc, że błędnie zakwalifikowano znajdujące się na sąsiedniej działce oczko wodne jako inny zbiornik wodny. Oczka wodne zostały zdefiniowane w art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jako naturalne śródpolne lub śródleśne zbiorniki wodne o pow. do 1 ha niepodlegające klasyfikacji gleboznawczej. W ocenie skarżących "innymi zbiornikami wodnymi", o których mowa w przepisach o ochronie przyrody oraz przedmiotowym rozporządzeniu nie są wody, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy prawo wodne tj. studnie, baseny, sadzawki czy zbiorniki przeciwpożarowe. Z tego zakresu należy też wyłączyć oczka wodne, gdyż do nich stosuje się przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Rozpoznając zażalenie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska najpierw wypowiedział się w kwestii poruszonej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 września 2011r. i stwierdził, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] w obrębie P. w gminie N. nastąpiło bez wymaganego prawem uzgodnienia z organem ochrony przyrody. Obowiązek ten wynikał z poprzednio obowiązujących przepisów. Dalej stwierdził, że organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy. Regionalny Dyrektor odmawiając uzgodnienia projektu decyzji wskazał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia narusza zakaz § 4 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Działka, na której planowana jest inwestycja zlokalizowana jest w całości w pasie szerokości 100 m od linii brzegu zbiornika wodnego znajdującego się na działce nr [...]. Odnosząc się do pojęcia "inne zbiorniki wodne" zdaniem organu chodzi o inne niż jeziora zbiorniki wodne, zarówno naturalne, jak i sztuczne. W sprawie nie ma znaczenia także, iż zbiornik stanowi oczko wodne, bądź jest wykorzystywany wyłącznie przez właścicieli działki na której się znajduje. Każdy bowiem obiekt hydrograficzny stanowi "inny zbiornik wodny" w myśl przepisów o ochronie przyrody. Nie ma także znaczenia czy jest skutkiem działania sił natury, czy działalności człowieka. Nie tyle sam zbiornik wodny posiada wartość z przyrodniczego punktu widzenia, ale także obszary go okalające charakteryzują się takimi walorami, gdyż mogą się tam znajdować siedliska cennych roślin, grzybów i zwierząt. Zbiorniki śródpolne należą do ekosystemów bogatych w faunę, która ma istotne znaczenie dla regulacji biocenotycznej przyległych terenów. Są one miejscami masowych wylęgów entomofauny i terenem rozrodu kręgowców. Zatem błędny jest zarzut, że oczko wodne na sąsiedniej działce nie stanowi innego zbiornika wodnego. Rozważając zastosowanie odstępstw od zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Nr [...], o których mowa w § 4 ust. 5 pkt 1, 2 i 3 organ doszedł do wniosku, że nie jest to możliwe. W kwestii odstępstwa z tego powodu, że teren znajduje się w obszarze zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin organ stwierdził, że działka inwestycyjna znajduje się w strefie 4 – podmiejskiej, gdzie dominuje rozwój ekstensywny (co nie jest tożsame z pojęciem zwartej zabudowy). W studium nie występuje ponadto strefa zwartej zabudowy, a tylko taki zapis pozwalałby na zastosowanie omawianego odstępstwa. Planowana inwestycja nie stanowi także uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Z mapy sytuacyjno-wysokościowej oraz ortofotomapy wynika, że jedynie działka o nr ew. [...] jest zabudowana. Za działki przyległe można jedynie uznać działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczoną do zainwestowania. Natomiast uzupełnienie to taka sytuacja gdy czyni się zabudowę kompletną dodając to, co stanowi jej dopełnienie. Nie może być zainwestowana jedynie jedna przyległa działka, przynajmniej dwie z nich muszą być zainwestowane, aby istniała możliwość uzupełnienia. Dalej organ stwierdza, że planowana inwestycja nie stanowi siedliska rolniczego (§ 4 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia) oraz nie stanowi obiektu budowlanego w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani (§ 4 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia). Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli P. i J. G. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili rażące naruszenie: - § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]) w zw. z art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarte w tym przepisie pojęcie "inny zbiornik wodny" dotyczy także sztucznego oczka wodnego znajdującego się na działce nr [...] i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, - naruszenie § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] przez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż inwestycja skarżących nie jest zlokalizowana na obszarze zwartej zabudowy wsi oraz nie stanowi uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej, - naruszenie art. 6 i 8 kpa przez przyjęcie, że organ I instancji w sposób prawidłowy odmówił ustalenia warunków zabudowy, - naruszenie art. 7 kpa, 75 kpa i 77 kpa przez dowolną ocenę dowodów, polegającą na uznaniu, że oczko wodne na sąsiedniej działce stanowi istotną wartość z przyrodniczego punktu widzenia oraz że inwestycja skarżących nie leży w strefie zwartej zabudowy i nie stanowi uzupełnienia istniejącej zabudowy. Także pominięcie okoliczności, że w pasie szerokości 100 m od linii oczka wodnego znajdują się budynki mieszkalne. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że organy błędnie przyjęły, że oczko wodne na sąsiedniej działce stanowi "inny zbiornik wodny". Wykładnia ta pozostaje w sprzeczności z art. 5 i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne. Przepisy ochrony przyrody mają chronić cenne pod względem przyrodniczym tereny położone nad wodami przed zabudową. Nie chodzi zatem o glinianki, baseny, sadzawki, zbiorniki przeciwpożarowe, czy oczka wodne. W myśl art. 85 kpa organ może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. W niniejszej sprawie oczko wodne zostało napełnione sztucznie i nie może być potraktowane jako inny zbiornik wodny wobec treści art. 8 ust. 2 prawa wodnego. Dalej skarżący nie zgadzają się z twierdzeniem organu, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wsi P. Mianowicie zdaniem skarżących teren, na którym położona jest ich działka znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wsi P. i wynika to z istniejącego zagospodarowania. Sąsiednie działki są zabudowane lub mają wydane decyzje o warunkach zabudowy na budynki mieszkalne. Ponadto działka skarżących znajduje się przy dwóch drogach gminnych i planowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie istniejącej lub powstającej zabudowy wsi. Dalej skarga przywołuje orzeczenie WSA w Olsztynie dotyczące wykładni pojęcia działka sąsiednia i twierdzi, że nie musi to być działka przylegająca. W ocenie skarżących istnieje możliwość ustalenia linii zabudowy dla proponowanej inwestycji na działce nr [...], która będzie stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy mieszkaniowej na kolejno przyległych do siebie działkach nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego orzeczenia niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wypowiedział się poprzednio Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 września 2011r. (sygn. akt IV SA/Wa 1037/11), kiedy uchylił poprzednio wydane postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy. Sąd wówczas stwierdził, że organ przedwcześnie powołał się na zakaz zabudowy w odległości 100 m od linii zbiornika wodnego, bez należytej analizy czy w rzeczywistości zaistniała przesłanka do zastosowania przedmiotowego zakazu. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że w pobliżu oczka wodnego powstaje wiele nowych domów mieszkalnych. Zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zatem zawartym we wskazanym wyżej wyroku zaleceniem Sądu, aby należycie wyjaśnić czy w sprawie w ogóle zaistniały podstawy do zastosowania zakazu wynikającego z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] związany był zarówno organ administracji publicznej, jak i obecnie orzekający skład sądu. Ustawodawca nie przewiduje bowiem możliwości zwolnienia organu administracji publicznej z obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznania sprawy oceny prawnej, a także wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu wyroku (vide wyrok NSA z 17 stycznia 2012 r., I OSK 178/11). Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (vide wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r., II FSK 1328/10). W ocenie Sądu organ wykonał w niewystarczającym zakresie zalecenie zawarte w przywołanym wyroku WSA. Dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z przywołanych unormowań wynika jednoznacznie, że to na organach administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i ustalenia prawdy w sensie materialnym. Zakres postępowania administracyjnego wyznaczany jest treścią hipotezy normy prawnej mogącej być podstawą wydawanej decyzji (postanowienia). W niniejszej sprawie oznacza to, że organy powinny były ustalić – jak wskazał to w swoim zaleceniu WSA w wyroku z dnia 27 września 2011r. (sygn. akt IV SA/Wa 1037/11), czy oczko wodne znajdujące się na działce nr [...] stanowi "inny zbiornik wodny", o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8) omawianego rozporządzenia Wojewody [...]