VI SA/Wa 1289/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę L. K. (skarżąca) reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej, ul. W. w rej. ul. W. w dniach [...] października – [...] grudnia 2009 r. bez zgody zarządcy drogi w wysokości 6985,44 złotych. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2009 r. pracownicy ZDM w [...] podczas patrolowania terenu ul. W. w W. stwierdzili nielegalne zajęcie pasa drogowego przez reklamę posadowioną na betonowej podstawie z napisem [...] o wymiarach 180 cm x 120 cm x 2. Sporządzono protokół nr [...] oraz dokumentację fotograficzną i szkic sytuacyjny. Ponowna kontrola została przeprowadzona [...] grudnia 2009 r. podczas, której stwierdzono istnienie identycznie posadowionej reklamy o tożsamej treści i tych samych parametrach. Reklamę zdemontowano (v. protokół nr [...]). Pismem z 22 grudnia 2009 r. organ zwrócił się do skarżącej o odebranie zdemontowanej reklamy a także uregulowanie należności za usunięcie reklamy (k. 10 akt. adm.). Skarżąca odebrała powyższy nośnik reklamowy (k. 11-15 akt adm.). Pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. zawiadomiono L. K. o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie nielegalnego zajęcia pasa drogowego przez reklamę o treści [...] za okres od [...] października 2009 r. (dzień pierwszej kontroli) do [...] grudnia 2009 r. (dzień usunięcia reklamy). Pouczono skarżącą o treści art. 10 k.p.a.- v. k 16 akt adm. Powyższe zawiadomienie odebrano 20 stycznia 2010 r.(v. k. 16 A akt adm.). W dniu 22 stycznia 2010 r. L. K. stawiła się w siedzibie organu i wyjaśniła, że widziała dokumentację pobieżnie. Nie była informowana o potrzebie usunięcia reklam. Pracownicy skarżącej nie przekazali jej, że otrzymali powiadomienie o konieczności usunięcia reklamy. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 6985,44 zł za nielegalne posadowienie w pasie drogowym ul. W. w rej. ul. W. reklamy o powierzchni 4,32 m2 , w okresie od [...] października 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. (tj. 49 dni zajęcia terenu). W decyzji tej wskazano podstawę prawną i sposób naliczenia kary a także stwierdzono, że pod wskazanym na reklamie numerze telefonu skontaktowano się z M. L. oraz M. G., które poinformowano o konieczności usunięcia ww. reklamy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła naruszenie: • art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu począwszy od jego wszczęcia, • art. 9 k.p.a. poprzez niedoinformowanie osobiście strony o konieczności usunięcia reklamy umieszczonej w pasie drogowym - drogi powiatowej, a jedynie telefoniczne powiadomienie pracowników zatrudnionych przez L. K., którzy nie przekazali jej informacji, wobec czego nie miała możliwości zastosowania się do zaleceń organu administracji, • art. 8 k.p.a. poprzez poprowadzenie postępowania w sposób powodujący brak zaufania strony do działań organów administracji, poprzez wydanie decyzji bez informowania strony o obowiązku usunięcia reklamy, • błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ administracji, że reklama znajdowała się w pasie drogi przez okres 49 dni, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że stała tam tylko przez okres 2 dni tj. [...] października 2009 r. oraz [...] grudnia 2009 r. Nadto strona wniosła o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków M. G. i M. L. na okoliczność: braku świadomości niezgodnego z prawem posadowienia przedmiotowej reklamy a także nieprzekazania skarżącej informacji o telefonach z ZDM i konieczności usunięcia reklamy. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że co prawda pracownik ZDM dzwonił dwukrotnie pod numer podany na reklamie ale informacji o konieczności usunięcia reklamy nie udzielił skarżącej lecz jej pracownicom, które nie przekazały jej L. K.. Skarżąca podniosła również, że organ nie udowodnił, iż sporna reklama znajdowała się w pasie drogowym 49 dni a z dokumentacji fotograficznej wynika, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajdował się w pasie drogowym wyłącznie w dniach: [...] października 2009 r. oraz [...] grudnia 2009 r. Utrzymując zakwestionowaną decyzję organu I instancji w mocy SKO w W. stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie fakt, że odwołująca się L. K., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "R. P.W." zajmowała pas drogowy drogi powiatowej, ul. W. w rej. ul. W. w dniach od [...] października do [...] grudnia 2009 r. bez zezwolenia jest bezsporny. Zdaniem organu odwoławczego przyznaje go sama odwołująca wskazując jednocześnie, iż organ winien poinformować ją o obowiązku usunięcia reklamy przed wydaniem decyzji. Organ podkreślił, że skarżąca kwestionuje długość okresu zajmowania pasa podając, iż winny być uwzględnione tylko 2 dni, tj. [...] października 2009 r. i [...] grudnia 2009 r., kiedy urząd dokonywał kontroli, z których sporządzał protokoły kontroli oraz dokumentację fotograficzną. Zdaniem organu odwoławczego, urząd wykazał, iż reklama była usytuowana w pasie drogi w dniu [...] październiku i pozostawała tam do dnia [...] grudnia 2009 r., kiedy dokonano demontażu urządzenia. SKO podkreśliło, iż, odwołująca nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających tezę, że po dniu [...] października 2009 r. nośnik został usunięty z pasa drogowego. Organ podaje, że reklama była usytuowana na betonowej podstawie, dlatego też jej usunięcie wiązałoby się z przedsięwzięciem wielu czynności. W ocenie SKO, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na powyższe. Według organu ze względu na przedstawiony stan faktyczny nie budzi wątpliwości okres pozostawania w pasie drogowym nośnika reklamowego wskazany w decyzji tj. od dnia [...] października 2009 r. (data pierwszej kontroli) do dnia [...] grudnia 2009 r. (data ostatniej kontroli w czasie której stwierdzono funkcjonowanie reklamy i dokonano jej demontażu). Organ nie podzielił zarzutu naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. W tym zakresie stwierdził, że L. K. została powiadomiona o wszczęciu postępowania i zapoznała się z dokumentacją w dniu 22 stycznia 2010 r. bezpośrednio w siedzibie Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich w W., z których to czynności został sporządzony protokół podpisany przez skarżącą. W skardze do Sądu na ww. decyzję SKO w W., skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego ponowiła dotychczasowe zarzuty. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła również o dopuszczenie przez Sąd dowodu z ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga L. K. nie jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku dowodowego skarżącej, oddalonego przez Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 października 2012 r. Skarżąca wnosiła o dopuszczenie dowodu z decyzji SKO w W. z dnia [...] lutego 2011 r. dotyczącej nałożenia na stronę kary pieniężnej z tytułu nielegalnej reklamy, posadowionej w innym miejscu. Jak wynika z powyższej decyzji, dotyczy ona innego nośnika reklamowego. W niniejszej sprawie, ze względu na związanie Sądu granicami rozpatrywanej sprawy ( v. art. 135 p.p.s.a.) wnioskowany dowód nie może zostać uwzględniony, gdyż Sąd nie może wypowiadać się, co do legalności decyzji z [...] lutego 2011 r. ale może wyłącznie oceniać legalność rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie. Materialnoprawną podstawą wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6. Podstawą zatem do wymierzenia kary pieniężnej, o której jest mowa w art. 40 ust. 12 powołanej ustawy, jest ziszczenie się jednej z przesłanek wskazanych w przepisie, której wystąpienie musi zostać wykazane przez zarządcę drogi w toku postępowania administracyjnego. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego, lecz stanowi wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie, przy zaistnieniu określonych w niej okoliczności. Nadto o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Sporna reklama bez wątpienia była widoczna dla użytkowników drogi (vide fot. reklamy oraz informacja podana w protokołach kontroli pasa drogowego, że znajdowała się 4,80 m od krawędzi jezdni). Poza tym istotą reklamy jest skierowanie na niej umieszczonych treści do jak największej ilości osób, wobec czego obiekty takie z zasady umieszczane są w dostępnych i widocznych miejscach. W postępowaniu w sprawie kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Właściwy organ podejmujący decyzję administracyjną w takiej sprawie jest zatem związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania. Musi m.in. przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie podziela zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wywody skarżącej w tym względzie ograniczają się do polemiki z oceną dowodów dokonaną w zaskarżonej decyzji. Podważenie tej oceny mogłoby być skuteczne, gdyby zostało wykazane, że naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania na bazie poczynionych ustaleń faktycznych. L. K. jednak tego nie dowiodła. Zgodnie z legalną definicją pasa drogowego, zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie powyższej decyzji, pas drogowy to "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Konsekwencją tak zdefiniowanego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego dla danej kategorii drogi zarządcy drogi reprezentującego właściciela, nie można w pasie drogowym prowadzić działalności, sytuować obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. Dodatkowo w rozdziale 4 u.d.p. (art. 34-43) zawarte zostały kompleksowo uregulowane zasady gospodarowania owym pasem drogowym, a w tym w art. 40 zasady umieszczania w nim obiektów budowlanych, urządzeń, wykonywania robót nie związanych z potrzebami zarządzania ruchem drogowym i potrzebami tego ruchu za zgodą udzieloną w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego zarządcę drogi, a także za opłatą ustaloną przez zarządcę drogi. W ust. 2 pkt 3 tego artykułu ustawodawca wyraźnie wskazał, że wymagane jest zezwolenie w formie decyzji administracyjnej wydanej przez zarządcę drogi na zajęcie pasa drogowego "w celu umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam". W tymże przepisie ustawodawca określił również skutki zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W myśl art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 4 pkt 6 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, zarządca wymierza sprawcy samowoli karę pieniężną stanowiącą iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego i stawki opłaty przewidzianej za legalne zajęcie pasa drogowego. O tym, co jest reklamą a co reklamą nie jest, decydują przepisy ustawy o drogach publicznych, która zawiera definicję legalną tego pojęcia. Zgodnie z art. 4 pkt 23 "reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej". Skarżąca nie kwestionuje, że opisany w decyzji nośnik jest nośnikiem reklamowym, nie budzi to zresztą żadnych wątpliwości Sądu zważywszy na umieszczoną na nim treść tj. [...], podany jest zakres usług, telefon kontaktowy oraz strzałka kierująca potencjalnych klientów do lokalu. Powyższe jest wyraźnie widoczne na czytelnych fotografiach stanowiących materiał dowodowy w sprawie. Strona nie kwestionuje także wymiaru spornej reklamy podanego w decyzji a z faktu odebrania nośnika reklamowego przez skarżącą z depozytu bez żadnych zastrzeżeń należy uznać, że był to ten sam nośnik, który zdemontowano w dniu [...] grudnia 2009 r. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego liczby dni "rzeczywistego" zajęcia pasa drogowego, Sąd uznał, że organy w sposób prawidłowy ustaliły okres zajęcia pasa drogowego na 49 dni, czyniąc to w oparciu o protokoły kontroli, sporządzone przez zarządcę drogi w czasie rutynowego nadzoru dróg. Gdy chodzi o protokoły z przeprowadzonych kontroli pasa drogowego znajdujące się w aktach sprawy, dotyczące powyższego nośnika reklamowego stwierdzić należy, że katalog środków dowodowych wymienionych w przepisie art. 75 § 1 k.p.a. nie jest katalogiem wyczerpującym, a tym samym środkiem dowodowym mogą być także inne dowody nie wymienione wyraźnie w tym przepisie. Przedmiotowe protokoły zostały pozyskane w drodze legalnej, gdyż zarządca drogi realizując ustawowy obowiązek ochrony dróg, może dokonywać stosownego przeglądu podległych mu dróg. Jest oczywiste, że w sytuacji, gdy pracownicy organu (zarządcy drogi) stwierdzą funkcjonowanie w pasie drogowym samowolnie umieszczonej reklamy mogą sporządzić stosowny protokół stanowiący podstawę do ewentualnego wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej. Skarżąca w toku niniejszego postępowania administracyjnego miała zapewniony czynny w nim udział, a zatem miała wgląd również do tych protokołów oraz dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do nich. Z tymi dowodami strona się zapoznała o czym świadczy treść oświadczenia skarżącej z dnia 22 stycznia 2010 r. Sąd podzielił ustalony przez SKO stan faktyczny uznając, za prawidłowe stanowisko, iż przedstawione przez skarżącą argumenty nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury, tj. art. 7-10 k.p.a. art. 77 k.p.a. Zarówno Prezydent, jak i SKO przy ustalaniu dni zajęcia pasa prawidłowo przyjęły zasadę ciągłości zajęcia w okresie od [...] października 2009 r. (dzień pierwszej kontroli) do [...] grudnia 2009 r.(dzień drugiej kontroli, połączonej z demontażem nośnika przez zarządcę drogi). Sąd podziela stanowisko SKO, że brak jest jakichkolwiek dowodów do uznania, że poza dniami kontroli reklama była demontowana. Obowiązki organu w zakresie wszechstronnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2007 r. w sprawie sygn. akt II GSK172/07 wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Stosownie do art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zasada ta oznacza, że organ poprzez włączenie określonego źródła dowodowego do postępowania wyjaśniającego ma na celu uzyskanie określonego środka dowodowego, czyli dowodu istnienia lub nieistnienia określonego faktu, albo prawdziwości lub nieprawdziwości określonego twierdzenia o tym fakcie. Dlatego zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. organ w toku postępowania wyjaśniającego zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu, wydać decyzję administracyjną. Nie jest w tym względnie skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem. Wyjątki w tym zakresie może wprowadzić tylko przepis szczególny przyznający pierwszeństwo niektórym dowodom. Postępowanie dowodowe ma bowiem na celu ustalenie faktów prawotwórczych determinujących wynik sprawy. Udział strony w postępowaniu dowodowym poprzedzającym wydanie orzeczenia jest udziałem w tworzeniu orzeczenia. Prawo strony gwarantujące jej czynny udział w postępowaniu wyraża się zarówno w tym, że strona ma prawo być obecna "czynnie" przy czynnościach postępowania wyjaśniającego (art. 79 k.p.a.), ale także w tym, że ma prawo do czynnego kształtowaniu stanu faktycznego przez prawo żądania przeprowadzenia dowodów (art. 78 k.p.a.). Należy też zwrócić uwagę, że ustanowione w art. 10 § 1 k.p.a. prawo strony do wypowiedzenia się jest szerszym od prawa z art. 81 k.p.a., które obejmuje tylko prawo wypowiedzenia się do przeprowadzenia dowodów (por. B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wydanie 3, Wyd. CH. Beck, W-wa 2000, str. 69-70). W rozpatrywanej sprawie skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, co do nałożenia kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego w dniach od [...] października 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. Na żadnym etapie sprawy L. K. nie tylko nie przedstawiła organowi jakichkolwiek dowodów ale także nawet nie uprawdopodobniła, że w okresie zawierającym się pomiędzy tymi datami demontowała sporny nośnik reklamowy. Nie uczyniła tego również w skardze do Sądu, poprzestając jedynie na zarzucie, że to organ nie wykazał daty rzeczywistego zajęcia pasa drogowego pod sporną reklamę. Według Sądu, wszystkie dowody zebrane w niniejszej sprawie zostały ocenione wszechstronnie a nie wybiórczo, natomiast wyprowadzone z nich wnioski są logiczne i nie zostały podważone przez skarżącą. Zdaniem Sądu, całościowa analiza zebranego materiału dowodowego dokonana przez organ w zakresie ustalenia istotnych okoliczności rozpatrywanej sprawy nie budzi zastrzeżeń. Trafnie organ przyjął, że skarżąca nie tylko nie zaprzeczyła posadowieniu reklamy w spornym okresie ale w sposób dorozumiany potwierdziła, że reklama ta przez cały okres wskazany w decyzji była umieszczona w pasie drogowym ul. W.. Wskazuje na to oświadczenie skarżącej z dnia 22 stycznia 2010 r. złożone do protokołu w siedzibie organu a mianowicie: nie byłam informowana o potrzebie usunięcia reklamy. Podkreślenia także wymaga, że L. K. nie została zaskoczona decyzją o wymierzeniu kary pieniężnej. Jak już wspomniano, organ dokonał zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary za okres od [...] października 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. Skarżąca miała możliwość zgłaszania wniosków dowodowych na potwierdzenie, że w określonych dniach nie zajmowała opisanego w tym zawiadomieniu (a następnie w decyzji) pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim reklamy o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 mkw. Ze swoich uprawnień skarżąca nie skorzystała. Nie powoływała się także na żadne okoliczności, czy dowody mogące ewentualnie zanegować poczynione przez organ ustalenia. Nie podjęła żadnych czynności procesowych zmierzających do ochrony jej interesów prawnych. Zdaniem Sądu, brak dopuszczenia przez organ odwoławczy dowodu w postaci zeznań świadków na okoliczności podane w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie naruszało prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że strona nie kwestionuje twierdzeń organu o dwukrotnym telefonowaniu do firmy skarżącej i informowaniu o konieczności usunięcia nielegalnej reklamy. Nawet, jeżeli pracownice skarżącej nie poinformowały L. K. o treści tych rozmów nie można postawić organowi zarzutu naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. jak czyni to strona. Organ przekazał bowiem pełne informacje o obowiązującym prawie a skarżąca jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą odpowiada za działania i zaniechania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu działalności. Oczywiście brak formalnego rozstrzygnięcia wniosku dowodowego skarżącej stanowiło naruszenie art. 78 § 2 k.p.a. jednakże, ze względu na przedstawione wyżej okoliczności naruszenie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, dlatego nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Wobec tego należało przyjąć, że nielegalne zajęcie pasa drogowego pod reklamę miało miejsce od [...] października 2009 r. do [...] grudnia 2009 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny uzasadniający konieczność nałożenia kary pieniężnej i organy zastosowały się do obowiązku wynikającego z art. 40 ust. 12 u.d.p. Dodatkowo na gruncie niniejszej sprawy konieczne jest wyjaśnienie, że w wyniku uwzględnienia przez tutejszy Sąd skargi na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] marca 2010 r. organ doręczył stronie ponownie przedmiotową decyzję (v. wyrok WSA z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 2020/10, pismo organu z dnia [...] października 2011 r. k. 32 akt adm.). Jednakże należy zauważyć, że w ponownie doręczonej decyzji organu I instancji wpisana jest data [...] października 2011 r. zamiast [...] marca 2010 r. W odwołaniu od tej decyzji także wskazano, że jest ono złożone od decyzji z dnia [...] października 2011 r. Zdaniem Sądu, uwzględniając treść ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2010 r. oraz treść pisma przewodniego organu skierowanego do pełnomocnika skarżącej w wykonaniu powyższego wyroku nie ulega wątpliwości, że doręczona wraz z tym pismem decyzja organu I instancji nr [...] jest decyzją z dnia [...] marca 2010 r. a nie jak omyłkowo w niej wpisano – decyzją z dnia [...] października 2011 r. Powyższą omyłkę należy zakwalifikować jako "oczywistą" w rozumieniu art. 113 k.p.a. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.