II SA/Wa 1613/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację prokuratorską 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury dnia [...] maja 2012 r. nr [...], 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego A. M. kwotę 240 zł,- (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący A. M. ukończył aplikację ogólną w dniu [...] listopada 2010 r. i na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, a która została opublikowana u Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 13 grudnia 2010 r., został on umieszczony na [...] miejscu. O kolejności miejsc zadecydowała suma punktów, na którą złożyły się suma punktów uzyskanych przez aplikantów z zaliczonych sprawdzianów oraz łączna ocena przebiegu praktyk, wystawiana przez patrona koordynatora, która stanowiła średnią arytmetyczną ocen przyznanych przez patronów poszczególnych praktyk. W dniu [...] grudnia 2010 r. złożył on wniosek o przyjęcie na aplikację prokuratorską, przy czym Minister Sprawiedliwości zarządzeniem z dnia 31 marca 2010 r., ustalił na nią limit 75 miejsc i z uwagi na to, że wymieniony zajął na liście klasyfikacyjnej aplikantów miejsce poza limitem, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], odmówił przyjęcia go na aplikację prokuratorską. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły, a po złożeniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 768/11, oddalił ją. Po wniesieniu skargi kasacyjnej przez wymienionego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2011/11, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz obie poprzedzające go decyzje administracyjne. W uzasadnieniu stwierdził m. in., że przepis art. 26 ust. 3 zd. 1 w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. (Dz. U. nr 203, poz. 1192), należy interpretować zgodnie z regułami wykładni językowej, w świetle których przepis ten stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej. W piśmie z dnia [...] maja 2012 r. skarżący A. M. podtrzymał w całości swój wniosek z dnia [...] grudnia 2010 r. o kontynuowanie szkolenia na aplikacji prokuratorskiej i oświadczył, że nadal spełnia kryteria określone w art. 22 pkt 1 – 4 ustawy i że nie otrzymał decyzji wydanej w trybie art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 cytowanej już wyżej ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, odmówił przyjęcia skarżącego A. M. na aplikację prokuratorską. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że wymieniony spełnił warunki, o których mowa w art. 28 ust. 1 i 2 ustawy i mając na uwadze pogląd prawny wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który pozostaje wiążący dla organu w niniejszym postępowaniu, koniecznym stało się ustalenie miejsca, które A. M. mógłby zająć na liście klasyfikacyjnej aplikantów, gdyby została ona sporządzona zgodnie z takim rozumieniem art. 26 ust. 3 ustawy, w myśl którego o kolejności miejsca na niej decydowałaby suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej. Nadto w przypadku negatywnej oceny z pierwszego terminu sprawdzianu do sumy punktów, zgodnie z obowiązującą w czasie sporządzania listy klasyfikacyjnej zasadą, liczona byłaby tylko ocena ze sprawdzianu poprawkowego. Symulacja listy klasyfikacyjnej aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej, opracowana dnia [...] kwietnia 2012 r., wykazała, że skarżący uzyskałby łącznie [...] pkt i zająłby [...] miejsce. W oparciu o tak skonstruowaną listę klasyfikacyjną oraz wnioski aplikantów pierwszego rocznika aplikacji ogólnej złożone w trybie art. 28 ust. 1, opracowano w dniu [...] kwietnia 2012 r. listę kandydatów, którzy zostaliby przyjęci na aplikację prokuratorską i mogłyby według niej zostać przyjęte osoby, które na symulacji listy klasyfikacyjnej znalazły się na miejscach do 159 pozycji. Natomiast osiągnięta przez skarżącego [...] pozycja na symulacji listy klasyfikacyjnej, nie pozwoliłaby na umieszczenie go na opracowanej na potrzeby niniejszej sprawy liście kandydatów przyjętych na pierwszy rocznik aplikacji prokuratorskiej i z tych względów należało odmówić przyjęcia wymienionego na aplikację prokuratorską, a to na podstawie art. 23 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 6 ustawy. W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. do Ministra Sprawiedliwości, skarżący A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając że została ona wydana z naruszeniem art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 3 ustawy, bowiem powyższe przepisy nie przyznają organowi pierwszej instancji uprawnienia do ponownego rozpoznania sprawy, lecz w sposób jasny i jednoznaczny nakładają na Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury obowiązek wydania decyzji o przyjęciu aplikanta na aplikację specjalistyczną. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 29 ust. 4 ustawy oraz art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – podał, że nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, iż unormowanie zawarte w art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy nie przyznaje Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury uprawnienia do ponownego rozpoznawania sprawy, lecz nakłada obowiązek wydania decyzji o przyjęciu aplikanta na aplikację specjalistyczną. Wskazano, że przepis art. 29 ust. 6 ustawy stanowi, że w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5 tego artykułu, przepis art. 23 ust. 4 nie jest stosowany wprost, lecz "odpowiednio". Określenie "odpowiednio" oznacza więc stosowanie unormowania przewidzianego w art. 23 ust. 4 powołanej powyżej ustawy w sposób uwzględniający specyfikę unormowań regulujących tryb postępowania Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przy wydawaniu decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską, zawartych w art. 29 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wydaje według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na aplikację. "Odpowiednie" stosowanie regulacji zawartych w art. 23 ust. 4 ustawy w ramach unormowań zawartych w art. 29 polega zatem na tym, że Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przy ponownym rozpoznaniu wniosku kandydata o przyjęcie na aplikację specjalistyczną (w następstwie uchylenia decyzji o odmowie przyjęcia na aplikację specjalistyczną przez sąd administracyjny), jest obowiązany do stworzenia listy klasyfikacyjnej kandydatów w oparciu o sposób liczenia punktów wskazany w wiążącym Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2011/11, polegający na przyjęciu zasady, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej. Odpowiednie stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy nakazuje Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury (w następstwie uwzględnienia skargi aplikanta przez sąd administracyjny) niezwłoczne wydanie decyzji o przyjęciu na aplikację ogólną, niemniej jednak jest on obowiązany uczynić to z zachowaniem zasad przyjmowania na aplikację specjalistyczną przewidzianych w art. 29 ustawy, tj. z zachowaniem obowiązujących wówczas limitów przyjęć na aplikacje specjalistyczne oraz z uwzględnieniem sposobu liczenia punktów decydujących o miejscu aplikanta na liście klasyfikacyjnej i złożonych w powyższym przedmiocie wniosków aplikantów. Biorąc zatem pod uwagę [...] miejsce skarżącego na liście klasyfikacyjnej, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, sporządzonej zgodnie z takim rozumieniem art. 26 ust. 3 ustawy, w myśl którego o kolejności miejsca na liście decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz ze wszystkich praktyk odbytych w czasie trwania aplikacji ogólnej stwierdzono, że decyzja wydana przez organ instancji jest decyzją prawidłową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. naruszenie art. 29 ust. 6 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, poprzez błędne przyjęcie, że powyższe przepisy przyznają Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury uprawnienie do ponownego rozpoznania sprawy i wydania decyzji odmawiającej przyjęcia na aplikację prokuratorską, podczas gdy z treści wymienionych przepisów wynika, że Dyrektor zobligowany jest do niezwłocznego wydania decyzji o przyjęciu skarżącego na wskazaną aplikację. W uzasadnieniu podał, że "odpowiedniość" w stosowaniu prawa nie została zdefiniowana w przepisach i nastręcza wątpliwości w nauce prawa. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że na ogół przez pojęcie "odpowiedniego stosowania prawa" rozumie się takie sytuacje, w których skutki określonego stanu hipotetycznego przedstawione są nie w bezpośredniej łączności z hipotezą normy prawnej, lecz zamieszczone są w dyspozycji innej normy, która też obejmuje inny stan faktyczny. Jednakże z uwagi na podobieństwo regulowanej sytuacji prawnej, zamiar ustawodawcy osiągnięcia podobnego celu usprawiedliwia w technice prawodawczej odniesienie się do przepisu odesłania, przy czym skorzystanie z tego przepisu wymaga zwykle pewnych modyfikacji. Zmiany te odnosić się mogą zarówno do hipotezy, jak i do dyspozycji przepisu odesłania i polegać mogą, w szczególności, na prostym podstawieniu w hipotezie określonego pojęcia w miejsce innego i przyjmowaniu za istniejący skutku prawnego takiego, jaki wprost był związany z hipotezą przed podstawieniem. Konieczność podstawienia oraz liczba pojęć w przepisie odpowiednio