VI SAB/Wa 32/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę A B. (dalej też jako strona, skarżąca, kandydatka) w dniu 15 grudnia 2009 r. (wniosek z 8 grudnia 2009 r.) złożyła do Ministra Sprawiedliwości za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] wniosek o powołanie jej na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] - w związku z Obwieszczeniem Ministra Sprawiedliwości, jakie w dniu 25 listopada 2009 r. ukazało się w Monitorze Polskim Nr 76 poz. 947 o wolnym stanowisku komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. W uzasadnieniu wniosku podała, że ukończyła studia prawnicze, odbyła aplikację sędziowską, zdała egzamin sędziowski i ma ponad 10 letnią praktykę na stanowisku komornika sądowego. Podniosła również, że w dniu [...] lipca 1998 r. decyzją Ministra Sprawiedliwości została powołana na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Następnie decyzją zmieniającą z [...] stycznia 2008 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 769) Minister Sprawiedliwości powołał ją na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] w rozumieniu przepisów znowelizowanej ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Podała też, że uwzględniając jej wniosek z 29 lipca 2008 r. Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] sierpnia 2008 r., odwołał ją z tego stanowiska z dniem 31 sierpnia 2008 r. Minister Sprawiedliwości pismem z 1 lutego 2010 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających, że przepracowała ona w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata (art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e.) - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. A. B. w odpowiedzi wyjaśniła, że przed powołaniem jej na stanowisko komornika nie mogła zajmować stanowiska asesora komorniczego, ponieważ uprzednie przepisy takiej funkcji nie przewidywały. Minister Sprawiedliwości pismem z 4 marca 2010 r., działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. poinformował skarżącą o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania. Organ podał, że skarżąca nie uzupełniła braków wniosku w terminie 7 dni, gdyż nie przedstawiła dokumentów potwierdzających przepracowanie co najmniej dwóch lat w charakterze asesora komorniczego (art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e.). A. B. złożyła skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 listopada 2010 r. sygn. akt VI SAB/Wa 9/10, po rozpoznaniu skargi A. B. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie powołania na stanowisko komornika sądowego, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie 14 dni, liczonym od zwrotu akt postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdził, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia, czy organ prawidłowo zastosował art. 64 § 2 k p a znajdując w tej normie formalną podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, czy też dokumenty złożone przez skarżącą na okoliczność spełnienia wymogów art. 10 i art. 12 u.k.s.e. powinny być ocenione pod kątem materialno-formalnym. Zdaniem Sądu, badaniu formalnemu wniosku, podlegać mogą okoliczności co do złożenia następujących dokumentów: dwóch odpisów wniosku, życiorysu, zaświadczenia o niekaralności, oświadczenia, że nie jest przeciwko kandydatowi prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, czy oświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 2 u.k.s.e. Sąd wskazał, że ustawodawca pozwala przedstawiać, na okoliczność spełnienia wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e., opinie, świadectwa i zaświadczenia. Spełnienie wymogów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11, w tym - co najmniej dwuletniego okresu pracy na stanowisku asesora komorniczego (pkt 10) - podlega zatem ocenie materialno-formalnej na podstawie złożonych opinii, świadectw i zaświadczeń. WSA podniósł, że poza sporem jest, iż skarżąca udokumentowała ponad 2-letnią praktykę na stanowisku komornika. W ocenie Sądu, na gruncie rozpatrywanej sprawy, w sytuacji ubiegania się o stanowisko komornika skarżącej posiadającej udokumentowaną 10 letnią praktykę komorniczą - należało praktykę tę uznać za co najmniej równoważną dwuletniej praktyce asesora komorniczego wymaganej przez obecnie obowiązującą ustawę. Jednocześnie w ocenie Sądu, pogląd organu, że jeżeli przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, to organ może skutecznie żądać ich spełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. - to w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie może oznaczać, że Minister Sprawiedliwości mógł pominąć materialną ocenę złożonych dokumentów pod kątem spełnienia wymagań, ograniczając ją do