III SA/Wa 943/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Agata Zdunek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 25 sierpnia 2011 r. T. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca") złożyła do Ministra Finansów wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. We wniosku przedstawiła zdarzenie przyszłe, z którego wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się m.in. świadczeniem za wynagrodzeniem usług marketingowych polegających na organizowaniu i obsłudze programów motywacyjnych i lojalnościowych, których głównym celem jest zazwyczaj zwiększanie sprzedaży i promocja wybranych produktów Zleceniodawców. Skarżąca zawarła umowę o świadczenie usług marketingowych w zakresie organizacji oraz obsługi programu lojalnościowego na rzecz Spółki sprzedającej szkła kontaktowe (dalej jako: "Klient"). W ramach tej umowy Skarżąca zobowiązała się w szczególności do przygotowania zasad i regulaminu Programu oraz do bieżącej jego obsługi, w tym w szczególności do obsługi systemu informatycznego, przy pomocy którego Program jest prowadzony oraz do zakupu i wydawania nagród przyznawanych uczestnikom. Rozliczenia pomiędzy Skarżącą i Klientem dokonywane są w ten sposób, że: 1) Skarżącej przysługuje jednorazowe wynagrodzenie z tytułu przygotowania Programu w kwocie z góry w umowie określonej plus podatek VAT wg stawki 23% - płatne jednorazowo na podstawie faktury; 2) W cyklach miesięcznych Skarżąca wystawia Klientowi fakturę VAT (przy zastosowaniu stawki podatku 23%) zawierającą jedną pozycję określoną mianem "kompleksowa obsługa programu lojalnościowego w miesiącu (tu nazwa miesiąca)". Na tę pozycję składa się: a) miesięczne wynagrodzenie Skarżącej ustalone w stałej kwocie; b) wartość wydanych w programie nagród rzeczowych (netto) i pieniężnych; c) koszty zewnętrzne obsługi programu netto; d) prowizja od wartości wydanych nagród w kwocie 4% ich wartości netto; e) prowizja od kosztów zewnętrznych związanych z obsługą Programu przez Skarżącą w wysokości 8% ich wartości netto. Program trwa od maja 2011 r. do maja 2012 r. z możliwością przedłużenia jego obowiązywania na życzenie Klienta. Zgodnie ze sporządzonym przez Skarżącą i zatwierdzonym przez Klienta Regulaminem, Organizatorem programu jest Klient. Celem Programu jest wzrost sprzedaży produktów objętych programem lojalnościowym, zmotywowanie Uczestników - Asystentów do rekomendacji i sprzedaży produktów sprzedawanych przez Klienta, a także zmotywowanie Uczestników - Nabywców do badania wzroku i do zakupu soczewek sprzedawanych przez Klienta w lokalnych salonach optycznych. W Programie przyznawane są nagrody. W Programie mogą brać udział pełnoletnie osoby fizyczne mające stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które: a) nabywają produkty w salonach optycznych uczestniczących w programie lojalnościowym, jako konsumenci w rozumieniu art. 221 Kodeksu Cywilnego, tj. na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą lub zawodową (dalej jako: "Uczestnicy - Nabywcy"); b) pracują w salonach optycznych prowadzących sprzedaż Produktów włączonych do programu lojalnościowego i zostały zaproszone do udziału w programie przez Przedstawiciela Handlowego Klienta, a ponadto uzyskały zgodę na udział w Programie od swojego pracodawcy lub zleceniodawcy, tj. od podmiotu, który prowadzi salon optyczny (dalej jako: "Uczestnicy- Asystenci"). W przypadku Uczestnika - Nabywcy przystąpienie do programu następuje przez wypełnienie formularza zgłoszeniowego w salonie optycznym lub przez zarejestrowanie się na stronie internetowej programu. Zakup produktów objętych Programem Uczestnik - Nabywca zgłasza podając unikatowy kod znajdujący się na opakowaniu za pośrednictwem strony internetowej Programu lub SMS-em wysłanym z telefonu komórkowego. W ten sposób na indywidualnym koncie Uczestnika - Nabywcy w programie rejestrowana jest ilość i rodzaj zakupionych opakowań. Uczestnikowi - Nabywcy, za każde kupione opakowanie promowanego produktu Klienta przysługuje nagroda pieniężna w wysokości 10 zł lub 20 zł uzależniona od rodzaju kupionego opakowania. Uczestnik - Nabywca gromadzi na