II SA/Ol 1208/12

Dnia 27 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 roku sprawy ze skargi D. K.i i W. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Starosta decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" udzielił H. B. pozwolenia na budowę generatora elektrowni wiatrowej o mocy 900 kW, wysokości wieży - 71,0 m., średnicy śmigieł - 56,0 m. wraz z urządzeniami towarzyszącymi, w granicach działek Nr "[...]" w "[...]", Gm. "[...]". Od decyzji tej odwołali się D. i W. K., współwłaściciele działki rolnej nr "[...]" położonej we wsi A, wskazując, że planowana inwestycja znajdować się będzie w bliskiej odległości od działki nr "[...]", stanowiącej ich własność, co uniemożliwi im w przyszłości zabudowę tej nieruchomości budynkiem mieszkalnym. Odwołujący się podnieśli również, że projekt tej inwestycji nie zawiera informacji dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania z uwzględnieniem skutków ewentualnej awarii (np. zerwania śmigła) oraz, że wystąpili do Burmistrza A o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, co ich zdaniem powinno stanowić przesłankę do zawieszenia przez Starostę A postępowania dotyczącego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej inwestycji. Podnieśli również, że przedmiotowa inwestycja nie chroni środowiska naturalnego i stanowić będzie istotne zagrożenie dla otoczenia. Wskazali przy tym na negatywne oddziaływanie takich czynników związanych z planowanym przedsięwzięciem jak hałas, migotanie światła oraz cień. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu administracyjnym. Organ II instancji stwierdził, że przedłożony projekt budowlany, stanowiący integralną część zaskarżonej decyzji nr "[...]" wydanej dnia "[...]" przez Starostę jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe, zgodnie z wydaną dnia "[...]" zmienioną dnia "[...]" przez Burmistrza A decyzją o warunkach zabudowy oraz wydaną dnia ‘[...]" decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji. Według Wojewody jedynym możliwym czynnikiem oddziaływania elektrowni wiatrowej na tereny rolnicze może być hałas. Z załączonego raportu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko oraz projektu zagospodarowania terenu wynika, że dopuszczalny poziom hałasu dla pory nocnej będzie przekroczony w odległości 250 m od osi siłowni wiatrowej, natomiast dla pory dziennej w odległości ok. 200 m od osi tej siłowni. Z uwagi zaś na to, że w ww. obszarach nie znajduje się żadna zabudowa mieszkaniowa (tylko grunty rolne), to wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie zostały przekroczone. Południowa część działki rolnej nr "[...]" położonej we wsi A, która stanowi współwłasność odwołujących się, oddalona jest o ok. 220 m. od osi projektowanej siłowni wiatrowej. Tylko na bardzo niewielkim obszarze tej działki występuje przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu w porze nocnej, natomiast w porze dziennej normy hałasu nie zostaną przekroczone. W ocenie organu II instancji planowana inwestycja nie ograniczy możliwości zagospodarowania terenu rolnego, stanowiącego współwłasność odwołujących się. Według Wojewody kwestia ograniczenia możliwości zabudowy tego terenu budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym nie może być brana pod uwagę z uwagi na to, że działka ta nie jest usytuowana na terenie możliwym do zabudowy tego rodzaju obiektem, inwestor nie legitymuje się żadnym dokumentem potwierdzającym możliwość realizacji takiego obiektu, tj. nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazano, że inwestycja została zlokalizowana na terenach rolnych oddalonych od najbliższej zabudowy mieszkaniowej o ok. 300 m. Dalej podkreślono, że wydana przez Burmistrza A decyzja o warunkach zabudowy z dnia "[...]" zm. dnia "[...]", jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji z "[...]" posiadają status decyzji ostatecznych. Fakt, że do Burmistrza wpłynął wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi zaś przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę tej inwestycji, w związku z czym zarzut naruszenia przez Starostę art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego nie został potwierdzony. Zarówno decyzja o warunkach zabudowy jak i decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji wiąże organ wydający decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organ II instancji nie potwierdził także zarzutów, że projekt budowlany przedmiotowej siłowni wiatrowej jest niekompletny, gdyż nie zawiera informacji dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowania tego obiektu. Projekt architektoniczno-budowlany w części konstrukcyjnej został w ocenie organu odwoławczego opracowany zgodnie z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe, które w chwili sporządzenia projektu były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Zawiera on wymagany opis układu konstrukcyjnego, założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, podstawowe wyniki tych obliczeń oraz warunki i sposób posadowienia tego obiektu itp.. Skargę na ww. decyzję wywiedli D. i W. K., wnosząc o jej uchylenie lub zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla spornego przedsięwzięcia. Według autorów skargi Burmistrz A postanowieniem nr "[...]" z dnia "[...]" dokonał sprostowania decyzji o warunkach zabudowy nr "[...]" z dnia "[...]", gdzie nastąpiła zmiana rozpiętości skrzydeł wirnika z 56 do 60 m. Ponadto Burmistrz w dniu "[...]" ponownie dokonał zmian w decyzji o warunkach zabudowy nr "[...]" z dnia "[...]", gdzie pierwotnie z działki "[...]" inwestycja rozszerza się na kolejne działki nr "[...]" i "[...]", tj. z 1500 m kw. do 2500 mkw. i zmniejsza się celowo skalę mapy przedsięwzięcia do 1:3000, aby nie można było rozszyfrować strefy oddziaływania inwestycji, oraz dokonuje się zmian w technicznych parametrach fundamentów z 12mx12m do 20mx20m. Skarżący podnieśli, że w zaistniałej sytuacji wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie generatora energii wiatrowej zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdzili, że w tym kontekście chodzi również o wagę raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, który to raport stanowi osnowę później wydawanych decyzji oraz oddziaływania w stosunku do nieruchomości sąsiednich, co zostało według strony skarżącej utrwalone w orzecznictwie. W skardze zarzucono także, że organ nie sprecyzował na czym opiera swoje stanowisko, że działka nie jest usytuowana na terenie przewidzianym do zabudowy tego rodzaju obiektem. W ocenie skarżących budowa elektrowni wiatrowej uniemożliwi im jako rolnikom wybudowanie siedliska na działce nr "[...]". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2012r. inwestor H. B. wniósł o oddalenie skargi. Ponadto według inwestora skarżący pominęli niezwykle istotną okoliczność, że z uwagi na przebieg na ich działce linii wysokiego napięcia i obszar chroniony dla tej linii, całkowicie wyłączający jakąkolwiek zabudowę, nie ma fizycznej możliwości, aby wybudowali jakiekolwiek obiekty w pobliżu działki inwestora. Inwestor zaznaczył nadto, że skierowanie wniosku o wznowienie postępowania nie ma wpływu na walor prawomocności decyzji środowiskowej dotyczącej spornej inwestycji. Toczące się postępowanie nie wypełnia również w jego opinii przesłanek zawieszenia postępowania sądowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Na gruncie przedmiotowej sprawy Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nr "[...]" z dnia "[...]" o udzieleniu H. B. pozwolenia na budowę generatora elektrowni wiatrowej o mocy 900 kW, wysokości wieży - 71,0 m., średnicy śmigieł - 56,0 m. wraz z urządzeniami towarzyszącymi, w granicach działek Nr "[...]" w "[...]", Gm. "[...]". W przedmiotowej sprawie złożony został projekt budowlany wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę i głównym zadaniem organów w postępowaniu administracyjnym była ocena, czy inwestor spełnił przesłanki określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010r., nr 243, poz. 1623 j.t.) do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do tej regulacji prawnej sprawdzeniu musiała podlegać: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6, a także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Warto zwrócić uwagę, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu - ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Należy zauważyć, że wspomniana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzająca wydanie pozwolenia na budowę, została wprowadzona do polskiego sytemu prawnego ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Natomiast projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi, np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Komentarz do art. 35 ustawy Prawo budowlane R. Dziewiński, P. Ziemski). Przede wszystkim należy wskazać, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją nr "[...]" z dnia "[...]" Starosty jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe. Projekt architektoniczno-budowlany w części konstrukcyjnej został zaś opracowany zgodnie z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje zawodowe, które w chwili sporządzenia projektu były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Zawiera on wymagany opis układu konstrukcyjnego, założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, podstawowe wyniki tych obliczeń oraz warunki i sposób posadowienia tego obiektu itp.. Ponadto ww. decyzja jest zgodna z postanowieniami decyzji Burmistrza z dnia "[...]" ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz modyfikującej ją decyzji Burmistrza z dnia ‘[...]’ Analiza parametrów technicznych zastrzeżonych w decyzji o warunkach zabudowy w zestawieniu z ustaleniami pozwolenia na budowę spornej inwestycji pozwala jednoznacznie stwierdzić ich zgodność. Dotyczy to m.in. takich parametrów jak wysokość wieży siłowni, całkowita wysokość siłowni, moc energetyczna pojedynczej siłowni, a także średnica śmigieł wirnika, która w decyzji o pozwoleniu na budowę została określona na 56 m czyli zgodnie z ustaleniami przyjętymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]". Zupełnie zaś bezpodstawne są twierdzenia skarżących kwestionujące dokonane zmiany w warunkach zabudowy oraz zarzucające, że celowo zmieniono skalę mapy przedsięwzięcia do 1:3000, aby nie można było rozszyfrować strefy oddziaływania inwestycji. Wspomniane zarzuty sformułowane są ogólnikowo, a ponadto nie mogły być badane w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest decyzja o pozwoleniu na budowę. Na gruncie rozpoznawanej sprawy możliwe jest jedynie skontrolowanie zgodności decyzji budowlanej z ustaleniami zawartymi w rozstrzygnięciu określającym warunki zabudowy. Jak już wspomniano, analiza dokonana przez sąd w tym zakresie, nie wykazała sprzeczności między tymi dwiema decyzjami. Organ słusznie zaś respektował postanowienia decyzji z dnia "[...]" częściowo zmieniającej na skutek wniosku inwestora warunki zabudowy rzeczonego przedsięwzięcia, pierwotnie ustalone w decyzji Burmistrza z dnia "[...]". Jest to bowiem rozstrzygnięcie funkcjonujące w obrocie prawnym i wiążące organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Podobnie sporna decyzja jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji Burmistrza z dnia "[...]" ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla rzeczonego przedsięwzięcia. W decyzji tej sprecyzowano wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, które zostały uwzględnione w przedmiotowej decyzji. Ponadto dodać trzeba, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że sporna decyzja o pozwoleniu na budowę poprzedzona została wszystkimi niezbędnymi uzgodnieniami (np. energetycznymi, dotyczącymi zjazdu z drogi publicznej) i opiniami. Odnośnie zarzutów skarżących co do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu przez planowaną inwestycję wskazać należy, że w pkt 7.3 zatwierdzonego projektu budowlanego spornej inwestycji (akta adm., projekt budowlany, k. – 12) dotyczącym emisji hałasu, wibracji i promieniowania, wyraźnie stwierdzono, że funkcjonowanie projektowanego przedsięwzięcia nie będzie stanowiło nadmiernej uciążliwości dla środowiska w zakresie emisji hałasu na chronionym akustycznie terenie zabudowy zagrodowej zarówno w porze dziennej jak i nocnej. Eksploatacja zaś projektowanego przedsięwzięcia spełniać będzie wymogi w zakresie ochrony środowiska przed oddziaływaniem akustycznym. Poziom hałasu emitowanego do środowiska przez przedsięwzięcie nie pogorszy istniejących warunków akustycznych w środowisku na terenach chronionych. Słusznie wskazał Wojewoda, że z załączonego raportu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko oraz projektu zagospodarowania terenu wynika, że dopuszczalny poziom hałasu dla pory nocnej będzie przekroczony w odległości 250 m. od osi siłowni wiatrowej, natomiast dla pory dziennej w odległości ok. 200 m od osi tej siłowni. W tych obszarach nie znajduje się żadna zabudowa mieszkaniowa (grunty rolne), zatem wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie zostaną przekroczone. Poza tym w kontekście zarzutów strony odnoszących się do negatywnego oddziaływania inwestycji na otoczenie zasadne jest przytoczenie zastrzeżenia jakie sformułowane zostało w załączonej do projektu budowlanego "Informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia" dla spornej inwestycji. Mianowicie podkreślono (akta adm., projekt budowlany Tom II, k. – 13), że projektowana siłownia wiatrowa i elementy infrastruktury technicznej są obiektami o konstrukcji nie stwarzającej szczególnego zagrożenia dla użytkowników i otoczenia. Zastrzeżono przy tym, że należy je wykonywać zgodnie z projektem, przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami oraz przepisami przeciwpożarowymi, bezpieczeństwa i higieny pracy, mając na względzie zasady bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy wykonywaniu robót wymienionych w art. 21a ust. 2 Prawa budowlanego. Co do zaś zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu, a odnoszących się do ewentualnego zacienienia przez sporną inwestycję ich przyszłego siedliska wskazać trzeba, że ewentualne zacienienie działek nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, prawo budowlane nie przewiduje bowiem ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w istniejących działkach. Tymczasem obecnie na wskazanej przez skarżących działce nr "[...]" nie ma żadnego siedliska ani nawet jego projektu, co czyni powyższe zarzuty strony skarżącej czysto hipotecznymi. W tym miejscu warto uświadomić skarżącym, że kwestia posadowienia inwestycji została już przesądzona ostateczną decyzji (później zmodyfikowaną) ustalająca warunki zabudowy i jest to zagadnienie pozostające poza zakresem kontroli w przedmiotowej sprawie. Natomiast stanowisko strony zakładające, że realizacja spornej inwestycji uniemożliwi im w przyszłości budowę takiego siedliska na wskazanej działce nie jest w żadnym stopniu uzasadnione. Skarżący muszą jednak zdawać sobie sprawę, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo. Odnosząc się natomiast do zarzutu zawartego w skardze, mówiącego, że w zaistniałej sytuacji wznowienia postępowania dotyczącego ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowie generatora energii wiatrowej zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji bądź zawieszenia posterowania do czasu zakończenia postępowania w tej sprawie, trzeba wskazać, że prowadzenie takiego postępowania w trybie nadzwyczajnym nie ma w ocenie sądu istotnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, a co za tym idzie zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego byłoby bezcelowe. Podkreślić trzeba, że aktualnie decyzja objęta wznowieniem postępowania administracyjnego pozostaje w obrocie prawnym, wywołując określone skutki prawne. Próby zaś jej wzruszenia nie stanowią według sądu przeszkody dla oceny przedmiotowej sprawy. Warto dodać, że zawarte w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa podstawy zawieszenia postępowania sądowego mają charakter podstaw fakultatywnych. O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie i uznaniu sądu, ale sposób jego wykładni nie może prowadzić do tworzenia nowych podstaw zawieszenia postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie może być też brana pod uwagę w oderwaniu od zasady szybkości postępowania (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2011r., I OZ 708/11). Biorąc powyższe pod uwagę skargę na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić