I OSK 540/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rajewska, Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 634/12 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pokontrolnych nakazów dotyczących przestrzegania przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej w [...] na rzecz Okręgowego Inspektora Pracy w [...] kwotę 120 (słownie sto dwadzieścia) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 634/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...] na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie pokontrolnych nakazów dotyczących przestrzegania przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Okręgowy Inspektor Pracy w [...] utrzymał w mocy decyzję Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...], zawarte w nakazach: z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], w przedmiocie odmowy zmiany terminu realizacji nakazu Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Spółka z o.o. Spółka Komandytowa (dalej: Skarżąca), zarzucając jej naruszenia w postaci braku ważnego i skutecznego umocowania do kontroli inspektora M. K., podpisanego pod kwestionowanymi nakazami oraz niedopuszczalności przedłużenia przez tegoż inspektora swego upoważnienia. Skarżąca podkreśliła, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutu niedopuszczalności przedłużenia upoważnienia, albowiem poruszył kwestię przedłużenia czasu trwania kontroli, która jest czym innym, niż przedłużenie upoważnienia. Organ II instancji nie odniósł się też do zarzutu braku zawiadomienia strony przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej. Skarżąca Spółka wskazała, jakie konsekwencje miało dla niej niedoręczenie wraz z protokołem kontroli wszystkich jego załączników. Brak zaś podpisania protokołu kontroli przez wszystkich inspektorów biorących udział w kontroli, stanowi – zdaniem Skarżącej – naruszenie art. 31 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Zdaniem Spółki, niewniesienie przez nią sprzeciwu, o jakim mowa w art. 84 "c" ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm., dalej: u.s.d.g.), nie legalizuje bezprawnych działań organu. Spółka wyraziła przy tym pogląd, że wręczenie kontrolującym sprzeciwu mogłoby napotkać trudności w uzyskaniu pokwitowania, czego dowodem była odmowa pokwitowania sprzeciwu wobec przedłużającej się kontroli. Spółka podtrzymała też zarzut braku uzasadnienia faktycznego dla kwestionowanych decyzji, zwłaszcza w kontekście pozytywnych dla środowiska wyników pomiarów stężenia pyłów i substancji chemicznych w pomieszczeniu mieszalnika, który nakazano wyposażyć w urządzenia odpylające. W skardze zawarty został też zarzut naruszeń przepisów postępowania przy przesłuchaniu świadków, polegających na niedopuszczeniu przedstawicieli spółki do udziału przy czynnościach przesłuchania świadków. Zdaniem skarżącej Spółki, oparcie decyzji na dowodach przeprowadzonych przez organ z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej, stanowi ewidentne naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o działalności gospodarczej. Strona skarżąca podniosła też zarzut naruszenia art. 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), poprzez wydanie decyzji bez rozpatrzenia wniosku o wyłączenie z postępowania inspektor M. K. Wyrokiem z 20 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 423/11 uchylił decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w [...], uznając, że utrzymanie w mocy kwestionowanych decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa. Sąd uznał, że w świetle przepisów k.p.a. trafny jest zarzut skargi, wskazujący na brak ważnego i skutecznego upoważnienia do kontroli dla przeprowadzającego ją inspektora M. K. Wobec braku skutecznego upoważnienia do kontroli, udzielonego inspektorowi M. K., także dokonane przez tego inspektora przedłużenie upoważnienia do kontroli należy uznać za bezskuteczne. Sąd uznał też za uzasadniony zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, poprzez niepodpisanie protokołu z kontroli przez wszystkich inspektorów pracy przeprowadzających kontrolę. Podobnie WSA w Białymstoku za trafny uznał zarzut wydania nakazów przed rozpoznaniem wniosku o wyłączenie inspektor M. K. Ponadto Sąd stwierdził, że konieczność stosowania w postępowaniu przed organami PIP, w kwestiach nieuregulowanych ustawą o Państwowej Inspekcji Pracy, przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że decyzje zawarte w nakazach pokontrolnych powinny zawierać uzasadnienie faktyczne, którego w kwestionowanych nakazach zabrakło. Sąd nie zgodził się również z organem, jakoby niezgłoszenie przez kontrolowanego sprzeciwu wobec podjęcia i wykonywania przez PIP kontroli, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, było równoznaczne z sanowaniem naruszeń prawa przy czynnościach kontrolnych, gdyż, zdaniem Sądu, niewniesienie przez przedsiębiorcę sprzeciwu nie zamyka mu drogi do kwestionowania nakazów pokontrolnych i stawiania zarzutów naruszenia procedury kontroli. Wyrokiem z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2307/11, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA, Sąd I instancji naruszył art. 24 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589 ze zm.), nieprawidłowo przyjmując, że osoba pełniąca obowiązki Kierownika Oddziału w zastępstwie Kierownika Oddziału Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...] nie mogła wydać ważnego i skutecznego upoważnienia do kontroli. Ponadto, zdaniem NSA, wbrew stanowisku Sądu I instancji, przedłużenie upoważnienia do kontroli następuje w ten sam sposób, co przedłużenie czasu trwania kontroli. NSA stwierdził też, że Sąd I instancji niezasadnie uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 31 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Odnośnie zaś zarzutu naruszenie art. 24 k.p.a. NSA stwierdził, że Sąd I instancji powinien w pierwszej kolejności ocenić, czy nierozpatrzenie wniosku o wyłączenie inspektor pracy M. K. przed wydaniem decyzji miało istotny wpływ na wynik sprawy, i przede wszystkim, czy w tym przypadku wniosek dotyczy wyłączenia pracownika organu, czy może jest to wniosek o wyłączenie organu, zważywszy, że czynności kontrolne koordynował inspektor pracy M. K., te zaś w chwili złożenia ww. wniosku zostały już zakończone, a ich ustalenia stanowiły podstawę do wydania decyzji. Zdaniem NSA, Sąd I instancji nieprawidłowo także przyjął, że organ, dokonując przesłuchania pracowników strony, bez obecności podmiotu kontrolowanego lub osób reprezentujących ten podmiot, naruszył art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, zgodnie z którym czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. NSA nie zgodził się też z Sądem I instancji, że decyzje zawarte w nakazach pokontrolnych muszą zawierać uzasadnienie. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że jest związany wykładnią prawa i oceną tej sprawy przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2307/11, tj. art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Oznacza to, że zakres kontroli w niniejszym postępowaniu został zawężony do granic, w jakich sąd II instancji wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., przy uwzględnieniu, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy odstąpienie od wykładni dokonanej przez sąd II instancji jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt I FSK 294/05). Następnie Sąd I instancji za niezasadny uznał zarzut skargi, że kontrola była prowadzona na podstawie upoważnienia wystawionego przez osobę nieuprawnioną. Przepis art. 24 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy stanowi, że upoważnienia do kontroli mogą wydawać: 1) Główny Inspektor Pracy i jego zastępcy, 2) okręgowi inspektorzy pracy i ich zastępcy, 3) kierownicy oddziałów w randze nadinspektora pracy, o ile zostali upoważnieni przez okręgowych inspektorów pracy do wydawania upoważnień do przeprowadzania kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2307/11, wskazał bowiem, że chociaż w treści tych przepisów nie wskazano expressis verbis, że kierownik oddziału PIP może scedować swoje uprawnienia do wydawania upoważnień do przeprowadzania kontroli na zastępującą go osobę, to nie oznacza to jednak, że brak unormowania w tym zakresie wyklucza taką możliwość. Gdyby bowiem przyjąć odmiennie, to w sytuacji absencji kierownika oddziału, niemożliwym byłoby przeprowadzenie jakiejkolwiek kontroli. W cytowanym wyroku NSA wskazał jednoznacznie, że osoba pełniąca obowiązki kierownika w zastępstwie kierownika oddziału PIP może wydać skuteczne upoważnienie do kontroli, o ile została w tym zakresie do tego umocowana. I tak, zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie upoważnienie do kontroli z dnia [...] października 2010 r. wydane zostało przez Nadinspektora Pracy R. S., pełniącego obowiązki Kierownika Oddziału w zastępstwie Kierownika Oddziału w [...] Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w [...]