I FSK 945/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1527/12 w sprawie ze skargi T. Spółka z o. o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) zasądza od T. Spółka z o. o. w K. na rzecz Ministra Finansów kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 1527/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną przez T.sp. z o.o. z siedzibą w K. interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2012 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług. We wniosku o udzielenie interpretacji T. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako "spółka") przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Spółka prowadzi na terenie kraju sieć sklepów, w których sprzedaje szeroki asortyment środków spożywczych. Klientami spółki są w przeważającej większości osoby prywatne nabywające towary na własne potrzeby konsumpcyjne. Całość obrotu detalicznego spółki jest rejestrowana za pomocą kas fiskalnych (także gdy klient prosi o wystawienie faktury VAT). W ramach działalności spółka sprzedaje w swoich sklepach następujące środki spożywcze: kawa rozpuszczalna, kawa mielona, kawa ziarnista, kawa bezkofeinowa, mieszanka kawy zbożowej i naturalnej, napoje kawowe, herbata, yerba mate. Dostawa tych towarów jest opodatkowana przez spółkę stawką 23% VAT, z uwagi na brzmienie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm., dalej jako "ustawa o VAT") oraz Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. nr 207, poz. 1293 ze zm., dalej jako "PKWiU"). W związku z tym spółka zapytała czy dla dostaw wymienionych środków spożywczych ma prawo zastosować obniżoną stawkę VAT bezpośrednio na podstawie art. 98 ust. 2 oraz załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy VAT? Zdaniem wnioskodawcy, dostawa produktów opisanych w stanie faktycznym powinna podlegać obniżonej stawce VAT wynoszącej 8%. Istnieją bowiem podobne lub konkurencyjne produkty do produktów opisanych w stanie faktycznym, które są opodatkowane obniżoną stawką VAT wynoszącą 8%, takie jak kawa zbożowa, kawa cappuccino i kawa latte. W ocenie spółki przepisy Dyrektywy VAT dotyczące obniżonych stawek VAT są wystarczająco jasne i precyzyjne, żeby można było stosować je bezpośrednio. Na podstawie Dyrektywy VAT oraz zgodnie z zasadą neutralności fiskalnej spółka ma prawo stosować stawkę obniżoną w sytuacji, w której produkt podobny lub konkurencyjny jest opodatkowany stawką obniżoną, bezpośrednio na podstawie przepisów dyrektywy VAT. Odnosząc powyższe zasady do opisanego we wniosku stanu faktycznego zajęto stanowisko, że opodatkowanie stawką 23% produktów opisanych we wniosku narusza powyższą zasadę neutralności. W interpretacji indywidualnej z dnia 1 czerwca 2012 r. Minister Finansów stanowisko spółki uznał za nieprawidłowe. Organ wskazał, że od dnia 1 stycznia 2011 r. dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług, należy stosować PKWiU. Produkty spożywcze podlegają opodatkowaniu według 5%, 8% i 23% stawki podatku od towarów i usług, a szczegółowy wykaz produktów spożywczych podlegających opodatkowaniu 5% stawką, wymieniony jest w załączniku nr 10 do ustawy o VAT. Zgodnie z art. 96 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L nr 347 z 11 grudnia 2006, s. 1 ze zm., dalej jako "Dyrektywa 112"), państwa członkowskie stosują stawkę podstawową VAT. Stosownie do art. 98 ust. 1 i 2 Dyrektywy 112 państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie stawki obniżone, które mają zastosowanie wyłącznie do dostawy towarów lub świadczenia usług określonych w załączniku III. Mając na uwadze konstrukcję zapisów Dyrektywy 112 i ustawy o VAT, organ stwierdził, że gdyby dla wyznaczania zakresu stosowania stawek obniżonych nie można było stosować PKWiU, to w praktyce oznaczałoby to uchylenie poszczególnych pozycji załącznika nr 3, które powołują symbole tej klasyfikacji. W rezultacie wyroby wymienione w tych pozycjach nie mogłyby korzystać ze stawki obniżonej, a zatem miałaby do nich zastosowanie stawka podstawowa podatku. Wprowadzenie stawki obniżonej jest uprawnieniem państwa członkowskiego, przy czym państwo członkowskie ma duży zakres swobody, jeżeli chodzi o wybór