stosowanym i wymagająca podstawienia wynika z istoty instytucji prawnej objętej przepisem odsyłającym, z którą wyartykułowana następnie "odpowiednia" norma prawna nie może pozostawać w sprzeczności albo być wobec niej bezprzedmiotowa. Dokonywaniu wykładni zmodyfikowanej normy pod kątem jej treści służyć powinny powszechnie używane reguły interpretacyjne i to według kolejności przewidującej priorytet wykładni językowej. Z tego punktu widzenia rzecz ujmując, w art. 23 ust. 4 ustawy, na użytek postępowania w sprawie przyjęcia na aplikacje specjalistyczne (sędziowską i prokuratorską) należy przede wszystkim w miejsce wyrażenia "aplikację ogólną" podstawić sformułowanie "aplikację sędziowską lub prokuratorską", a następnie rozważyć, czy zachodzi konieczność dalszych modyfikacji, czy też w wyniku już tylko tego zabiegu powstaje norma prawna, która reguluje kwestię zachowania Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w art. 29 ust. 5 ustawy. Odpowiednie stosowanie w sytuacji, o której mowa w tym przepisie polega na zastąpieniu wyrażenia "aplikację ogólną" sformułowaniem "aplikację sędziowską lub prokuratorską" i nie wymaga jakichkolwiek dalszych modyfikacji hipotezy przepisu art. 23 ust. 4 ustawy, ponieważ już tylko w wyniku tego pierwszego podstawienia powstaje przepis, który nie budzi wątpliwości co do swej treści. Otrzymuje on bowiem brzmienie: "W przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły". W ocenie skarżącego takie brzmienie spornego przepisu w sposób jasny i jednoznaczny określa tryb procedowania Dyrektora w sytuacji, w której skarga, o której mowa w art. 29 ust. 5 ustawy została uwzględniona. Jednocześnie nie istnieją żadne względy, które by mogły uzasadniać pogląd odmienny od przedstawionego, a mianowicie, że odpowiednie stosowanie art. 23 ust. 4 ustawy do sytuacji, w której uwzględniona została skarga od decyzji Ministra Sprawiedliwości utrzymującej w mocy decyzję o odmowie przyjęcia kandydata na aplikację specjalistyczną, wymaga jakiejkolwiek dalszej modyfikacji, iżby Dyrektor zobligowany był do "zachowania zasad przyjmowania na aplikację specjalistyczną przewidzianych w art. 29 ukssip." (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1998 r., III CZP 17/98, OSNC 1999/1/19, Biul. SN 1998/11/15). Dalej stwierdzono, że w art. 29 ustawy uregulowano dwa odrębne tryby przyjmowania kandydatów na aplikacje specjalistyczne: w ust. 2 tego artykułu określono tryb postępowania w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską wszczętego na skutek złożenia przez kandydata wniosku o przyjęcie na tę aplikację bezpośrednio po ukończeniu aplikacji ogólnej. Natomiast w ust. 6 uregulowano tryb przyjmowania kandydatów na aplikacje specjalistyczne wskutek uwzględnienia skargi wniesionej od decyzji Ministra Sprawiedliwości utrzymującej w mocy decyzję wydaną w trybie określonym w art. 29 ust. 2 ustawy. W związku z powyższym niemożliwym jest zastosowanie art. 29 ust. 6 ustawy z uwzględnieniem "specyfiki unormowań regulujących tryb postępowania Dyrektora KSSiP przy wydawaniu decyzji o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską w art. 29 ukssip", bowiem unormowania te dotyczą dwóch różnych trybów postępowań, stosowanych w dwóch odmiennych, wykluczających się wzajemnie sytuacjach. Nadto przyjęcie toku rozumowania Ministra Sprawiedliwości przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prowadziłoby do wniosku, iż przeprowadzając rekrutację na aplikacje specjalistyczne w "zwykłym" trybie, Dyrektor Krajowej Szkoły zobligowany byłby do zastosowania pozostałych ustępów artykułu 29 ustawy, w tym również ustępu 6 i w konsekwencji art. 23 ust. 4 ustawy, co jest oczywiście niewykonalne. Nadto przypomniano, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy, decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje (...) do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. Przyjmując tok rozumowania Ministra Sprawiedliwości za prawidłowy, przyjęcie kandydata na aplikację specjalistyczną na skutek uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi, o której mowa w art. 29 ust. 5 ustawy, byłoby w ogóle niemożliwe i to niezależnie od przyczyny jej zasadności, bowiem limit przyjęć na aplikacje specjalistyczne wyczerpany został w grudniu 2010 r., co zresztą wynika wprost z uzasadnienia decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r., którą Dyrektor KSSiP po raz pierwszy odmówił przyjęcia A. M. na aplikację prokuratorską. W związku z powyższym ujęcie w artykule 29 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa Prokuratury zarówno ustępu 6, jak i całego postępowania odwoławczego oraz skargowego w sytuacji, w