II OSK 1949/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 6 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1373/12 odrzucające skargę S. W. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1387/10 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1387/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej z dnia [...] lipca 2005 r. i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Limanowej z dnia [...] marca 2005 r. S. W. pismem z dnia 3 września 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie ww. wyroku przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie domagając się wymierzenia grzywny organowi. W skardze tej skarżący wskazał, że w marcu 2012 r. złożył wizytę w Małopolskim Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Krakowie w celu wezwania Inspektora do wykonania wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący nie poprzedził wniesienia skargi pisemnym wezwaniem organu do wykonania wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwrócił się, po otrzymaniu skargi do skarżącego i do Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udzielenie wyjaśnień co do istnienia jakiegokolwiek pisemnego dowodu potwierdzającego wezwanie w marcu 2012 r. organu do wykonania wyroku. W odpowiedzi na to skarżący w piśmie z dnia 8 listopada 2012 r. wyjaśnił, że podczas wizyty w marciu 2012 r. w Wojewódzkim Inspektoracie nie została sporządzona żadna notatka ani żaden protokół, a na wniosek skarżącego co do obowiązku sporządzenia pisma z tej wizyty pracownik Inspektoratu odpowiedział, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do pouczania pracownika. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 21 listopada 2012 r. wyjaśnił, że z analizy ewidencji wejść i wyjść stron do lub z pomieszczeń Inspektoratu za okres luty-kwiecień 2012 r. nie wynika, aby S. W. był przyjmowany w tym okresie w Inspektoracie. W teczce zastępczej akt będącej w Inspektoracie także nie ma protokołu przyjęcia Sylwestra Wystarczyła, ani adnotacji o zapoznaniu się tej strony z aktami sprawy. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 3 grudnia 2012 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej - p.p.s.a., odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżący nie poprzedził wniesienia skargi na niewykonanie wyroku pisemnym wezwaniem organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Żadnego dowodu nie zawierają akta sprawy, ani też z oświadczania organu oraz samego skarżącego nie wynika, aby wnosił on pisemne wezwanie do wykonania wyroku. Z żadnego dokumentu nie wynika, aby skarżący w okresie luty-kwiecień 2012 r. był w Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, a nawet gdyby tam był, to nie złożył pisemnego wezwania do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Podawana przez skarżącego okoliczność, że to pracownik nie chciał sporządzenia żadnego pisma (adnotacji, protokołu) z takiego wezwania nie może stanowić dowodu potwierdzającego dokonanie pisemnego wezwania. S. W. pismem z dnia 16 kwietnia 2013 r. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Krakowie z dnia 3 grudnia 2012 r. zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi na niewykonanie przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1387/10 w sytuacji w której nie zostały spełnione do tego przesłanki, gdyż skarżący w marcu 2012 r. udał się do Małopolskiego WINB w Krakowie wzywając ten organ do wykonania w/w wyroku WSA w Krakowie oraz załatwienia sprawy, z którego to zdarzenia musiała zostać sporządzona przez upoważnionego pracownika organu pisemna notatka, czym skarżący wyczerpał procedurę przedskargową. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią ust. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby Sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Oznacza to, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi o ukaranie organu grzywną, jest uprzednie pisemne wezwanie przez stronę skarżącą właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Jeżeli strona nie wezwała organu do wykonania orzeczenia sądu, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tej sytuacji możliwość poddania skargi merytorycznej ocenie sądu, każdorazowo poprzedzana jest formalnoprawną jej kontrolą. Wyłącznie bowiem skarga spełniająca ustawowe wymogi formalne może być uznana za dopuszczalną. W ocenie Sądu, wezwanie o którym mowa ma bowiem służyć zdyscyplinowaniu organu i może nieść dla niego negatywne konsekwencje w postaci wymierzenia grzywny przez Sąd. Z tego też powodu, wezwanie organu do wykonania wyroku powinno mieć charakter bezsporny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji podkreślił, iż w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek pisemnego wezwania Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie do wykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1387/10. Również z wyjaśnień organu wynika, iż takie wezwanie nie zostało złożone w organie administracji. Natomiast twierdzenia skarżącego nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami na okoliczność wizyty skarżącego w organie administracji i złożenia pisemnego wezwania do wykonania przedmiotowego wyroku. Dlatego też, zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Na marginesie należy zauważyć, iż do skargi kasacyjnej dołączone zostało pismo z dnia 16 kwietnia 2013 r. stanowiące wezwanie do wykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1387/10 i dopiero jego prawidłowe doręczenie do organu administracji może stanowić podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w trybie określonym w art. 154 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia, bowiem wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Stosownie zaś do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.