. Gdyby bowiem zostało uznane, że umiejscowiony na działce nr [...] zbiornik wodny nie stanowi takiego zbiornika, który uzasadnia stosowanie zakazu lokalizacji obiektów budowlanych, wówczas bezprzedmiotową staje się kwestia rozważania odstępstw, o których mowa w § 4 ust. 5 tegoż rozporządzenia. Aby ustalić powyższą okoliczność organ miał obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, aby bezspornie przesądzić jaki charakter ma owo oczko wodne. Przepis art. 75 § 1 kpa stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Na dowód z oględzin przedmiotowego oczka wodnego zwraca uwagę skarga i argument ten w pełni zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia znajduje się obszerny fragment dotyczący konieczności ochrony ekosystemów wytworzonych przez różnego pochodzenia zbiorniki wodne, zarówno powstałe wskutek działania przyrody, jak i sił ludzkich. Sąd na wstępie podziela pogląd organu, że rozumienie pojęcia "inny zbiornik wodny" w § 4 ust. 1 pkt 8) omawianego rozporządzenia Wojewody [...] dotyczy zarówno zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. Zatem zarówno naturalne zagłębienie zalane lub okresowo zalewane wodą, jak i zbiornik powstały wskutek działalności człowieka stanowi "inny zbiornik wodny", gdyż rozporządzenie Wojewody nie rozróżnia, czy ma to być zbiornik będący skutkiem działania natury, czy sił człowieka. W konsekwencji każdy istniejący zbiornik, nawet jeżeli powstał sztucznie będzie brany pod uwagę w świetle zapisów w § 4 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Wojewody. Natomiast kryteriów rozróżnienia czy dany zbiornik stanowi "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 8) omawianego rozporządzenia należy poszukiwać gdzie indziej i mogą one być stosowane pomocniczo, skoro sam akt normatywny tego nie reguluje. Poza kwestią samych przepisów, które należy stosować bezwzględnie, w pozostałym nieregulowanym zakresie reguły wykładania tego pojęcia nie mogą odbiegać od racjonalności i celów ustanowienia spornych zakazów. Mianowicie celem ustanowienia zakazów przewidzianych w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] była ochrona ekosystemów dwóch rzek [...]. Ze względu na walory przyrodnicze tego obszaru prawodawca zdecydował się na objęcie go szczególną ochroną prawną kwalifikując ten rejon jako jedną z form ochrony przyrody. Konsekwencją tego było wydanie omawianego rozporządzenia, w którym określone zostały zakazy i nakazy mające na celu ochronę walorów przyrodniczych tego obszaru. Oznacza to, że racjonalny prawodawca zamierzał objąć ten obszar w istocie ochroną, ale nie bezwzględną tj. że każda glinianka, staw, oczko ogrodowe, czy paradoksalnie basen bez względu na wielkość, charakter i przeznaczenie wyklucza zainwestowanie obiektami budowlanymi w określonej odległości. Nie bez znaczenia ma kwestia jak długo – w wypadku sztucznych zbiorników – istnieje dany zbiornik wodny, bowiem upływ czasu ma znaczenie z punktu widzenia na ile i czy w ogóle obiekt ten wpisał się pod względem przyrodniczym w istniejący już ekosystem. Art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazuje, że ochrona przyrody polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody takich jak dziko występujących roślin, zwierząt i grzybów; roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową; zwierząt prowadzących wędrowny tryb życia; siedlisk przyrodniczych; siedlisk zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów; tworów przyrody żywej i nieożywionej oraz kopalnych szczątków roślin i zwierząt; krajobrazu; zieleni w miastach i wsiach; zadrzewień. Ochrona przyrody zatem dotyczy wszystkich jej wymienionych wyżej składników, a forma ochrony jaką jest Obszar Chronionego Krajobrazu [...] w szczególności dotyczy czynnej ochrony ekosystemów leśnych, nieleśnych lądowych i wodnych (§ 3 rozporządzenia). Zatem w kontekście celów ochrony wyznaczonych powyższym rozporządzeniem należało po pierwsze dokonać oględzin przedmiotowego zbiornika wodnego i stosownych badań, aby ustalić, czy stanowi on część ekosystemu wodnego tegoż obszaru chronionego. Organ bardzo obszernie i wręcz naukowo omówił kwestię konieczności ochrony walorów przyrodniczych i stwierdził, że "ze względu na ukształtowane stosunki wodne, mogą znajdować się tam siedliska cennych roślin, zwierząt i grzybów, co wpływa również na bioróżnorodność tych terenów". Założenie przyjęte przez organ jest właściwe, lecz ma charakter wyłącznie teoretyczny. Jak wygląda natomiast sytuacja w terenie, czy w istocie to konkretne oczko wodne znajdujące się na działce nr ew. [...], położonej w obrębie P., gm. N. stanowi fragment ekosystemu wodnego wytworzonego w związku z istnieniem rzeki N. i S., takich ustaleń i rozważań organ nie poczynił. Bez ustaleń natomiast w tym przedmiocie nie jest możliwe przesądzenie czy sporny zbiornik stanowi "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 8) omawianego rozporządzenia. Powyższe uchybienie organu w przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w związku z zaleceniami poprzedniego wyroku WSA w Warszawie skutkować mogło wyłącznie uchyleniem zaskarżonego postanowienia, jak również wydanego przez organ pierwszej instancji. Mogło mieć ono bowiem wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) P.p.s.a. i 135 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., a wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia znajduje uzasadnienie w brzmieniu art. 152 P.p.s.a. . .