II GSK 1009/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Chromicki Sędziowie Kazimierz Brzeziński (spr.) NSA Stanisław Gronowski Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 sierpnia 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 128/08 w sprawie ze skargi M.K. - "D." w R. na zarządzenie pokontrolne M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków dotyczących uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 1 i 4 i w tej części przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od M.K. - "D." w R. na rzecz M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w W. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.K. na zarządzenie pokontrolne M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków dotyczących uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów: 1) uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne w punktach 1, 2, 3 i 6; 2) umorzył postępowanie sądowe dotyczące punktu 4 i 5 zarządzenia pokontrolnego; 3) stwierdził, że zaskarżone zarządzenie w uchylonych punktach nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; 4) zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy. Zarządzeniem pokontrolnym z [...] lutego 2008 r. wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287) w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniach [...] stycznia 2008 r. w Firmie "D." M.K. w R. - Zakładzie Produkcyjnym w P, M. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zarządził, aby M.K.: 1) uzyskał zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów, 2) zaprowadził ewidencję wytwarzanych i poddawanych odzyskowi odpadów, 3) przedłożył marszałkowi województwa zbiorcze zestawienie danych o rodzajach i ilości wytwarzanych odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku tych odpadów w latach 2003−2006, 4) dokonał zgłoszenia zakładu właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej jako zakładu zwiększonego ryzyka wystąpienia awarii przemysłowej, 5) sporządził i przedłożył właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska program zapobiegania poważnym awariom przemysłowym, 6) naliczył opłatę podwyższoną za magazynowanie odpadów poddawanych odzyskowi bez wymaganej decyzji, 7) zgłosił marszałkowi województwa fakt wprowadzania na rynek krajowy produktów w opakowaniach, 8) prowadził ewidencję masy opakowań wprowadzanych wraz z produktami na rynek krajowy w sposób umożliwiający ustalenie uzyskanych poziomów recyklingu oraz obliczenie opłaty produktowej, 9) naliczył opłatę produktową za lata 2004−2006 wraz z należnymi odsetkami, 10) złożył marszałkowi województwa roczne sprawozdanie o wysokości należnej opłaty produktowej za lata 2003−2007 (I półrocze). W uzasadnieniu organ wskazał, iż przeprowadzona kontrola wykazała, że właściciel zakładu nie posiada zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów materiałów wybuchowych, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. Nr 39, poz. 251) oraz nie prowadzi ewidencji ilościowo-jakościowej wytwarzanych odpadów i poddawanych odzyskowi, zgodnie z art. 36 ustawy o odpadach oraz przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 lutego 2006 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz. U. Nr 30, poz. 213). Podczas kontroli ustalono również, że właściciel zakładu nie przekazał marszałkowi województwa zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości wytwarzanych odpadów, sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku odpadów w latach 2003−2006, do czego zobowiązuje art. 37 ustawy o odpadach. W wyniku kontroli organ ustalił, że prowadzący zakład o zwiększonym ryzyku nie sporządził i nie przedłożył właściwemu organowi Państwowej Straży Pożarnej oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska programu zapobiegania poważnym awariom przemysłowym, do czego zobowiązuje art. 251 ustawy − Prawo ochrony środowiska oraz że na terenie zakładu magazynowane są odpady materiałów wybuchowych bez wymaganej decyzji, określającej sposób i miejsce ich magazynowania. W protokole kontroli ustalono również, że przedsiębiorca nie zawiadomił marszałka województwa o wprowadzaniu na rynek krajowy produktów w opakowaniach, do czego zobowiązuje art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 90, poz. 607), a także nie zaprowadził dodatkowej ewidencji masy opakowań wprowadzanych na rynek, w sposób umożliwiający ustalenie uzyskanych poziomów odzysku i recyklingu oraz obliczenie opłaty produktowej. M.K. zaskarżył zarządzenie pokontrolne w pkt 1−6 zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 30 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679 ze zm.), dalej: ustawa z 22 czerwca 2001 r. oraz art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach, a także zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że prowadzi on działalność gospodarczą w zakresie odzysku odpadów w rozumieniu ustawy o odpadach, podczas gdy zajmuje się przetwarzaniem materiałów wybuchowych posiadających wszystkie cechy surowca do produkcji, do której to działalności zastosowanie mają przepisy ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę M.K. i uchylił zaskarżone zarządzenie pokontrolne w pkt 1−3 i 6 uznając, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd powołując się na treść art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. uznał, że organ administracji publicznej nie dokonał wszechstronnego rozważenia całokształtu sprawy w uzasadnieniu zarządzenia pokontrolnego. Sąd stwierdził, że organ nakładając na skarżącego obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odpadów winien był wykazać, że skarżący jest posiadaczem odpadów, a przedmiot jego działalności polega na ich odzysku. W ocenie Sądu, organ nie przedstawił w zaskarżonym zarządzeniu na czym polega wytwarzanie materiałów wybuchowych i dlaczego działalność ta powinna być kwalifikowana jako odzysk, a nie działalność wytwórcza w zakresie wytwarzania materiałów wybuchowych. Sąd uznał, że organ a priori przyjął, że kupowane przez skarżącego produkty są odpadami, nie wskazując odzysku jakiego rodzaju odpadów skarżący dokonuje, do jakiej kategorii należy te odpady zaliczyć i czy są one określone w załączniku do ustawy o odpadach. Sąd stwierdził, że skarżący dokonuje zakupu materiałów wybuchowych, które są sprzedawane przez Agencję Mienia Wojskowego w trybie przetargu publicznego oraz że ze znajdujących się w aktach dokumentów nie wynika, aby przedmiotem transakcji były odpady. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego nie pozwala jednoznacznie przyjąć i przesądzić, iż kupowane przez skarżącego produkty należy zaliczyć do odpadów − zgodnie definicją odpadu przyjętą w art. 3 ustawy o odpadach. Sąd stwierdził, że organ nakładając na dany podmiot obowiązek winien dołożyć szczególnej staranności w zakresie przedstawienia motywów rozstrzygnięcia. Okoliczność, iż organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podjął próbę wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym, w ocenie Sądu, pozostaje bez wpływu na ocenę zaskarżonego zarządzenia. Stosownie bowiem do art. 107 § 3 k.p.a., to uzasadnienie decyzji zawierać powinno wyjaśnienie przesłanek faktycznych i prawnych, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, nie odpowiedź na skargę. W toku kontroli sądowoadministracyjnej ocenie poddawane są akty administracyjne, natomiast odpowiedź na skargę stanowi pismo procesowe dające możliwość organowi ustosunkowania się do zarzutów skargi. Sąd administracyjny może dokonać kontroli legalności zaskarżonego aktu, gdy organ w pełnym zakresie przeprowadził ustalenia faktyczne, dokonał oceny prawnej oraz sporządził prawidłowe uzasadnienie. Sąd wskazał, że organ rozpoznając ponownie sprawę winien ustalić, czy prowadzona działalność przez skarżącego polega na wytwarzaniu materiałów wybuchowych poprzez odzysk w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach i przedstawić motywy dlaczego uznaje, że produkty kupowane i wykorzystywane do produkcji są odpadami w rozumieniu art. 3 ustawy o odpadach. W związku z tym, że pełnomocnik skarżącego cofnął na rozprawie skargę dotyczącą punktu 4 i 5, Sąd I instancji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe w tej części. M. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w punktach 1, 3 i 4 sentencji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie wyroku i oddalenie skargi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez nieuwzględnienie treści art. 25 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 2001 r. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, a także niewłaściwe zastosowanie art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organ administracji nie dopełnił obowiązków związanych z wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i wydał skarżone zarządzenie pokontrolne z naruszeniem prawa i w sposób sprzeczny z przepisem art. 107 § 3 k.p.a., nakazującym sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego zmodyfikował przedmiot zaskarżenia i wniosek skargi kasacyjnej w ten sposób, że zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. w pkt 1 i 4 sentencji i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż podmiotowi będącemu adresatem zarządzeń pokontrolnych przysługuje prawo do ich zaskarżenia do sądu administracyjnego. Organ powołał się na orzeczenie WSA w R., który odrzucił skargę na zarządzenie pokontrolne WIOŚ w R. (postanowienie z 22 lutego 2008 r., sygn. II SA/Rz 710/07) uznając, iż nie spełnia ono przesłanek z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ zawiera jedynie ustalenia kontroli i związane z nimi wnioski, które z istoty swej nie tworzą nowej sytuacji prawnej dla kontrolowanego. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie zachodzi nieważność postępowania i w związku z tym zarzucił, że Sąd naruszył przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zdaniem organu, Sąd I instancji naruszył treść art. 107 § 3 k.p.a. uznając, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, tymczasem zarządzenie to nie jest decyzją administracyjną i nie może być oceniane według kryteriów właściwych dla decyzji. Skarżący podniósł, że postępowanie kontrolne, poprzedzające wydanie zarządzenia, określają reguły wynikające z ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, dlatego przepisy k.p.a. nie mają do niego zastosowania. Organ nie zgodził się też ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zarządzenie pokontrolne narusza treść art. 7 k.p.a. podnosząc, że w niniejszej sprawie nie było obowiązku badania charakteru prawnego produktów używanych przez skarżącego w jego działalności, ponieważ strona dokonuje zakupu materiałów wybuchowych w Agencji Mienia Wojskowego. Bez względu na zapisy, widniejące na fakturach zakupu, materiały wybuchowe są odpadami. Przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. wskazuje tylko dwie metody postępowania z materiałami wybuchowymi pochodzącymi z zasobów wojska, którymi dysponuje Agencja Mienia Wojskowego: unieszkodliwienie oraz odzysk. Zdaniem organu, pojęcie "odzysk" użyte w ustawie o odpadach oraz w ustawie z 22 czerwca 2001 r. jest tożsame. Okoliczność ta prowadzi do wniosku, iż każdy materiał wybuchowy, pochodzący z zasobów wojska, a sprzedawany do produkcji cywilnej, jest odpadem, skoro jedyną