I OZ 48/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1217/12 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.S. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i odrzucić wniosek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N.S. decyzją z dnia 20 czerwca 2012 r. nr SKO.PS-4110-104/12, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta G. z dnia 30 kwietnia 2012 r. o odmowie przyznania Krystynie Jodłowskiej zasiłku celowego specjalnego. Z akt sprawy wynika, że powyższą decyzję doręczono K.J. w dniu 26 czerwca 2012 r. W dniu 30 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego), K.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję, zaś wnioskiem z dnia 2 sierpnia wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 7 września 2012 r. sygn. akt III SO/Kr 20/12 przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienie adwokata. Natomiast Okręgowa Rada Adwokacka w Krakowie zarządzeniem z dnia 9 października 2012 r. wyznaczyła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M.G. W dniu 29 października 2012 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że zdaniem skarżącej uchybienie terminowi było wynikiem depresji. W dacie otrzymania decyzji była ona w złej kondycji psychicznej, która sprawiła, że nie była w stanie należycie prowadzić swoich spraw. Pełnomocnik stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu mógł złożyć dopiero po rozmowie ze skarżącą. Podkreślił, że pomimo jego prośby, w czasie, gdy należało złożyć skargę, skarżąca nie udokumentowała swego stanu zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1217/12 odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie. Wskazał, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dnia 19 października 2012 r. gdyż dopiero na tym etapie postępowania skarżąca korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. A zatem wniosek złożony w dniu 25 października 2012 r. jest wnioskiem złożonym w ustawowym terminie. Sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 86 § 1 oraz art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej "P.p.s.a.") uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła swojego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Sąd nie zanegował, iż skarżąca była w złej kondycji psychicznej w okresie kiedy należało złożyć skargę. Jednakże fakt ten nie został w żaden sposób przez skarżącą uprawdopodobniony, a tylko takie uprawdopodobnienie uzasadniałoby przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wskazał, że skarżąca stwierdziła, że jej kondycja psychiczna nie pozwalała na "należyte prowadzenie swoich spraw", jednakże była ona w stanie złożyć skargę tyle, że wobec nie dołożenia należytej staranności zrobiła to cztery dni po terminie. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia K.J. reprezentowanej przez adwokata z urzędu, który wnosząc o jego uchylenie stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił okoliczności związanych ze stanem zdrowia skarżącej i przyczyny uchybienia przez nią złożenie skargi w terminie. W jego ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dopuścił się naruszenia art. 87 § 2 oraz art. 90 zw. z art. 91 i art. 106 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z kolei, zgodnie z art. 88 powołanej ustawy - spóźniony lub za mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że Sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne m.in. to, czy został złożony w siedmiodniowym terminie, o którym w art. 87 § 1 tej ustawy. Wniosek o przywrócenie terminu będzie wnioskiem spóźnionym w sytuacji, gdy został on wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Termin ten jest liczony od chwili ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona postępowania sądowego dowiedziała się o uchybieniu terminu (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, (red.) prof. R. Hauser, prof. M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 421.). W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, że złożony w tej sprawie wniosek o przywrócenie terminu podlegał merytorycznej ocenie tj. że został on złożony w ustawowym terminie. Stanowisko to nie jest prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 26 czerwca 2012 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 26 lipca 2012 r. W związku z powyższym, skoro skarżąca wniosła na powyższą decyzję w dniu 30 lipca 2012 r., to najpóźniej w tym dniu wskazana przez nią przyczyna uchybienia terminu ustąpiła. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 6 sierpnia 2012 r. W konsekwencji skoro złożony w tej sprawie wniosek o przywrócenie terminu wniesiono dopiero w dniu 29 października 2012 r., to wniosek ten jest spóźniony i na podstawie art. 88 P.p.s.a. podlegał odrzuceniu. W tej sytuacji podniesione, przez pełnomocnika skarżącej zarzuty naruszenia art. 87 § 2 oraz art. 90 zw. z art. 91 i art. 106 P.p.s.a., nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 88 i art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.