której Dyrektor odmówił przyjęcia kandydata na aplikację specjalistyczną w "normalnym" trybie (tj. uregulowanym w art. 29 ust. 2), byłoby zbędne. O zbędności art. 29 ust. 6 ustawy, przy przyjęciu argumentacji Ministra Sprawiedliwości świadczy również fakt, iż co do zasady uchylenie decyzji organu przez sąd administracyjny rodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez ten organ i obliguje go do ponownego przeprowadzenia postępowania zainicjowanego wniesieniem przez stronę określonego wniosku. Bezspornym jest również, że w zależności od wyników ponownie rozpoznanej sprawy organ może wydać decyzję uwzględniającą wniosek, jak i decyzję odmowną. Powyższy tryb postępowania jest regułą wynikającą wprost z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie wymaga zawierania analogicznych regulacji w ustawach szczególnych. Gdyby zatem przyjąć, że art. 23 ust. 4 ustawy, stosowany odpowiednio z mocy art. 29 ust. 6 ustawy pozostawia Dyrektorowi Krajowej Szkoły swobodę co do treści decyzji, to wprowadzanie takiej regulacji do ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury byłoby zbędne, bowiem – jak wskazano wyżej – obowiązek ponownego rozpoznania sprawy wynika bezpośrednio z przepisów regulujących postępowanie administracyjne oraz postępowanie przed sądami administracyjnymi. Tymczasem, jak słusznie zauważył sam Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] (utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora KSSiP z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia A. M. na aplikację prokuratorską,) niedopuszczalna jest wykładania przepisów prawa zakładająca, że ustawodawca tworzy zbędne przepisy, pozbawione jakiegokolwiek sensu i znaczenia. Przechodząc do analizy art. 23 ust. 4 ustawy o KSSiP stwierdzić należy, że z jego treści w żaden sposób nie wynika, by Dyrektor był zobowiązany bądź uprawniony do podejmowania jakichkolwiek innych czynności poza ustaleniem, czy skarga, o której mowa w art. 29 ust. 5 ustawy została przez sąd administracyjny uwzględniona, oraz – w razie pozytywnego ustalenia w tym przedmiocie – wydaniem decyzji o przyjęciu kandydata na aplikację specjalistyczną. W orzecznictwie wskazuje się, że w pierwszej kolejności znajduje zastosowanie wykładnia językowa, a dopiero w przypadku niemożności jednoznacznego ustalenia brzmienia normy prawnej w oparciu o wykładnię językową, znajdują zastosowanie pozostałe reguły wykładni, tj. w odpowiedniej kolejności: systemowa, celowościowa, funkcjonalna, prowspólnotowa, logiczna oraz historyczna (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2011 r., VII SA/Wa 429/11). Pogląd ten podziela Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 marca 2012 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 2011/11 (uwzględniającego skargę A. M., o której mowa w art. 29 ust. 5 ustawy) stwierdził, że w sytuacji, gdy znaczenie przepisu uzyskane na gruncie wykładni językowej jest jasne i jednoznaczne, nie ma potrzeby dokonywania wykładni systemowej i celowościowej. Tymczasem już samo brzmienie art. 23 ust. 4 ustawy ("wydaje decyzję o przyjęciu") jednoznacznie determinuje treść decyzji, jaką winien wydać Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w razie uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi. Świadczy o tym użycie sformułowania: "o przyjęciu". Zwrócono również uwagę na treść art. 23 ust. 1 ustawy stanowiący, że "Dyrektor Krajowej Szkoły, po uzyskaniu informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną". Bezspornym jest, że w sytuacji w nim opisanej, przepis ten przyznaje Dyrektorowi Szkoły uprawnienie do wydania decyzji zarówno pozytywnej (o przyjęciu na aplikację ogólną), jak i negatywnej (o odmowie przyjęcia na aplikację ogólną), a wskazuje na to sformułowanie: "(...) decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację". Tymczasem w art. 23 ust. 4 ustawy ustawodawca użył sformułowania: "(...) decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną", co świadczy, że jego intencją było uregulowanie odmienne niż to z art. 23 ust. 1. Powyższą argumentację potwierdza również porównanie przepisów ust. 1 i 2 artykułu 29 ustawy, które regulują postępowanie w przedmiocie rekrutacji na aplikacje specjalistyczne, tj. sędziowską i prokuratorską. Zgodnie z treścią pierwszego z wymienionych przepisów, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską. Dalej zauważono, że brzmienie tego przepisu jest w zasadzie identyczne z brzmieniem analizowanego wcześniej art. 23 ust. 1 ustawy, a zatem Dyrektor może na jego podstawie wydać decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną, jak i o odmowie przyjęcia kandydata na taką