I OSK 794/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 356/12 w sprawie ze skargi B.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 356/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oraz przyznał adwokatowi A.K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 295,20 zł, w tym 55,20 zł podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wyrok ten został wydany w następującym, wskazanym przez Sąd pierwszej instancji, stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu zażalenia B.S., utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak [...], Wójt Gminy L. orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...] stanowiącej własność P.K. i działki nr [...] stanowiącej współwłasność w ½ części P.K. i w ½ części S.M. z działką nr [...] stanowiącą własność B.S. Rozgraniczenia dokonano na wniosek P.K. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Wójt Gminy L., działając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "K.p.a.", ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego zakończonego wskazaną wyżej decyzją na kwotę 4.800 zł i kosztami tymi obciążył P.K. – 2.400 zł, S.T. – 800 zł, B.S. – 1.600 zł. W zażaleniu na powyższe postanowienie B.S. podniosła, że nie zgadza się na ponoszenie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył na wstępie treść art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), regulujących zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego oraz art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 1 i art. 264 § 1 K.p.a., określających zasady ponoszenia kosztów postępowania. Kolegium wskazało, że do kosztów postępowania rozgraniczeniowego należy zaliczyć wynagrodzenie geodety, jego wydatki poniesione w związku ze sporządzeniem map i innych dokumentów niezbędnych do ujawnienia wyników rozgraniczenia w katastrze nieruchomości i w księdze wieczystej oraz znaków granicznych, a także wydatki poniesione na przeprowadzenie dowodów w toku postępowania. Dalej wskazano, że rozgraniczenie nieruchomości leży w interesie wszystkich właścicieli nieruchomości rozgraniczanych, których granice stały się sporne, a zatem koszty rozgraniczenia powinny obciążać wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego, których granic nieruchomości spór dotyczy. W postępowaniu administracyjnym ma zastosowanie art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), stanowiący, że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdy granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Zdaniem organu w niniejszej sprawie istniał spór między właścicielami nieruchomości co do przebiegu ich granic, który został rozstrzygnięty decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Przeprowadzenie rozgraniczenia pomiędzy nieruchomościami było zasadne i nastąpiło w interesie właścicieli tych nieruchomości. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo obciążył kosztami postępowania rozgraniczeniowego właścicieli rozgraniczanych nieruchomości i słusznie uznał, że połowa obciąża wnioskodawcę – P.K., a druga połowa pozostałych właścicieli nieruchomości objętych rozgraniczeniem – S.M. i B.S. Organ wskazał, że koszty postępowania rozgraniczeniowego ustalono na podstawie rachunku geodety L.J. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B.S. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i podniosła szereg zarzutów dotyczących przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego i wydanej w jego wyniku decyzji rozgraniczeniowej. Zdaniem skarżącej geodeta nie ustalił stabilnej granicy spornych działek i pominął interes prawny właścicielki działki sąsiadującej z działkami o numerach [...], [...],[...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W uzasadnieniu Sąd wskazał na przepisy art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 § 1, art. 264 § 1 K.p.a. oraz art. 152 i art. 153 Kodeksu cywilnego i wyjaśnił, że wątpliwości co do stosowania przepisów art. 152 i 153 Kodeksu cywilnego w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, w oparciu o przepis art. 152 Kodeksu cywilnego, zostały wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06. W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że organ administracji publicznej orzekając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego powinien uwzględniać normę art. 152 Kodeksu cywilnego, a więc obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiednich nieruchomości, a nie tylko stronę która żądała wszczęcia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że udział w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane również w interesie właściciela nieruchomości sąsiedniej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ostatecznie, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a.), a w przypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 Kodeksu cywilnego, tj. po połowie. Dalej Sąd wyjaśnił, że w niniejszej sprawie niesporne jest, iż postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek P.K. O wszczęciu postępowania zawiadomiony został właściciel sąsiedniej nieruchomości oznaczonej nr [...] – B.S. oraz S.M.