. Powyższe wynika wprost z zakresu czynności tegoż Nadinspektora (k. 97 akt administracyjnych), gdzie wskazano, że zastępuje on Kierownika Oddziału pod jego nieobecność. Jednocześnie WSA w Białymstoku przypomniał, że wedle wskazań NSA, jeżeli ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy dopuszcza możliwość przeprowadzania kontroli przez inspektorów zatrudnionych w oddziałach PIP, będących jednostkami organizacyjnymi okręgowych inspektoratów pracy, to brak jest podstaw, by przyjąć, że wewnętrzna organizacja funkcjonowania oddziału nie może określać, kto występuje w charakterze osoby zastępującej kierownika oddziału. Dlatego właśnie wewnętrzna organizacja danego okręgowego inspektoratu pracy określa, kto będzie kierownikiem danego oddziału, jak również to, która z osób będzie pełniła jego funkcję pod nieobecność kierownika, by w ten sposób zapewnić prawidłowe funkcjonowanie oddziału PIP. W tej sytuacji należy przyjąć, że upoważnienie do kontroli było ważne i prawnie skuteczne. WSA w Białymstoku za niezasadny uznał również zarzut dotyczący przedłużenia upoważnienia do kontroli. W tym zakresie Sąd I instancji zauważył, że istotnie art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej reguluje kwestię przedłużania czasu trwania kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji w niniejszej sprawie wskazał jednak, że w taki sam sposób dokonywane jest także przedłużenie upoważnienia do kontroli. NSA wyjaśnił przy tym, że skoro upoważnienie do przeprowadzenia danej kontroli zostało już wydane, a czas trwania kontroli może zostać przedłużony w oparciu o powyższy przepis, to tym samym ważnym i prawnie skutecznym pozostaje wcześniej udzielone upoważnienie do kontroli, gdyż mocą samego przedłużenia czasu trwania kontroli prolongowana zostaje ważność i skuteczność upoważnienia. Zdaniem NSA, gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie wymogu uzyskiwania nowego upoważnienia przez inspektora pracy w chwili przedłużania czasu kontroli, z pewnością uczyniłby to, dając temu wyraz w treści powołanego przepisu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ewentualnie określając to w ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy. Brak ustawowego wskazania w tym zakresie świadczy o zasadności stanowiska, że przedłużenie czasu trwania kontroli przedłuża ważność czasową i merytoryczną udzielonego inspektorowi pracy upoważnienia do przeprowadzenia wskazanej w nim kontroli. W tej sytuacji należy przyjąć, że czynność przedłużenia upoważnienia do kontroli, dokonana przez inspektora M. K. była skuteczna i znajdowała podstawę w przepisach prawa. W ocenie Sądu I instancji, w sprawie nie został też naruszony przepis art. 31 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Przepis ten stanowi, że protokół kontroli podpisuje inspektor prowadzący kontrolę oraz osoba lub podmiot reprezentujący podmiot kontrolowany. Zdaniem strony Skarżącej, w sytuacji gdy kontrola była prowadzona przez kilku inspektorów, wszyscy powinni podpisać protokół. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. wyraził pogląd odmienny, stwierdzając, że wykładnia tego przepisu winna prowadzić do wniosku, iż protokół kontroli musi podpisać co najmniej jeden z inspektorów prowadzących postępowanie kontrolne, bowiem przepis ten wyraźnie wskazuje, iż protokół kontroli podpisuje inspektor (rzeczownik w liczbie pojedynczej). Zdaniem NSA, dla przyjęcia ważności protokołu wystarczającym jest podpisanie go przez inspektora koordynującego prace innych kontrolujących osób, bowiem inspektor koordynujący całe postępowanie sporządza ostateczną wersję protokołu kontroli i z tego też względu tylko on umieszcza swój podpis pod tym dokumentem. Sąd I instancji stwierdził zatem, że podpisanie protokołu kontroli tylko przez jednego inspektora nie zostało dokonane z naruszeniem art. 31 ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 24 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez rozpatrzenia wniosku o wyłączenie z postępowania inspektor M. K., należy wskazać, że wniosek taki został złożony już po przeprowadzeniu czynności kontrolnych, a przed wydaniem decyzji. Mając na uwadze, że czynności kontrolne koordynował inspektor pracy M. K., a w chwili złożenia wniosku czynności te były już zakończone, wniosek ten należało potraktować jako wniosek o wyłączenie organu. Inspektor pracy działający w ramach właściwości terytorialnej okręgowego inspektoratu pracy, w myśl przepisu art. 17 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, jest organem Państwowej Inspekcji Pracy. NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. wskazał, że złożenie wniosku o wyłączenie inspektora pracy, jako organu kontroli, winno być kwalifikowane na podstawie art. 25 k.p.a., nie zaś na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. Z