I FZ 50/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 906/12 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi "N." sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od stycznia do grudnia 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r., I SA/Lu 906/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił, na skutek skargi N. sp. z o.o. w L., decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 sierpnia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2005 r. W pkt 3 ww. orzeczenia zasądzono od organu na rzecz spółki kwotę 16.730 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach wskazano art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej Ppsa. W zażaleniu na ww. postanowienie o kosztach organ zarzucił naruszenie: 1) art. 200 w zw. z art. 205 § 2-4 Ppsa oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g w zw. z § 2 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2011, Nr 31, poz. 153), poprzez niezasądzenie skarżącemu kosztów postępowania w wysokości 9.513 zł (w tym: 2.313 zł tytułem wpisu i 7.200 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika) w sytuacji, gdy skarżący nie złożył wniosku o zasądzenie kosztów w podwyższonej wysokości; 2) art. 166 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa w zw. z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz przyczyn, dla których zasadzono kwotę wynagrodzenia pełnomocnika wyższą niż to wynika z treści § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia, ograniczając się do przywołania art. 200 i art. 205 Ppsa. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie postanowienia o zwrocie kosztów postępowania. W motywach zażalenia podkreślono w szczególności, że Sąd pierwszej instancji nie miał powodów, aby zasądzać wielokrotność wynagrodzenia pełnomocnika na rzecz strony skarżącej. Dodatkowo wskazano na braki uzasadnienia w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach oraz niewyczerpujące przywołanie podstawy prawnej. W odpowiedzi na zażalenie spółka wniosła o jego oddalenie w całości. W uzasadnieniu wyjaśniono, że sprawa była przedmiotem rozpoznania Sądu pierwszej instancji dwukrotnie i za każdym razem strona była zastępowana przed Sądem przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z tym Sąd pierwszej instancji nie podwyższył wysokości wynagrodzenia doradcy podatkowego, a przyjął minimalną stawkę tego wynagrodzenia określoną w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia, tyle że odrębnie dla każdorazowego reprezentowania strony w postępowaniu przed Sądem wojewódzkim. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Błędne jest przekonanie organu, na co trafnie wskazuje też strona skarżąca w odpowiedzi na zażalenie, że w przedmiotowej sprawie Sąd wojewódzki nie zastosował stawki wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika (doradcy podatkowego), o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g ww. rozporządzenia. Jak zasadnie zauważyła spółka, Sąd pierwszej instancji uwzględnił tę właśnie stawkę, natomiast zasądzenie na rzecz strony kwoty stanowiącej dwukrotność tej stawki (wraz kosztami opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł) wynika stąd, że przedmiotowa sprawa była przedmiotem oceny Sądu wojewódzkiego dwukrotnie. Po raz pierwszy w związku z wyrokiem z dnia 9 marca 2011 r., I SA/Lu 823/10, oddalającym skargę spółki (k. 189 akt) i po raz drugi wobec ponownego rozpoznania sprawy w związku z wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. (k. 267 akt), a to na skutek uchylenia poprzedniego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2012 r., I FSK 1751/11 (k. 242 akt). Za każdym razem strona była reprezentowana przez doradcę podatkowego (zob. zwłaszcza k. 186, 266 akt). W związku z powyższym Sąd wojewódzki prawidłowo uwzględnił w ramach rozstrzygnięcia o kosztach powyższą okoliczność. W orzecznictwie Sądu kasacyjnego nie nasuwa wątpliwości pogląd, że w ww. sytuacji – gdy skarga została uwzględniona przez sąd pierwszej instancji dopiero na skutek ponownego rozpoznania sprawy, a więc w powtórnym postępowaniu wobec uchylenia poprzedniego orzeczenia wydanego w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny – za ponowny udział przed sądem pierwszej instancji przysługuje odrębne wynagrodzenie (zob. np. post. NSA: z dnia 12 lutego 2009 r., II FZ 38/09; z dnia 17 września 2012 r., II FZ 753/12; z dnia 20 marca 2009 r., I FZ 42/09 – CBOSA). Stanowisko to podziela też, na gruncie wykładni art. 200 Ppsa, skład orzekający w tej sprawie. Zarzut wymieniony w pkt 2 osnowy zażalenia należało uznać za trafny, ale wobec poprawności omawianego rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania nie uzasadniał on uchylenia zaskarżonego postanowienia, bowiem uchybienie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 Ppsa.