stawki obniżonej, która nie może być niższa niż minimum wskazane przez ustawodawcę unijnego. Konsekwencją uznania, że przepisy przewidujące fakultatywne zwolnienie są wadliwie implementowane powinno być ich pominięcie, jedynie w sytuacji, w której podatnik powoływałby się na obniżoną stawkę podatku, wynikającą z wadliwie implementowanego przepisu dyrektywy, należałoby uznać za wadliwe ewentualne stanowisko odmawiające podatnikowi skorzystania z powyższego uprawnienia. Jeżeli zatem środki spożywcze, o których mowa we wniosku tj. kawa rozpuszczalna, kawa mielona, kawa ziarnista, kawa bezkofeinowa, mieszanka kawy zbożowej i naturalnej, napoje kawowe, herbata, yerba mate, nie zostały wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o VAT to wnioskodawca do dostawy tych towarów nie ma możliwości zastosowania stawki VAT w wysokości 8%, opierając się w tym zakresie bezpośrednio na przepisach Dyrektywy VAT. Po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, art. 98 ust. 4 oraz pkt 7 preambuły do Dyrektywy 112 poprzez uznanie, że spółka nie jest uprawniona do stosowania obniżonej stawki VAT na dostawy towarów wymienionych we wniosku, mimo, że dostawa tych towarów jest opodatkowana VAT w sposób niezgodny z zasadą neutralności, 2. art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") poprzez brak prawidłowego uzasadnienia prawnego stanowiska Ministra Finansów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Powołując się na treść art. 14c Ordynacji podatkowej Sąd stwierdził, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie indywidualnej interpretacji powinno zawierać wyraźną odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie oraz jasno zaprezentowane prawidłowe stanowisko, poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej interpretacji organ skupił się w większości na kwestiach w ogóle nie podnoszonych we wniosku, gdyż podatnik nie pytał o stosowanie Nomenklatury Scalonej (CN), czy klasyfikacji krajowych przy określaniu zakresu kategorii produktów korzystających z obniżonych stawek podatkowych. W złożonym wniosku strona nie kwestionowała w sposób generalny zgodności z prawem unijnym przepisów ustawy o VAT dotyczących obniżonych stawek podatkowych na środki spożywcze. Nie twierdziła też, że stosowanie PKWiU samo w sobie stanowi naruszenie prawa unijnego. Według Sądu organ nie ocenił kompleksowo stanowiska spółki lecz dokonał jedynie bardzo lakonicznej i pobieżnej analizy podobieństwa towarów wskazanych we wniosku i to nie wszystkich produktów. W zasadzie ograniczył się wyłącznie do wskazania różnic pomiędzy wybranymi środkami spożywczymi z uwagi na ich skład. W sytuacji nie dokonania kompleksowej oceny stanowiska podatnika, Sąd administracyjny nie ma możliwości skontrolowania prawidłowości rozstrzygnięcia. W takim stanie rzeczy zastąpienie organu administracji i dokonanie przez sąd oceny stanu faktycznego, której nie dokonał organ podatkowy oraz wiążącej wykładni przepisu miałoby niedopuszczalny charakter administrowania. Wobec czego Sąd uznał, że zaistniała konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego, a przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy obowiązkiem organu będzie dokonanie całościowej oceny stanowiska skarżącej spółki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł pełnomocnik Ministra Finansów, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 14c Ordynacji podatkowej poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że organ nie ocenił kompleksowo stanowiska podatnika, a dokonał bardzo lakonicznej i pobieżnej analizy podobieństwa towarów wskazanych we wniosku i to nie wszystkich produktów. Z uwagi na tak sformułowane zarzuty pełnomocnik Ministra Finansów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik organu podważył ocenę Sądu I instancji, że w zaskarżonej indywidualnej interpretacji organ nie uzasadnił wyczerpująco swojej oceny prawnej oraz nie odniósł się w sposób prawidłowy do przedstawionego przez stronę stanu faktycznego i zadanego w związku z nim pytania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 146 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14c Ordynacji