kolei nawet w przypadku istnienia wątpliwości co do bezstronności organu, ani strona, ani sam organ nie mogą żądać wyłączenia organu z innych przyczyn, niewymienionych w art. 25 k.p.a. W myśl tego przepisu, organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych: ‒ jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3, ‒ osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. WSA w Białymstoku zaznaczył przy tym, że w uzasadnieniu wniosku o wyłączenie inspektor M. K. Skarżąca wskazywała na istnienie po jej stronie przesłanki bezstronności (k. 75 – 77 akt sądowych). Wątpliwości co do bezstronności nie stanowią natomiast przesłanki wyłączenia organu. W tej sytuacji Sąd I instancji stwierdził, że okoliczność braku rozpatrzenia wniosku przed wydaniem decyzji nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem sam wniosek nie zawierał ustawowej przesłanki wyłączenia organu. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i art. 23 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy z uwagi na przesłuchanie pracowników Skarżącej Spółki bez obecności podmiotu kontrolowanego. W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, inspektor pracy w toku kontroli ma m.in. prawo do żądania od pracowników podmiotu kontrolowanego informacji oraz przesłuchania tych osób w związku z przeprowadzaną kontrolą. Normy ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie zawierają natomiast wymogu dopuszczenia strony postępowania do czynności przesłuchiwania pracowników. Poza tym, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn.. akt I OSK 2307/11, brak obowiązku dopuszczenia strony postępowania kontrolnego do przesłuchania pracowników należy łączyć wprost z charakterem stosunków, jakie istnieją między pracownikami a stronami tych postępowań, czyli pracodawcami. Każdorazowa obecność pracodawcy przy przesłuchaniu pracownika mogłaby bowiem wpłynąć bezpośrednio na swobodę wypowiedzi przesłuchiwanej osoby. Ponadto, uregulowania w zakresie przesłuchiwania pracowników w toku kontroli odpowiadają dyrektywie wyrażonej w art. 12 ust. 1 lit. "c" tiret pierwsze Konwencji nr 81 dotyczącej inspekcji pracy w przemyśle i handlu, przyjętej w Genewie w dniu 11 lipca 1947 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 72, poz. 450), w myśl której inspektorzy pracy winni posiadać uprawnienia do przesłuchiwania, na osobności lub w obecności świadków, pracodawcy lub personelu przedsiębiorstwa w sprawach dotyczących stosowania przepisów prawnych. Wedle stanowiska NSA wyrażonego w cyt. wyroku, inspektorzy pracy posiadają, na podstawie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz wskazanej powyżej Konwencji nr 81, uprawnienia do przesłuchiwania pracowników kontrolowanego podmiotu bez obecności świadków i w tym przedmiocie inspektorom pracy nie może być czyniony zarzut naruszenia prawa. W ocenie WSA w Białymstoku, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący braku uzasadnienia faktycznego decyzji. Kwestia wymogów formalnych decyzji została uregulowana w art. 34 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. W myśl powołanej regulacji, decyzja wydana w formie pisemnej lub stanowiąca wpis do dziennika budowy powinna zawierać: oznaczenie organu Państwowej Inspekcji Pracy, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, termin usunięcia stwierdzonych uchybień oraz pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych. Natomiast wedle wskazań NSA zamieszczonych w ww. wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r., zapis art. 34 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy należy traktować, na podstawie art. 12 tej ustawy, jako lex specialis względem art. 107 § 1 k.p.a., wyłączający stosowanie tegoż przepisu, co oznacza, że decyzja, o której mowa w art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, nie musi zawierać uzasadnienia. Odnośnie zarzutu braku dostarczenia Skarżącej załączników do protokołu kontroli Sąd I instancji przypomniał, że w odpowiedzi na skargę organ przyznał, że załączniki te zostały doręczone w terminie późniejszym, ale jeszcze przed terminem do złożenia zastrzeżeń. Nie kwestionując tego, że stanowiło to uciążliwość w sformułowaniu tych zastrzeżeń, Sąd uznał, że to uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca Spółka nie wskazuje też, aby miało to wpływ inny, niż wspomniana wyżej uciążliwość. Sąd nie stwierdził też naruszenia w postaci braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez organ I instancji i braku możliwości zapoznania się z aktami. Zdaniem Sądu, w sytuacji, gdy Skarżącej doręczono protokół kontroli, a Skarżąca ustosunkowała się do tego protokołu i złożyła zastrzeżenia, nie można mówić o braku możliwości zapoznania z aktami sprawy i o naruszeniu art. 10 k.p.a. WSA w Białymstoku nie stwierdził też, aby doszło do naruszenia przepisów o czasie kontroli. Skarżąca wskazuje, że była ona prowadzona od dnia 2 listopada 2010 r. do dnia 27 stycznia 2011 r. i nie zgadza się, że trwała ona jedynie w poszczególnych dniach. W myśl art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u średniego przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać 24 dni roboczych. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 528/08) i WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 26/11, wskazały, że nie ma żadnych podstaw, by do czasokresu trwania kontroli wliczać czas, gdy inspektor faktycznie nie przebywał w siedzibie przedsiębiorcy, a więc ten okres od momentu poinformowania o planowanej kontroli do czasu podjęcia faktycznych czynności kontrolnych, czy też okres wymagany na opracowanie protokołu. Do czasu kontroli należy więc wliczyć tylko ten okres, gdy inspektor faktycznie przebywał w siedzibie przedsiębiorcy bezpośrednio przystępując do wykonywania czynności kontrolnych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przytoczony pogląd. Należy zatem stwierdzić, że skoro kontrola trwała łącznie przez 13 dni, to nie doszło do naruszenia przepisów o czasie kontroli przedsiębiorcy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka [...] reprezentowana przez radcę prawnego. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, zaskarżając wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wystąpił o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd, że organ drugiej instancji mógł rozpoznać i rozstrzygnąć jedną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. po złożeniu przez skarżącego odwołania z dnia 8 marca 2011 r. sprawy wynikającej z kilku (10) odrębnych decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji nr [...] nakazu nr rej. [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oraz decyzji nr [...] nakazu nr rej. [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sytuacji braku jakiejkolwiek podstawy prawnej do takiego połączenia spraw przez organ odwoławczy i wydania jednej decyzji, czym w konsekwencji zostały także naruszone zasady: praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), wymagające od organu rozpatrującego sprawę w drugiej instancji, działania na podstawie przepisów prawa oraz ponownego przeanalizowania i rozpatrzenia materiału dowodowego i zweryfikowania, czy jego ustalenia odpowiadają odrębnie wobec każdej decyzji pierwszoinstancyjnej, a także zweryfikowania ich podstawy materialnoprawnej. Postawił również zarzut naruszenia art. 24 ust. 6 i ust. 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, poprzez błędne uznanie przez Sąd, że przepisy upoważniały i umożliwiały zastępcy kierownika oddziału PIP udzielanie upoważnień w sytuacji, gdy katalog osób do tego uprawnionych jest katalogiem zamkniętym. Jako ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego wymienił zarzut naruszenia art. 83 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. swobodzie działalności gospodarczej, w zw. z art. 24 ust. 6 i ust. 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, poprzez błędne nieróżnienie przez Sąd regulacji dotyczących przedłużenia kontroli od przedłużenia upoważnienia do kontroli przez inspektora pracy. Autor skargi kasacyjnej zarzucił też zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sprawie skargi na decyzję organu drugiej instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., mimo że decyzja organu drugiej instancji została wydana bez podstawy prawnej i utrzymała w mocy ww. 10 decyzji organu pierwszej instancji wymienionych w pkt I niniejszej skargi kasacyjnej, co znajduje oparcie w podniesionych wyżej zarzutach naruszenia prawa materialnego, ale także naruszeniach zasady praworządności z art. 6 k.p.a. oraz zasady dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi mimo zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wbrew art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. niestwierdzeniem przez Sąd nieważności wadliwej decyzji organu drugiej instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. W ramach tej podstawy kasacyjnej, skarżący kasacyjnie sformułował również zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sprawie skargi na decyzję organu drugiej instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt lit. c P.p.s.a., mimo że przed wydaniem przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji, wbrew art. 10 § 1 k.p.a., skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaś zebrany przez organ materiał dowodowy na okoliczność dopuszczalnych wartości stężeń oznaczonych substancji na stanowiska pracy u skarżącego okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, co przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogło skutkować odmiennym dla skarżącego wynikiem sprawy. Ponadto postawił zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny istotnego w sprawie zarzutu braku uzasadnienia faktycznego decyzji organu drugiej instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., polegającego na niewskazaniu faktów, które organ odwoławczy uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, które to uchybienie świadczy o przeprowadzeniu przez Sąd kontroli, działalności administracji publicznej w sprawie skargi na decyzję organu drugiej instancji w sposób niepełny i niedostateczny w świetle art. 3 § 1 P.p.s.a, nieuwzględniający powyższego podniesionego w skardze przez skarżącego zarzutu. Kolejny sformułowany przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania to zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., polegającego na przeprowadzeniu przez Sąd niepełnej kontroli prawidłowości wydania decyzji organu drugiej instancji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. w zakresie zastosowanych przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i prawidłowości rozstrzygnięcia, skoro powołane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji przepisy art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. umożliwiały organowi odwoławczemu utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji albo uchylenie w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy albo uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo w części, podczas gdy rozstrzygnięcie w decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji całkowicie nie odpowiadało zastosowanej w niej podstawie prawnej, co świadczy o przeprowadzeniu przez Sąd kontroli działalności administracji publicznej w sposób niedostateczny, nieuwzględniający podniesionych przez skarżącą zarzutów. Ostatnim zarzutem naruszenia przepisów postępowania wnoszący skargę kasacyjną uczynił zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 24 § 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a., poprzez przeprowadzenie przez Sąd niepełnej kontroli prawidłowości zaskarżonych decyzji, prowadzonego postępowania organów oraz nieważności postępowania, tj. polegających na: a) wydaniu w trakcie postępowania przez organ pierwszej instancji nakazów bez wymaganych pieczęci oraz podpisów; b) wydaniu przez organ drugiej instancji decyzji w oparciu o niepełne akta; c) nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji w zakresie dowodu z dokumentu upoważnienia K. H.; d) błędnym ustaleniu stanu faktycznego w zakresie istnienia dokumentu upoważnienia K. H.; e) nierozpatrzeniu wbrew art. 24 § 3 k.p.a. wniosku o wyłączenie pracownika inspektora pracy M. K. przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji oraz niedostatecznej kontroli organu odwoławczego w zakresie rzetelności rozpatrzenia sprawy z wniesionego odwołania, a także w konsekwencji przeprowadzeniu przez Sąd niepełnej kontroli legalności działalności administracji publicznej w sprawie obejmującej skargę. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jej autor, zamieścił rozszerzone uzasadnienie postawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W tej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie wystąpiła, stąd Sąd ten ograniczył się do zbadania postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparł to na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 P.p.s.a., a mianowicie na naruszeniu prawa materialnego oraz na naruszeniu przepisów postępowania. W tej zaś sytuacji, w pierwszej kolejności, trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego 1. Nie można podzielić poglądów autora skargi kasacyjnej, że w sprawie doszło do naruszenia art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez uznanie przez Sąd, iż organ odwoławczy mógł rozpoznać i rozstrzygnąć jedną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., po złożeniu przez skarżącego odwołania z dnia 8 marca 2011 r. sprawy wynikającej z kilku (10) odrębnych decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji braku jakiejkolwiek podstawy prawnej do takiego połączenia spraw i wydania przez organ odwoławczy jednej decyzji. Rozpatrując ten zarzut stwierdzić