IV SA/Po 1018/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Tomasz Grossmann WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. P.-S., J. S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na nadbudowę oddala skargę Wojewoda W. decyzją z dnia 2012 r. działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Powyższe decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z [...] 2012 r. M. P.-S. oraz J. S. wystąpili do Prezydenta Miasta K. o wydanie pozwolenia na nadbudowę części budynku gastronomicznego w celu przeznaczenia pomieszczeń na funkcję socjalną i usługową (sala konsumpcyjna) na terenie położonym przy ul. G. w K. (dz. nr [...], obr. [...]). Prezydent Miasta K. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał [...] r. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą wnioskowanego pozwolenia na budowę. Od tego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła K. z siedzibą przy ul. G. w K. raz M. S.. Strony podniosły przede wszystkim, iż organ pierwszej instancji wydał zaskarżoną decyzję bez wyjaśnienia kwestii związanych z: usytuowaniem i funkcjonowaniem dachowych wyrzutni powietrza, z nasileniem się uciążliwych zapachów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz związanych z brakiem wymaganej liczby miejsc postojowych na działce nr [...]. Wojewoda W. decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując, że istotne znaczenie dla sprawy ma, wynikająca z art. 10 kpa zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym więc, czy danemu podmiotowi służy prawo strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Podkreślono, że podstawę materialno-prawną uznania podmiotu za stronę w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z 07 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej jako: Prawo budowlane). Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez pojęcie "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy też zaliczyć przepisy rozporządzeń wykonawczych, a zatem przede wszystkim przepisy techniczno-budowlane, zawierające określenie odległości, jakie obowiązany jest zachować inwestor przy wznoszeniu określonych obiektów lub urządzeń budowlanych. Wojewoda wskazał, że w projekcie przedmiotowej inwestycji znajduje się projekt zagospodarowania działki, z którego wynika, iż miejsce postojowe z siedmioma stanowiskami planuje się zlokalizować w granicy z działką nr [...], na której znajdują się budynki mieszkalne. Wojewoda zwrócił uwagę, że § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie) ustala w jakiej odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi m.in. budynków mieszkalnych (10 m) oraz od granicy działki (6 m) powinno lokalizować się miejsca postojowe. W ocenie Wojewody, organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę tego przepisu wydając zaskarżoną decyzję, a w szczególności ustalając obszar oddziaływania planowanej inwestycji i ustalając krąg stron. Prezydent Miasta K. całkowicie pominął właścicieli, użytkowników wieczystych, zarządców działki nr [...] przy granicy, której planowana jest część inwestycji. Organ odwoławczy również zauważył, że właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy pozostałych działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji dz. nr [...], [...], [...] nie brali udziału w całym postępowaniu. Wojewoda wskazał, że pismem z [...]r., w związku z postanowieniem z [...] r. Inwestorzy złożyli w siedzibie Urzędu Miejskiego w K. cztery egzemplarze projektu budowlanego poprawionego w zakresie usunięcia planowanego balkonu i określenia odległości wyrzutni wentylacji mechanicznej od granic sąsiednich nieruchomości. Ponadto inwestorzy złożyli opracowanie zawierające obliczenia akustyczne określające poziom uciążliwości wentylacji mechanicznej. Wojewoda zauważył, że dokumenty te bezpośrednio dotyczyły uwag wniesionych w trakcie postępowania przez M. S. oraz K.. Żadna ze stron nie została jednak poinformowana o możliwości zapoznania się z nowymi dowodami w sprawie oraz możliwości wypowiedzenia się co do nich przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wojewoda stanął na stanowisku, że błędy w zakresie właściwego ustalenia stron postępowania toczącego się przed organem pierwszej instancji oraz naruszenia prawa strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, które to prawo stanowi jedną z gwarancji procesowych zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, skutkuje koniecznością wydania decyzji kasacyjnej opartej na przepisie art. 138 § 2 kpa. Podkreślono, bowiem, że z treści art. 81 kpa wynika zasada, że jeżeli strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, okoliczności faktyczne ustalane na tej podstawie nie mogą być brane pod uwagę. Podkreślono przy tym, że przeprowadzenie we wskazanym zakresie postępowania wyjaśniającego tylko przez organ drugiej instancji, prowadziłoby w istocie do jednoinstancyjności postępowania. W efekcie doszłoby do naruszenia podstawowej dla polskiego prawa administracyjnego zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 kpa. W nawiązaniu do zarzutów odwołania Wojewoda podkreślił, że kwestia uciążliwości związanych z użytkowaniem istniejącego budynku nie może być przedmiotem rozważań w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na nadbudowę. Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, zarzut dotyczący wzrostu nieprzyjemnych zapachów posiada charakter potencjalny. Przed przystąpieniem do użytkowania planowanej nadbudowy nie można sprawdzić jej negatywnego wpływu na otoczenie w tym zakresie. Odnośnie nadmiernego hałasu wyjaśniono, iż dokumentacja projektowa przedmiotowej inwestycji zawiera m.in. opracowanie pt. "wewnętrzne instalacje wywiewnej wentylacji mechanicznej". Z tego dokumentu oraz rzutu dachu planowanej nadbudowy - jak wskazał Wojewoda - wynika, że sporne wyrzutnie mają mieć pionowy wylot powietrza, a ich umieszczenie planuje się na dachu budynku. Takie rozwiązanie winno zminimalizować uciążliwości na działkach odwołujących się stron. Podkreślono, że lokalizacja planowanych wyrzutni została zaprojektowana zgodnie z warunkami określonymi w § 152 ust. 12 rozporządzenia. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że w aktach sprawy znajduje się opracowanie z [...] r. mgr inż. G. S. - uprawnionego projektanta i kierownika budowy w zakresie instalacji i sieci sanitarnych, stanowiące obliczenia i ocenę pomiarów głośności pracy planowanego układu wentylacji mechanicznej przedmiotowej inwestycji. Z tego dokumentu wynika, że poziom hałasu pochodzącego od planowanych wyrzutni powietrza, mierzony na zewnętrznej powierzchni najbliższego okna nie przekroczy 25 dB(A) w dzień, a w nocy 21-23 dB(A). Wartości te nie przekraczają dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 Nr 120, poz. 826). Obliczone wartości są również mniejsze od dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda zauważył ponadto, że z projektu zagospodarowania działki wynika, iż na terenie działki nr [...] przewidziano siedem stanowisk postojowych, co jest zgodne z warunkiem określonym w pkt 3 lit. i decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] r. Organ odwoławczy zauważył jednak, że planowana lokalizacja miejsc postojowych jest niezgodna z warunkiem ustalonym w pkt 3 lit. j wskazanej decyzji, zgodnie z którym "należy zachować wymaganą przepisami odległość miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz granic sąsiednich działek. Podkreślono, że projekt przedmiotowej inwestycji zakłada lokalizację miejsc parkingowych bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] oraz wzdłuż ściany istniejącego budynku, znajdującego się w części frontowej działki nr [...]. Wojewoda wyjaśnił, że w jego ocenie nie ma zatem wątpliwości, że planowana lokalizacja rażąco narusza przepis dotyczący odległości miejsc parkingowych od granicy działki (§ 19 ust. 2 rozporządzenia). Organ odwoławczy podkreślił też, że z akt sprawy nie wynika jaką funkcję pełni budynek wzdłuż, którego ściany planowana jest lokalizacja miejsc postojowych oraz jakie jest rozmieszczenie otworów okiennych w tej ścianie. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to uniemożliwiło Wojewodzie jednoznaczne ustalenie czy planowana lokalizacja miejsc postojowych narusza przepis dotyczący odległości od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi (§ 19 ust. 1 rozporządzenia). Ponadto Wojewoda zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu. W dokumentacji projektowej znajdują się kopie zaświadczeń o członkostwie autorki projektu architektonicznego oraz sprawdzających projekt architektoniczny i projekt wewnętrzny instalacji wywiewnej wentylacji mechanicznej, we właściwej izbie samorządu zawodowego. Zaświadczenia te - w ocenie Wojewody - nie są jednak aktualne na czas wykonania i sprawdzenia projektu. Wojewoda zwrócił też uwagę, iż zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012, poz. 462) projekt budowlany należy oprawić w okładkę uniemożliwiającą dekompletację projektu. Dokumentacja projektowa przedmiotowej inwestycji nie spełnia tego warunku. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do sądu administracyjnego M. P.-S. i J. S. zaskarżając w całości decyzję Wojewody i podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie; a także naruszenie prawa materialnego, tj. § 19 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11, 12, 75 § 1, 77, 107 § 3 i 136 kpa poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie art. 10, 80 i 138 § 2 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Żądaniem skargi objęto uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Do skargi załączono dokumentację fotograficzną, wyjaśniając, że budynek na działce sąsiedniej, w ścianie usytuowanej w granicy, z którą w części graficznej decyzji ustalającej warunki zabudowy przewidziano miejsca parkingowe nie posiada otworów okiennych. Podkreślono ponadto, że działka nr [...] zlokalizowana jest - w ocenie skarżących – powyżej 6m od miejsc parkingowych. Wskazano też, że liczba miejsc parkingowych nie uległa zmianie. W dalszej kolejności strona skarżąca podniosła, że pozostałe działki (poza działką nr [...]) przylegające do nieruchomości, na której realizowana jest inwestycja stanowią własność skarżących. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Wojewody uchylająca decyzję zatwierdzającą projekt budowlany. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że decyzją z dnia [..] 2011 ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie części istniejącego budynku gastronomicznego w celu przeznaczenia powstałych pomieszczeń na funkcje socjalne i usługowe. Inwestycję przewidziano do realizacji na działce nr [...], obręb [...]u. Kwestią bezsporną pozostaje również, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy sformułowano wymóg, by na terenie posesji zabezpieczyć wystarczającą ilość miejsc postojowych dla zaspokojenia potrzeb istniejącej i projektowanej zabudowy, w ilości min. 7 stanowisk postojowych (pkt 3 lit. i). Inwestorów zobowiązano do zachowania wymaganej przepisami odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz od granic sąsiednich działek (pkt 3 lit. j) oraz wskazano, że budynek i sposób zagospodarowania działki powinny spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (pkt 4 lit. b). Istota sporu zasadniczo sprowadza się do kwestii zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie dotyczącym posadowienia miejsc postojowych na terenie działki objętej decyzją ustalającą warunki zabudowy. W projekcie budowlanym przewidziano 7 miejsc postojowych, jednak ich lokalizację częściowo przewidziano w granicy działek [...] i [...]. Spór budzi dopuszczalność proponowanej w projekcie budowlanym lokalizacji miejsc postojowych na działce nr [...], w świetle wymogów przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 Nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej jako: rozporządzenie) oraz w świetle brzmienia art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – dalej jako: upzp). Powyższe wątpliwości stanowią konsekwencję sposobu wskazania miejsc postojowych w załączniku graficznym decyzji ustalającej warunki zabudowy. W świetle art. 35 ust. 1 ustawy z 07 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej jako: Prawo budowlane) uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (pkt 1). Organ posiada kompetencje do sprawdzania zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jednak kontrola w tym zakresie ogranicza się tylko do projektu zagospodarowania działki (pkt 2). Na podstawie analizowanego przepisu organ jest obowiązany ponadto do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3), a także wykonania i sprawdzenia projektu przez osobę uprawnioną (pkt 4). Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza natomiast możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która określa przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1094/11, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11). Jednocześnie wskazuje się na przepis art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji inwestycji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ ten jest także związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia (por. T. Bąkowski, Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Warszawa 2001, s. 160). Decyzja o warunkach zabudowy może być więc uznana za promesę pozwolenia na budowę, ale - tylko w ściśle ograniczonym - zakresie. Zakres ten wyznacza treść ustaleń, odnoszących się do przyszłej inwestycji. Materia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie może być bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny więc być czerpane, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z treści omawianej decyzji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie jest wprawdzie uprawniony do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy, co jednakże nie pozbawia tego organu, a wręcz wskazane przepisy prawa budowlanego nakładają na organ obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania działki, z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Dokonując tak rozumianej weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji ustalającej warunki zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi rzeczą organu jest uwzględnienie faktu, że postępowanie zmierzające do uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Po jego zakończeniu /decyzją o ustaleniu warunków zabudowy/ prowadzone jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jednakże zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ, w możliwe najszerszy sposób ustala warunki inwestowania, określając podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej, których konkretyzacja następuje dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (por. wyrok NSA z 18.01.2012 r., sygn. II OSK 2069/10). Decyzja o warunkach zabudowy determinuje zatem w pewnym