II SA/Ol 1139/12

Dnia 4 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 roku sprawy ze skargi R. D. na czynność Starosty Powiatu z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie refundacji kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla bezrobotnego I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Starosty Powiatu na rzecz skarżącego kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; R. D. – "[...]" Instalacje Sanitarne z siedzibą w N. w dniu 26 marca 2012 r. złożył do Powiatowego Urzędu Pracy w N. wniosek o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia jednego stanowiska pracy dla skierowanej osoby bezrobotnej w wysokości 20 000 złotych w ramach projektu współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego – Program Operacyjny Kapitał Ludzki Poddziałanie 6.1.3. Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r. Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w N., działający z upoważnienia Starosty Powiatu, poinformował wnioskodawcę, iż jego wniosek został rozpatrzony negatywnie, bowiem uznano, że tworzone stanowisko pracy dla skierowanego bezrobotnego nie jest ściśle związane z charakterem prowadzonej działalności gospodarczej. W dniu 4 maja 2012 r. zainteresowany wniósł o ponowne rozpatrzenie złożonego wniosku o udzielenie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 14 maja 2012 r. organ poinformował, iż istnieje możliwość przyjęcia przedmiotowego wniosku pod warunkiem zatrudnienia w ramach umowy osób bezrobotnych powyżej 50 roku życia. Wskazano przy tym, że refundacja będzie finansowana z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Priorytet VI, Działanie 6.1, Poddziałanie 6.1.3., a zawarcie umowy będzie uwarunkowane znalezieniem odpowiednich kandydatów i miejscem na liście rankingowej. Pismem z dnia 23 maja 2012 r. R. D. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wskazał, że prowadzone przez organ postępowanie w zakresie przyznawania środków na refundację kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, gdyż procedura przyznawania środków ma charakter publicznoprawny i podlega kontroli administracyjnej, mimo tego, iż w razie uwzględnienia wniosku dochodzi do zawarcia umowy o charakterze cywilnoprawnym. Pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. organ wyjaśnił, iż zarzut naruszenia prawa nie jest zasadny, bowiem działania organu w niniejszej sprawie nie są ani bezprawne, ani dowolne, a spełnienie formalnych wymogów wniosku nie rodzi automatycznie roszczenia o przyznanie dotacji. Następnie pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w N. poinformował R. D., że złożony przez niego wniosek nie został przyjęty do realizacji z uwagi na wyczerpany limit środków pieniężnych przeznaczonych na tę formę aktywizacji. Organ zaznaczył, że pismem z dnia 14 maja 2012 r. wnioskodawca został poinformowany, iż zawarcie umowy uwarunkowane będzie m.in. znalezieniem odpowiednich kandydatów po 50 roku życia oraz miejscem na liście rankingowej. Z powodu ograniczonych środków zostaną zawarte umowy z pracodawcami, których wnioski uzyskały najwyższą punktację. Jednocześnie wskazano, iż wniosek wymienionego uzyskał 10 punktów na 14 możliwych i osiągnął dwudzieste miejsce na liście rankingowej. Kolejnym pismem z dnia 26 czerwca 2012 r. R. D. zażądał udzielenia wyczerpujących informacji w przedmiocie prowadzonego przez organ postępowania i uprzedził, że w przypadku niesatysfakcjonującej go odpowiedzi a także jej braku, podejmie stosowne kroki prawne, w tym wniesie skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 20 lipca 2012 r. udzielił wnioskodawcy wyjaśnień, podając, że wnioski o refundację zgłosiło 44 przedsiębiorców, zaś środki jakie przeznaczył Wojewódzki Urząd Pracy do dyspozycji Powiatowego Urzędu Pracy w N. były wystarczające dla 16 podmiotów, pod warunkiem, że wśród skierowanych bezrobotnych zatrudnionych w ramach programu będzie co najmniej 7 osób powyżej 50 roku życia. Organ podkreślił, iż nie wszyscy wnioskodawcy, którzy złożą wniosek spełniający wymogi formalne ustawy i rozporządzenia otrzymują refundację. Istotna jest bowiem pula środków do podziału, jaką dysponuje Powiatowy Urząd Pracy. R. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na akt z zakresu administracji publicznej z dnia 19 czerwca 2012 r. wydany z upoważnienia Starosty Powiatu w N. przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w N. w sprawie odmowy przyjęcia do realizacji wniosku skarżącego o udzielenie refundacji pracodawcy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego, żądając jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu podniesiono, iż zaskarżony akt jest sprzeczny z przepisami prawa, a także brak logicznego i rzetelnego uzasadnienia odmowy przyjęcia do realizacji wniosku skarżącego. Podkreślono, iż postępowanie organu było niezgodne z prawem, gdyż cechowało się dowolnością przyjętych kryteriów, które nie znajdowały oparcia w przepisach prawa i były zmieniane w toku postępowania. Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi nierówne traktowanie podmiotów biorących udział w postępowaniu, zaznaczając, iż jej wniosek zajął 20 miejsce na liście rankingowej mimo, iż uzyskał taką samą liczbę punktów, jak wniosek, który został umieszczony na miejscu 16. Jednocześnie wskazano, iż organ dysponuje środkami publicznymi i zasady oraz proces ich przyznawania powinny być szczególnie jasne, rzetelne i nie budzące żadnych wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu w N., wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie w całości jako nieuzasadnionej. Podniesiono, iż skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 23 maja 2012 r., podczas gdy informację o nieuwzględnieniu wniosku otrzymał pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r. Tym samym, uchybił 14 – dniowemu terminowi określonemu w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazano, iż skarga również została wniesiona z uchybieniem terminu, określonego w art. 53 § 2 powołanej wyżej ustawy. Jednocześnie strona skarżąca po tych datach prowadziła dalszą korespondencję przedprocesową, usiłując zmienić stanowisko organu. Nie zmienia to jednak faktu, iż ustawowe terminy upłynęły. W związku z powyższym, w ocenie organu, przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niezachowanie ustawowych terminów poprzedzających jej wniesienie. Odnosząc się merytorycznie do postawionych zarzutów, wskazano, iż są one niezasadne, gdyż organ rozpatrując wnioski o refundację działał w granicach prawa. Zaznaczono przy tym, iż Komunikatem z dnia 28 marca 2012 r. poinformowano, że projektem objęte są osoby w wieku od 50 do 64 roku życia. Ponadto zgodnie z § 4 ust. 10 pkt 3 Regulaminu wniosek nie podlega uwzględnieniu w sytuacji, gdy dotyczy planowanego do utworzenia łączonego stanowiska pracy, np. kierowcy – zaopatrzeniowca, jak ma to miejsce w przypadku strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli obejmuje orzekanie nie tylko w sprawach ze skarg na decyzje czy postanowienia, ale także na inne akty i czynności organów wskazane w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., a sąd, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Za niezasadny Sąd uznał wniosek organu dotyczący odrzucenia skargi. W sytuacji, w której organ, po wcześniejszej odmowie zakwalifikowania wniosku nadal nad nim proceduje, co wynika z treści pisma z dnia 14 maja 2012r., trudno uznać za spóźnione wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 23 maja 2012r. Jednakże przede wszystkim uszło uwadze organu, że przedmiotem skargi jest odmowa przyjęcia wniosku z dnia 19 czerwca 2012r. i to w stosunku do tej czynności należy liczyć terminy przewidziane w art. 52 § 3 i 53 § 2 p.p.s.a.. Pismo z dnia 19 czerwca zostało doręczone stronie w dniu 25 czerwca 2012r., a pismo pełnomocnika strony z dnia 26 czerwca 2012r. zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ( co wynika z końcowej części tego pisma) wpłynęło do organu w dniu 2 lipca 2012r, zatem z zachowaniem 14 - dniowego terminu. Również skarga do tutejszego Sądu wniesiona została w terminie 30 dni od daty otrzymania przez stronę odpowiedzi organu na wezwanie z dnia 26 czerwca 2012r., gdyż odpowiedź ta została doręczona w dniu 23 lipca 2012r., a skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 20 sierpnia 2012r. Rozpoznając merytoryczne niniejszą sprawę, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest pismo, działającego z upoważnienia Starosty Powiatu w N., Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w N. z dnia 19 czerwca 2012 r., informujące skarżącego o negatywnym rozpoznaniu złożonego przez niego wniosku o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia jednego stanowiska pracy (kierowca – zaopatrzeniowiec) dla skierowanego bezrobotnego. Możliwość wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie takich środków wynika z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zgodnie z którym starosta z Funduszu Pracy może zrefundować podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą koszty wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 6-krotna wysokość przeciętnego wynagrodzenia. Szczegółowe warunki i tryb dokonywania refundacji na dzień złożenia wniosku przez skarżącego określało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 lipca 2011r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania bezrobotnemu środków na podjęcie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 155 poz. 922). Rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem tego samego ministra z dnia 23 kwietnia 2012 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2012r., poz. 457), które weszło w życie z dniem 30 kwietnia 2012 r. Zgodnie z § 