II SA/Kr 1302/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 lipca 2012 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, a także postanowienie organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...]zasądza od [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej A.C. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2009 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 , ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wstrzymał roboty budowlane prowadzone na posesji nr [....] przy ul. [....] w K. , ustalił wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń, oraz nałożył na inwestora B.L. obowiązek przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej i opinii technicznej. Decyzją z dnia 18 sierpnia 2009 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nakazał inwestorowi B.L. rozbiórkę obiektu budowlanego tj. zielonego parkingu zlokalizowanego na działce nr [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. (od strony bramy wjazdowej). Decyzją z dnia 13 maja 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 51 ust. 1 Prawo budowlane [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i "wobec braku podstaw do nałożenia na inwestora robót budowlanych polegających na remoncie betonowego wjazdu na nieruchomość nr [....] przy ul. [....] w K. , w trybie przepisu art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia w/w robót do stanu zgodnego z przepisami" , umorzył postępowanie przed organem l instancji. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. (II SA/Kr 792/100) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi A.C. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 czerwca 2009 r. Wskazał miedzy innymi sąd, że wykonanie przedmiotowego parkingu nie było ani przebudową, ani montażem, ani remontem, dlatego tryb z art. 50 - 51 ustawy nie mógł mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Za remont nie mogą być bowiem uznane roboty, w wyniku których powstaje zupełnie nowy element zagospodarowania działki, którego bezpośrednio przed wykonaniem tych robót w ogóle nie było. Rzeczą organów nadzoru budowlanego będzie ponowne przeprowadzenie postępowania we właściwym trybie, z uwzględnieniem naprowadzonych wyżej okoliczności. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2011 r. (.....) na podstawie art. 49 b ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał inwestorowi B.L. przedłożyć "dokumenty związane z wykonywaną budową miejsc postojowych zlokalizowanych na działce nr [....] obr [....] przy ul. [....] w K. (od strony bramy wjazdowej), wykonanych bez zgody organu administracji architektoniczno budowlanej", a mianowicie: "dokumenty, o których mowa w art. 30 ust. 2 ( w szczególności opinie konserwatorską), albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; projekt zagospodarowania działki; zaświadczenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu" – w terminie do 30 września 2011 r. W ramach pouczenia w postanowieniu zacytowano przepisy art. 49b ust. 3, 4, 5 ustawy Prawo budowlane, oraz art. 124 § 2, art. 141 § 1 i art. 142 kpa. Postanowieniem z dnia 25 października 2011 r. (.....) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. sprostował z urzędu oczywistą omyłkę występującą w w/w postanowieniu, w taki sposób, że: "na stronie pierwszej, wers 8 w nazwie inwestora zamiast p. B.L. powinno być p. B.L". Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2012 r. (.....) na podstawie art. 138§1 pkt 2 w zw. z art. 123 i 144 kpa [....] Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił w/w postanowienie w całości. Wskazał organ, że prawidłowe nazwisko strony brzmi " B.S. ", sprostowanie więc błędnego nazwiska strony z " B.L. " na równie błędne B.L. doprowadziłoby do sytuacji, w której postanowienie z dnia 17 sierpnia 2011 r. pomimo sprostowania nadal wskazywałoby jako inwestora osobę nieprawidłowo oznaczoną. Decyzją z dnia 7 grudnia 2011 r. (.....) na podstawie 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243. poz. 1623 e zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał inwestorowi B.L. rozbiórkę miejsc postojowych zlokalizowanych na działce [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. (od strony bramy wjazdowej) wykonanych bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ I instancji przytoczył zapadłe dotychczas w sprawie rozstrzygnięcia i podał co następuje: Podnoszony przez B.S. zarzut jakoby inwestorem przedmiotowego zamierzenia