II SA/Sz 993/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. S. i K. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu [...]r. do Starostwa wpłynął oparty na art. 145 § 1 pkt 4 kpa wniosek J. i K. S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty - nr [...]o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku szkoły, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], miejsc parkingowych oraz zewnętrznych instalacji: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, na działce nr [...], która stała się ostateczna w dniu 11 maja 2006 r. Decyzją z dnia [...]orzekł o odmowie wznowienia wskazanego w ww. wniosku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podczas prowadzonego postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji Państwo S. nie występowali jako strona, albowiem inwestycja spełnia warunki wynikające z przepisów techniczno - budowlanych, zawierających określenie odległości, jakie obowiązany jest zachować inwestor przy wznoszeniu określonych obiektów lub urządzeń budowlanych, a oddziaływanie nie obejmuje nieruchomości wnioskujących o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia[...],wydaną po rozpatrzeniu odwołania pp. S., Wojewoda uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kierując się wskazaniami organu odwoławczego Starosta postanowieniem z dnia [...]wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną nr [...]o odmowie wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego, wskazując, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, a zatem nie jest upoważniony do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, oraz uchybiono terminowi do skutecznego złożenia podania o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Od powyższej decyzji J. i K. S. również wnieśli odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda decyzją z dnia [...]uchylił powyższą decyzję organu I instancji z dnia 2 marca 2010 r., i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że wnioskodawcy wskazali, że ich interes prawny wynika z przepisu § 323 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr:75,poz. 690 z późn.zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14.06.2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zdaniem organu odwoławczego - z analizy mapy sytuacyjno - wysokościowej wynika, że państwo S. zostali niesłusznie pominięci przy ustalaniu zasięgu obszaru oddziaływania inwestycji. Po przeprowadzeniu nakazanego przez organ odwoławczy postępowania, Starosta na podstawie art. 151 § 1, pkt 1 w związku z art. 149 § 2 oraz art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), wydał w dniu [...]decyzję znak [...], w której odmówił uchylenia decyzji Starosty Nr [...]. w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku szkoły - liceum ogólnokształcącego, zlokalizowanego na terenie działki nr [...], miejsc parkingowych na działce nr [...]oraz zewnętrznych instalacji: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, której inwestorem jest prywatne Liceum Ogólnokształcące, ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4) Kodeksu postępowania administracyjnego oraz fakt, że w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Starosta stwierdził, m.in., iż po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, polegającego na przeprowadzeniu postępowania dowodowego mającego na celu zbadanie przesłanki wznowienia, podtrzymuje stanowisko, iż J. i K. S. nie są stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku szkoły – liceum ogólnokształcącego, zakończonego decyzją ostateczną Starosty nr [...], oraz że brak jest podstaw do uchylenia tej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 146 § 2 Kpa nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawców organ wyjaśnił, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na budowę na wniosek z dnia 15 marca 2006 r. Prywatnego Liceum Ogólnokształcącemu dokładnie przeanalizowano i ustalono obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, zgodnie z art. 28. ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Dało to podstawę do uznania, iż załączony przez inwestora do wniosku z dnia 15.03.2006r. projekt budowlany spełnia wymogi decyzji nr [...]o warunkach zabudowy, wydanej przez Burmistrza Gminy. Inwestycję zaprojektowano w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy sąsiednich nieruchomości, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Przy granicy z działką nr [...], należącą do Państwa S. Nie zlokalizowano tam żadnych urządzeń i elementów mogących powodować wzmożenie hałasu, takich jak boiska, huśtawki itp. oraz zaprojektowano zieleń izolacyjną. Natomiast projektowana część obiektu zlokalizowana została w odległości 7,24 m od granicy działki nr [...], oraz w odległości około 21,00 m od najbardziej wysuniętej części istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Przedłożony projekt budowlany uzgodniony został postanowieniem z dnia [...]z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami oraz zapewnienia właściwych warunków higieniczno –sanitarnych. Zaistnienie faktu negatywnego oddziaływania na środowisko na etapie użytkowania obiektu, polegające na przekroczeniu poziomów hałasu w środowisku związane z funkcjonowaniem istniejącego i użytkowanego obiektu, winno być zbadane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i w przypadku przekroczeń obowiązujących norm - właściwy organ winien nakazać właścicielowi Prywatnego Liceum wykonanie odpowiednich czynności. Od powyższej decyzji J. i K. S. również wnieśli odwołanie, po rozpatrzeniu którego Wojewoda decyzją z dnia [....]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 Kpa uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...]i orzekł, iż wydanie decyzji nr [...]Starosty z dnia [...]r. nastąpiło z naruszeniem art. 10 Kpa i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie prawa stron do brania czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ale nie uchyla powyższej decyzji w myśl art. 146 § 2 Kpa, stanowiącego, że nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odnosząc się do zawartego w decyzji organu I instancji stwierdzenia, iż brak jest podstaw prawnych aby uznać wnioskodawców J. i K. S. za stronę postępowania w przedmiocie w wydania pozwolenia na rozbudowę budynku szkolnego, organ odwoławczy wskazał, iż w sytuacji potencjalnej możliwości zagrożenia uciążliwością hałasu, w świetle zapisów działu IX rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie J. i K. S. - jako właściciele działki bezpośrednio przyległej do inwestycji - powinni zostać uznani za stronę postępowania. Natomiast ocena wielkości tego zagrożenia może być kontrolowana na podstawie badań prowadzonych przez służby uprawnione w trakcie eksploatacji obiektu. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji miał obowiązek uznać, że właściciele działek bezpośrednio przyległych do działki, na której realizowana jest przedmiotowa inwestycja, znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, objętej decyzją Starosty nr [...]o pozwoleniu na rozbudowę budynku szkoły z dnia 14 kwietnia 2006 r. zatem posiadają przymiot strony postępowania w tej sprawie. Skoro stronie skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zakończonego decyzją nr [...]r, to podstawą prawną odmowy uchylenia tej decyzji nie mógł być art. 151 § 1 pkt. 1 Kpa. Uznać zatem należy, że Starosta wydał decyzję nr [...]r. z naruszeniem art. 10 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Natomiast - zdaniem organu odwoławczego - powyższa decyzja została wydana z poszanowaniem art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, ustawy Prawo budowlane t.j. sprawdzono zgodność projektu z ustaleniami decyzji nr [...]Burmistrza Gminy o warunkach zabudowy z dnia [...]oraz decyzji zmieniającej nr [...]Burmistrza Gminy z dnia [...], zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133) - a także posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (t.j. postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń Przeciwpożarowych, rzeczoznawcy BHP i ergonomii). Decyzja została wydana inwestorowi, który złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższą decyzję J. i K. S. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy: a) § 324 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie -poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty nr [...], na podstawie której wzniesiono budynek, w którym ze względu na prowadzoną działalność powstaje uciążliwy dla otoczenia hałas - nie przewidującej zabezpieczeń przed jego emisją na ich przyległą nieruchomość, b) § 323 ww. rozporządzenia - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty nr [...], na podstawie której dopuszczono do wzniesienia budynku zaprojektowanego i wykonanego w taki sposób, iż generowany w nim hałas stanowi zagrożenie dla ich zdrowia, uniemożliwia pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, c) § 326 ust. 1 ww. rozporządzenia - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty nr [...]na podstawie której wzniesiono budynek, z którego emitowany na ich nieruchomość hałas przekracza dopuszczalne normy hałasu, do których odsyła wskazany przepis, d) § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - poprzez przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, e) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty nr [...], na podstawie której wzniesiono w sposób niezgodny z przepisami prawa i zasadami technicznymi obiekt nie spełniający podstawowych wymagań dotyczących ochrony przed hałasem i drganiami, f) art. 5 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy Prawo budowlane - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty, której wzniesiono w sposób niezgodny z przepisami prawa i zasadami technicznymi obiekt, którego ukształtowanie wiąże się z emisją uciążliwego hałasu na ich nieruchomość, przez co nie zostały poszanowane ich uzasadnione interesy związane z wykorzystywaniem tej nieruchomości na cele mieszkalne, g) art. 140 K.c. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty nr [...], na podstawie której wzniesiono obiekt w takiej formie, iż uniemożliwia on im – jako właścicielom - korzystanie z ich nieruchomości zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. 2) naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy: a) art. 146 § 2 Kpa w zw. z art. 151 § 2 Kpa - poprzez wydanie w oparciu o te przepisy decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Starosty nr [...]w sytuacji, gdy nie miały one zastosowania, b) art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane: - poprzez bezpodstawne, w świetle okoliczności sprawy, wyłączenie nieruchomości skarżących z obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i przyjęcie, iż organ pierwszej instancji należycie dokonał sprawdzenia zgodności przedłożonych projektów z przepisami techniczno-budowlanymi i wymaganiami ochrony środowiska, mimo braku sprawdzenia ich zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, dotyczącymi ochrony przed hałasem i wymaganiami ochrony środowiska w tym zakresie, - art. 149 § 2 Kpa - poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektów, na podstawie których Starosta wydał decyzję nr [...]w pierwotnym postępowaniu, z przepisami techniczno-budowlanymi, dotyczącymi ochrony przed hałasem i wymaganiami ochrony środowiska w tym zakresie, przed rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, c) art. 77 Kpa - ze względu na brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy pod kątem zgodności wydanej przez Starostę decyzji nr [...]z przepisami prawa z zakresu ochrony przed hałasem, d) art. 7 Kpa - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy ze względem na interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodzą, iż w przedmiotowej sprawie nie istniały podstawy do odmowy uchylenia decyzji Starosty nr [...]według art. 146 § 2 Kpa. Zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych wskazany przepis Kodeksu postępowania administracyjnego może mieć zastosowanie jedynie w przypadku gdy wydana w pierwotnym postępowaniu decyzja administracyjna zawiera jedynie pewne wadliwości formalno - procesowe, które nie wpłynęły w jakiejkolwiek mierze na prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego w danej sprawie. NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2001 r. I SA 1289/99, LEX nr 54527, uznał iż organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 Kpa winien wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie. Podobnie orzekł NSA Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w wyroku z dnia 16 października 2001 r. sygn. akt II SA/Łd 233/98. Z kolei w wyroku z dnia 7 czerwca 2006 r. (VII SA/Wa 444/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraźnie stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 Kpa należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym. Wydana w przedmiotowej sprawie decyzja Starosty nr [...] z dnia [...]r. jest zaś wyraźnie niezgodna z normami prawa materialnego na co skarżący wskazywali w postępowaniu administracyjnym w tym m.in. w odwołaniach od wydanych przez Starostę w decyzji: z dnia [...]r. Decyzja, której uchylenia odmówił Wojewoda stanowiła pozwolenie na budowę dotyczące rozbudowy istniejącego budynku szkoły - liceum ogólnokształcącego zlokalizowanego na terenie działki nr [...]z zamiarem prowadzenia szkoły podstawowej. W wyniku wydania wskazanej decyzji, w bardzo bliskiej odległości od granicy działki skarżących nr [...], stanowiącej nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym w postaci domu jednorodzinnego powstała nowa część budynku, w której mieści się szkoła podstawowa, a także bezpośrednio przy granicy boisko/plac zabaw, generujące uciążliwy hałas, co potwierdzone jest w aktach sprawy (m.in. fotografie, mapa sytuacyjno-wysokościowa). W związku z tym, iż nieruchomość skarżących bezpośrednio przylega do nieruchomości, na której dokonano rozbudowy szkoły, bezsprzecznie znajdowała się ona w obszarze oddziaływania inwestycji, dla której Starosta wydał decyzję nr [...]r. Przysługuje więc im przymiot strony postępowania, co uznał Wojewoda w