wymogu wykazania formalnego odbycia asesury komorniczej przez osobę mającą już za sobą długoletnią praktykę komorniczą. Konsekwencją takiego podejścia jest kuriozalna sytuacja, w której praktyka zawodowa na samodzielnym stanowisku komorniczym jest traktowana nie tylko jako "gorsza" i nierówna praktyce zawodowej asesora komorniczego, ale przede wszystkim oznacza pozbawienie możliwości ubiegania się o stanowisko komornika każdego kandydata legitymującego się praktyką komorniczą, także długoletnią - czyli jakiejkolwiek merytorycznej oceny jego wniosku o powołanie na wolne stanowisko komornika sądowego, gdy nie odbył on co najmniej dwuletniej asesury. W związku z powyższym WSA uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi bezczynność organu, gdyż Minister Sprawiedliwości nie rozpoznał merytorycznie wniosku skarżącej wskutek uznania, iż brak praktyki asesora komorniczego, mimo posiadanej praktyki komorniczej - stanowi brak formalny uniemożliwiający jego rozpoznanie. Minister Sprawiedliwości zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 149 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie zaistnienia bezczynności polegającej na niezałatwieniu sprawy przez brak merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej pomimo, że prawidłowo zastosowano art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 i 12 u.k.s.e. i nie naruszono art. 7 k.p.a., b. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a.) i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez przekroczenie granicy kontroli (lub nienależyte wykonanie obowiązku kontroli) przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność organu, przez merytoryczną ocenę wniosku i wskazanie sposobu jego rozpatrzenia, dowodząc, że skarżąca spełnia wszystkie wymogi formalne niezbędne do powołania na stanowisko komornika sądowego, c. art. 141 § 4 w związku z art. 149 p.p.s.a przez wadliwe, nieodpowiadające wymogom formalnym, uzasadnienie wyroku, polegające na nieadekwatności uzasadnienia do przedmiotu skargi. 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 10 i 12, a także art. 11 u.k.s.e., co miało wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący organ podniósł, że w art. 12 u.k.s.e. zostały wymienione ustawowe wymogi, jakie musi spełniać wniosek o powołanie na komornika sądowego, a dokładnie jakie dokumenty obligatoryjnie muszą być do niego dołączone. Wśród nich znajduje się dokument świadczący o przepracowaniu w charakterze asesora komorniczego okresu co najmniej 2 lat. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, wniosek, który powyższych wymogów nie spełnia zawiera wadę prawną określoną w art. 64 § 2 k.p.a., co w konsekwencji powoduje jego bezskuteczność z mocy prawa. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, przedstawienie przez skarżącą, zamiast stosownych dokumentów, stanowiska w sprawie nie oznacza, że zastosowała się ona do wezwania organu. W tej sytuacji brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, bowiem w sytuacji, kiedy skarżąca nie uzupełniła wszystkich braków formalnych wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego, jej wniosek nie wywołał skutku prawnego wszczęcia postępowania w sprawie. W ocenie Ministra Sprawiedliwości, WSA uznając, że w sprawie zachodziła bezczynność, a Minister Sprawiedliwości powinien merytorycznie załatwić wniosek skarżącej, naruszył art. 149 p.p.s.a. W sytuacji, gdy wymóg dwuletniej asesury został jasno przewidziany w przepisach prawa, a art. 10 ust. 4 u.k.s.e. nie zwolnił z tego wymogu osób pracujących w przeszłości na stanowisku komornika, organ miał prawo i obowiązek wezwać w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia tego braku i pozostawić wniosek bez rozpoznania, na skutek niewykazania, przez A. B., że przepracowała co najmniej 2 lata na stanowisku asesora komorniczego. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji naruszył też przepisy prawa materialnego przez błędna wykładnię art. 10, 12, a także 11 u.k.s.e ponieważ dowolna interpretacja tych przepisów doprowadziła Sąd do błędnych wniosków, że nieudokumentowanie wymogów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e., w tym dwuletniej asesury nie jest brakiem formalnym, a tym samym w sprawie nie miał zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Wskazano, że WSA dokonał merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej i oceny przesłanek określonych w art. 10 u.k.s.e. Tymczasem rozważanie dotyczące praktyki skarżącej na stanowisku komornika sądowego oraz przyjęcie, że ma ona wyższe kwalifikacje, czy też wskazywanie, że spełnia wszystkie wymogi, a organ powinien uznać jej staż pracy na stanowisku komornika, wykracza poza