aplikację. Natomiast art. 29 ust. 2 ustawy stanowi, że: "Decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje". Analiza treści tego przepisu prowadzi do wniosku, że mowa jest w nim o osobach, które na liście klasyfikacyjnej zajęły miejsca "mieszczące się" w limicie przyjęć ("do miejsca wyczerpania limitu"). W stosunku do tych osób brak jest przesłanek uzasadniających odmowę przyjęcia ich na aplikacje specjalistyczne, w związku z czym Dyrektor Szkoły będzie mógł wydać w stosunku do nich decyzję jedynie "pozytywną". Zauważono również, że w przepisie tym, w którym – jak stwierdzono wyżej – mowa jest tylko i wyłącznie o decyzji "pozytywnej", ustawodawca użył sformułowania: "decyzję o przyjęciu", które zostało dosłownie powtórzone w art. 23 ust. 4 ustawy. O tym, że po uwzględnieniu skargi przez sąd administracyjny Dyrektor winien był wydać decyzję pozytywną świadczy również dodanie w art. 23 ust. 4 ustawy po słowach: "(...) Dyrektor wydaje decyzję o przyjęciu na aplikację ogólną" sformułowania: "którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły". Gdyby powyższy przepis dawał Dyrektorowi swobodę co do treści wydanej w tym trybie decyzji to winien on brzmieć: "(...) Dyrektor wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną. W razie wydania decyzji o przyjęciu na aplikację ogólną aplikant odbywa tę aplikację zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły". Przyjmując powoływaną przez Ministra Sprawiedliwości w przytoczonej wyżej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] (utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora KSSiP z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia A. M. na aplikację prokuratorską) koncepcję racjonalnego działania ustawodawcy należy założyć, że tworząc przepisy prawodawca redaguje je tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały jego intencje (§ 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 02. 100. 908). Nadto, wbrew twierdzeniom Ministra Sprawiedliwości oraz Dyrektora KSSiP, rzekomy obowiązek "przeprowadzenia symulacji" nie wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 2011/11. Prawdą jest, że zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Jednak ani powoływane przez Ministra orzeczenie, ani jego uzasadnienie nie zawierają wskazań co do dalszego postępowania w rozumieniu przytoczonego wyżej przepisu. W szczególności w żadnym miejscu uzasadnienia przedmiotowego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie użył sformułowania: "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ sporządzi nową listę klasyfikacyjną...", bądź innego, które wskazywałoby na to, iż Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury winien ponownie rozpoznać sprawę, w trybie regulowanym w art. 29 ust. 2 i 3 ustawy. Niezależnie od powyższego wskazano, że gdyby podzielić argumentację Ministra Sprawiedliwości i Dyrektora KSSiP, iż ten ostatni jest zobligowany do przeprowadzenia "symulacji" uwzględniającej sposób liczenia ocen uzyskanych przez aplikantów z praktyk ustalony przez Naczelny Sąd Administracyjny, to działanie takie jest niewykonalne. Wadliwość naboru na aplikacje specjalistyczne, jaki przeprowadzono w roku 2010, wyrażająca się w bezprawnym ustaleniu kolejności aplikantów na liście klasyfikacyjnej w oparciu o jedną ocenę z praktyk będącą średnią arytmetyczną ocen uzyskanych ze wszystkich praktyk, ma bowiem charakter nieodwracalny. Owa nieodwracalność wynika ze specyfiki naboru na aplikacje specjalistyczne który, zgodnie z przepisami ustawy, przebiega dwuetapowo. I tak, w myśl art. 26 ust. 2 ustawy, Dyrektor Szkoły w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów, po czym osoba umieszczona na wspomnianej wyżej liście, może w terminie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej złożyć do Dyrektora Krajowej Szkoły wniosek o kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej (art. 28 ust. 1 ustawy). Ponadto złożenie wniosku o kontynuowanie szkolenia na aplikacji specjalistycznej jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem kandydata. W świetle powyższego, aby ustalić, którzy absolwenci aplikacji ogólnej danego roku dostaną się na aplikacje specjalistyczne, nie wystarczy ustalić ich kolejności na liście klasyfikacyjnej. Należałoby bowiem przewidzieć, ilu z nich złożyłoby wnioski o kontynuowanie szkolenia, gdyż, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje według kolejności umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. Powyższe oznacza, że jeżeli część aplikantów, którzy według listy klasyfikacyjnej zajęli miejsca od 1 do 150 (limity przyjęć na aplikacje sędziowską i prokuratorską w 2010 r. wynosiły po 75 