swoim koncie nagrody pieniężne do pułapu 40 zł. Po osiągnięciu tego pułapu Uczestnikowi wysyłana jest automatycznie na adres podany w zgłoszeniu karta przedpłacona VISA, która po aktywacji przez Uczestnika uznana zostaje kwotą 40 zł. Środki gromadzone są na karcie przedpłaconej danego Uczestnika - Nabywcy do kwoty maksymalnej wynoszącej 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) rocznie. Uczestnik - Nabywca będzie mógł wykorzystać nagrodę pieniężną dokonując płatności kartą lub pobierając gotówkę z bankomatu. Ponadto, w przypadku, gdy Uczestnik - Nabywca na swoim koncie prowadzonym na stronie internetowej programu zarejestruje zakup ustalonej w regulaminie ilości opakowań, będzie miał możliwość wydrukowania ze strony internetowej Programu imiennego vouchera uprawniającego do odbioru opakowania produktu gratis w salonie, w którym dokonywał zakupów. W związku z powyższym Skarżąca zadała szereg pytań, z których dwa są przedmiotem niniejszej interpretacji, a mianowicie: 1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym Uczestnicy - Nabywcy Programu lojalnościowego, którzy z tytułu uczestnictwa w programie lojalnościowym otrzymali nagrody pieniężne, korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.)? 2. Czy Skarżąca zobowiązana jest wystawić Uczestnikom - Nabywcom programu lojalnościowego, którzy z tytułu uczestnictwa w programie lojalnościowym opisanym w stanie faktycznym otrzymali nagrody pieniężne, informację PIT - 8C, o której mowa w art. 39 ust. 3 oraz art. 42a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.)? Zdaniem Skarżącej, Uczestnicy - Nabywcy Programu będą korzystali ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) – dalej jako: "u.p.d.o.f." Z przepisu tego wynika, bowiem że wartość nagród przyznanych w ramach sprzedaży premiowej będzie zwolniona od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jeśli: - nagroda związana jest z faktem zakupu przez osobę otrzymującą premię promocyjnego towaru lub usługi lub zakupu za określoną kwotę, zebrania określonej ilości punktów itp.; - jednorazowa wartość nagrody nie przekracza kwoty 760 zł; - sprzedaż premiowa nie dotyczy nagród otrzymanych przez nabywców w związku z prowadzoną przez nich pozarolniczą działalnością gospodarczą. W przedstawionym zaś stanie faktycznym wartość jednorazowego świadczenia (nagrody) na rzecz Uczestnika - Nabywcy, będącego konsumentem, a więc osobą, która dokonuje zakupu na cel niezwiązany z pozarolniczą działalnością gospodarczą nie przekroczy 40 zł (240 zł rocznie). Zdaniem Skarżącej, przekazywane przez nią nagrody pieniężne korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., ponieważ wydawanie nagród Uczestnikom - Nabywcom o wartości nie przekraczającej rocznie 760 zł związane jest ze sprzedażą premiową, a przy tym Uczestnicy ci są konsumentami w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, a więc nie dotyczy ich wyłączenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 in fine. Odnosząc się do następnego pytania Skarżąca uznała, że nie jest zobowiązana do wystawiania Uczestnikom - Nabywcom informacji PIT - 8C z tytułu wydawania nagród pieniężnych. Przedmiotowe świadczenia stanowią przychody, ponieważ nie ma możliwości ich zakwalifikowania do któregokolwiek ze źródeł wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f., i należy je zakwalifikować, jako inne źródła określone w art. 10 ust 1 pkt 9 tej ustawy. Ponieważ przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji sprzedaży premiowej to wskazane jest stosowanie wykładni językowej. Biorąc pod uwagę definicję ze Słownika Języka Polskiego PWN, nagrody w sprzedaży premiowej są nagrodami za dokonanie zakupu. W sprawie zachodzi tożsamość dokonującego zakupu (konsumenta) i otrzymującego nagrody w ramach programu, a więc osoba otrzymująca świadczenie otrzymuje je w wyniku dokonania nabycia towaru. W konsekwencji, wypłacenie jednorazowej nagrody w kwocie nieprzekraczającej 760 zł, powinno być zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Na Skarżącej, jako wypłacającej te nagrody, w ramach prowadzonej, zarejestrowanej działalności