zakres rozpoznawanej sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie. W wyniku rozpoznania powyższej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 856/11 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazał sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w skardze kasacyjnej słusznie zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 149 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że Minister Sprawiedliwości pozostawał w bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, stanowisko Sądu pierwszej instancji a mianowicie, że okoliczność spełnienia przez kandydata na komornika wymogów formalnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e. ustawodawca pozwala przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia. Spełnienie wspomnianych wymogów, w tym co najmniej dwuletniego okresu pracy na stanowisku asesora komorniczego, podlega ocenie materialno - formalnej na podstawie ułożonych opinii, świadectw i zaświadczeń - za nieprawidłowe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e. nie może budzić wątpliwości, że w stosunku do osób ubiegających się o powołanie na stanowisko komornika sądowego ustawodawca wymaga odbycia dwuletniej asesury komorniczej. Z kolei art. 12 ust. 1 u.k.s.e określa, jakie dokumenty należy załączyć do wniosku o powołanie na stanowisko komornika. Wśród nich ustawodawca wymaga złożenia dokumentu świadczącego o przepracowaniu w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lat. Innymi słowy, przepis ten stanowi wykaz wymogów formalnych jakie winien udokumentować kandydat składający wniosek o powołanie na stanowisko komornika sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w art. 12 u.k.s.e. zostały określone warunki formalne wniosku o powołanie na stanowisko komornika, które stanowią "inne wymagania ustalone w przepisach prawa" w rozumieniu art. 64 ust. 2 k.p.a. Wśród tych wymagań ustawodawca wymienia dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e. Jest poza sporem, że skarżąca nie dołączyła do wniosku dokumentu potwierdzającego przepracowanie co najmniej dwóch lat w charakterze asesora komorniczego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ prawidłowo wezwał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku przez złożenie brakującego dokumentu, świadczącego o odbyciu co najmniej dwuletniego okresu pracy na stanowisku asesora komorniczego, pouczając przy tym o konsekwencjach prawnych niezłożenia wymaganego dokumentu w zakreślonym terminie. Minister Sprawiedliwości trafnie ocenił, że złożenie przez skarżącą w terminie pisma, w którym przedstawiła swoje stanowisko co do spełnienia warunku legitymowania się dwuletnim okresem pracy na stanowisku asesora komorniczego nie stanowiło wykonania wezwania organu. Z treści wspomnianego jednoznacznie wynika, że dołączone do niego dokumenty nie potwierdzają spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e. Naczelny Sąd Administracyjny zaakcentował, że Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował ustalenia organu co do nieuzupełnienia przez skarżącą braków wniosku. Sąd ten uznał natomiast, że wykazanie spełnienia przesłanki pracy przez okres dwóch lat w charakterze asesora komorniczego należy oceniać na podstawie dokumentów potwierdzających długoletnią pracę skarżącej na stanowisku komornika – co było nietrafne. W stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącą wniosku, ustawodawca nie przewidział żadnej możliwości odstąpienia od udokumentowania spełnienia przez kandydata warunku określonego w art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji uznał, że Minister Sprawiedliwości pozostaje w bezczynności w wyniku błędnego przyjęcia, że w świetle aktualnego stanu prawnego dopuszczalne jest wykazanie praktycznego przygotowania do zawodu komornika w inny sposób, niż przez złożenie dokumentu potwierdzającego dwuletni okres pracy w charakterze asesora komorniczego. Ponownie rozpoznając sprawę, mając na uwadze treść art. 190 p.p.s.a. zgodnie z którym: Sąd , któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji do wniosku o powołanie na stanowisko komornika zainteresowany załącza po dwa odpisy wniosku, życiorysu i dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6 - 11, zaświadczenie o niekaralności oraz oświadczenie, że nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia. Innymi słowy, kandydat obligatoryjnie musi udokumentować spełnienie wymogów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6 - 11 u.k.s.e. W tym zakresie kandydat może przedstawiać opinie, świadectwa i zaświadczenia, co jednak oznacza, że dokumenty te muszą między innymi dokumentować co najmniej dwuletnią pracę w charakterze asesora