miejsc na każdą z nich), nie złoży wniosków o kontynuowanie szkolenia, to na ich miejsce wejdą kolejni aplikanci z listy aż do wyczerpania limitu przyjęć, czyli 150 miejsc. Sporządzona przez Dyrektora KSSiP "symulacja" (o ile rzeczywiście ją przeprowadzono, o ile uwzględnia prawdziwe dane i o ile nie popełniono błędów rachunkowych przy jej tworzeniu), opiera się na modelowym założeniu, że liczba wniosków o kontynuowanie szkolenia byłaby przy liczeniu sumy punktów z praktyk taka sama, jak przy liczeniu średniej arytmetycznej, co jest założeniem abstrakcyjnym. Niemożliwe jest bowiem w chwili obecnej stwierdzenie, jak zachowaliby się (czy złożyliby wnioski o kontynuowanie szkolenia) aplikanci, którzy przy przyjęciu jednej oceny z praktyk jako podstawy ustalenia miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej w 2010 roku plasowali się na pozycjach pozwalających im na kontynuowanie szkolenia na aplikacji sędziowskiej, podczas gdy według "symulacji", tj. po wyliczeniu sumy punktów z praktyk okazało się, że plasują się na pozycjach upoważniających ich do ubiegania się tylko o aplikację prokuratorską. Nie można bowiem wykluczyć, że pewna (nieznana i niemożliwa obecnie do ustalenia) liczba osób zainteresowanych tylko i wyłącznie odbywaniem aplikacji sędziowskiej, nie złożyłaby wniosków o kontynuowanie szkolenia na aplikacji prokuratorskiej. Gdyby takie osoby nie złożyły wniosków o kontynuowanie szkolenia na aplikacji prokuratorskiej, to w ich miejsce "weszliby" kolejni aplikanci z listy klasyfikacyjnej. Nie sposób również stwierdzić czy osoby, które przy przyjęciu "średniej punktów" z praktyk w ogóle nie dostały się na żadną aplikację specjalistyczną, a przy przyjęciu sposobu liczenia punktów z praktyk określonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 20012 r. (sumy poszczególnych ocen) kwalifikowałyby się tylko na aplikację prokuratorską, byłyby zainteresowane aplikacją prokuratorską skoro chciały kontynuować szkolenie na aplikacji sędziowskiej. Tymczasem okoliczności te mają zasadnicze znaczenie dla ustalenia, którzy aplikanci dostaliby się na aplikacje specjalistyczne, gdyby nabór w 2010 roku został przeprowadzony przy uwzględnieniu prawidłowej metody obliczania ilości punktów uzyskanych z praktyk. W niemożności odtworzenia sytuacji, która winna mieć miejsce w 2010 roku, tj. gdyby nabór od początku był przeprowadzony zgodnie z prawem, przejawia się właśnie nieodwracalność skutków płynących z tegoż wadliwego naboru, niezależnie od faktu wskazanej wyżej bezprawności działania, polegającego na tworzeniu tzw. "symulacji" i ponownego rozpoznawania sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że przepis art. 29 ust. 6 ustawy jest przepisem niezupełnym w tym sensie, że aby odkodować normę prawną w nim wyrażoną, należy uwzględnić treść art. 24 ust. 4 ustawy i uzyskane w ten sposób wyrażenie normy będzie miało brzmienie "W przypadku uwzględnienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską lub prokuratorską, któraą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły" i trudno przyjąć – zdaniem organu – aby nie budził on wątpliwości, bowiem poprzestając jedynie na językowej wykładni należałoby uznać, że ma on zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, ale już nie w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto nie sposób zaakceptować "odpowiedniości" na zastąpieniu sformułowania "aplikacji ogólnej" na "aplikację sędziowską lub prokuratorską", bowiem prowadziłoby to do sprzeczności w systemie prawnym (zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, ale już nie w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz zobowiązanie Dyrektora szkoły do wydania decyzji o przyjęciu na aplikację specjalistyczną będzie sprzeczne z treścią przepisów normujących postępowanie sądowo administracyjne, stanowiące kontekst systemowy art. 29 ust. 5 i 6 ustawy). W dalszej części zwrócono uwagę na treść art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i występujące tam różne przyczyny uwzględnienia skargi, jak również na przyczyny z art. 145 § 2 pkt w i art. 145 § 1 pkt 3. Zatem nie do przyjęcia byłaby sytuacja, w której dyrektor KSSiP zostałby zobligowany do przyjęcia określonej osoby na aplikację specjalistyczną w następstwie uchylenia przez sąd decyzji organów z powodów proceduralnych (np. brak należytego umocowania osoby podpisującej decyzję). Podobnie rzecz się ma z innymi rodzajami uwzględnienia skargi zawartymi w ustawie P.p.s.a. Ponadto Dyrektor KSSiP po uchyleniu decyzji administracyjnej zobowiązany jest do przeprowadzenia ponownie postępowania administracyjnego z tym zastrzeżeniem, że jest związany oceną prawną