I SA/Gd 1059/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. Sz. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 14 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej oddala skargę. Decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w ustalił A. S. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za rok 2006. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Pismem z dnia 18 lipca 2011 r. A. S., wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...]. Jednocześnie w przedmiotowym wniosku sformułowano żądanie wstrzymania wykonania ww. decyzji z uwagi na znaczne prawdopodobieństwo jej uchylenia. W uzasadnieniu ww. wniosku pełnomocnik wskazał, że w sprawie wyszły na jaw nowe dowody, a mianowicie podatnik odszukał książeczkę żeglarską, z której wynika, że był zatrudniony w latach 1995-1998 u armatora morskiego z siedzibą w Cyprze, co miało istotne znaczenie dla postępowania zakończonego decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r., gdyż między Polską a Cyprem został zawarta umowa, która jako metodę unikania podwójnego opodatkowania przewidywała metodę wyłączenia z progresją. Zatem, w ocenie pełnomocnika strony, A. S. nie miał obowiązku wykazywania osiągniętych dochodów ze źródeł cypryjskich w jakimkolwiek zeznaniu podatkowym, jednakże powinny być one brane pod uwagę przy ustalaniu źródeł pochodzenia majątku lub poniesionych wydatków. W dalszej kolejności organ, po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania w zakresie objętym wnioskiem, wydał postanowienie z dnia 26 września 2011 r., w którym wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...], wydaną w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za rok 2006. W dniu 12 kwietnia 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 26 stycznia 2010 r., odmówił wstrzymania jej wykonania. Przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone przez pełnomocnika strony. W wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzja z dnia 13 sierpnia 2012 nr [...], odmówił uchylenia decyzji z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...] w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2006 r. Następnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia 12 kwietnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż świetle całokształtu okoliczności sprawy, mając na uwadze argumenty strony, nie można stwierdzić, że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 26 stycznia 2010 r., a słuszność tego stanowiska potwierdza fakt, że w dniu 13 sierpnia 2012 r. została wydana decyzja, odmawiająca uchylenia decyzji z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...] w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2006 r. Na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 14 sierpnia 2012 r. pełnomocnik A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Autor skargi wskazał, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uchybił art. 246 §1 Ordynacji Podatkowej poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 stycznia 2010 r., podczas gdy materiał dowodowy wyraźnie wskazuje na duże prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji w oparciu o art. 240 § pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto pełnomocnik zarzucił organowi naruszenie art. 233 §1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez ich zastosowanie, w sytuacji kiedy materiał dowodowy dawał podstawę do uchylenia postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Biorąc powyższe pod uwagę, autor skargi wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2012 r. oraz z dnia 14 sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powielił argumentację zaprezentowaną w zażaleniu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy w związku z wznowieniem postępowania zakończonego decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r. organ był zobligowany do wstrzymania wykonania tej decyzji. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej wyjście na jaw nowego dowodu w postaci książeczki żeglarskiej, z której wynika, że skarżący był zatrudniony w latach 1995-1996 u armatora w Cyprze, bez wątpienia ma znaczenie dla postępowania zakończonego ww. decyzją. Wobec istnienia prawdopodobieństwa, że decyzja ta zostanie uchylona, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej błędnie zastosował przepisy Ordynacji podatkowej, co skutkowało odmową wstrzymania wykonania decyzji z dnia 26 stycznia 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji, Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, które byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego. W tym miejscu należy przywołać treść art. 246 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie którym organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wobec powyższego należy podnieść, iż możliwość wstrzymania wykonania decyzji na tej podstawie prawnej dotyczy sytuacji, kiedy w trybie określonym w Rozdziale 17 "Wznowienie postępowania" Ordynacji podatkowej zostanie na podstawie art. 243 § 1 stwierdzona dopuszczalność wznowienia postępowania podatkowego poprzez wydanie przez organ podatkowy postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Takie postępowanie może zostać wznowione z urzędu i na żądanie strony w sytuacji, kiedy zaistnieją przesłanki wskazane w art. 240 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 7 i 10 tej ustawy, a tylko na żądanie strony z przyczyn wskazanych w pkt 4, 8, 11 i 9. Jeśli strona wraz z wnioskiem o wszczęcie postępowania wznowieniowego składa wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej, to jego rozpoznanie może nastąpić dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności postępowania wznowieniowego. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji może zapaść łącznie z postanowieniem z wznowieniu postępowania, gdyż w tym czasie organ dysponuje już wystarczającą wiedzą, pozwalającą na rozstrzygnięcie, na wniosek strony lub z urzędu, czy zachodzą warunki do wstrzymania wykonania decyzji dotychczasowej. Organ nie bada merytorycznie decyzji, która jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, lecz jedynie, mając na uwadze wszystkie okoliczności faktyczne i prawne oraz materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ocenia, czy istnieje podstawa do uchylenia ostatecznej decyzji. Przy czym ocena prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej nie może być dowolna, lecz winna być wynikiem rzetelnej oceny okoliczności sprawy. Na gruncie rozpatrywanej sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał na wniosek strony postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 26 stycznia 2010 r., jednakże, oceniając wniosek strony z dnia 18 lipca 2011 r. o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji z dnia 26 stycznia 2010 r. nie znalazł podstaw do jego uwzględniania. Ustalenie to nastąpiło po zbadaniu prawdopodobieństwa wystąpienia wady kwalifikującej decyzję ostateczną do jej uchylenia. Z kolei zaś organ, rozpatrując zażalenie na przedmiotowe postanowienie, miał na uwadze, że zapadło rozstrzygnięcie z dnia 13 sierpnia 2012 r., odmawiające uchylenia decyzji z dnia 26 stycznia 2010 r. nr [...], co w oczywisty sposób zaprzeczyło prawdopodobieństwu uchylenia tejże decyzji. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że skarga jest niezasadna. Sąd stwierdza, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej prawidło zastosował przepisy Ordynacji podatkowej. Zgodzić się należy z stanowiskiem organu, że fakt przedstawienia przez stronę określonych argumentów nie oznacza samo przez się, że takie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej wystąpiło. Sąd podkreśla, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji nawet ustalenie istnienia przesłanki wznowieniowej nie przesądza o wstrzymaniu wykonania decyzji. Tylko uprawdopodobnienie, że przesłanka wznowieniowa doprowadzi do uchylenia decyzji, obliguje organ do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art.246 Ordynacji podatkowej. Ponadto, zdaniem tut. Sądu zbyt szybkie i niepoparte dowodami rozstrzyganie na okoliczność istnienia przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, może stanowić naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych, jakiej hołduje Ordynacja podatkowa oraz Kodeks postępowania administracyjnego (por. WSA w Lublinie, wyrok z dnia 27 stycznia 2009 r., LEX nr 519761, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1617/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA Po 846/10). W tym stanie rzeczy, zarzuty podniesione w skardze są bezpodstawne, albowiem Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, a na tej podstawie podjął rozstrzygnięcie zgodne z prawem i należycie je uzasadnił. Mając na uwadze wyżej przytoczoną argumentację, Sąd oddalił skargę ma podstawie art. 151 p.p.s.a.