II SA/Ol 1155/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Hanna Raszkowska Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r. sprawy ze skargi Województwa Warmińsko-Mazurskiego na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 lipca 2012r., nr PN.4131.200.2012 w przedmiocie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 1. uchyla rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Warmińsko-Mazurskiego PN.4131.200.2012 z dnia 26 lipca 2012r. w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XVIII/333/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011 – 2016; 2. orzeka, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody Warmińsko - Mazurskiego na rzecz skarżącego Województwa Warmińsko-Mazurskiego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 26 lipca 2012r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski, działając na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa, stwierdził nieważność uchwały Nr XVIII/333/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Wojewoda wskazał, że zagadnienia jakie winien regulować plan gospodarki odpadami określa art. 14 ust. 6 ustawy o odpadach. W jego ocenie przedmiotowy plan nie zawiera uregulowań dotyczących określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami, tymczasem jest to obligatoryjny element planu wskazany w art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy o odpadach. Pominięcie zaś tego elementu skutkuje w ocenie organu nadzoru brakiem realizacji upoważnienia ustawowego, co stanowi o tym, że rzeczona uchwała obarczona jest wadą istotnego naruszenia prawa. Brak określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami jest według Wojewody istotnym uchybieniem również z tego względu, że nie pozwala stwierdzić, czy dokonując rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami kierowano się zasadą bliskości, o której mowa w art. 14 ust. 1 i art. 9 ustawy o odpadach. Podniesiono, że na uchybienia te wskazywało wiele podmiotów opiniujących projekt planu. Uwag tych jednak nie uwzględniono, argumentując, że lokalizacja obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami w regionach została określona na podstawie dotychczas obowiązującego wojewódzkiego planu gospodarowania odpadami. Podniesiono przy tym, że przepis art. 14 ust. 6 pkt 5 nie zwalnia z zamieszczenia w planie gospodarowania odpadami kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami, także w sytuacji gdy lokalizacja obiektów wynika z poprzednio obowiązującego planu czy też jest wynikiem zaleceń Ministra Środowiska bądź Ministra Rozwoju Regionalnego. Skargę na ww. rozstrzygnięcie nadzorcze wywiodło Województwo Warmińsko-Mazurskie, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucono naruszenie: - art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, polegające na błędnym uznaniu, że sporna uchwała narusza ten przepis, - art. 82 ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa - polegające na braku należytego uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia nadzorczego, w tym w szczególności w części dotyczącej uzasadnienia istotności naruszenia prawa przez sporną uchwałę, - art. 82 ust. 1 i 5 ustawy o samorządzie województwa polegające na błędnym uznaniu, że sporna uchwała narusza prawo w stopniu istotnym, - art. 7 i art. 77 § 1 kpa w związku z art. 82 ust. 6 ustawy o samorządzie województwa polegające na braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postępowaniu nadzorczym, - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 6 ustawy o samorządzie województwa poprzez nie zapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w Planie gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 dokonano oceny potrzeb budowy dodatkowej infrastruktury służącej gospodarowaniu odpadami, zgodnie z którą nowe zakłady zagospodarowania odpadami powinny być lokalizowane w tych regionach województwa, w których dotychczasowa infrastruktura służąca gospodarowaniu odpadami nie pozwala na pełne zagospodarowanie odpadów wytwarzanych w danym rejonie województwa. W ocenie skarżącego ustawodawca nie sprecyzował w art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, w jaki sposób powinno nastąpić określenie kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami. Opierając się o orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący przyjął, że określając kryteria rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami Sejmik Województwa powinien to czynić w sposób na tyle ogólny, by nie narazić się na zarzut ingerencji w kompetencje gmin. Wskazano przy tym, że biorąc pod uwagę charakter prawny wojewódzkich planów gospodarki odpadami tworzenie w nich skonkretyzowanych zapisów w zakresie kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami nie byłoby uzasadnione, bowiem same w sobie nie stanowiłyby podstawy lokalizacji danej instalacji w określonym miejscu ani też odmowy lokalizacji obiektu zagospodarowania odpadów na określonym obszarze. Ponadto w ocenie strony skarżącej organ nadzoru nie był uprawniony do automatycznego uznania, że brak określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami w uchwale stanowi istotne naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia jej nieważności. Według autora skargi prawidłowa wykładnia przepisu art. 14 ust. 6 ustawy o odpadach wymaga ustalenia czy stan faktyczny w określonym województwie w momencie uchwalania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami wymaga uwzględnienia wszystkich elementów planu wskazanych w art. 14 ust. 6 ustawy o odpadach. Strona skarżąca zakwestionowała również uzasadnienie rozstrzygnięcia nadzorczego, zarzucając mu brak jednoznacznego stanowiska w kwestii czy brak kryteriów rozmieszczenia powoduje niemożność kontroli spornej uchwały. Wskazano także, że uniemożliwiono stronie skarżącej odniesienie się co do sposobu określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami czym pogwałcono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w rozstrzygnięciu nadzorczym. Wojewoda stwierdził, że nie podziela zarzutów skargi. Wskazał, że nie był obowiązany wykazywać, jakie skutki wywołuje naruszenie prawa przez organy jednostki samorządu terytorialnego, a jedynie był zobligowany określić jakie przepisy prawa naruszono. Według organu instalacje finansowane ze środków prywatnych, nie zostały ujęte w wykazie instalacji regionalnych RIPOK. Dotyczy to instalacji w A i B, które po zakończeniu budowy powinny być ujęte jako instalacje regionalne w uchwale w sprawie wykonania Planu gospodarowania odpadami. Nadto organ zarzucił naruszenie zasady równości wobec prawa przewidzianej w art. 32 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zapewniającego równe prawa dla każdego prowadzącego działalność gospodarczą. W piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2012r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, natomiast wojewoda swoje stanowisko podtrzymał w piśmie z dnia 20 listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest jedynie pod względem legalności, czyli zgodności zaskarżonego aktu z prawem. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012r., poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ustawą ppsa., zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Z zasady legalności wynika konsekwencja, iż sądy administracyjne oceniają, czy wydany akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania (vide: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1999r., sygn. akt II SA 4731/97, niepublikowany). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze z dnia 26 lipca 2012r. Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, którym to aktem stwierdzono nieważność uchwały Nr XVIII/333/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Wojewoda wskazał, że plan nie zawiera uregulowań dotyczących określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami, tymczasem jest to obligatoryjny element planu wskazany w art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy o odpadach. Pominięcie zaś tego elementu skutkuje w ocenie organu nadzoru brakiem realizacji upoważnienia ustawowego, co stanowi o tym, że rzeczona uchwała obarczona jest wadą istotnego naruszenia prawa. Brak określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami jest według Wojewody istotnym uchybieniem również z tego względu, że nie pozwala stwierdzić, czy dokonując rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami kierowano się zasadą bliskości, o której mowa w art. 14 ust. 1 i art. 9 ustawy o odpadach. W ocenie skarżącego ustawodawca nie sprecyzował w art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, w jaki sposób powinno nastąpić określenie kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami. Opierając się o orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący przyjął, że określając kryteria rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami Sejmik Województwa powinien to czynić w sposób ogólny, nie ingerując w kompetencje gmin. Stosownie do art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. 