podatkowej. Na wstępie stwierdzić należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest indywidualna interpretacja prawa podatkowego. Postępowanie w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji jest postępowaniem szczególnym, z uwagi na to, że głównym obowiązkiem organ podatkowego jest dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz wskazanie regulacji prawnych znajdujących zastosowanie w tym konkretnym stanie faktycznym. W myśl art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek ten może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3). W przypadku interpretacji indywidualnych, o których mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego, zdefiniowanych w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem po pojęciem przepisów prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca zdefiniował pojęcie ustaw podatkowych jako ustaw dotyczących podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ udzielający interpretacji w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązany jest do wykładni przepisów krajowych w świetle przepisów prawa wspólnotowego, a w przypadku stwierdzenia sprzeczności przepisów prawa krajowego z normami unijnymi, do odmowy zastosowania przepisów prawa krajowego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1295/12 – publ. w bazie orzeczeń: www. nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie spółka we wniosku o interpretację uznała, że dla dostaw wskazanych przez nią środków spożywczych (kawa rozpuszczalna, kawa mielona, kawa ziarnista, kawa bezkofeinowa, mieszanka kawy zbożowej i naturalnej, napoje kawowe, herbata, yerba mate) ma prawo zastosować obniżoną stawkę podatku VAT bezpośrednio na podstawie art. 98 ust. 2 oraz załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy 112, z pominięciem przepisów prawa krajowego. Według Sądu I instancji, skoro spółka we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyszczególniła precyzyjnie towary podlegające opodatkowaniu podstawową stawką podatkową (kawa rozpuszczalna, kawa mielona, kawa ziarnista, kawa bezkofeinowa, mieszanka kawy zbożowej i naturalnej, napoje kawowe, herbata, yerba mate), które jej zdaniem jako podobne do kawy zbożowej, kawy latte i kawy cappuccino winny podlegać stawce obniżonej 8%, to obowiązkiem organu było szczegółowe odniesienie się do stanowiska podatnika, że w przypadku tych towarów doszło do naruszenia zasady neutralności fiskalnej. Ponieważ w zaskarżonej interpretacji zabrakło tego typu rozważań, to Sąd I instancji uznał, że działanie organu nie spełniało wymogów, o których mowa w art. 14c Ordynacji podatkowej i z tego powodu uchylił interpretację Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2012 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena Sądu I instancji jest nieuprawniona, gdyż zaskarżona interpretacja spełnia warunki wynikające z art. 14c Ordynacji podatkowej. Z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy organ podatkowy w interpretacji indywidualnej winien zawrzeć wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2). Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie prawne obejmuje wyjaśnienie przepisów prawa podatkowego objętych daną interpretacją oraz wskazanie ich prawidłowej wykładni. Oznacza to, że odpowiedź organu winna być tak sformułowana, aby wnioskodawca uzyskał informację co do trafności jego stanowiska, a sama interpretacja ma wyjaśnić w wyczerpujący i rzetelny sposób, jaki przepis lub jakie przepisy znajdą zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny tego czy uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji spełnia powyższe wymogi - w tym wymóg wskazania podstawy prawnej stanowiska organu i jego wyjaśnienie - uwzględnił przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku zdarzenie przyszłe, treść zadanego pytania i przedstawione przez wnioskodawcę stanowisko i uznał, że wymogi te zostały spełnione. Analizując treść wniosku o interpretację i treść wydanej w tym zakresie indywidualnej interpretacji, nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że organ nie ocenił kompleksowo stanowiska spółki lecz dokonał jedynie bardzo