VII SA/Wa 1337/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku M. D. o wydanie pozwolenia na budowę zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. K. w P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a inwestycja nie narusza przepisów prawa w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. P. (właściciel działki o nr ew. [...]), E. i A. O. oraz M. O. (współwłaściciele działki o nr ew. [...] obręb [...] w P.), wskazując, iż organ I instancji nie uznał ich za strony postępowania. Po rozpoznaniu odwołań decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 104 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że z przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby działka o nr ew. [...], której współwłaścicielami są E. i A. O. oraz M. O., ani działka o nr ew. [...], której właścicielem jest J. P. znajdowały się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z dokumentacji projektowej wynika, że działka o nr ew. [...] usytuowana jest od strony północnej, a działka nr ew. [...], będąca własnością J. P. usytuowana od strony południowo - wschodniej działki, nr ew. [...], na której planowana jest inwestycja. Z planu zagospodarowania terenu, będącego integralną częścią projektu budowlanego wynika, że odległość ścian budynku (bez otworów okiennych i drzwiowych) od granicy z działką o nr ew. [...] wynosi od 3,05 m do 3,10 m. Ściana planowanego obiektu posiadająca otwory okienne i drzwiowe usytuowana jest w odległości ponad 20 m od granicy z działką będącą współwłasnością ww. osób. Odległość projektowanego budynku mieszkalnego od granicy z działkami od strony południowej wynosi ponad 8 m, a od strony wschodniej ponad 4 m. Takie usytuowanie budynku odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Ponadto projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów zarówno na działce nr ew. [...] jak i nr ew. [...]. Z analizy zacieniania sporządzonej przez mgr inż. arch. A. W. wynika, że spełnione zostały warunki nasłonecznienia budynków sąsiednich, określone w § 60 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda [...] wskazał nadto, że ze sporządzonego przez mgr inż. A. W. bilansu wód deszczowych dołączonego do projektu budowlanego wynika, że realizowanie inwestycji nie będzie powodowało zalewania działek sąsiednich. Organ powołując się na treść art. 105 § 1 kpa. wskazał, że przesłanką uzasadniającą podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. jest wniesienie odwołania przez podmiot nie legitymujący się przymiotem strony postępowania. Z tego względu, należało umorzyć postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. jako zainicjowane przez osoby nie posiadające przymiotu strony. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. P. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania administracyjnego : 1) tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. 2) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu jako stronie postępowania czynnego udziału w sprawie oraz wypowiedzenia się, co do zabranego materiału dowodowego. Decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w oparciu o który powinien być ustalony interes prawny skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje : Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r" poz. 270). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewoda [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. którą organ, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami J. Po., M. O., E. i A. O. Na wstępie wskazać należy, że odwołanie, jako środek zaskarżenia decyzji administracyjnej umożliwia stronie postępowania administracyjnego, niezadowolonej z wydanej decyzji, domaganie się ponownego rozpatrzenia sprawy i jest gwarancją realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 k.p.a. Stosownie do art. 127 § 1 prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie postępowania. Należy przy tym podkreślić, że nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem I instancji, ale także stronie, która w tym postępowaniu udziału nie brała. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem I instancji, gdyż postępowanie to i podjęte rozstrzygnięcie dotyczyło jego interesu prawnego w rozumnemu art. 28 k.p.a. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalony został pogląd, uznawany również w nauce prawa, iż podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. W wyroku z dnia 11 kwietnia 1991 r., III ARN 13/91 Sąd Najwyższy stwierdził, że " interes prawny powinien być rozważany jako zobiektywizowana czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej - jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, a także aktualnie istnieje". Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wykazać przepisu prawa materialnego, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego. Powyższe oznacza, że organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać jego dopuszczalność. Dopuszczalność ta wyznaczona jest przesłankami przedmiotowymi i podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez podmiot legitymizowany, czyli stronę postępowania. Ustalenie przez organ, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, a tym samym nie jest stroną postępowania obliguje do zakończenia postępowania odwoławczego poprzez jego umorzenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. uchwała Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999r., OPS 16/98). W myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzający związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Podkreślić należy, że obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo zaś subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 2 cyt. ustawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.10.2007 r" sygn. akt: IV SA/Wa 1496/07). W niniejszej sprawie należy podzielić ustalenia i ocenę organu, że wnoszący odwołanie nie posiadają przymiotu strony, gdyż ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych,, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość budynku od granicy działki sąsiedniej powinna wynosić nie mniej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy oraz 3 m, gdy budynek jest zwrócony ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. W niniejszej sprawie, jak wynika z planu zagospodarowania terenu będącego integralną częścią projektu budowlanego, odległość ścian budynku na działce nr [...] (bez otworów okiennych i drzwiowych) od granicy z działką o nr ew. [...], której współwłaścicielami są E. i A. O. oraz M. O. wynosi od 3,05 m do 3,10 m, natomiast ściana planowanego obiektu posiadająca otwory okienne i drzwiowe usytuowana jest w odległości ponad 20 m od granicy. Odległość przedmiotowego budynku od granicy z działkami od strony południowej, od której usytuowana jest działka skarżącego J. P. nr ew. [...] wynosi ponad 8 m, a od strony wschodniej ponad 4 m. Oznacza to, że usytuowanie budynku przewidziane w projekcie zagospodarowania nieruchomości jest zgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z dokumentacji znajdującej się w aktach wynika także, że projektowana inwestycja nie powoduje przesłaniania budynków sąsiednich zarówno na działce o nr ew. [...] jak i na działce o nr ew. [...], co potwierdza analiza zacieniania sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Niewadliwie zatem organ stwierdził, że z przedłożonej dokumentacji projektowej nie wynika, aby działka nr ew. [...], której współwłaścicielami są E. i A. O. oraz M. O., oraz działka o nr ew. [...], której właścicielem jest J. P. znajdowały się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. K. w P., co oznacza brak po ich stronie interesu prawnego, który uprawniałby do zainicjowania postępowania odwoławczego. Wobec powyższego, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.