wskazaną w wyroku sądu administracyjnego. Stąd też "powyższa ocena prawna oraz wskazania co do zastosowania art. 26 ust. 3 ustawy wymusiły konieczność poczynienia na użytek tylko tej sprawy nowych ustaleń faktycznych, dostosowanych do tej oceny", a w konsekwencji konieczność sporządzenia nowej listy klasyfikacyjnej i usytuowania na niej skarżącego. W związku z powyższym użyte w art. 23 ust. 4 ukssip wyrażenie "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" należy rozumieć jako "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację. Ponadto nie można się zgodzić z poglądem skarżącego, że art. 29 normuje dwa odrębne tryby przyjmowania kandydatów na aplikacje specjalistyczne, bowiem unormowanie zawarte w art. 29 ust. 6 ustawy stanowi kontynuację postępowania w sprawie przyjęcia na aplikację ogólną zapoczątkowanego wnioskiem aplikanta o kontynuowaniu szkolenia na aplikacji specjalistycznej, o którym mowa w art. 28 ust. 1 ustawy i jest dalszym etapem tego postępowania, a w żadnym razie nie stanowi innego trybu postępowania w tych sprawach. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2012 r., skarżący podtrzymał swoje zarzuty ze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. nr 26, poz. 157 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, a od decyzji tej przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Rozpoznanie odwołania następuje w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia (ust. 4). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący ukończył aplikację ogólną w dniu [...] listopada 2010 r., lecz na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], odmówiono jego przyjęcia na aplikację prokuratorską. Z kolei według art. 29 ust. 5 ustawy, od decyzji Ministra Sprawiedliwości, o której mowa w ust. 4, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyrokiem tegoż Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 768/11, została ona oddalona. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 6 ustawy, w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 5, przepis art. 23 ust. 4 stosuje się odpowiednio. Tymczasem nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, skarżący złożył skargę kasacyjną i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2011 r., uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 768/11 oraz obie poprzedzające go – a opisane już wyżej – decyzje administracyjne. Wobec powyższego uznać należy, że – wbrew stanowisku organu – skarga A. M. od decyzji Ministra Sprawiedliwości złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została uwzględniona w rozumieniu art. 29 ust. 6 ustawy, bowiem sformułowanie to obejmuje także – co oczywiste – sądowy tok instancyjny i gdyby racjonalny ustawodawca przewidział odstępstwo od tej zasady sprowadzające się do uwzględnienie jedynie skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, to znalazłoby to stosowny zapis w ustawie. Zatem wykładnia leksykalna jest tu jednoznaczna i nie wymaga odwoływania się do wykładni celowościowej, bądź systemowej. Dodać również należy w ślad za skarżącym, że w powyższym przepisie jest mowa o skardze wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie o skardze uwzględnionej akurat przez ten sąd. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie została wyczerpana – zdaniem Sądu – przesłanka "uwzględnienia skargi, o której mowa ust. 5", o czym stanowi cytowany już wyżej przepis art. 29 ust. 6 ustawy. Niezależnie od powyższego wymaga wyjaśnienia, że stosownie do treści § 156 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. nr 100, poz. 908), jeżeli zachodzi potrzeba osiągnięcia skrótowości tekstu lub zapewnienia spójności regulowanych instytucji prawnych, w akcie prawnym można się posłużyć odesłaniem (ust. 1), a jeżeli odesłanie stosuje się tylko ze względu na potrzebę osiągnięcia skrótowości tekstu, w przepisie odsyłającym jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 2). Natomiast, jeżeli odesłanie służy przede wszystkim zapewnieniu spójności regulowanych w tym akcie instytucji prawnych, w przepisie odsyłającym wskazuje się zakres spraw, dla których następuje odesłanie, oraz jednoznacznie wskazuje się przepis lub przepisy prawne, do których się odsyła (ust. 3). Reasumując, odesłanie "wprost" oznacza, że wskazane przepisy stosuje się bez żadnych zmian w ich dyspozycji, a odesłanie "odpowiednio" oznacza dokonanie stosownych zmian tak, żeby występowała adekwatność co charakteru i rodzaju sprawy. Innymi słowy mówiąc, stosowanie odpowiednie wymaga odpowiedniej i niezbędnej – ale tylko i co należy szczególnie zaakcentować – adaptacji danej normy prawa do zasadniczych celów