11 ust. 1 wskazanego rozporządzenia wnioski o refundację i wnioski o dofinansowanie złożone, a nierozpatrzone do dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, rozpatruje się na podstawie przepisów niniejszego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę fakt, iż wniosek skarżącego, złożony w dniu 26 marca 2012 r., był przez organ rozpatrywany dwukrotnie – pierwszej odmowy udzielono w dniu 23 kwietnia 2012 r. ( pod rządami rozporządzenia z dnia 25 lipca 2011 r.), ale mimo tego nadal nad nim procedowano i ostatecznie odmówiono refundacji w dniu 19 czerwca 2012 r., to należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy nowego rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2012 r. Stosownie zaś do § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia wniosek o refundację może być przez starostę uwzględniony, gdy podmiot spełnia łącznie określone w tym rozporządzeniu warunki, złożony wniosek jest kompletny i prawidłowo sporządzony, a starosta dysponuje środkami na jego sfinansowanie. O uwzględnieniu lub odmowie uwzględnienia wniosku o refundację starosta powiadamia podmiot w formie pisemnej w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. W przypadku nieuwzględnienia wniosku starosta podaje przyczynę odmowy. Podstawą refundacji jest natomiast umowa, jaką starosta zawiera z danym podmiotem (§ 4 cytowanego rozporządzenia). Należy zatem wskazać, że jak wynika z treści wskazanych wyżej przepisów procedura refundacji zainteresowanemu podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego składa się z dwóch etapów: rozstrzygnięcia przez organ, czy wnioskodawca "może otrzymać" wskazane środki, a następnie – w przypadku uwzględnienia wniosku – zawarcia stosownej umowy ze starostą, określającej m.in. wysokość tych środków. Należy podkreślić, iż samo spełnienie przez wnioskodawcę określonych warunków nie obliguje organu do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie zawarcia umowy. Obowiązek taki nie powstaje ex lege po spełnieniu określonych przesłanek, lecz uwarunkowany jest pozytywnym rozpatrzeniem wniosku, przy czym kryteria określone w cytowanym rozporządzeniu pozostawiają znaczny zakres luzu decyzyjnego w podejmowaniu rozstrzygnięcia w sprawie wniosku. Zatem rozstrzygnięcie organu stanowi przesłankę zawarcia umowy cywilnoprawnej, której przedmiotem jest określone świadczenie. Dopiero wówczas między wnioskodawcą a starostą nawiązuje się stosunek cywilnoprawny, zaś wszelkie ewentualne roszczenia wynikające z tego stosunku prawnego mogą być dochodzone na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Natomiast w przypadku negatywnego rozpatrzenia wniosku przez starostę nie dochodzi do zawarcia umowy, a w konsekwencji między stronami nie powstaje stosunek cywilnoprawny. Tym samym, wnioskodawca nie dysponuje możliwością skutecznego wniesienia powództwa przed sądem cywilnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym prowadzona przed organem administracji procedura poprzedzająca zawarcie umowy cywilnoprawnej i kończąca się odmową zawarcia umowy, jest procedurą administracyjną, podlegającą kontroli sądu administracyjnego (por. uchwała NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06). Tym samym, niezbędne jest ustalenie, jaką formę prawną powinno przybrać negatywne rozstrzygnięcie starosty w przedmiocie wniosku o przyznanie refundacji, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, iż Sądowi znany jest pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym przyjmuje się, że rozstrzygnięcie w tej kwestii następuje w formie decyzji administracyjnej (por. uchwała NSA z dnia 24 maja 2012 r., podjęta w odniesieniu do ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, sygn. akt II GPS 1/12, dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1736/11, w myśl którego rozstrzygnięcie starosty w przedmiocie przyznania omawianych środków, jest czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta wydaje decyzje administracyjne w następujących sprawach: a) o uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, b) o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów, c) o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy, d) o odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust.7a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku powyższy katalog ma charakter zamknięty, a zatem w innych sprawach starosta nie wydaje decyzji. Podkreślono przy tym, iż podstawą wydania decyzji nie może być art. 9 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ jak wynika z jego treści, decyzje organu o wypłacie lub odmowie wypłaty środków z Funduszu pracy mogą być wydane tylko wówczas, gdy nie wynikają z zawartych umów. Tymczasem przepisy rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2012 r. wyraźnie wskazują, że podstawą rozstrzygnięć w zakresie refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych ze środków funduszu pracy może być tylko umowa cywilnoprawna. W świetle powyższych rozważań należy zatem uznać, że pismo Starosty Powiatu N. w przedmiocie złożonego przez skarżącego wniosku o refundację ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia lub doposażenia jednego stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego jest czynnością z zakresu administracji publicznej, która zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlega kontroli sądu administracyjnego. Jednocześnie analiza zgromadzonego materiału aktowego prowadzi do wniosku, iż rozpoznając niniejszą sprawę organ naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Należy bowiem zauważyć, iż organ w żaden sposób nie uzasadnił przyjętych kryteriów odnośnie do przyznania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych w ramach projektu współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego – Program Operacyjny Kapitał Ludzki Poddziałanie 6.1.3., które zadecydowały o odrzuceniu wniosku złożonego przez skarżącego. Jest to o tyle istotne, iż jak wynika z akt sprawy było 6 podmiotów, które uzyskały taką samą liczbę punktów z karty oceny merytorycznej złożonego wniosku o refundację, przy czym część z nich została wybrana do uczestniczenia w przedmiotowym projekcie, pozostali, w tym skarżący, nie otrzymali wnioskowanej refundacji. W tej sytuacji strona miała prawo oczekiwać od organu wyczerpującego uzasadnienia wyników naboru, przy jednoczesnym dokładnym opisaniu przyjętych kryteriów wyboru i wszystkich okoliczności, które zadecydowały o przyznaniu bądź odmowie przyznania refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowisk pracy dla skierowanych bezrobotnych. Tymczasem organ, mimo początkowej odmowy, podjął ze skarżącym dalsze procedowanie w niniejszej sprawie, następnie zaś poinformował zainteresowanego o nieprzyjęciu do realizacji złożonego przez niego wniosku, nie podając pełnego uzasadnienia swojego ostatecznego stanowiska, ani wszystkich przesłanek, które wziął pod uwagę. Jak wynika bowiem z protokołu rozprawy przed tutejszym Sądem z dnia 13 listopada 2012 r. procedowanie w sprawie przyznania środków na refundację prowadzone było w oparciu o dwie opinie: z dnia 6 kwietnia 2012 r. oraz z dnia 19 kwietnia 2012 r., które zostały złożone do akt sprawy dopiero na rozprawie (k.64). Jak oświadczył pełnomocnik skarżącego, ani on , ani skarżący nie mieli do nich wglądu ani dostępu w toku prowadzonego postępowania. Trudno zatem uznać, iż odmowa organu co do złożonego przez skarżącego wniosku o refundację została należycie uzasadniona, skoro uzyskał on taką samą liczbę punktów na liście rankingowej, jak inne podmioty, które taką refundację otrzymały, zaś o pozostałych kryteriach, jakie organ wziął pod uwagę, skarżący nie został poinformowany, mimo iż korespondencja z organem była prowadzona przez dłuższy okres czasu. Należy przy tym podkreślić, iż zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, z której to zasady wynika również obowiązek organów do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a co za tym idzie – wydawanie rozstrzygnięć w oparciu o przejrzyste kryteria, znane uczestnikom postępowania, wraz z uzasadnieniem zajętego przez organ stanowiska. Dotyczy to zwłaszcza uzasadnienia negatywnego rozstrzygnięcia dla strony, bowiem wówczas organ winien szczególnie dokładnie wykazać przesłanki, które zadecydowały o wydaniu takiego rozstrzygnięcia. Prawo do domagania się od organów i instytucji bezstronnego zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji wynika również z zaleceń zawartych w Kodeksie Dobrej Administracji, przyjętym w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 tego kodeksu przy rozpatrywaniu wniosków jednostek i przy podejmowaniu decyzji urzędnik zapewni przestrzeganie zasady równego traktowania. Pojedyncze osoby znajdujące się w takiej samej sytuacji będą traktowane w porównywalny sposób, zaś w przypadku różnic w traktowaniu urzędnik zapewni, aby to nierówne traktowanie było usprawiedliwione obiektywnymi, istotnymi właściwościami danej sprawy. Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 Kodeksu w odniesieniu do każdej wydanej przez instytucję decyzji, która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy jednostki, należy podać powody, na których opiera się wydana decyzja; w tym celu należy jednoznacznie podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Z tych względów uzasadnienia odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego dokonanego przez organ nie można uznać za dostateczne i wyczerpujące. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 p.p.s.a. Sąd odstąpił od orzeczenia po myśli art. 152 p.p.s.a. o wykonalności zaskarżonej, czynności ponieważ pismo informujące o odmowie przyjęcia wniosku do realizacji ( zaskarżona czynność) w ogóle nie podlega wykonaniu.