komorniczego. Pismem z 1 lutego 2010 r. Minister Sprawiedliwości wezwał kandydatkę do usunięcia braków wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...] poprzez nadesłanie dokumentów potwierdzających, że przepracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata (art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 z późn. zm.) - w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wydane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. i dotyczące uzupełnienia wniosku przez wykazanie 2-letniej asesury komorniczej wyjaśniła, że przed powołaniem na stanowisko komornika, w 1998 r., nie mogła pełnić stanowiska asesora komorniczego, ponieważ uprzednie przepisy takiej funkcji nie przewidywały. Kandydatka ponownie przedłożyła dokumenty na okoliczność posiadania ponad 10-letniej praktyki komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Pismem z 4 marca 2010 r. Minister Sprawiedliwości poinformował skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...]. Wskazał, że z uwagi na nieuzupełnienie jego braków w terminie 7 dni i nie przedstawienie dokumentów na okoliczność przepracowania w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwóch lat (art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 z późn. zm.) działał na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. W skardze do Sądu na bezczynność organu polegającą na nierozpatrzeniu sprawy (wniosku) o powołanie na stanowisko komornika sądowego A. B. postawiła zarzut naruszenia: - prawa materialnego: art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji przez błędną jego wykładnię i uznanie, że nie spełnia wymogu formalnego określonego w art. 10 ust. 1 pkt 10 u.k.s.e., do powołania na stanowisko komornika sądowego, w sytuacji, kiedy stosownymi dokumentami wykazała, że posiada odpowiednie przygotowanie zawodowe, - prawa procesowego: art. 64 § 2 k.p.a. przez: całkowicie bezpodstawne wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku o powołanie na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], w sytuacji, gdy przedłożony przez stronę w dniu 8 grudnia 2009 r. komplet dokumentów zawierał wszystkie niezbędne dyplomy, zaświadczenia, oświadczenia i decyzje potwierdzające spełnianie przez nią wymogów formalnych do powołania na stanowisko komornika sądowego. Na wypadek uznania zasadności wezwania z dnia 1 lutego 2010 r. (z którym się nie zgadza) - uznanie przez Ministra Sprawiedliwości, iż nie usunęła w wyznaczonym terminie żądanych braków formalnych wniosku o powołanie na stanowisko komornika, mimo, iż w odpowiedzi na wezwanie ponownie złożyła komplet niezbędnych dokumentów i wyjaśniła na czym opiera swoje twierdzenie, że spełnia warunki formalne do powołania na stanowisko komornika sądowego, - rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego zawiadomienia (orzeczenia podlegającego zaskarżeniu) bez prawidłowo sporządzonego jego uzasadnienia faktycznego oraz wydania go bez pouczenia strony o dopuszczalności, trybie i sposobie jego zaskarżenia, Organ wniósł o oddalenie skargi. Jak już wcześniej wskazano, rozpoznając ponownie wniesioną skargę Sąd jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 856/11. Stosując się do powyższego należy stwierdzić, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W tym przypadku sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprowadza się do oceny zgodności z prawem powstrzymywania się organu od załatwienia sprawy. Skoro kandydatka – A. B. nie uzupełniła wniosku o powołanie jej na stanowisko komornika sądowego poprzez wykazanie, że co najmniej dwa lata przepracowała w charakterze asesora komorniczego prawidłowo - w świetle przesłanek art. 12 ust. 1 u.k.s.e. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e. Minister Sprawiedliwości uczynił, pozostawiając wniosek skarżącej bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., o czym poinformował stronę (v. pismo z 4 marca 2010 r.). Na gruncie niniejszej sprawy podkreślenia również wymaga, że organ przed pozostawieniem podania skarżącej bez rozpoznania wezwał A. B. do usunięcia przedmiotowego braku formalnego w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania pouczając ją o skutkach niewykonania wezwania. Omawiane wezwanie było precyzyjne i nie budziło wątpliwości, co do jego treści, miało również oparcie w świetle przesłanek art. 12 ust.1 u.k.s.e. w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1 i 6-11 u.k.s.e. Skarżąca nie uczyniła zadość temu wezwaniu zatem nie można uznać, że pozostawienie wniosku o powołanie skarżącej na stanowisko komornika sądowego bez rozpoznania było bezzasadne. Uwzględniając powyższe skargę A. B. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.