lakonicznej i pobieżnej analizy podobieństwa towarów wskazanych we wniosku. W zaskarżonej indywidualnej interpretacji organ za nieprawidłowe uznał stanowisko spółki, że do wymienionych środków spożywczych ma prawo zastosować obniżoną stawkę VAT na podstawie art. 98 ust. 2 oraz załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy 112 i stwierdził jednoznacznie, że wskazane środki spożywcze, tj. kawa rozpuszczalna, kawa mielona, kawa ziarnista, kawa bezkofeinowa, mieszanka kawy zbożowej i naturalnej, napoje kawowe, herbata, yerba mate winny być opodatkowane stawką podstawową w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa krajowego oraz przepisy Dyrektywy 112, w tym powołany przez spółkę art. 98 ust. 2 załącznik tej Dyrektywy. Organ zwrócił przy tym uwagę, że przepisy unijne z założenia dopuszczają różnice w stosowaniu stawek obniżonych przez państwa członkowskie, co oznacza, że ustawodawca unijny nie wymaga pełnej harmonizacji przepisów wewnętrznych państw członkowskich z przepisami wspólnotowymi i dopuszcza sytuację, w której jeden i ten sam towar opodatkowany będzie odmienną stawką w poszczególnych państwach członkowskich. Opodatkowanie tych samych produktów różnymi stawkami, w zależności od tego, czy dane państwo skorzystało z możliwości zastosowania stawki obniżonej, nie jest traktowane jako naruszenie zasad konkurencji. Nawiązując z kolei do możliwości określenia przez samego podatnika zakresu zastosowania stawek obniżonych bezpośrednio na podstawie artykułu 98 ust. 2 oraz załącznika III Dyrektywy 112, organ zauważył, że przepisy te oraz żadne inne przepisy Dyrektywy 112 nie odnoszą się do kwestii rozgraniczenia zakresu stosowania stawek obniżonych. Szczegółowy zakres zastosowania stawek obniżonych Dyrektywa 112 pozostawia prawodawcy krajowemu, co w konsekwencji sprawiło, że tylko w kilku państwach unijnych produkty spożywcze opodatkowane są jednolitą obniżoną stawką VAT. Minister Finansów stwierdził, że z interpretacji PKWiU wynika, iż wyroby sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 10.83.12.0 "Substytuty kawy; ekstrakty, esencje i koncentraty z kawy lub substytutów kawy; łupiny i łuski kawy" to kawa zbożowa o składzie cukier, ekstrakt kawy zbożowej, mleko odtłuszczone w proszku, proszek czekoladowy, zestaw witamin, sól. W ocenie organu nie można przyjąć, że np. kawa mielona, rozpuszczalna, czy bezkofeinowa ma podobne cechy do substancji składającej się z ekstraktu kawy zbożowej, cukru, mleka odtłuszczonego w proszku, proszku czekoladowego, zestawu witamin i soli. Dokonując analizy towarów należy badać łącznie zarówno ich cechy jak również brać pod uwagę potrzeby konsumentów. Zdaniem organu nie można zaakceptować poglądu, zgodnie z którym kawa latte jest konkurencyjna do herbaty i pomiędzy tymi dwoma artykułami nie występują istotne różnice. Odnosząc się do kwestii stosowania różnych stawek podatku VAT na artykuły sklasyfikowane w PKWiU pod symbolami 10.83.11.0, 10.83.13.0 10.83.14.0 i 10.83.12.0 organ podkreślił, że takie stosowanie stawek podatku VAT nie narusza zasady neutralności, bowiem towary te różnią się od siebie znacząco, chociażby ze względu na preferencje klientów (klient preferujący herbatę nigdy nie zastąpi jej innym produktem z ugrupowania PKWiU 10.83.12.0.). Jak wskazano powyżej pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżona interpretacja daje skarżącej spółce konkretną odpowiedź na postawione przez nią pytanie, tj. w jakiej wysokości i na jakiej podstawie winny być opodatkowane wskazane we wniosku o interpretację towary. A zatem rolą Sądu I instancji było dokonanie oceny prawidłowości zajętego przez organ podatkowy stanowiska. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji winien dokonać oceny treści zaskarżonej indywidualnej interpretacji pod kątem merytorycznej prawidłowości przedstawionego przez organ podatkowy stanowiska co do tego, jaką stawką podatku VAT winny być opodatkowane środki spożywcze wskazane przez spółkę we wniosku o interpretację i jakie przepisy winny być w tym zakresie stosowane przez spółkę. Wobec uznania zarzutów skargi kasacyjnej za uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).