gospodarczej, nie będą wobec powyższego ciążyły obowiązki płatnika tego podatku, jak również nie będzie miała ona obowiązku wystawiania informacji PIT - 8C. W interpretacji indywidualnej z [...] listopada 2011 r. Minister Finansów stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu analizując treść przepisu art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., stwierdził, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "sprzedaż premiowa", więc dla potrzeb zastosowania tego przepisu konieczne jest ustalenie definicji sprzedaży premiowej w oparciu o dostępne reguły wykładni. Dokonując wykładni językowej tego pojęcia stwierdził, że składa się ono z dwóch elementów "sprzedaż" oraz "premiowa". Pojęcie umowy sprzedaży zostało zdefiniowane i uregulowane w art. 535 Kodeksu cywilnego. Natomiast termin "premia" nie został zdefiniowany ani w przepisach podatkowych, ani w cywilnoprawnych. Koniecznym jest więc dokonanie jego wykładni językowej. Za premię uznać należy nagrodę za coś, dodatkowe wynagrodzenie za wykonanie czegoś (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa, 2003). Innymi słowy pojęcie to służy dla określenia świadczenia, które otrzymuje ktoś, kto zachował się w sposób określony przez przyznającego premię. Przymiotnik "premiowy" należy zatem rozumieć jako odnoszący się do powyżej zdefiniowanej premii. Minister Finansów wskazał również, że strony umowy sprzedaży mogą wzbogacić treść łączącego je stosunku w granicach swobody kontraktowania, tzn. mogą wprowadzić do niego określone postanowienia, których treść lub cel nie sprzeciwiają się właściwości (naturze) sprzedaży, ustawie lub zasadom współżycia społecznego. Do tego rodzaju postanowień należy zobowiązanie sprzedawcy do spełnienia dodatkowego świadczenia (nagrody) w przypadku zakupu przez kupującego określonego towaru. Postanowienia takie stanowią elementy dodatkowe, zastrzeżone w treści umowy przez strony. W związku z powyższym, wskazał, że "sprzedaż premiowa" jest umową sprzedaży, zawartą między sprzedawcą a kupującym, połączoną jednak z przyznaniem przez sprzedającego premii kupującemu. Na skutek zawarcia tej umowy po stronie sprzedawcy powstaje obowiązek przeniesienia na kupującego własności rzeczy i wydania mu rzeczy, jak również wydania (przekazania) kupującemu premii, w związku z dokonanym przez niego zakupem, której wartość nie jest objęta ceną kupowanego towaru. Otrzymanie premii jest gwarantowane, albowiem przyznawane jest przez sprzedawcę kupującemu w zamian za to, że ten dokonał zakupu określonego towaru, na warunkach wskazanych przez sprzedającego (np. w określonej ilości, o określonej wartości, czy też określonego rodzaju towarów). Po stronie kupującego powstaje obowiązek zapłaty ceny sprzedaży oraz uprawnienie do otrzymania premii. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nagrody przyznawane są przez Skarżącą Uczestnikom – Nabywcom, którzy nabywają produkty w salonach optycznych po spełnieniu określonych w regulaminie warunków. Osoby fizyczne nie zawierają jednak umów sprzedaży ze Skarżącą, a Skarżąca nie dokonuje sprzedaży. Jej zadanie sprowadza się do nagradzania osób fizycznych (Uczestników - Nabywców), którzy zakup produktów objętych Programem lojalnościowym zgłoszą podając unikatowy kod znajdujący się na opakowaniu za pośrednictwem strony internetowej Programu lub SMS-em wysłanym z telefonu komórkowego. Zatem zdaniem organu przedstawione przedsięwzięcie nie może być uznane za sprzedaż premiową w rozumieniu przepisu art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy. W konsekwencji nagroda nie jest związana ze sprzedażą premiową a jej wartość nie podlega zwolnieniu z podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. Stanowi ona natomiast dla Uczestników – Nabywców w myśl art. 20 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy przychód z innych źródeł. Na podmiocie wypłacającym ww. nagrody nie ciąży obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy od wartości tych nagród, co potwierdza art. 42a u.p.d.o.f. w myśl którego, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52 i art. 