zakresie decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż ustalone w niej warunki zabudowy wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Nie może jednak budzić uzasadnionych wątpliwości, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego /vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 200/06). Dokonując kontroli zgodności przedłożonego w niniejszej sprawie projektu budowlanego Wojewoda słusznie zatem uwzględnił, okoliczność która umknęła uwadze organu I instancji, a mianowicie, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ nie był władny w sposób wiążący przesądzić o lokalizacji miejsc postojowych na terenie działki. Kwestia ta staje się przedmiotem rozważań dopiero na etapie pozwolenia na budowę, albowiem organem właściwym do rozstrzygnięcia o usytuowaniu budynku na działce jest organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tego budynku (por uchwała NSA z 25 listopada 1996r., OPK 22/96, ONSA 1997 z. 2 poz. 59). Jednoznaczne stanowisko w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny, słusznie zauważając, że upzp nie przewiduje, aby w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem. Wiążącego charakteru decyzji z [..] 2011 r. należało zatem – jak słusznie uczynił to Wojewoda - upatrywać w ustaleniach co do liczby miejsc i faktu, iż miejsca parkingowe maja zostać zlokalizowane w ramach działki [...], a nie poza nią. I tylko w tym zakresie - a więc w granicach wyznaczonych przyznanymi organom właściwym w sprawach warunków zabudowy kompetencjami - można mówić o wiążącym charakterze decyzji ustalającej warunki zabudowy, w rozumieniu art. 55 upzp. Okoliczność ta nie może rodzić uzasadnionych wątpliwości. Zwrócić, bowiem należy uwagę, że przyjęcie - jak uczynił to organ I instancji – iż wolą organu wydającego decyzję ustalającą warunki zabudowy było wiążące ustalenie lokalizacji miejsc postojowych w granicy działki [...] i [...] nie znajduje oparcia nawet w treści tej decyzji. Przyjęcie argumentacji organu I instancji prowadzi bowiem do jawnej sprzeczności z pkt 3 lit. j oraz pkt 4 lit. b, którymi wskazano, że sposób zagospodarowania działki powinien spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zobowiązano inwestorów do zachowania wymaganej przepisami odległości miejsc postojowych od granic sąsiednich działek. Jak słusznie uznał Wojewoda, przyjęcie tezy o wiążącym ustaleniu lokalizacji miejsc postojowych w decyzji o warunkach zabudowy musiałoby prowadzić do wniosku o wewnętrznej sprzeczności decyzji z [..] 2011 r. Nie jest, bowiem możliwe spełnienie wymogów określonych w pkt 3 lit. j oraz pkt 4 lit. b tej decyzji przy jednoczesnym przyjęciu założenia o wiążącym charakterze ustaleń co do lokalizacji miejsc postojowych wynikających z jej części graficznej. W konsekwencji należało przyjąć, jak wynika to z przepisów prawa i jak słusznie uznał Wojewoda, że: charakter wiążący decyzji ustalającej warunki zabudowy zobowiązuje inwestorów do zabezpieczenia na terenie działki [...] 7 miejsc postojowych; natomiast ich usytuowanie - jak wskazał organ architektoniczno-budowlany - musi odpowiadać wymogom określonym przepisami techniczno-budowlanymi. Stosownie natomiast do treści § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji skargi, zwrócić należy uwagę, że odległość należy mierzyć od granicy działki. Bez znaczenia dla tych ustaleń pozostaje zatem fakt posadowienia budynku w granicy działek. Uwadze Sądu nie umknęła przy tym treść § 20 rozporządzenia, regulującego kwestię sytuowania miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne. Nie budzi jednak wątpliwości, że w przedłożonym projekcie budowlanym, sporządzonym w skali 1:500 przewidziano lokalizację miejsc postojowych o standardach nieodpowiadających samochodom użytkowanym przez osoby niepełnosprawne. A zatem przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie. Reasumując, niewątpliwie organem właściwym do rozstrzygnięcia o usytuowaniu budynku, na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, natomiast kwestia odległości projektowanego obiektu nie może stanowić podstawy do czynienia ustaleń warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 08.07.2011 r., sygn. II OSK 1122/10). W konsekwencji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, dokonując oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi należało - jak uczynił to Wojewoda – stwierdzić jego niezgodność z wymogami określonymi w § 19 rozporządzenia. Obowiązek taki wynikał, bowiem nie tylko z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, ale również z treści samej decyzji ustalającej warunki zabudowy, a konkretnie jej pkt 3 lit. j oraz pkt 4 lit. b. Wymogi te – jak słusznie zauważył Wojewoda – nie zostały spełnione, co uzasadniało uchylenie przez niego decyzji organu I instancji. Słusznie też organ ten uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wydanie przez niego rozstrzygnięcia in meriti stanowiłoby naruszenie art. 15 kpa. Odnosząc się do zarzutów skargi, kwestią sporną pomiędzy stronami pozostaje konstrukcja budynku usytuowanego w granicy działki [...] i [...]