I OZ 475/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 879/12 w sprawie ze skargi D.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 879/12 uwzględnił skargę D.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, w ten sposób, że: 1) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]; 2) stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego D.D. kwotę 1.200 (jeden tysiąc dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji jako podstawę orzeczenia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania (pkt 3 wyroku) wskazał art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w związku z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W dniu 8 kwietnia 2013 r. D.D., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie 3 ww. wyroku, wnosząc o jego zmianę, poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 2.400 zł na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Stwierdził, iż w tej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 11.168,45 zł, znajduje się zatem w przedziale kwot wskazanych w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "a" w związku z § 6 pkt 5 cyt. rozporządzenia. W związku z powyższym, wysokość kosztów należnych skarżącemu powinna być orzeczona w kwocie 2.400 zł, a nie 1.200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do treści art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji błędnie zasądził od organu na rzecz skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, kwotę 1.200 zł wg stawki obliczonej na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Sprawa ze skargi na decyzję administracyjną o ustaleniu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej jest bowiem, wskazaną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" cyt. rozporządzenia, inną sprawą, nawet w przypadku, gdy skarżący kwestionuje tylko wysokość ustalonej odpłatności. Stawka minimalna za czynności pełnomocnika w tego typu sprawach wynosi 240 zł (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2011 r. sygn. akt I OZ 538/11). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak, że zażalenie podlega oddaleniu, bowiem uchylenie bądź zmiana postanowienia w tym przedmiocie byłaby równoznaczna z niedopuszczalnym naruszeniem zakazu reformationis in peius (zakazu orzekania na niekorzyść strony), o jakim mowa w art. 134 § 2 w związku z art. 193 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.