decyzji z dnia [...]) oraz w zaskarżonej decyzji. Oczywistym jest, iż zrealizowanie inwestycji polegającej na rozbudowie budynku i umieszczeniu w nim szkoły podstawowej, a także budowie boiska/placu zabaw będzie prowadzić do narażenia właścicieli przyległych działek na uciążliwość w postaci hałasu generowanego przez dużą liczbę dzieci przebywających w obiekcie oraz urządzenia znajdujące się na przyległym do granicy ich działki boisku/placu zabaw. Uciążliwości powstające z generowanego na terenie szkoły hałasu nie wynikają jedynie z ich subiektywnych odczuć, a narażenie na nie mogło być stwierdzone w sposób obiektywny na etapie projektowania i realizacji inwestycji, dla której Starosta wydał decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...]. Podczas procedury zmierzającej do wydania pozwolenia na budowę należało mieć na uwadze, iż dobudowany budynek szkoły podstawowej oraz boisko/plac zabaw znajduje się w otoczeniu zabudowy jednorodzinnej, w bardzo bliskiej odległości od ich nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkalne. Inwestycja, dla której Starosta wydał decyzję nr [...]winna być zatem zaprojektowana i wybudowana w taki sposób aby zapewnić im i innym właścicielom nieruchomości położonych w jej obszarze oddziaływania możliwość wykorzystywania ich zgodnie z przeznaczeniem, a więc na cele mieszkaniowe, co jest niemożliwym w wypadku oddziaływania na nie immisji w postaci uciążliwego hałasu. Wbrew twierdzeniom poczynionym przez Wojewodę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Starosta wydał decyzję nr [...], której uchylenia odmówiono niezgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w szczególności z zawartym w nim punktem drugim, według którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Oczywistym jest, iż skoro organ pierwszej instancji niezgodnie z prawem odmówił skarżącym przymiotu strony przedmiotowego postępowania i wyłączył ich nieruchomość z obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, to przed wydaniem decyzji nr [...]r. nie dokonał należytego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno - budowlanymi. Nie zbadał kwestii spełnienia przezeń wymogów przewidzianych w przytoczonym § 323 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnośnie możliwości negatywnego wpływu inwestycji na ich nieruchomość. Należało mieć ją na uwadze ze względów obiektywnych, znanych już na etapie projektowania i realizacji inwestycji, związanych z jej charakterem. Nie można podzielić wyrażonego przez Wojewodę stwierdzenia, podtrzymującego opinię organu pierwszej instancji, jakoby ocena wielkości zagrożenia związanego z emisją hałasu mogłaby być oceniona jedynie na podstawie badań przeprowadzonych w trakcie eksploatacji obiektu. Zdaniem skarżących - przedstawione powyżej stanowisko potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. (II SA/Sz 208/2008), w którym wyraźnie zaznaczono, iż zapewnienie przestrzegania norm dotyczących zabezpieczenia użytkowników budynków przed hałasem, którego poziom stanowiłby dla nich zagrożenie, stanowi wymóg prawny już na etapie projektowania budynku lub urządzenia, a nie tylko w fazie realizacji prac budowlanych. Czuwanie nad przestrzeganiem powyższego obowiązku mieści się we właściwości organów architektoniczno-budowlanych. Nadmienić przy tym należy, iż mając na uwadze obiektywnie istniejące zagrożenie narażenia właścicieli sąsiednich nieruchomości, zabudowanych domami jednorodzinnymi, w tym przede wszystkim właścicieli nieruchomości bezpośrednio przyległej, organ pierwszej instancji winien sprawdzić, czy projekt budowlany, złożony w przedmiotowej sprawie, odpowiada wymogom przewidzianym przez rozporządzenie ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a mianowicie czy jego ukształtowanie nie doprowadzi do przekroczenia określonych w załączniku do tego rozporządzenia dopuszczalnych norm hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W niniejszej sprawie organ nie dokonał sprawdzenia projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Stwierdzenie Wojewody w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż Starosta wydał swą decyzję nr [...]z poszanowaniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest więc bezpodstawne. Z całą pewnością nie można uzasadnić go zdaniem, iż organ pierwszej instancji dokonywał sprawdzenia projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi. Samo dokonanie takich czynności nie świadczy bowiem o tym, że dokonane zostały one zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ww. ustawy. Świadczy również o tym fakt, iż mimo charakteru inwestycji i jej położenia wśród zabudowy jednorodzinnej, projekt, na podstawie którego Starosta wydał decyzję nr [...]nie przewiduje