2010.185.1243) plany gospodarki zawierają analizę aktualnego stanu gospodarki odpadami na obszarze, dla którego jest sporządzany plan, w tym informacje dotyczące: rodzajów, ilości i źródeł powstawania odpadów, środków służących zapobieganiu powstawaniu odpadów i oceny ich użyteczności, rodzajów i ilości odpadów poddawanych poszczególnym procesom odzysku, w tym w instalacjach położonych poza terytorium kraju, rodzajów i ilości odpadów poddawanych poszczególnym procesom unieszkodliwiania, w tym w instalacjach położonych poza terytorium kraju, istniejących systemów gospodarowania odpadami, w tym zbierania odpadów, rodzajów, rozmieszczenia i mocy przerobowych instalacji do przetwarzania odpadów, w tym olejów odpadowych i innych odpadów niebezpiecznych, identyfikacji problemów w zakresie gospodarki odpadami, w tym, uwzględniając położenie geograficzne, sytuację demograficzną i gospodarczą, warunki glebowe, hydrogeologiczne i hydrologiczne, ocenę potrzeb: tworzenia nowych lub zmiany istniejących systemów zbierania odpadów oraz budowy dodatkowej infrastruktury służącej gospodarowaniu odpadami, zgodnie z zasadą bliskości, zamknięcia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami. Ponadto zawierają prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami, w tym zmiany wynikające ze zmian demograficznych i gospodarczych; cele w zakresie gospodarki odpadami, wraz ze wskazaniem terminów ich osiągnięcia, w tym cele dotyczące zapobiegania powstawaniu odpadów i ograniczenia ilości odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych na składowiska odpadów; określenie kierunków działań w zakresie zapobiegania powstawaniu odpadów oraz kształtowania systemu gospodarki odpadami podejmowanych dla osiągnięcia celów, o których mowa w pkt 3, w tym: - działań w zakresie gospodarki odpadami, wraz z określeniem planowanych technologii i metod postępowania, - działań w zakresie postępowania z odpadami powodującymi problemy w zakresie gospodarki odpadami, w tym środków zachęcających do selektywnego zbierania bioodpadów w celu kompostowania oraz przetwarzania ich w sposób bezpieczny dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, - rozwiązań dotyczących postępowania z olejami odpadowymi i innymi odpadami niebezpiecznymi; a także określenie kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami oraz mocy przerobowych przyszłych instalacji do przetwarzania odpadów; harmonogram planowanych czynności oraz określenie wykonawców i sposobu finansowania zadań wynikających z przyjętych kierunków działań, o których mowa w pkt 4; informację o strategicznej ocenie oddziaływania planu gospodarki odpadami na środowisko; określenie metody monitorowania działań w sposób umożliwiający ocenę stanu realizacji zadań określonych w planie gospodarki odpadami; streszczenie w języku niespecjalistycznym. W ocenie Sądu organ nadzoru błędnie uznał, że przy podjęciu uchwały w przedmiocie Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 naruszono art. 14 ust. 6 pkt 5. W przedmiotowym planie można wyodrębnić bowiem jego część (7.6.1 – 7.6.5), która spełnia wymogi art. 14 ust. 6 pkt 5 ustawy o odpadach. W pkt 7.6. stwierdzono, że podstawą tworzenia i funkcjonowania systemu gospodarki odpadami komunalnymi w kraju jest regionalizacja. Według zaś tej zasady w województwie warmińsko-mazurskim wyodrębnionych zostało 5 regionów gospodarki odpadami komunalnymi, na terenie których wskazano regionalne instalacje przetwarzania odpadów komunalnych oraz instalacje służące do zastępczej obsługi regionów. Ogólną charakterystykę regionów uwzględniają gminy wchodzące w ich skład. Liczbę mieszkańców, podstawowe dane w zakresie wytworzonych i zebranych odpadów komunalnych, w tym ulegających biodegradacji w 2010r. przedstawiono w tabelach. Wyodrębniono 5 regionów gospodarki odpadami, które zostały szczegółowo opisane. Ponadto przy każdym z tych regionów zamieszczono tabele obrazujące: instalacje regionalne do przetwarzania