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych (PIT-8C). Reasumując, w świetle powołanych przepisów prawa i zdarzenia przyszłego, organ uznał, że nagrody przyznane przez Skarżącą nie stanowią nagród związanych ze sprzedażą premiową. W związku z tym nagrody te nie są objęte zwolnieniem z podatku dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., a Skarżąca zobowiązana będzie do sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C. Nie zgadzając się z taką interpretacją Skarżąca pismem z 30 listopada 2011 r. wniosła do Ministra Finansów wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 3 stycznia 2012 r. Minister Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany niniejszej interpretacji. Pismem z 7 lutego 2012 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową interpretację, której zarzuciła naruszenie: - art. 21 ust. 1 pkt 68 w zw. z art. 39 ust. 3 oraz art. 42a u.p.d.o.f. - przez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w przedstawionym stanie faktycznym nagrody otrzymywane przez Uczestników - Nabywców nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. oraz że w związku z powyższym po stronie Skarżącej powstaje obowiązek sporządzenia i przekazania podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu informacji PIT - 8C; - art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8. poz. 60 ze zm.) – dalej jako: "O.p." tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych poprzez zmianę linii rozstrzygnięć wydawanych przez organy podatkowe w takim samym stanie faktycznym i prawnym, co w konsekwencji prowadzi do uprzywilejowania podmiotów gospodarczych dysponujących korzystną dla siebie interpretacją organów podatkowych względem pozostałych uczestników rynku. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz uznanie, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Uczestnicy - Nabywcy programu lojalnościowego, którzy otrzymują nagrody (premie) w związku z dokonywanym zakupem promowanych towarów korzystają ze zwolnienia podatkowego do kwoty 760 zł, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f., a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny nie jest też kolejną instancją merytoryczną rozstrzygającą o takiej lub innej sprawie administracyjnej, ale ma tylko uprawnienia kasacyjne. W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje w szerokim zakresie zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w postanowieniach przepisu art. 134 p.p.s.a. Zgodnie z tą zasadą, wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej argumentacją prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich istotnych naruszeń prawa. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przepis art. 14c § 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega więc między innymi na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę na tle opisanego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Zdaniem Sądu podstawowym warunkiem uznania interpretacji indywidualnej za prawidłową jest stwierdzenie, że wyrażone w niej stanowisko organu zajęte zostało na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę. Tylko bowiem wtedy, gdy zgodność taka istnieje, interpretacja indywidualna może spełnić przypisaną jej funkcję informacyjną i ochronną, tj. dostarczy wnioskodawcy informacji przydanych w określonej sytuacji i w takiej właśnie sytuacji uchroni go przed negatywnymi skutkami zastosowania się do interpretacji organu. Nie ulega wątpliwości, że konsekwencje rozbieżności między stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku i rzeczywistością obciążają wnioskodawcę. Z drugiej jednak strony wnioskodawca, który we wniosku przedstawił określone okoliczności faktyczne ma prawo oczekiwać, że udzielona mu interpretacja będzie okoliczności te uwzględniała i to na ich tle organ wyrazi swój pogląd, o ile nie zgodzi się ze stanowiskiem wnioskodawcy. Sąd ocenia zgodność stanowiska organu z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Z przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego wynikało, że Skarżąca prowadzi na rzecz swojego klienta obsługę programu lojalnościowego, w ramach której dokonuje również wydania nagród uczestnikom programu. Program przeprowadzany jest na podstawie regulaminu, zatwierdzonego przez klienta, który to klient jest organizatorem programu. Celem programu jest wzrost sprzedaży produktów klienta. Uczestnikami programu są nabywcy produktów objętych programem. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie stanowisko organu, który zakwestionował prawidłowość stanowiska Skarżącej, nie przystaje do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku o interpretację. Innymi słowy pogląd organu wyrażony został z uwzględnieniem okoliczności innych niż podane przez Skarżącą we wniosku. Jakkolwiek organ w zaskarżonej interpretacji przedstawił stan faktyczny taki sam jak opisany we wniosku, to uzasadniając własny pogląd pominął okoliczności, które z wniosku tego wynikały. Zdaniem organu nagrody wydawane przez Skarżącą nie stanowią nagród związanych ze sprzedażą premiową, bowiem uczestnicy programu nie zawierają umów sprzedaży ze Skarżącą, a ona nie dokonuje na ich rzecz sprzedaży produktów. Skarżąca we wniosku podała natomiast, że organizatorem programu nie jest ona lecz jej klient. Co prawda wszelkie czynności związane z organizacją programu, włącznie z zakupem i przyznaniem nagród spoczywają na Skarżącej, ale czyni to za wynagrodzeniem. Tymczasem organ uzasadnił swoje stanowisko, pomijając zupełnie ten element stanu faktycznego. Z uzasadnienia stanowiska organu nie wynika, czy okoliczność, iż pomiędzy stroną skarżącą a jej klientem istnieje stosunek prawny wynikający z umowy o świadczenie usług marketingowych ma jakikolwiek wpływ na wynika rozstrzygnięcia organu. Zdaniem Sądu, organ wydając interpretację zobligowany jest zająć stanowisko adekwatne do okoliczności faktycznych. Dopiero wówczas prawidłowość tego stanowiska może być poddana ocenie merytorycznej, ponieważ dopiero wtedy, gdy wydając interpretację organ wziął pod uwagę właściwy stan faktyczny, merytoryczna ocena prawidłowości interpretacji nie staje się w istocie udzieleniem tej interpretacji przez Sąd. Sąd nie udziela interpretacji, a zatem nie może, z pominięciem interpretacji dokonanej przez organ, ocenić prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Kontroli Sądu nie jest bowiem poddawane stanowisko wnioskodawcy, a interpretacja indywidualna wydana przez organ upoważniony przez Ministra Finansów. Sąd bada, czy zaskarżona interpretacja została udzielona zgodnie z przepisami prawa i z uwzględnieniem okoliczności faktycznych wskazanych przez wnioskodawcę na etapie jej wydawania. Tylko poprzez ocenę prawidłowości interpretacji i w zakresie, w jakim jej udzielono, Sąd może wypowiedzieć się również co do merytorycznego zagadnienia przedstawionego we wniosku o interpretację. Sąd obowiązany jest skorygować wadliwy pogląd organu zajęty w przedmiocie zagadnienia zgłoszonego przez wnioskodawcę, ale pogląd ten musi dotyczyć stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku. W przeciwnym razie wypowiedź Sądu będzie równała się udzieleniu interpretacji, do czego obowiązany jest organ. Zaznaczyć należy, że wskazanie przez organ określonych przepisów prawa i wynikających z nich zasad opodatkowania, nawet gdy są one właściwe, nie jest wystarczające jako stanowisko organu, jeżeli nie zostały one przeniesione - niejako dopasowane - na grunt konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na nieuwzględnienie przez organ w uzasadnieniu własnego stanowiska wskazanej powyżej okoliczności faktycznej, opisanej przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, Sąd uznał zaskarżoną interpretację za wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i § 2 O.p. Naruszenie to mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrzy wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji. Uwzględni przy tym okoliczności faktyczne takie, jak zostały przedstawione w zamieszczonym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego. Ewentualnie powstałe wątpliwości co do stanu faktycznego, wyjaśni w trybie art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. poprzez wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.