budowlanego była A.C. , która udzieliła B.S. "umocowania do odbudowania podjazdu betonowego (...) nie jest uzasadniony. Z art. 18 ustawy Prawo budowlane wynika, że inwestorem jest osoba, która organizuje proces budowlany i ponosi w związku z tym nakłady finansowe. W niniejszej sprawie jest nią B.L. (por. protokół kontroli robót budowlanych przeprowadzonej w dniu 10 czerwca 2009 r. podpisany przez B.S. i kserokopia kosztorysu powykonawczego). Przedmiotem postępowania jest budowa miejsc postojowych zlokalizowanych na działce [....] wykonanych bez zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Tak określony przedmiot postępowania został wskazany w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2010 r. Inwestor nie dostarczył dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia 17 sierpnia 2011 r., dlatego zastosowanie znalazł art. 49 b ust. 1 w/w ustawy nakazujący rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Dwuczłonowa forma nazwiska inwestora została również użyta w orzeczeniach sądu cywilnego (z dnia 19 listopada 2002 r. i z dnia 16 kwietnia 2004 r.), nadto strona otrzymując tak zaadresowaną korespondencje nie kwestionowała jej w zakresie wskazania nazwiska inwestora. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B.S. . Zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa poprzez błędne i nieprawidłowe ustalenie elementów stanu faktycznego polegające na błędnym stwierdzeniu, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu, podczas gdy "spowodował je donos-wniosek" strony; naruszenie przepisów prawa materialnego polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że inwestorem jest B.S. , podczas gdy jest nim A.C. oraz bezpodstawnym przyjęciu, że przedmiotowe prace polegają na "budowie obiektu budowlanego tj. zielonego parkingu", podczas gdy były to "prace odtworzeniowe". Odwołująca się zarzuciła nadto rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na: niezbadaniu "statusu inwestora" w stosunku do A.C. , eksponowaniu na pierwszym miejscu niewłaściwego elementu przepisu prawa budowlanego w postaci wymogu uzyskania "zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej" w miejsce adekwatnego do stanu faktycznego pojęcia "zgłoszenia" robót.; błędnym zrozumieniu wyroku WSA z 8 grudnia 2010 r. m.in. poprzez niezwrócenie uwagi, że wyrok ten koncentrował się głównie na wykazaniu, że w decyzji z 13 maja 2010 r. błędnie oceniono postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, nie zaś na stronie postępowania, którą jest inwestor. Podała odwołująca się, że wyrokiem z dnia 22 maja 2001 r. Sąd Rejonowy dla [....] nakazał A.C. odbudowanie na własny koszt usytuowanego przy ul. [....] wybetonowanego wjazdu o szerokości 3.40 metra i długości 2.20 prowadzącego od bramy wjazdowej do połowy długości posadowionego na tej nieruchomości budynku mieszkalnego od jego strony zachodniej. Z uwagi na utrzymujący się spór sąsiedzki i uchylanie się przez A.C. od wykonania nałożonego na nią obowiązku, postanowieniem z dnia 28 października 2008 r. (II C 21/05/K) Sąd Rejonowy dla [....] w K. Wydz. I Cywilny udzielił B.S. umocowania do odbudowania przedmiotowego podjazdu na koszt A.C. Dopiero wówczas, zapewniając B.S. o spełnieniu wszystkich wymogów formalnych, A.C. rozpoczęła prace budowlane polegające na skuciu płyty betonowej biegnącej od bramy wjazdowej w głąb ogrodu, wycięła krzewy i odblokowała bramę przez skucie muru, który uprzednio postawiła. Dopiero po zaniechaniu przez A.C. dalszych prac, odwołująca się podjęła kontynuację rozpoczętych prac, korzystając z w/w wyroku sądowego. W piśmie z dnia 2 września 2011 r. A.C. podała, że to ona finansowała przedmiotową inwestycję i że nie uzyskała na nią zgody organu administracji architektoniczno budowlanej. Potwierdziła również (notatka z dnia 19 kwietnia 2009 r.), że to ona wykonała trzy pierwsze etapy "prac odtworzeniowych". Z powyższego wynika, że inwestorem przedmiotowej inwestycji jest A.C. Powyższej okoliczności nie uwzględnił jednak organ I instancji, opierając się jedynie na protokole z dnia 10 czerwca 2009 r., naruszając tym samym zasady zawarte w art. 7 i 77 kpa. Decyzją z dnia 16 lipca 2012 r. (.....) na podstawie art. 138 § 2 kpa, art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy powołał zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia oraz podał co następuje: Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 792/10. W/w obiekt budowlany został wybudowany bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Z uwagi na treść przepisów art. 28 ust. 1, art. 29 ust.1 pkt 10, art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie ulega wątpliwości, że przed rozpoczęciem prac związanych z budową przedmiotowego obiektu budowlanego – inwestor zobowiązany był dokonać zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Inwestor nie dopełnił tego obowiązku, a to co do zasady skutkuje obowiązkiem wydania nakazu rozbiórki przez organ nadzoru budowlanego. Jednakże przy zachowaniu wymienionych w ustawie przesłanek możliwa jest legalizacja takiego przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze, w niniejszej sprawie, w dniu 17 sierpnia 2011 r. organ I instancji wydał postanowienie, w którym nakazał inwestorowi - B.L. przedłożenie dokumentów, wymienionych w art. 49 b ust.2 Prawa budowlanego. Inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów, więc zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Decyzja organu I instancji narusza jednak prawo. W postanowieniu z dnia 23 stycznia 2012 r. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wskazał bowiem, iż zgodnie z pismem z Referatu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Urzędy Miasta K. z dnia 21 grudnia 2011 r. prawidłowe nazwisko strony brzmi "[....] ". Takie też nazwisko widnieje w dowodzie osobistym w/w. Tymczasem zarówno w postanowieniu z dnia 17 sierpnia 2011 r., jak i w zaskarżonej decyzji z dnia 7 grudnia 2011 r. błędnie wskazano nazwisko osoby zobowiązanej do przedłożenia dokumentów. Powyższe obliguje organ odwoławczy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z kolei odnosząc się do uwag podnoszonych przez odwołującą się oraz biorąc pod uwagę wyroki Sądu Rejonowego dla [....] w K. sygn. akt I C 856/09/K Sądu Okręgowego w K. sygn. akt II Ca 1142/10, zadaniem organu I instancji przy ponownym rozpatrywaniu niniejszej sprawy będzie dokładne zbadanie kogo należy uznać za inwestora przedmiotowych prac. Na powyższe rozstrzygnięcie A.C. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i postanowienia z dnia 23 stycznia 2012 r. (.....). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 107 §3 kpa poprzez błędne przyjęcie, że decyzja organu I instancji z dnia 7 grudnia 2011 r., oraz postanowienie z dnia 25 października 2011 r. nie zostały skierowane do strony postępowania – B.S. , gdyż nosi ona jednoczłonowe nazwisko; niesporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji "zgodnie z tym przepisem"; naruszenie art. 17 i 52 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnie polegająca na przyjęciu, że B.S. nie była inwestorem pomimo, że dopuściła się samowoli . Skarżąca podała, że B.S. i B.L. to ta sama osoba. Sama odwołująca się posługiwała się bowiem dwuczłonowym nazwiskiem w sprawie sądowej o sygn. II CA 1428/03 (por. postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 16 kwietnia 2004 r. II CA 1428/03). Zdaniem skarżącej jest oczywiste, że inwestorem jest B.S. Nie ma znaczenia, że prace te zostały wykonane w zastępstwie A.C. Tytuł wykonawczy w postaci prawomocnego wyroku sadu powszechnego, zobowiązujący do wykonania robót budowlanych, czy dający umocowanie do wykonania określonych robót w zastępstwie i na koszt innej osoby, nie zwalnia bowiem podmiotu podejmującego te prace od uzyskania wymaganych przepisami prawa pozwoleń, czy dokonania zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie to B.S. wykonała prace odpowiadające nakazowi zawartemu w wyroku Sądu Rejonowego dla [....] z dnia 22 maja 2001 r. (I C 255/00/K) i postanowieniu z dnia 10 lutego 2008 r. (IC 21/05/K); tylko ona miała wpływa na sposób ich wykonania (zakupiła materiały, wynajęła ekipę budowlana, finansowała ich prace). Skarżąca usunęła jedynie murek i część żwiru, na co nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę, ani dokonanie zgłoszenia. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zbyt ogólnikowe. W istotnych kwestiach ogranicza się do stwierdzenia, że błędnie podano nazwisko osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego obowiązku oraz, że należy wyjaśnić kto jest inwestorem w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Decyzja taka nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stosowania norm prawa materialnego, a wydawana jest na podstawie przepisu formalnego tj. art. 138 § 2 kpa. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone być musi oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, a więc zmierzającą do ustalenia czy decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji stanowi odstępstwo od reguły, wedle której organ odwoławczy rozpoznaje sprawę merytorycznie. Przesłanki zatem uprawniające organ odwoławczy do podjęcia decyzji kasacyjnej muszą być wykładane ściśle. Zaskarżona decyzja narusza prawo, bowiem została podjęta bez należytej podstawy. Wbrew stanowisku organu odwoławczego podstawy takiej nie stanowi fakt, że w decyzji organu I instancji niepoprawnie użyto nazwiska adresata decyzji. Od początku postępowania stroną postępowania była B.S. , która pozostała tą samą osobą bez względu na to, czy przypisano jej nazwisko [....] , [....] , czy tylko [....] . Jeśli w decyzji organu I instancji wadliwie przypisano jej nazwisko [....] zamiast [....] , to należało potraktować to jako oczywistą i usuwalną (nawet w trybie art. 113 § 1 kpa) omyłkę, a nie naruszenie prawa obligujące do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji. Zauważyć przy tym trzeba, że przepis art. 113 § 1 kpa był już w sprawie stosowany: na jego podstawie prostowano – także co do nazwiska B.S. - postanowienie z dnia 17 sierpnia 2011 r. Organ zażaleniowy postanowienie o sprostowaniu z dnia 25 października 2011 r. uchylił nie dlatego, że przepis art. 113 § 1 kpa nie miał zastosowania, lecz dlatego, że omyłkę sprostowano nienależycie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, okoliczności faktyczne sprawy zostały przez organ odwoławczy uznane za należycie wyjaśnione. Na marginesie jedynie organ odwoławczy dostrzegł potrzebę ostatecznego ustalenia , kto – B.S. , czy też A.C. – był inwestorem. Rzecz jednak w tym, że materiał sprawy, który miał stanowić podstawę ustaleń w tej mierze, był w aktach zgromadzony, a wymagał jedynie pewnej oceny. Organ odwoławczy od takiej oceny uchylić się nie może. Potwierdzenie wszak oceny organu I instancji prowadzić by musiało, przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach, do wydania decyzji merytorycznej. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem art. 138 § 2 kpa. Stosownie do przepisu art. 135 ppsa kontroli sądowej poddano także akty wydane przez organ I instancji. Przede wszystkim wskazać należy, że organ I instancji przeprowadził postępowanie we właściwym trybie. Tryb ten został wyraźnie wskazany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 792/10, uchylającym wydane poprzednio w sprawie decyzje. Zgodnie zaś z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W przywołanym wyroku Sądu przesądził także wiążąco o charakterze zrealizowanej inwestycji jako podlegającej zgłoszeniu budowie obiektu. Decyzja organu I instancji poprzedzona została wezwaniem B.S. do dostarczenia szeregu dokumentów. Wezwaniu temu prawidłowo nadano formę postanowienia i prawidłowo pouczono strony, że na postanowienie to nie przysługuje zażalenie. Poza tym jednak postanowienie to jest istotnie wadliwe. Postanowienie wydawane na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, jako niepodlegające zaskarżeniu, nie jest przez organ uzasadniane. Właśnie jednak dlatego, zwłaszcza przy uwzględnianiu charakteru tego postanowienia i konsekwencje jego niewykonania przez stronę, organ winien dołożyć szczególnej staranności w formułowaniu treści skierowanych do strony nakazów. Dokładnego i precyzyjnego określenia obowiązków strony żadną miarą nie zastępuje zacytowanie przepisu prawa, który zresztą samego obowiązku nie nazywa, lecz odsyła, i to alternatywnie, do innych przepisów. Stwierdzić więc należy, że postanowienie organu I instancji z dnia 17 sierpnia 2011 r. było dotknięte istotną wadą w zakresie punktu 1.1. To, że w zasadzie prawidłowo określono w nim inne obowiązki strony, nie może oceny tej zmienić. Strona winna być bowiem, stosownie do zasady wyrażonej w art. 9 kpa, prawidłowo informowana o całości oczekiwanych od niej zachowań po to, aby mogła kompleksowo ocenić swoją sytuację i dokonać wyboru najdogodniejszego dla siebie sposobu dalszego działania. Wydana w konsekwencji niewykonania tak wadliwie sformułowanego postanowienia decyzja nakazująca rozbiórkę, także dotkniętą jest istotną wadą. Popełnione przez organ I instancji uchybienia mają charakter proceduralny, ale na tyle istotny, że – w ocenie sądu – mogły mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ppsa należało uchylić zarówno decyzję zaskarżoną, jak i decyzję organu I instancji i jego postanowienie z dnia 17 sierpnia 2011 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.