- współwłaściciel w ½ części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Wójt Gminy L. orzekł o rozgraniczeniu działki nr [...] stanowiącej własność P.K. i działki nr [...] stanowiącej współwłasność w ½ części P.K. i w ½ części S.M. z działką nr [...] stanowiącą własność B.S. Z akt sprawy wynikało, że wnioskodawca rozgraniczenia P.K. chce rozgraniczenia według granicy scaleniowej. B.S. domagała się rozgraniczenia wzdłuż linii aktualnego użytkowania, wyznaczonej w siedlisku linią istniejącego ogrodzenia i nie zgadzała się na osadzenie znaków granicznych na granicy scaleniowej. Nie ulega wątpliwości, że istniejący spór graniczny uzasadniał wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, mającego na celu ustalenie przebiegu granic i zakończenie sporu. Wskazał również, że wyliczenie składników kosztów postępowania zostało zawarte w art. 263 § 1 K.p.a., który stanowi, że do tych kosztów zalicza się koszty podroży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych. W toku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Wójta Gminy L., kosztami postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie stron, były koszty uczestnictwa geodety stanowiące jego wynagrodzenie (4.800 zł). Zgodnie z normą art. 152 Kodeksu cywilnego koszty te zostały rozłożone po połowie na właścicieli sąsiadujących nieruchomości. P. K. będący właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i współwłaścicielem w ½ części nieruchomości oznaczonej jako działka nr S.M. zobowiązany został do zapłaty kwoty 2.400 zł, B.S. jako właścicielka nieruchomości nr [...] obciążona została zapłatą kwoty 1.600 zł, zaś S.M. będący współwłaścicielem w ½ części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] zobowiązany został do zapłaty kwoty 800 zł. Powyższe ustalenie kosztów postępowania wynikało z zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu i utrzymywaniu stałych znaków granicznych. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały ustalone i rozdzielone prawidłowo. W toku dokonanej kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które by dawało podstawę do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodła skarżąca zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1/ art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 264 § 1 K.p.a. i art. 152 zd. drugie Kodeksu cywilnego polegające na błędnym ustaleniu za organami obu instancji, że koszty postępowania rozgraniczeniowego zostały rozłożone po połowie na właścicieli sąsiadujących nieruchomości i w konsekwencji niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, że: a) organ pierwszej instancji w rzeczywistości rozdzielił koszty w kwocie 4.800 zł na trzy części, po 1.600 zł, przy czym zobowiązał P.K. do zapłaty kwoty 2.400 zł z tytułu własności działki nr [...] i współwłasności w 1/2 działki nr [...] (4.800 / 3 = 1.600 + ½ * 1.600 = 2.400), skarżącą zobowiązał do zapłaty kwoty 1.600 zł (4.800 / 3 = 1.600), zaś S.M. do zapłaty kwoty 800 zł (4800 / 3 = 1600 * 1/2 = 800); b) organ drugiej instancji zaś odmiennie przyjął, że połowa kosztów obciąża wnioskodawcę, zaś połowa pozostałych uczestników, przy czym nie uzasadnił zróżnicowania wysokości kosztów skarżącej i S.M.; c) zawarte w art. 152 Kodeksu cywilnego sformułowanie "po połowie" nie może stanowić podstawy do rozdziału kosztów w inny sposób, np. "w równych częściach", "proporcjonalnie", czy też "po jednej trzeciej"; d) koszty winny zostać wyliczone odrębnie dla każdej granicy rozgraniczającej dwie nieruchomości, a dopiero później zsumowane w stosunku do poszczególnych właścicieli, bowiem dokonanie podziału kosztów w inny sposób narusza przepis art. 152 Kodeksu cywilnego; 2/ art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na braku możliwości dokonania kontroli kasacyjnej orzeczenia, w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie odnosi się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących nieuwzględnienia przy podziale kosztów rozgraniczeniowych właścicielki działki nr [...] A.W., pomimo że skarżąca zarzuciła, że działka nr [...] w dwóch punktach granicznych graniczy z działkami rozgraniczanymi nr [...] i nr [...] oraz działkami rozgraniczanymi nr [...] i nr [...], co w konsekwencji powoduje, że również działka nr [...] podlega rozgraniczeniu na styku działek nr [...] i nr [...] oraz na styku działek nr [...] i nr [...]. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu skarżąca zwróciła uwagę na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych w którym wskazano, że koszty winny zostać wyliczone odrębnie dla każdej granicy rozgraniczającej dwie nieruchomości, a dopiero później zsumowane w stosunku do poszczególnych właścicieli. Podniesiono także, że właścicielka działki nr [...] także winna brać udział w postępowaniu rozgraniczeniowym i powinna była ponosić część kosztów rozgraniczenia, bowiem jej nieruchomość także została rozgraniczona z działkami nr [...] i nr [...] oraz z działkami nr [...] i nr [...]. Tę ostatnią okoliczność skarżąca podniosła w złożonej skardze, jednakże Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do niej. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. adw. A.K. - pełnomocnik wnoszącej skargę kasacyjną, wniosła o przyznanie jej kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie na uwzględnienie zasługiwał przede wszystkim zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Rację ma bowiem autor skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zakwestionowanego wyroku nie spełnia ustawowych wymagań. Zgodnie z treścią ww. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 P.p.s.a. w sytuacji, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów jakimi są: zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, jak też gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku sądu zajmuje wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie zapadłego w sprawie wyroku na tyle wadliwie, że niemożliwa była kontrola tego rozstrzygnięcia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządzając uzasadnienie wyroku Sąd pierwszej instancji nie przedstawił w sposób pełny stanu faktycznego sprawy, mimo że te pominięte przez Sąd okoliczności faktyczne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych na postanowienie Wójta Gminy L. z dnia [...] marca 2012 r. zażalenie oprócz skarżącej wniósł także S.M. Zarówno skarżąca, jak i S.M., wnieśli skargę do Sądu na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. Skarga S.M. została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 357/12, na mocy którego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] maja 2012 r. w części dotyczącej S.M. zostało uchylone, a Sąd nakazał organowi zbadanie czy w dacie wydania przez Wójta Gminy L. decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. o zatwierdzeniu rozgraniczenia nieruchomości S.M. był współwłaścicielem w ½ działki nr [...]. Nie wskazano także, że postanowieniem z dnia 5 września 2012 r., wydanym w tej sprawie, Sąd pierwszej instancji połączył sprawy ze skarg B.S. i S.M. w celu ich łącznego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku winien zawrzeć wszystkie elementy stanu faktycznego sprawy, w tym opisane wyżej, i odnieść się do tego, że w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 357/12 uchylono kontrolowane również i w tej sprawie postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. w części dotyczącej S.M., a następnie wyjaśnić jaki to ma wpływ na treść kontrolowanego aktu w odniesieniu do B.S. Zauważyć bowiem należy, że wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego, ustalona tak jak w sprawie niniejszej, wobec jednej ze stron, jest nierozerwalnie związana z kosztami dotyczącymi pozostałych stron objętych danym rozstrzygnięciem, zatem uchylenie postanowienia wobec jednej ze stron, ze względu na treść art. 152 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a., determinuje jego uchylenie wobec pozostałych. Powyższych wyjaśnień zabrakło, a Sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia tak jakby opisanych wyżej elementów stanu faktycznego nie było, a przecież mogą mieć one istotne znaczenie dla sprawy. Mając na uwadze powyższe rozważania przyjąć należy, że zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji naruszył także przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia pozostałych wymienionych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów, z uwagi na wady formalne uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jako przedwczesne, na tym etapie postępowania, nie mogły zostać rozpoznane. Zatem rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji weźmie pod uwagę uczynione wyżej uwagi i sporządzi uzasadnienie w sposób odpowiadający treści art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. wskaże wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego, a następnie wyjaśni jaki wpływ na wynik tej spraw ma ewentualnie wynik sprawy rozstrzygniętej wyrokiem dotyczącym S.M. (sygn. akt III SA/Lu 357/12). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż to wynagrodzenie, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.