procedowania i wynikających stąd różnic w stosunku do regulacji, które mają być zastosowane. Jak wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 stycznia 2001 r., przeniesienie danej normy poza macierzysty zakres regulacji odbywa się z założonym przez ustawodawcę dostosowaniem do drugiego zakresu odniesienia, dopuszczonym formułą "odpowiedniego" stosowania przepisu. Przy ustalaniu sposobu dostosowania normy w drugim zakresie odniesienia niezbędne staje się wykorzystanie zasad wykładni systemowej i funkcjonalnej, te zaś skłaniają do przyjęcia, że stosowanie normy w drugim zakresie odniesienia, chociaż "odpowiednie", powinno nastąpić w sposób najbardziej zbliżony do tego, w jakim funkcjonuje ona w pierwszym zakresie (I KZP 50/00, OSNKW 2001, nr 3-4, poz. 16). Skoro tak, to fakt ów powoduje w dalszym procedowaniu stosowanie przepisu art. 23 ust. 4, przewidującego określony obowiązek organu przy aplikacji ogólnej, a mianowicie w przypadku uwzględnienia skargi, o której mowa w ust. 3, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację specjalistyczną, którą aplikant odbywa zgodnie z indywidualnym programem szkolenia ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W praktyce oznacza to, że "odpowiedniość" dotyczy jedynie kwestii "przeniesienia" regulacji dotyczącej aplikacji ogólnej zawartej w tym przepisie, do aplikacji specjalistycznej i w żadnym wypadku nie nakazuje – jak przyjął to organ – "nowego" procedowania i ustalania miejsca kandydata według tych nowych obliczeń i symulacji listy klasyfikacyjnej. Z tego mianowicie powodu, że odpowiednie stosowanie przepisu prawa oznacza jego uwzględnienie do danej sytuacji z modyfikacjami wynikającymi z odrębności odnoszonej normy prawa. Innymi słowy mówiąc, sformułowanie "aplikację ogólną" w analizie spornych przepisów, zastępuje się określeniem "aplikację sędziowską albo prokuratorską". W konsekwencji Dyrektor Krajowej Szkoły jest zobowiązany i – co też należy dodać – bez żadnych dodatkowych wniosków ze strony kandydata, do niezwłocznego wydania decyzji w przedmiocie przyjęcia na aplikację sędziowską lub prokuratorską. Zauważyć ponadto należy, że tryb ten różni się od "zwykłego" trybu kwalifikacyjnego chociażby i z tego powodu, że aplikacje te odbywają się zgodnie z indywidualnym programem szkolenia ustalonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. Niezależnie od powyższego dodać należy, że sformułowanie "wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" jest jednoznaczne i w żadnym wypadku nie dopuszcza wykładni wydania decyzji "w sprawie" przyjęcia na aplikację, tak jak stanowi się w przepisie art. 29 ust. 1 ustawy i jak podnosi organ w odpowiedzi na skargę. Stwierdzić ponadto trzeba, że organ dokonał swoistej nadinterpretacji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem w jego uzasadnieniu nie zawarto żadnych wskazań co do dalszego postępowania w rozpoznawanej sprawie, a jedynie wyrażono stanowisko co do wystawionej oceny. Stąd też nie do zaakceptowania jest stanowisko Ministra Sprawiedliwości zawarte w odpowiedzi na skargę, a sprowadzające się do tezy, że "powyższa ocena prawna oraz wskazania co do zastosowania art. 26 ust. 3 ustawy wymusiły konieczność poczynienia na użytek tylko tej sprawy nowych ustaleń faktycznych, dostosowanych do tej oceny". Niezależnie od powyższego, takie brzmienie przepisu nie pozwala organowi na jakikolwiek luz decyzyjny bądź uznaniowość w podjęciu decyzji o przyjęciu na aplikację, poza ustaleniem o uwzględnieniu skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wobec powyższego, bez jakiegokolwiek znaczenia pozostają dywagacje Ministra Sprawiedliwości zawarte w odpowiedzi na skargę o podstawach prawnych uwzględnienia skargi. Na marginesie wskazać tylko należy na podobny, co do zasady, obowiązek zawarty np. w art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym (Dz. U. nr 88, poz. 985). Reasumując, tryb określony w art. 29 ust. 6 ustawy jest – wbrew stanowisku organu – odrębnym trybem przyjmowania na aplikację specjalistyczną w porównaniu do trybu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 ustawy, a pogląd przytoczony w odpowiedzi na skargę, że "W związku z powyższym użyte w art. 23 ust. 4 ukssip wyrażenie "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję o przyjęciu na aplikację" należy rozumieć jako "dyrektor Krajowej Szkoły wydaje niezwłocznie decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację" nie może się ostać – zdaniem Sądu – i jest niemożliwe do zaakceptowania w świetle poczynionej powyżej analizy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 152 i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.