jakichkolwiek zabezpieczeń przed emisją hałasu na sąsiednie nieruchomości np. w postaci ekranów akustycznych. Organ pierwszej instancji z kolei nie wydał w toku postępowania jakiegokolwiek postanowienia nakładającego obowiązek określenia w projektach takich zabezpieczeń. Okolicznością wskazującą na dokonanie przytoczonych naruszeń jest również obecny stan, w którym długotrwałość i natężenie emisji hałasu generowanego w związku ze zrealizowaną na podstawie decyzji Starosty nr [...]inwestycją, uniemożliwia skarżącym korzystanie z ich nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, co niewątpliwie oznacza, iż przekroczone zostały dopuszczalne normy hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto przed rozstrzygnięciem co do istoty sprawy we wznowionym postępowaniu, według art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z 149 § 2 Kpa, mając na uwadze zgłaszane przez skarżących zarzuty, winno zostać dokonane sprawdzenie czy projekty, na podstawie których Starosta wydał decyzję nr [...]są zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi ochrony przed hałasem i wymaganiami ochrony środowiska w tym zakresie. Nie uczynił tego ani organ pierwszej instancji ani Wojewoda, opierając się na niezasadnym stwierdzeniu, że ocena wielkości zagrożenia związanego z emisją hałasu mogłaby być oceniona jedynie na podstawie badań przeprowadzonych w trakcie eksploatacji obiektu, naruszając tym samym wskazane przepisy. Oczywistym jest, iż niski pas zieleni położony wzdłuż granicy działki skarżących z działką, na której dokonano rozbudowy obiektu szkolnego nie może żaden sposób ograniczyć uciążliwości w postaci emitowanego hałasu. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy, poprzez zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji naruszony został § 326 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowiący, iż poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych nie może przekraczać wartości dopuszczalnych określonych w Polskich Normach, dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami, a także naruszone zostały dopuszczalne normy hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej określonych w rozporządzeniu ministra środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Mając na uwadze powyższe skarżący stwierdzają, że odmowa uchylenia decyzji Starosty nr [...]r. na podstawie art. 146 § 2 Kpa jest pozbawiona podstaw prawnych. Decyzja, której uchylenia żądają, nie jest obarczona bowiem jedynie wadliwością formalną, wskazaną przez Wojewodę ale również innymi przedstawionymi wyżej wadami. Nie można w świetle wskazanych wyżej okoliczności uważać, że jest ona dotknięta jedynie wadą formalną, nie mającą wpływu na właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, w związku z czym w wyniku wznowienia postępowania nie może zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Naruszenie art. 10 Kpa i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wskazane przez Wojewodę, doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego w przedmiotowej sprawie. Skarżący stwierdzają ponadto, że wykonanie obiektu budowlanego na podstawie ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie oznacza, że niemożliwym jest uchylenie tej decyzji w postępowaniu wznowionym w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Kwestia powstania nieodwracalnych skutków prawnych w wyniku wykonania pozwolenia budowlanego jest pozbawiona znaczenia prawnego w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, regulujących zasady i tryb wznowienia postępowania. Nie zawierają one bowiem, tak jak przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 2 Kpa) zakazu uchylenia decyzji dotychczasowej, jeżeli decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. W konkluzji skarżący stwierdzają, iż odmawiając uchylenia decyzji Starosty nr [...]r. Wojewoda dopuścił się oprócz naruszenia art. 146 § 2 Kpa naruszenia wszystkich wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, a także art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w związku z tym także art. 149 § 2 Kpa. Skala poczynionych w postępowaniu naruszeń przepisów prawa świadczy o naruszeniu art. 77 § 1 Kpa ze względu na brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i oznacza przy tym naruszenie art. 7 Kpa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy a przez to załatwienie sprawy bez wzięcia pod uwagę słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego. Wojewoda swoim rozstrzygnięciem utrzymał stan, w którym naruszony pozostaje interes prawny skarżących oparty na przytoczonych w niniejszym piśmie przepisach prawa materialnego a w szczególności art. 140 K.c. i § 323 rozporządzenia ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej obowiązujących przepisów prawa. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. p.p.s.a podlega tylko taki zaskarżony akt, który został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub też przepisów dotyczących postępowania administracyjnego, jeżeli naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi, ani wskazaną w niej podstawą prawną. Kierując się wskazanymi wyżej kryteriami oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Należy przede wszystkim podkreślić, iż organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania, uznał rację skarżących, co do tego, iż winni oni być stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę – rozbudowy budynku szkolnego, podzielając stanowisko skarżących, iż ich działka, jako działka sąsiednia do działki inwestycyjnej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Kwestia ta nie jest zależna od zachowania normatywnych odległości między realizowaną budową (obiektem), a granicą działki. Obszar oddziaływania to bowiem pojęcie szersze i obejmuje szereg aspektów i okoliczności związanych z wybudowaniem określonego obiektu. Kwestia ta jest więc poza sporem. Skarga, jak i wcześniejsze odwołanie skarżących, w istocie sprowadza się do zarzutu naruszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (Starostę) przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W szczególności chodzi o podnoszony przez skarżących zarzut, iż przedmiotowy budynek, jako budynek szkolny, w którym przebywać będą dzieci, generować będzie hałas utrudniający skarżącym niezakłócone korzystanie z ich nieruchomości, co stanowi naruszenie § 323, 324 i 326 ww. rozporządzenia. Ten argument uznać należy za nietrafny. Wskazany przez skarżących przepis § 323 cyt. rozporządzenia odnosi się do obiektu budowlanego o właściwościach technologicznych, powodujących hałas. Określa on dopuszczalny poziom hałasu generowanego przez urządzania techniczne obiektu budowlanego, związane z jego funkcją. Przepis ten nie odnosi się do sytuacji, w której hałas generowany jest nie przez urządzenia techniczne lecz przez osoby (ludzi) korzystające z obiektu. Podobnie nietrafny jest podniesiony zarzut naruszenia § 326 ww. rozporządzenia, który odnosi się do zabezpieczenia budynków mieszkalnych przed hałasem pochodzącym z zewnątrz. Do niniejszej sprawy mógłby odnosić się jedynie § 324, stwierdzający, że budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych, dotyczących ochrony środowiska. Przepis ten jednak nie odnosi się do projektowania budynku lecz jego eksploatacji i zabezpieczenia przed emisją ponadnormatywnego hałasu, a więc odnosi się do obiektów już funkcjonujących. Nie ma on zatem zastosowania na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Budynek szkolny, jako taki, żadnego hałasu nie generuje. To, że powodować go mogą uczęszczające na zajęcia szkolne dzieci jest zupełnie innym zagadnieniem, nie związanym z istotą obiektu budowlanego i postępowania administracyjnego związanego z wydaniem pozwolenia na budowę. Dlatego rację ma organ twierdząc, że kwestia przestrzegania norm hałasu w tym zakresie podlega organom ochrony środowiska i może być rozwiązana w trybie wskazanych w skardze przepisów. Cała zaś argumentacja skargi w zakresie naruszenia ww. przepisów jak i przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, a także naruszenia art. 140 Kodeksu cywilnego i art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane jest całkowicie chybiona. Nie istnieją odrębne przepisy prawa materialnego określające odległości budynków szkolnych od budynków mieszkalnych. W tym stanie rzeczy nie można twierdzić, iż decyzja Starosty z dnia [...]r. zezwalająca inwestorowi na rozbudowę istniejącego w tym miejscu budynku, stanowiącego obiekt szkolny, dotknięta jest wadliwością materialną. Organ odwoławczy trafnie stwierdził, że decyzja ta, wydana w postępowaniu, którego wznowienia domagają się skarżący, dotknięta jest jedynie wadliwością formalną wynikającą z pominięcia skarżących - jako właścicieli sąsiedniej nieruchomości objętej takim czy innym oddziaływaniem projektowanej inwestycji - z udziału w tym postępowaniu. W tej sytuacji organ odwoławczy trafnie wskazał rodzaj tego naruszenia (art. 10 § 1 Kpa w związku z art. 28 Prawa budowlanego) oraz uznał, iż w wyniku ponownego rozpoznania sprawy mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W tej sytuacji organ odwoławczy trafnie zastosował art. 146 § 2 Kpa oraz wydał rozstrzygnięcie odpowiadające dyspozycji art. 151 § 2 Kpa. W tym stanie rzeczy uznać należało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś skarga - jako nieuzasadniona - podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.