należy, że wprawdzie art. 62 k.p.a. mówi tylko o możliwości prowadzenia jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony, jeśli spełnione są warunki w nim określone, ale tym bardziej można i należy prowadzić jedno postępowanie dotyczące tej samej strony, jeśli te warunki również są spełnione. Wniosek taki znajduje oparcie w art. 12 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 1999 r., sygn. akt I SA 630/98, ONSA 2000/1/25). NSA w składzie rozpatrującym tę sprawę pogląd ten podziela, a w związku z tym rozpatrzenie jedną decyzją odwołania skarżącej Spółki z dnia 8 marca 2011 r. od dwóch nakazów inspektora pracy nie stanowi naruszenia prawa. W tej sytuacji nie może odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 6 i art. 15 k.p.a. Nie można bowiem uznać za prawidłowy, wyrażonego w skardze kasacyjnej, poglądu że organ drugiej instancji bezpodstawnie uprościł postępowanie w sprawie i jedną swoją decyzją utrzymał w mocy wszystkie zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. 2. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a., polegający na tym, że przed wydaniem przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji, wbrew art. 10 § 1 k.p.a., skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, materiał dowodowy powinien zostać uzupełniony przez organ odwoławczy o przeprowadzenie badań czynników szkodliwych przez wskazane laboratorium. W ocenie NSA, Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się we wskazanym zakresie uchybień mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem wynika z treści zaskarżonych nakazów, obejmowały one m.in. obowiązek przeprowadzenia przez Spółkę pomiarów stężenia substancji szkodliwych na stanowiskach pracy (pkt 2 i pkt 3 nakazu z dnia [...] lutego 2011 r.). Do nałożenia tego obowiązku na Spółkę wystarczające były ustalenia poczynione w toku kontroli, spośród których istotne znaczenie miało stwierdzenie używania w procesie technologicznym stosownych w zakładzie produkcyjnym Spółki stabilizatora [...] w składzie zawierającym fosforan ołowiu i stearynian ołowiu, a także wyniki badań lekarskich na zawartość ołowiu we krwi pracowników Spółki. 3. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku istotnego w sprawie zarzutu braku uzasadnienia faktycznego decyzji organu drugiej instancji. Kwestia braku uzasadnienia faktycznego decyzji była przedmiotem rozważań Sądu I instancji, rozważania te dotyczyły, jednak nakazów wydanych w oparciu o art. 11 ust. 1 ustawy o PIP. Pominięcie natomiast w rozważaniach Sądu I instancji kwestii prawidłowości uzasadnienia faktycznego decyzji organu odwoławczego nie ma wpływu na treść tego rozstrzygnięcia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kwestionowana decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. zawiera obszerne uzasadnienie faktycznego i prawne. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, organ odwoławczy odniósł się do wyników badań czynników chemicznych z dnia 1 marca 2011 r., stwierdzając, że załączone przez pracodawcę sprawozdania z badań z dnia 1 marca 2011 r. oznaczają realizację nakazu nr rej. [...] o treści: "Przeprowadzić pomiary stężenia ołowiu na stanowiskach pracy zorganizowanych w pomieszczeniu mieszalnika". 4. Nie można też uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., polegającego na przeprowadzeniu przez Sąd niepełnej kontroli prawidłowości wydania decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] kwietnia 2011 r. w zakresie zastosowania przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i prawidłowości rozstrzygnięcia, gdyż rozstrzygnięcie to całkowicie nie odpowiada zastosowanej w niej podstawie prawnej. Rację ma autor skargi kasacyjnej, że organ odwoławczy błędnie wskazał jako podstawę formalnoprawną swego rozstrzygnięcia, obok art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., również pkt 2 tegoż przepisu. Jest to jednak uchybienie, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy orzekł bowiem o utrzymaniu w mocy zaskarżonych nakazów, a to rozstrzygnięcie odpowiada dyspozycji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. 5. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut wydania nakazów bez wymaganych pieczęci i podpisów nie może odnieść zamierzonego skutku. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się bowiem nakazy inspektora pracy zaopatrzone w pieczęcie oraz podpisane przez starszego inspektora pracy M. K. 6. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 3 § 2 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 24, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 2, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji postępowania dowodowego w zakresie upoważnienia K. H. Rozpatrując ten zarzut wskazać należy, że uzupełniające postępowanie dowodowe prowadzone jest przez wojewódzki sąd administracyjny w oparciu o przepisy art. 106 § 3 i § 5 P.p.a. Przepisy te nie zostały wskazane przez autora skargi kasacyjnej, nie jest zatem możliwe merytoryczne rozpatrzenie tego zarzutu. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał też, jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji ma nieprzedstawienie przez PIP dokumentu – upoważnienia K. H. 7. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., polegającego na nierozpatrzeniu wniosku o wyłączenie pracownika inspektoratu pracy M. K. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, stwierdzić należy, iż WSA w Białymstoku prawidłowo wskazał, że w sprawie ma zastosowanie art. 25 k.p.a., nie zaś art. 24 § 3 k.p.a. WSA powołał się przy tym na treść uzasadnienia wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., w którym to wyroku NSA wskazał, że złożenie przedmiotowego wniosku winno być kwalifikowane na podstawie art. 25 k.p.a. Słusznie Sąd I instancji stwierdził w okolicznościach przedmiotowej sprawy, że skoro w uzasadnieniu wniosku Spółka powołała się na brak bezstronności inspektor M. K., a wątpliwości co do bezstronności nie stanowią przesłanki wyłączenia organu, to okoliczność braku rozpatrzenia wniosku przed wydaniem decyzji nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem sam wniosek nie zawierał ustawowej przesłanki wyłączenia organu. 8. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 24 ust. 6 i ust. 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, polegający na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że przepisy upoważniały i umożliwiały zastępcy kierownika oddziału Państwowej Inspekcji Pracy udzielanie upoważnień w sytuacji, gdy katalog osób do tego uprawnionych jest katalogiem zamkniętym. Rozpatrując ten zarzut wskazać należy, że jak słusznie przyjął WSA w Białymstoku, Sąd ten był związany wykładnią prawa i oceną tej sprawy przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2307/11. Stosownie bowiem do art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Nie można, jak stanowi ten przepis, oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. W przywołanym orzeczeniu NSA wyraził pogląd odnoszący się do podniesionej w zarzucie kwestii dopuszczalności udzielenia upoważnienia przez zastępcę kierownika oddziału PIP. NSA stwierdził bowiem, iż Sąd I instancji, rozpatrując sprawę o sygn. akt II SA/Bk 423/11, nieprawidłowo przyjął, że osoba pełniąca obowiązki Kierownika Oddziału w zastępstwie Kierownika Oddziału w [...] Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w [...] nie mogła wydać ważnego i skutecznego upoważnienia do kontroli. NSA podkreślił, że "osoba pełniąca obowiązki kierownika w zastępstwie kierownika oddziału PIP może wydać skuteczne upoważnienie do kontroli, o ile została w tym zakresie do tego umocowana. (...) W rozpoznawanej sprawie upoważnienie do kontroli z dnia 1 października 2010 r. wydane zostało przez Nadinspektora Pracy R. S., pełniącego obowiązki Kierownika Oddziału w zastępstwie Kierownika Oddziału w [...] Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w [...], co wynika wprost z zakresu czynności tegoż Nadinspektora (k. 97 akt administracyjnych), gdzie wskazano, że zastępuje on Kierownika Oddziału pod jego nieobecność". NSA uznał przedmiotowe upoważnienie do kontroli za ważne i prawnie skuteczne. W tej sytuacji uznać należy rozstrzygnięcie spornej kwestii przez Sąd I instancji za prawidłowe. 9. Podobnie za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 83 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 24 ust. 6 i ust. 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, poprzez błędne nierozróżnienie przez Sąd regulacji dotyczących przedłużenia kontroli od przedłużenia kontroli przez inspektora pracy. NSA we wspomnianym wyroku z dnia 29 czerwca 2012 r. przyjął, że "przedłużenie czasu trwania kontroli, mające swoją ustawową podstawę, przedłuża ważność czasową i merytoryczną udzielonego inspektorowi pracy upoważnienia do przeprowadzenia wskazanej w nim kontroli." WSA w Białymstoku w zaskarżonym wyroku prawidłowo powtórzył pogląd NSA, uznając, iż przedłużenie czasu trwania kontroli przedłuża ważność czasową i merytoryczną udzielonego inspektorowi pracy upoważnienia do przeprowadzenia wskazanej w nim kontroli. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.