II SA/Bd 584/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprowadzania odpadów z zagranicy i demontażu pojazdów 1. uchyla pkt 2 zaskarżonego zarządzenia, 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. stwierdza, że zaskarżone zarządzenie w pkt 2 nie podlega wykonaniu, 4. zasądza od K. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. na rzecz skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w B., zarządzeniem pokontrolnym znak [...] z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 z późn. zm.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach [...] i [...] lutego 2012 r. w firmie "T." w miejscowości Z., udokumentowanych protokołem kontroli Nr [...] zarządził: 1. zaprzestać nielegalnego sprowadzania odpadów zza granicy, 2. zaprzestać demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu. Oba nakazy nałożono z natychmiastowym terminem wykonalności. Jak podniósł organ, w odniesieniu do punktu 1 ustalono, że przedsiębiorca sprowadza z A. zdekompletowane karoserie samochodowe. Zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) są to produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym (kategoria Q2) oraz produkty lub części nie nadające się do użytku (kategoria Q6), które należy zakwalifikować jako odpady 16 01 06 - zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy, nie zawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. W przypadku sprowadzania odpadów z zagranicy należy uzyskać zezwolenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859) oraz postępować zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE L nr 190, str. 1). Sprowadzanie do Polski odpadów bez wymaganego zezwolenia uznaje się za nielegalny międzynarodowy obrót odpadami. Odnosząc się do punktu 2 organ wskazał, że na terenie firmy stwierdzono zdekompletowane karoserie samochodowe, które zostały uznane za odpady 16 01 06 - zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy, nie zawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Zgodnie z oświadczeniem prowadzącej działalność, w/w odpady zostały zakupione z przeznaczeniem na części, co sprowadza się do ich demontażu. Na terenie firmy są magazynowane części pojazdów (głównie marki F.) przeznaczone do ponownego użycia oraz części, których wykorzystanie jest zakazane, nie figurujące w fakturach zakupu, co potwierdza prowadzenie demontażu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r. Nr 25, poz. 202 z późn. zm.) demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. Firma "T." nie spełnia minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz nie posiada wymaganej decyzji – pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na odzysk odpadów. Kontrolowany podmiot pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wniósł do Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (WIOŚ) w B. wezwanie do zaprzestania naruszeń przepisów prawa, w szczególności do uchylenia zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] marca 2012 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak [...] organ podtrzymał swoje rozstrzygnięcie, wyrażone w zarządzeniu pokontrolnym. Uzasadniając powzięte rozstrzygnięcie organ wskazał, że karoserie samochodowe składowane na dzień [...] lutego 2012 r. nie odpowiadały wymaganiom jakościowym jako produkty oraz nie nadawały się do użytku jako pojazdy ze względu na stopień zdemontowania i ich przeznaczenie. Były to karoserie pojazdów wycofanych z eksploatacji marki F., M. oraz samochodów dostawczych marki F., składowane po 2 szt. w pozycji jedna na drugiej. Wszystkie karoserie były bez układów napędowych, akumulatorów, nie posiadały kół. Natomiast posiadały elementy wyposażenia wnętrza jak: siedzenia, boczki, deski, przewody elektryczne i inne. Cześć karoserii posiadała tablice rejestracyjne - pochodzenie W. B. Ustalenia oględzin nie były kwestionowane przez prowadzącą działalność, stan składowanych karoserii udokumentowano fotograficznie. Karoserie kwalifikuje się do kategorii Q2 - produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym i Q6 - produkty lub części nienadające się do użytku, zgodnie z zał. 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) jako odpady 16 01 06 - zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Z przedłożonych do protokołu oględzin faktur (faktury za okres od [...] października 2005 r. do [...] stycznia 2012 r.) wynika, że zakupu karoserii dokonano w W. B. z przeznaczeniem na części. Zgodnie z art. 3 i art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L190/1 z 12 lipca 2006 r.) do dnia 31 grudnia 2012 r. wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów. Organem właściwym w sprawach przywozu odpadów na teren kraju jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska (GIOŚ). Jak ustalono, kontrolowany podmiot nie posiada takiego pozwolenia na przemieszczenie z A. do Polski odpadów zużytych lub nie nadających się do użytkowania pojazdów w celu ich odzysku, stąd przemieszczenie odpadów należało w ocenie organu uznać za nielegalny międzynarodowy obrót odpadami. W budynku magazynowym na regałach i posadzce stwierdzono magazynowanie, do ponownego użycia, części pojazdów (głównie marki F.), m.in. takie, których wykorzystanie jest zakazane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005 r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. z 2005 r. Nr 201, poz. 1666) jak: klocki hamulcowe, filtry powietrza, poduszki powietrzne. Na terenie firmy składowano również zużyte opony, ćwiartki pojazdów oraz części karoserii samochodowych w postaci drzwi, masek itd. Większość wymienionych części nie figuruje w fakturach zakupu, co potwierdza prowadzenie nielegalnego demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. Firma "T." nie spełnia minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz nie posiada wymaganej decyzji - pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwolenia na odzysk odpadów w postaci zużytych lub nie nadających się do użytkowania pojazdów. Dalej organ wywodził, że uwagi wniesione do protokołu pismem z dnia [...] marca 2012 r. zostały uwzględnione przy zakwalifikowaniu karoserii do odpadów innych niż niebezpieczne, niezawierających cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Natomiast dołączone do pisma faktury zakupu części samochodowych i karoserii z lat 2001 - 2004 należy w ocenie organu uznać za archiwalne, nie mające znaczenia dla ustaleń kontroli. Podczas kontroli okazano faktury aktualne, związane z przedmiotową kontrolą. Dalej organ wywodził, że do protokołu oględzin przedłożono 5 szt. faktur zakupu w okresie od [...] października 2005 r. do [...] stycznia 2012 r. Cztery faktury wystawiła firma [...] z R., w W. B. W jednym przypadku zakupu karoserii dokonano w firmie [...] B., W. B. Uwagę organu zwróciła niewielka wartość zakupionych karoserii (cena od [...] do [...] funtów/sztukę). Karoserie w w/w fakturach figurują pod określeniem "chassis parts". Zgodnie z oświadczeniem skarżącej z dnia [...] lutego 2012 r. pod określeniem "chassis parts" rozumie ona "karoserie znajdujące się na terenie mojej firmy, które posiadają różne elementy wnętrz, elementy zawieszeń, ale nie posiadają silników i układów napędów, skrzyni biegów, układów wydechowych. Karoserie zostały nabyte z przeznaczeniem na części". Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że M. M.-W. złożyła w/w oświadczenie pod presją. Podkreślono, że była to jej swobodna wypowiedź. Kontrolowana została bowiem poinformowana o fakcie prowadzenia kontroli na wniosek Komendy Miejskiej Policji w T. Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą. Nie jest również zdaniem organu prawdą, że oświadczenie z dnia [...] lutego 2012 r. zostało sprostowane w dniu [...] lutego 2012 r. W piśmie tym oświadczono, że "firma w roku 2011 wystawiła [...] faktur sprzedaży, w roku 2010 - [...] plus paragony fiskalne na części używane pozyskane z karoserii znajdujących się na placu w P. Oświadczam również, że sprzedajemy także całe karoserie na co przedstawiamy faktury w załączeniu...". Powyższe pismo, w ocenie organu, nie ma charakteru sprostowania. Prowadząca działalność stwierdzając, że pozyskuje części z karoserii samochodowych znajdujących się na placu, potwierdziła prowadzenie demontażu. Wobec powyższego, organ podtrzymał treść zarządzenia pokontrolnego z dnia [...] marca 2012 r. We wniesionej pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. skardze na powyższe zarządzenie pokontrolne z dnia [...] marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwanej k.p.a.), 2. art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, 3. art. 3 i art. 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, 4. art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając strona podniosła, że w toku prowadzonego postępowania organ niezgodnie z art. 7 oraz 77 k.p.a. przeprowadził postępowanie dowodowe, a ze zgromadzonego materiału dowodowego wyciągnął błędne wnioski, że skarżąca nielegalnie sprowadza odpady z zagranicy, a także prowadzi demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu. Zarówno w protokole kontroli jak i zarządzeniu pokontrolnym organ nie uzasadnił, w ocenie skarżącej, szczegółowo, dlaczego jego zdaniem zgromadzone na placu, w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, karoserie oraz części samochodowe uznał za odpady. W szczególności organ nie wymienił, które karoserie i które części uznaje za odpady. Jak zarzucono, w postępowaniu dowodowym organ posłużył się jedynie oświadczeniem skarżącej z dnia [...] lutego 2012 r., z którego wynikało, że nabyła ona karoserie z przeznaczeniem na części. Wyżej wymienione oświadczenie zostało przez skarżącą sprostowane, gdyż było złożone pod wpływem presji ze strony osób kontrolujących. Poza tym z oświadczenia nie wynikało, że sprowadzane karoserie oraz części samochodowe są odpadami, a także, że demontaż karoserii na części przeprowadza skarżąca. Organ bezpodstawnie w ocenie strony przyjął, że to oświadczenie jest dowodem na sprowadzanie odpadów z zagranicy. Skarżąca wielokrotnie wyjaśniała, że sprowadzane karoserie oraz części samochodowe są legalnie kupowane za granicą, w szczególności w W. B., na co przedstawiła dowody w postaci faktur, a także dokumentów odpraw celnych, które w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej nie są już prowadzone przez organy celne. Z faktur zakupu, a także z dokumentów odpraw celnych wynika, że kupowane przez skarżącą karoserie oraz części samochodowe były odnotowywane w tych fakturach, a także dokumentach odpraw celnych, co oznacza, że przywóz tych towarów do Polski był w pełni akceptowany przez organy administracji. Skarżąca tę działalność prowadzi od kilkunastu lat. Kupowane przez nią karoserie oraz części są pełnowartościowymi towarami handlowymi, są przydatne do użycia w samochodach. Organ nie wykazał, zdaniem strony, na jakiej podstawie prawnej i faktycznej uznał te elementy za odpady. Wskazano, że w tym zakresie organ nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a swój wniosek oparł wyłącznie na przypuszczeniach. Opisane wyżej okoliczności w ocenie skarżącej wskazują, że organ nienależycie przeprowadził postępowanie dowodowe, a także subiektywnie i jednostronnie ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Ponadto organ bezzasadnie odrzucił jako dowody zaoferowane przez skarżącą faktury z lat 2001-2004, arbitralnie uznając je za archiwalne i nie mające znaczenia dla ustaleń kontroli. Organ nie uzasadnił, dlaczego uznaje te faktury za nie mające znaczenia dla ustaleń kontroli. W protokole kontroli odnotowano rok pochodzenia poszczególnych karoserii. Z zapisów tych wynika, że sprowadzone karoserie zostały wyprodukowane przed 2005 r., co jest potwierdzeniem, że były one sprowadzone przez skarżącą przed 2005 r. Jak podniesiono, również inne części samochodowe znajdujące się na placu, zostały przez skarżącą sprowadzone przed 2005 r. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ stwierdził, że skarżąca nie posiada zgody na przemieszczenie z A. do Polski odpadów zużytych lub nienadających się do użytkowania pojazdów w celu ich odzysku. Strona podniosła, że w świetle przytoczonych wyżej okoliczności, taka zgoda nie była konieczna, gdyż skarżąca nie sprowadza do Polski odpadów. W świetle powyższego skarżąca uznała za bezzasadne uznanie importu karoserii i części samochodowych za międzynarodowy nielegalny obrót odpadami, a postępowanie w tym zakresie za przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na to konieczne zdaniem strony jest wyeliminowanie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego z obrotu prawnego. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w B. w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje rozstrzygnięcie w sprawie oraz argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga była częściowo zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że, jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r., II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010/5/86, zarządzenie pokontrolne, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości to, że organ w prawidłowy sposób wydał zarządzenie w pkt 1, tj. w zakresie dotyczącym zakazu sprowadzania odpadów z zagranicy. Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. W w/w załączniku wskazano jak odpady m.in. produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym [Q2] i przedmioty lub ich części nienadające się do użytku (np. usunięte baterie, zużyte katalizatory itp.) [Q6]. Z treści protokołu z dnia [...] lutego 2012 r. wynika, że na terenie nieruchomości skarżąca gromadzi i przechowuje różnego części samochodowe. Wskazując na źródło ich pochodzenia skarżąca przedłożyła organowi faktury z lat 2006-2012, przy czym, jak wynika z jej oświadczenia z dnia [...] lutego 2012 r., pod pojęciem "chassis parts" widnieją na tych fakturach zdekompletowane karoserie. Z treści faktur wynika także, iż oprócz w/w "chassis parts" skarżąca sprowadzała również wiele innych części samochodowych. Ceny tych przedmiotów (od kwoty kilku do kwoty nie przekraczającej 200 funtów) jednoznacznie wskazują na to, że ich poprzedni posiadacz pozbył się ich w rozumieniu art. 3 ust. 1 cyt. wyżej ustawy, natomiast ich stan, co wynika z protokołu kontroli, wskazywał, że należy je zaliczyć do kategorii Q2 lub Q6. Wprawdzie w przypadku przedmiotów uszkodzonych i używanych mogą, w pewnych przypadkach, powstawać wątpliwości odnośnie intencji pierwotnego posiadacza przedmiotu, tzn. czy chodziło mu o wyzbycie, czy ewentualnie sprzedaż przedmiotu zachowującego w pewnym zakresie swoją użyteczność. Pojęcie wyzbyć oznacza bowiem pozbawić się, pozbyć się, przekazać komuś z własnej woli, przy czym dotyczy z reguły rzeczy niepotrzebnych (patrz Słownik języka polskiego PWN W-wa, 1981 T. III str. 866). W kontekście kwalifikacji przedmiotu jako odpadu chodzi raczej o brak użyteczności zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, co, jak wskazuje doświadczenie życiowe, może mieć charakter względny - subiektywny (rzecz nieużyteczna dla jednaj osoby może pozostawać przydatna dla inne osoby - patrz obrót rzeczami używanymi np. na aukcjach internetowych). W pewnych więc sytuacjach o charakterze przedmiotu, jako odpadu, może decydować wyłącznie intencja zbywcy (względy subiektywne), co może nastręczać trudności w razie konieczności dokonywaniu precyzyjnych ustaleń, np. w postępowaniu administracyjnym. Jednak w rozpatrywanej sprawie, sama ocena okoliczności faktycznych, a więc ceny zakupionych przez skarżącą części, oscylujące w zdecydowanej większości przypadków od kilku do kilkudziesięciu funtów, jednoznacznie wskazują na to, że stanowiły one odpady w rozumieniu ustawy o odpadach. Nie można przy tym pominąć fachowej wiedzy i doświadczenia pracowników organu dokonujących kontroli, którzy uznali w/w części za odpady. Nie sposób podzielić poglądu skarżącej, że organ winien wymienić wszystkie przedmioty, które uznał za odpady. Po pierwsze, biorąc pod uwagę ich ilość, byłoby to wyjątkowo czasochłonne (wręcz nawet niemożliwe, gdyż w jaki sposób można zidentyfikować i opisać przedmioty, które nie mają numerów identyfikacyjnych), a po drugie, co najważniejsze, w świetle treści zaskarżonego zarządzenia nie ma znaczenia wskazanie konkretnych odpadów. Organ bowiem nakazał skarżącej zakaz sprowadzania odpadów w przyszłości, a nie np. usunięcia znajdujących się na terenie jej przedsiębiorstwa. Wówczas oznaczenie poszczególnych części jako odpadów można by uznać za uzasadnione. Ponadto skarżąca sama przyznała, że sprowadza z zagranicy uszkodzone karoserie samochodowe i dokonuje ich demontażu. W oświadczeniu z dnia [...] lutego 2012 r. wskazała, że "Karoserie zostały nabyte z przeznaczeniem na sprzedaż części". Wynika z tego logiczny wniosek, że karoserie te dla poprzedniego posiadacza nie przedstawiały wartości użytkowej i stanowiły odpad, którego w jakiś rozsądny, z ekonomicznego punktu widzenia, sposób miał zamiar się pozbyć. W tym miejscu można odwołać się do zwykłych zasad doświadczenia życiowego związanych z istnieniem na terenie Polski tzw. "szrotów", na których można nabyć części pojazdów wycofanych z eksploatacji, które dla poprzedniego posiadacza nie miały żadnej wartości użytkowej. Analizując treść protokołu kontroli, w szczególności wygląd miejsca, gdzie prowadzona jest działalność, w tym sposób przechowywania części samochodowych, nie ulega wątpliwości to, że działalność skarżącej polega właśnie na prowadzeniu takiegoż "szrotu", przy czym polega ona na sprowadzaniu z zagranicy pozostałości po samochodach, w tym również ich późniejszy demontaż. Nie można podzielić zarzutu skarżącej, że organ w nieprawidłowy sposób nie wziął pod uwagę faktur z roku 2005 i lat wcześniejszych. Skoro bowiem skarżąca przedłożyła faktury również z późniejszego okresu, to potwierdza to, że w dalszym ciągu prowadzi ona tę działalność, zatem części znajdujące się na terenie jej przedsiębiorstwa mogą pochodzić zarówno sprzed 2005 r., jak i z okresu po 2005 r. Zresztą sama skarżąca wskazała w skardze, że prowadzi działalność od kilkunastu lat, zatem czyni to w sposób nieprzerwany, sprowadzając na teren kraju odpady w postaci części samochodowych. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, iż skarżąca dokonała zakupu odpadów i powinna przed ich przywozem na terytorium kraju uzyskać zgodę Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 4 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W momencie wprowadzenia części na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej były on odpadem i dokonane przemieszczenie odbyło się bez wymaganego pozwolenia właściwego organu (GIOŚ). W związku z tym zarządzenie pokontrolne w pkt 1 było w pełni uzasadnione i nie naruszało przepisów prawa zarówno materialnego jak i procesowego. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 2 wyroku. Natomiast w pkt 2 zarządzenia pokontrolnego organ nakazał skarżącej zaprzestania demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poza stacją demontażu. To, że skarżąca dokonywała demontażu części samochodowych, jest w świetle zebranego materiału dowodowego bezsporne. Wynika to wprost z jej oświadczeń, w których zawarła ona m.in. stwierdzenie, że sprzedaje "części używane pozyskane z karoserii znajdujących się na placu w P.". Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kolejne oświadczenie skarżącej z dnia [...] lutego 2012 r. jedynie potwierdza ten fakt ("Karoserie zostały nabyte z przeznaczeniem na sprzedaż części"). Tym samym twierdzenia skarżącej, że pierwsze oświadczenie składała pod wpływem skarg ze strony osób dokonujących kontroli należy potraktować jedynie jako przyjętą przez nią linię obrony nie popartą żadnymi dowodami, a wręcz z nimi sprzeczną. Podkreślić trzeba, że skarżąca nie składała zarówno w organie wyższego rzędu nad dokonującym kontroli, czy też w organach ścigania zawiadomienia o w/w zachowaniu pracowników WIOŚ. Tym niemniej jednak organ w sposób dowolny przyjął, że skarżąca dokonywała demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Tymczasem zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie takiego poglądu, ponieważ skarżąca dokonywała demontażu już częściowo zdemontowanych pojazdów, tj. ich części, a więc nie pojazdów. Skarżąca przyznała, że sprowadza zdekompletowane karoserie (chassis parts), natomiast organ nie poczynił dalszych ustaleń pozwalających na stwierdzenie, że skarżąca sprowadza również pojazdy wycofane z eksploatacji. Ustawa o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji natomiast w art. 3 pkt 6 stanowi, że pojazdem wycofanym z eksploatacji jest pojazd stanowiący odpad w rozumieniu przepisów o odpadach. Mowa jest zatem wyraźnie o pojeździe jako całości, a nie o jego częściach. Przyjmując tok rozumowania organu można by dojść do wniosku, że sprowadzenie z zagranicy silnika jest równoznaczne ze sprowadzeniem pojazdu. Art. 5 ust. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowi, że demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu. Niewątpliwie skarżąca nie prowadzi tego typu stacji, tym niemniej jednak nie dokonuje również demontażu pojazdów, bynajmniej zebrany materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie takiego stwierdzenia. Organ nie wyjaśnił bowiem tego, co rozumie przez pojęcie pojazdu wycofanego z eksploatacji. Nie ustalono w szczególności, co skarżąca uważała za zdekompletowane karoserie, które przyznała, że sprowadza. Sama karoseria, zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN, to górna część pojazdu służąca do pomieszczenia urządzeń (np. sterowniczych), ludzi, zapasu paliwa i ładunków; nadwozi. Jest to zatem część pojazdu, a nie pojazd. Warto odwołać się w tym miejscu do definicji pojazdu zawartej w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), który za pojazd uważa środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę lub urządzenie do tego przystosowane. Sama karoseria nie stanowi zatem pojazdu. Podkreślić trzeba, że z akt wynika, iż podczas kontroli były wykonywane zdjęcia, jednak nie zostały one dołączone do tychże akt, co niewątpliwie utrudniło Sądowi kontrolę zaskarżonej decyzji. Ponadto niezasadne było przyjęcie przez organ, że skoro większość części znajdujących się w kontrolowanej jednostce nie figuruje w fakturach, to fakt ten potwierdza nielegalny demontaż pojazdów. Wniosek ten mógłby być słuszny, gdyby organ dokonał tłumaczenia faktur, a niewątpliwie nie uczynił tego. Stąd nie jest wiadome, jakie części konkretnie skarżąca sprowadzała z zagranicy, a co za tym idzie nie można ustalić, czy części znajdujące się na terenie przedsiębiorstwa mogą pochodzić faktycznie z demontażu. Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. W szczególności organ winien ustalić, czy skarżąca sprowadzała pojazdy wycofane z eksploatacji i następnie dokonywała ich demontażu. W tym celu m.in. winien dokonać tłumaczeń przedłożonych przez skarżącą faktur, których treść może wyjaśnić wątpliwości. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzec jak w pkt 1 wyroku, albowiem organ naruszył art. 7 i art. 8 k.p.a. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, że zaskarżone zarządzenie w pkt 2 nie może być wykonane. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) z uwzględnieniem uiszczonych przez skarżącą wpisu w kwocie [...] zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...] zł.