możliwą metodą jego użycia (jeśli nie podlega unieszkodliwieniu) jest odzysk. W konkluzji organ stwierdził, że uprawnione było uznanie, iż strona dokonuje odzysku odpadów, co czyni zapisy zarządzenia pokontrolnego zasadnymi. Zasadność taką potwierdza również treść protokołu kontroli, w którym szczegółowo opisano, jakie czynności są dokonywane przez stronę w ramach prowadzonej produkcji. Z opisu tego wynika, iż nawet w znaczeniu potocznym strona dokonuje odzysku materiałów wybuchowych z produktów dostarczanych przez Agencję Mienia Wojskowego (oczyszczanie, rozkruszanie). Organ podniósł, że Sąd nie wziął pod uwagę przy ocenie sprawy stanu faktycznego stwierdzonego w protokole kontroli i stwierdził, że argumentacja o dokonywaniu przez stronę odzysku odpadów nie znalazła się w zarządzeniu pokontrolnym, ponieważ organ nie ma obowiązku sporządzania uzasadnienia takiego zarządzenia. Organ zwrócił też uwagę, że strona bez zastrzeżeń podpisała protokół kontroli, co oznacza, iż akceptowała jego treść również w zakresie kwalifikacji produktów kupowanych od Agencji Mienia Wojskowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. zarzucając, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem wymienionych w petitum skargi przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania przez ich niewłaściwe zastosowanie. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zarzucił nieważność postępowania przed Sądem I instancji podnosząc, że skarga M.K. na zarządzenie pokontrolne M. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przytoczone przez organ podstawy kasacyjne uzasadniają rozpoznanie w pierwszej kolejności, jako najdalej idącego, zarzutu nieważności postępowania przed Sądem I instancji z powodu niedopuszczalności drogi sądowej (art. 183 § 2 p.p.s.a.). Zarzut ten nie jest uzasadniony, ponieważ wydane w rozpoznawanej sprawie zarządzenie pokontrolne podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1−3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, który skład rozpoznający skargę kasacyjną podziela (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 22), że przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. dotyczy aktów i czynności, które: a) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżane na podstawie art. 3 § 2 pkt 1−3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji publicznej została poddana kontroli sądów administracyjnych; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r. Nr 44, poz. 287) wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawanemu przez tego inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia, lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro przepisy ustawy − o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej osoby fizycznej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 107/08, postanowienie NSA z 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 216/08). Odmiennego stanowiska nie może uzasadniać powołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z 22 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 710/07, ponieważ zostało ono uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 972/08 z motywów jak wskazane w postanowieniu z 28 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 216/08. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd I instancji niewłaściwie zastosował w spawie przepis art. 107 § 3 k.p.a. uznając, że uzasadnienie zarządzenia pokontrolnego powinno zawierać elementy, o których mowa w tym przepisie. Zarzut ten należy uznać za uzasadniony, ponieważ jak to już wyżej wskazano, zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, a zatem przepis art. 107 § 3 k.p.a. nie ma do niego zastosowania. Wydane w sprawie zarządzenie pokontrolne zawiera uzasadnienie stwierdzonych przez inspektora ochrony środowiska naruszeń prawa w prowadzeniu przez M.K. na podstawie udzielonej mu koncesji działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi. Sąd I instancji kontrolując zgodność z prawem tego zarządzenia powinien był ocenić, czy ustalenia zawarte w jego uzasadnieniu oraz w protokole kontroli wskazują na zaistnienie naruszeń prawa wymienionych w zarządzeniu pokontrolnym, a kwestionowanych przez skarżącego. Od dokonania takiej oceny nie zwalniała Sądu I instancji okoliczność, iż uzasadnienie zarządzenia pokontrolnego nie odpowiadało w pełni wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie mogło to być kwalifikowane jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie mogło uzasadniać uchylenia zarządzenia pokontrolnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zakresie wskazanym w pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku. Z treści protokołu kontroli wynika, że M.K. w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej wykorzystuje materiały wybuchowe kupowane w Agencji Mienia Wojskowego − wycofane z zasobów wojska, a także zakupione w Zakładach Metalowych "M." w S. wycofane z produkcji. Sąd I instancji nie dokonał oceny, czy w stosunku do tych materiałów ma zastosowanie przepis art. 25 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 2001 r. i nie rozważył, czy materiały te są odpadami w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, a także nie ocenił w oparciu o opisane w protokole kontroli czynności dokonywane w procesie produkcyjnym, czy stanowią one odzysk w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy o odpadach. W konsekwencji Sąd I instancji, co najmniej przedwcześnie przyjął, że zaskarżony akt w punktach 1, 2, 3 i 6 został podjęty z naruszeniem prawa materialnego, uzasadniającym jego uchylenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.