. Wojewoda przyjął, że nie jest jasne czy w budynku istnieją okna skierowane w stronę działki [...]. Okoliczność ta jednak została udokumentowana przez stronę skarżącą na etapie wnoszenia skargi do sądu. Przedłożono dokumentację fotograficzną, z której wynika, że w ścianie budynku, bezpośrednio graniczącej z projektowanymi miejscami parkingowymi nie ma otworów okiennych. Do materiału tego organy zobowiązane będą odnieść się ponownie rozpoznając sprawę. Konsekwencją poczynionych w tym zakresie ustaleń winno być rozpatrzenie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami określonymi stosownymi przepisami prawa. Przechodząc z kolei do kwestii zarzutów dotyczących naruszenia art. 28 w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego wskazać należy, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody, jakoby właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy działek położonych w obszarze oddziaływania inwestycji nie brali udziału w całym postępowaniu. Podkreślono, że poza działką [...], pozostałe działki przylegające do terenu inwestycji stanowią własność skarżących. W dalszej części skargi wskazano na bezzasadność argumentacji zaskarżonej decyzji, w omawianej kwestii. W tym zakresie, przede wszystkim podkreślenia wymaga fakt, że przekazany Sądowi materiał dowodowy nie pozwala w sposób konkretny odnieść się do zarzutów skargi dotyczących kręgu stron postępowania administracyjnej. Przekazany materiał dowodowy nie dokumentuje tej materii. Dlatego też przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie poczynienie stosownych w tym zakresie ustaleń i rzetelne udokumentowanie ich w aktach sprawy. Dopiero, bowiem konkretne dowody pozwolą na weryfikację prawidłowości poczynionych w tym zakresie ustaleń. Ponad wszelką wątpliwość przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy będą zobowiązane odnieść się do argumentacji skargi w tym zakresie i ustalić, które konkretnie działki (o jakich numerach) stanowią przedmiot własności inwestorów. Rzeczą organów będzie uzewnętrznienie swoich ustaleń w uzasadnieniu decyzji. Również w dalszej mierze argumentację skargi w zasadniczej części należy podzielić. Zwrócić, bowiem należy uwagę, że Wojewoda szczególnych konsekwencji upatruje w fakcie złożenia [...] r. w siedzibie Urzędu Miejskiego w K. czterech egzemplarzy projektu budowlanego poprawionego w zakresie usunięcia planowanego balkonu i określenia odległości wyrzutni wentylacji mechanicznej od granic sąsiednich nieruchomości. Organ odwoławczy podnosi, że żadna ze stron nie została poinformowana o możliwości zapoznania się z nowymi dowodami w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się co do nich, przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy jednak zwrócić uwagę, że stwierdzone przez Wojewodę uchybienie, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, bowiem strony miały możliwość zapoznania się ze wskazaną dokumentacją na etapie postępowania odwoławczego i wówczas skorzystać z przysługujących im instrumentów procesowych. Jak słusznie podnosi strona skarżąca nie sposób również podzielić poglądu Wojewody o braku aktualnych zaświadczeń oraz o uchybieniu wymogom określonym w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462). W pełni podzielić należy stanowisko pełnomocnika strony skarżącej, iż podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wady projektu uznać należy nieuprawnione. Po pierwsze - załączone do akt zaświadczenia wskazują terminy ważności [...]r. (k. 52), [...] r. (k.57) i [...] r. (k.54), a więc pozostawały aktualne, w dacie sporządzania projektu, w grudniu 2011 r. Po drugie – jakkolwiek podnoszone uchybienie w zakresie potencjalnej możliwości dekompletacji projektu budowlanego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy miało miejsce, to jednocześnie stwierdzić należy, że pozostaje ono, bez jakiegokolwiek wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Reasumując, powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja winna się ostać. Jakkolwiek, bowiem pełnomocnik strony skarżącej słusznie wskazał na szereg wad ciążących na zaskarżonej decyzji, to jednak ich stwierdzenie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Tymczasem, ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji - z uwagi na zarzucane naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania jest możliwe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako: ppsa). Oznacza to, że naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania stanowi podstawę uwzględnienia skargi przez Sąd jedynie wówczas, jeżeli - odpowiednio -miało ono wpływ (lit. a) lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Takich uchybień, również działając z urzędu, Sąd na gruncie rozpoznawanej sprawy nie stwierdził. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ppsa skarga została oddalona.