odpadów komunalnych, instalacje do zastępczej obsługi danego regionu oraz szczegółową charakterystykę regionalnych instalacji przetwarzania odpadów komunalnych obrazującą rodzaj instalacji, jej opis oraz planowaną pojemność/moc przerobową, planowaną datę rozpoczęcia jej eksploatacji, wskazującą właściciela/zarządzającego daną instalacją. Nadto w pkt 7.2.3. ustalono, że budowa dodatkowych instalacji zagospodarowania odpadów komunalnych będzie możliwa jedynie po wykazaniu przez potencjalnego inwestora, że istnieje konieczność przetworzenia odpadów, które nie mogą być zagospodarowane w funkcjonujących i obecnie budowanych instalacjach. Nie znajduje zatem potwierdzenia zarzut organu nadzoru dotyczący braku określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami oraz mocy przerobowych przyszłych instalacji do przetwarzania odpadów. Co za tym idzie bezzasadne jest twierdzenie organu nadzoru o pogwałceniu zasady bliskości, o której mowa w art. 14 ust. 1 i art. 9 ustawy o odpadach. Ponadto zwrócić trzeba uwagę, że plany gospodarki odpadami tworzone w oparciu o art. 14 ustawy o odpadach stanowią planistyczny instrument ochrony środowiska i stanowią część programu ochrony środowiska (art. 14 ust. 6 ustawy o odpadach). Ani jednak programy ochrony środowiska, ani plany gospodarki odpadami (stanowiące ich część) nie stanowią aktów prawa miejscowego o których mowa w art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Można je zaliczyć do grupy swoistych źródeł prawa administracyjnego jaką są akty planowania, które wyznaczają zamierzenia administracji publicznej i stanowią jedną z materialnych przesłanek aktów wydawanych przez organy administracji (por. J.Zimmermann, Prawo Administracyjne, Zakamycze 2005 s. 86; także Prawo Ochrony Środowiska Komentarz – Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2008 s. 70). Oznacza to, że plany gospodarki odpadami nie mają statusu aktów prawa miejscowego. Plany, mają charakter programu działania, obowiązują jedynie "wewnątrz" administracji i nie mogą w sposób bezpośredni wywoływać skutków prawnych w sferze podmiotów "zewnętrznych" wobec administracji, jednak w pewnych sytuacjach, na mocy konkretnych przepisów ustawy mogą one wywoływać pośrednio skutki prawne w odniesieniu do podmiotów poza strukturami administracji (por. wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 135/08, publ. LEX nr 522573). W doktrynie wskazuje się, że art. 94 Konstytucji określa względnie luźny związek między upoważnieniem (tym samym ustawą), a aktem prawa miejscowego, wydanym na jego podstawie. Luźniejszym niż ten, jaki wynika z formuły art. 92 ust. 1 Konstytucji, nakazującej wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw. Wyklucza on co do zasady wymóg wykonawczego charakteru aktów prawa miejscowego jako warunek ich legalności (K. Działocha w: "Konstytucja RP. Komentarz" Wyd. Sejm. 2001 t. II uw. 4 s. 5 do art. 94). Z prawnego charakteru planu gospodarki odpadami należy zatem wysnuć wniosek, że wskazane w nim zapisy co do szczegółowych kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami nie stanowią samoistnej podstawy przesądzającej o lokalizacji danej instalacji w określonym miejscu, nie mogą też przesądzać o zakazie umiejscowienia takiej instalacji na konkretnym obszarze. Tym samym zupełnie bezzasadne byłoby formułowanie, tak jak chciałby tego organ nadzoru, szczegółowych kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. O takim konkretnym posadowieniu przedsięwzięcia przesądzają przecież stosowne decyzje lokalizacyjne i zezwalające na budowę. Mało tego, nawet pominiecie przez Sejmik Województwa w przedmiotowym planie określenia kryteriów rozmieszczenia obiektów przeznaczonych do gospodarowania odpadami oraz mocy przerobowych przyszłych instalacji do przetwarzania odpadów nie stanowiłoby automatycznie o istotnym naruszeniu prawa przy podjęciu takiej uchwały. Organ nadzoru podejmując bowiem rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały może to skutecznie uczynić w sytuacji istotnego naruszenia prawa. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę może być zatem wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści takiego przepisu. Przez pojęcie "prawa", z którym uchwała organu województwa musi być zgodna, należy rozumieć przepisy zawarte w aktach normatywnych powszechnie obowiązujących i to w dacie podjęcia uchwały, a taka sytuacja na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniała (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2007r., sygn. akt II SA/Wa 760/07, Lex nr 383799). Ponadto niezasadne jest stanowisko Wojewody zaprezentowane w skardze, mówiące, że brak wskazania w uchwalonym Planie instalacji w A i B jako instalacji regionalnych skutkować będzie tym, że instalacje te po zakończeniu budowy nie będą ujęte w wykazie instalacji regionalnych stanowiącym załącznik do uchwały w sprawie wykonania Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Trzeba w kontekście tego zarzutu zwrócić uwagę na dyspozycję art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 1 lipca 2011r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw,( Dz. U. 2011.152.897) według której w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której przed dniem wejścia w życie ustawy wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, instalację tę uwzględnia się w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami lub dokonuje się zmiany w tej uchwale. Tak więc w przypadku zakończenia budowy instalacji spełniającej wymagania dotyczące regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, dla której we wskazanym okresie uzyskano określone decyzje, możliwe jest dokonanie odpowiedniej zmiany w uchwale w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Wspomniana regulacja prawna umożliwia zatem modyfikację uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami poprzez dopisanie kolejnych, spełniających określone wymogi, regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych. Podkreślić należy także rzecz oczywistą, że przedmiotem skargi nie jest uchwała sejmiku, a rozstrzygnięcie nadzorcze. Dlatego też wszelkie argumenty organu nadzoru dotyczące ewentualnych ułomności tejże uchwały powinny być zawarte w rozstrzygnięciu nadzorczym. Podobnie jak wady decyzji nie mogą być konwalidowane treścią późniejszej odpowiedzi na skargę, tak samo w przypadku rozstrzygnięcia nadzorczego nie jest możliwe wyprowadzanie nowych argumentów, dotyczących potencjalnych wad uchwały w pismach procesowych składanych w czasie postępowania przed sądem. Innymi słowy odpowiedzią na skargę czy innym pismem złożonym po wydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie można skutecznie uzupełnić tego rozstrzygnięcia ani co do stanu faktycznego, ani co do stanu prawnego, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty postawione uchwale z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016 w odpowiedzi na skargę i podtrzymane w piśmie złożonym na rozprawie nie mogły więc być skuteczne choćby były zasadne. W ocenie sądu (wyłącznie z teoretycznego punktu widzenia) nie można jednak mówić o naruszeniu przez wymienioną wyżej uchwałę zasady równości wobec prawa czy też zasady swobody działalności gospodarczej. Ponieważ kwestia ta rozważana jest wyłącznie teoretycznie wystarczającym będzie przykładowe stwierdzenie, że w przypadku gdy dana instalacja przynosi straty finansowe związane z jej prowadzeniem to nikt nie może zmusić prywatnego właściciela takiej instalacji do przetwarzania odpadów wbrew jego interesowi ekonomicznemu. Natomiast gminy nie mają prawa do zamknięcia takiej instalacji niezależnie od efektów finansowych gdyż zgodnie z treścią ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach mają one obowiązek zapewnienia czystości, porządku oraz stworzenia warunków do ich utrzymania. Nie można więc stwierdzić, że podmioty prywatne i samorządowe charakteryzują się tą samą istotną cechą nakazującą jednakowe ich traktowanie w każdej sytuacji. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 148 ppsa uchylił w pkt 1 rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 26 lipca 2012r. w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr XVIII/333/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia Planu gospodarki odpadami dla województwa warmińsko-mazurskiego na lata 2011-2016. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł w pkt 2, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie podlega wykonaniu. Oznacza to, iż nie wywołuje ono skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo iż jest on nieprawomocny. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 stosownie do art. 200 powołanej ustawy.